ćwiczenie 3

2 Pages • 730 Words • PDF • 287.9 KB
Uploaded at 2021-09-24 08:03

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


Katedra i Zakład Chemii Medycznej UM w Lublinie

Ćwiczenie 3: Iloczyn rozpuszczalności 1. Czynniki wpływające na rozpuszczalność osadów. Zależność rozpuszczalności substancji od temperatury W 2 probówkach wirówkowych umieścić po 0,5 ml roztworu Pb(CH3COO)2. Do pierwszej z nich dodawać kroplami roztworu 2M HCl, a do drugiej K2CrO4 do momentu pojawienia się osadu (2-5 kropli!!!). Poczekać chwilę, aż wytrącone osady osiądą na dnie probówek, a następnie je odwirować (5 min). Przesącz zlać znad osadów, a do probówek z osadami wlać znaczną ilość wody destylowanej, a następnie przenieść ją wraz z osadem do czystych probówek szklanych. Probówki ogrzewać na wrzącej łaźni wodnej przez ok. 10 minut, okresowo wstrząsając. Podać wyniki obserwacji. Przebiegające reakcje zapisać w formie jonowej. Sformułować wnioski. Co obserwuje się po oziębieniu roztworów? Zależność rozpuszczalności substancji od pH W dwóch oddzielnych probówkach strącić osad szczawianu wapnia, używając po 5 kropli roztworów CaCl2 i (NH4)2C2O4. Do jednej probówki dodać 2 ml 2M HC1, a do drugiej roztworu CH3COOH. Zmierzyć pH roztworów w obu probówkach za pomocą papierka wskaźnikowego. Podać wyniki obserwacji. Przebiegające reakcje zapisać w formie jonowej. Sformułować wnioski. Zależność rozpuszczalności od stężenia W trzech jednakowych probówkach umieścić po jednej kropli roztworu Pb(CH3COO)2. Do dwóch z nich dodać wody destylowanej - do pierwszej ok. 4 ml, a do drugiej 8 ml. Następnie do każdej z próbówek dodać po jednej kropli roztworu KI i wymieszać zawartość. Przebieg zachodzącej reakcji zapisać w formie jonowej. Podać wyniki obserwacji. Wpływ wspólnego jonu i efekt solny Do dwóch probówek dodać po 2 ml roztworu CaCl2 i 0,5 ml roztworu H2SO4. Probówki wstrząsać 20 sekund, obserwując powstawanie pierwszych kryształków osadu, następnie do probówki pierwszej dodać 2 ml roztworu Na2SO4, a do drugiej roztworu NaCl. Probówki wstrząsać 1 minutę i porównać ilości powstałych osadów. Zapisać jonowo przebieg reakcji wytrącania osadu. Opisać wpływ dodanych jonów na przebieg reakcji. Sformułować wnioski. 2. Badanie kolejności strącania osadów Przeprowadzić w dwóch probówkach następujące reakcje: probówka 1: AgNO3 + K2CrO4, probówka 2: AgNO3 + NaCl. Zanotować kolor i jakość powstających osadów. Następnie w trzeciej probówce umieścić po 2 krople roztworów NaCl i K2CrO4. Dolać ok. 4 ml wody destylowanej i wymieszać. Dodawać kroplami roztwór AgNO3 mieszając dokładnie po dodaniu każdej kropli. Obserwować kolejność strącania osadów. Zapisać jonowo przebieg reakcji. Sformułować wnioski.

str. 1

Katedra i Zakład Chemii Medycznej UM w Lublinie

Tabela 1. Wartości iloczynu rozpuszczalności dla soli otrzymywanych w ćwiczeniach 1-2 Związek PbCl2 PbCrO4 PbI2

Iloczyn rozpuszczalności 1,7∙10-5 1,8∙10-14 8,7∙10-9

Związek CaC2O4 CaSO4 Ag2CrO4 AgCl

Iloczyn rozpuszczalności 2,6∙10-9 6,3∙10-5 4,1∙10-12 1,6∙10-10

3. Rozpuszczalność kwasu moczowego i jego soli Do trzech probówek dodać niewielką ilość kwasu moczowego, a następnie 1 ml wody destylowanej i energicznie wytrząsać. Większość kwasu moczowego pozostaje nierozpuszczone, ponieważ słabo rozpuszcza się w wodzie (25 mg/l w 18°C). Pierwszą probówkę zostawić jako kontrolę. Następnie do drugiej probówki dodać 1 ml wodorotlenku sodu, a do trzeciej 1 ml stężonego amoniaku. Porównać rozpuszczalność powstałych soli. Zawartość drugiej probówki zakwasić dodając kroplami rozcieńczony HCl. Obserwować wypadanie kwasu moczowego z roztworu. Sformułować wnioski. 4. Kolorymetryczne oznaczanie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu Kwas moczowy jest końcowym produktem katabolizmu nukleotydów purynowych u ssaków. Kwas moczowy redukuje kwas fosforowolframowy (odczynnik Folina-Denisa) w obecności węglanu sodowego do tlenku wolframu barwy niebieskiej. Intensywność barwy jest wprost proporcjonalna do zawartości kwasu moczowego w badanej próbie. Wykonanie: Krzywa wzorcowa: Do sześciu czystych szklanych probówek odpipetować kolejno po 3 ml wody destylowanej do pierwszej probówki, a do probówek 2-6 kolejno roztworu kwasu moczowego o stężeniach 2,5 mg%, 3 mg%, 4 mg%, 4,5 mg% i 5 mg %. Następnie do każdej z nich dodać 0,6 ml roztworu Na2CO3 z mocznikiem oraz 0,15 ml odczynnika Folina-Denisa, wymieszać, pozostawić na 10 minut w temperaturze pokojowej, a następnie odczytać absorbancję przy długości fali 635 nm. Sporządzić wykres zależności stężenia roztworu kwasu moczowego od absorbancji. Przygotowanie próby badanej: Do probówki wirówkowej odpipetować 0,9 ml surowicy, 5 ml 2% roztworu Na2WO3 oraz 3,6 ml roztworu 0,16 N H2SO4 i wymieszać a następnie odwirować (5 min przy 3000 rpm). Zlać supernatant znad osadu. Próba badana: Do szklanej probówki odpipetować 3 ml supernatantu (X1, X2, X3), dodać 0,6 ml roztworu Na2CO3 z mocznikiem oraz 0,15 ml odczynnika Folina-Denisa, wymieszać i pozostawić na 10 minut w temperaturze pokojowej. Następnie odczytać absorbancję próby badanej przy długości fali 635 nm. Stężenie kwasu moczowego w próbce należy odczytać z krzywej kalibracyjnej wykonanej dla roztworów kwasu moczowego o znanym stężeniu. Prawidłowe stężenie kwasu moczowego w surowicy u osób dorosłych wynosi 2,5-7 mg.

str. 2
ćwiczenie 3

Related documents

11 Pages • 2,171 Words • PDF • 632.1 KB

8 Pages • 1,885 Words • PDF • 89.5 KB

3 Pages • 375 Words • PDF • 116.9 KB

6 Pages • 1,009 Words • PDF • 554.5 KB

5 Pages • 1,178 Words • PDF • 484.5 KB

10 Pages • 3,048 Words • PDF • 626.6 KB

3 Pages • 1,438 Words • PDF • 170.2 KB

4 Pages • 888 Words • PDF • 275.4 KB

2 Pages • 730 Words • PDF • 287.9 KB

28 Pages • 8,748 Words • PDF • 493 KB

7 Pages • 2,028 Words • PDF • 141.3 KB