Evans Katy - Jak to jest wskoczyć w ogień

175 Pages • 32,177 Words • PDF • 899.6 KB
Uploaded at 2021-09-24 17:21

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


Katy Evans

Jak to jest wskoczyć w ogień Tłumaczenie: Anna Sawisz HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2021

Tytuł oryginału: Big Shot Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2019 Redaktor serii: Ewa Godycka © 2019 by Katy Evans © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2021 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-672 Warszawa ul. Domaniewska 34A www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-6721-2 Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink

ROZDZIAŁ PIERWSZY India Są trzy rzeczy które naprawdę mnie wkurzają. Pierwsza to mój cykl dobowy, który każe mi się budzić o piątej rano codziennie, nie wyłączając weekendów. Drugą jest fakt, że to nie dotyczy wszystkich i kiedy na przykład widzę, jak moja współlokatorka Montana rano niezmiennie wkracza do kuchni o ósmej na śniadanie, wyspana i gotowa do działania, chce mi się wyć. Bo ja właśnie wtedy, po trzech godzinach na nogach, zaczynam być zmęczona. Ale trzecia sprawa jest najgorsza ze wszystkich. Nienawidzę mojego szefa. Tego piekielnie wymagającego, aroganckiego drania o kamiennym sercu. Znacie ten typ człowieka? Wsiada do windy i kiedy widzi, że ktoś jeszcze biegnie, żeby do niej wsiąść, gwałtownie i wielokrotnie naciska guzik przyśpieszający zamykanie drzwi. Żeby tylko uniknąć kontaktu z innym człowiekiem. I wiecie co? Taki właśnie jest mój szef. Jest właśnie kilka minut po piątej. Już się obudziłam, ale na myśl o tym, że mam spędzić cały dzień w towarzystwie tego

nadętego

paradnego

chłoptasia,

Wiliama

Walkera,

odechciewa mi się wstawać z łóżka. Od kiedy w zeszłym roku zostałam jego asystentką, moje życie jest piekłem. Nie ma

ranka, żebym nie kombinowała, jak tu nie pójść do pracy, nie tracąc jej jednocześnie. Wziąć zwolnienie? Namalować sobie na czole siniaka i powiedzieć, że się przewróciłam? Powiedzieć, że pies zjadł nie tyle moją pracę domową, co po prostu mnie? No tak, ale ja nie mam psa. No i jestem już za stara na szkolne wymówki. A William Walker jest gorszy niż jakikolwiek nauczyciel, z którym miałam do czynienia. Gorszy niż jakikolwiek człowiek, którego napotkałam na swojej drodze. Prawdziwy Voldemort, tyle że piekielnie przystojny. Zegar tyka, a ja w końcu z westchnieniem zwlekam się z łóżka. Ubieram się w szary garnitur – mój służbowy mundur w firmie Walker Industries. Nie chcę epatować wymyślnymi ciuchami, ale jakością pracy. Pracuję dobrze, ale szef tego nie dostrzega. Przemywam twarz wodą, czeszę włosy i idę do kuchni nastawić ekspres do kawy. Kuchnia to najprzyjemniejsze miejsce w naszym mieszkaniu, bo tu raczymy się ciastami, które piecze Montana. Patrząc na zamknięte drzwi jej sypialni, marzę, że i dziś poczęstuje mnie czymś fantastycznym. Wiedząc, że Montana będzie jeszcze długo spała, siadam z kubkiem kawy i laptopem na kuchennym stołku. Niezliczone poranki spędzam w kuchni z laptopem, pisząc moją powieść. Wczesne wstawanie to przekleństwo, ale i błogosławieństwo. Ma się czas na pisanie.

Dziś pisze mi się wyjątkowo dobrze. Palce jak szalone stukają w klawiaturę, głowa aż mi paruje od twórczego fermentu, nic więc dziwnego, że w szybkim czasie mój tekst wzbogaca się o pięćset nowych słów. Nie mam pojęcia, czy moja pisanina ma jakąkolwiek wartość.

Jako

urodzona

perfekcjonistka

chętnie

powtarzałabym i przerabiała zdanie po zdaniu. Doświadczenie nauczyło mnie jednak, że to nie ma sensu. Trzeba dać słowom popłynąć,

a

dopiero

na

koniec

wszystko

przejrzeć

i ewentualnie wygładzić. Ten moment doskonalenia tekstu lubię zresztą najbardziej. Kiedy piszę, zapominam o biurze i o koszmarnym szefie. Dopóki nie usłyszę budzika nastawionego przez Montanę. Bo wtedy już wiem, że wkrótce znów ujrzę oblicze Williama Walkera. A tak – chciałoby się móc pisać i pisać bez końca… – Cześć, słoneczko – wita mnie Montana, zmierzając wprost do lodówki, żeby wyjąć z niej produkty na smoothie, którym raczy się przed poranną gimnastyką. Ciemne włosy związała w schludny koński ogon, jej promienna twarz nie wymaga makijażu. Mimo iż przed chwilą wygrzebała się z łóżka, wygląda bezbłędnie. – Witaj, piękny jednorożcu, ranny ptaszku – odpowiadam jej. – Jak się pracowało? – Świetnie, aż żal kończyć. – Uśmiecham się. – Idziesz pobiegać? – Jeżeli, to na trochę – mówi, patrząc na zegarek. – Dziś muszę być wcześniej w piekarni.

Montana od niecałego roku pracuje w ekskluzywnej cukierni. Robią wykwintne ciastka i eleganckie torty weselne, takie, jakie podziwiać można w programach telewizyjnych. Drogie

jak

cholera,

ale

warte

swojej

ceny.

Mieszkańcy

Chicago nie mogą się ich nachwalić. Podobnie jak ja, więc Montana prawie codziennie coś mi przynosi do domu. Ma

wymarzoną

osobowość.

pracę,

Wszystko

w

boską

figurę

pakiecie,

ale

i

nie

wspaniałą sposób

jej

zazdrościć, bo jest też wyjątkowo miła. Jest moją przyrodnią siostrą i wiem, że zasługuje na najlepsze. –

Twoje

ciało

na

pewno

ci

wybaczy,

jeśli

raz

nie

poćwiczysz – droczę się z nią. – O nie! Odpuszczanie sobie prowadzi do totalnego rozleniwienia. Pobiegam wieczorem. Przyłączysz się? – Ja? Dzięki, ale nie. Ja już się nagimnastykowałam, włączając ekspres do kawy. Montana

śmieje

się

i

wrzuca

do

blendera

rozmaite

składniki. – Wiesz, bardzo mi cię żal, że musisz pracować z tym facetem twardym jak skała. Wyczytałam takie określenie w

jakimś

artykule

w

„Business

Insider”.

Czy

on

się

kiedykolwiek uśmiecha? – Nigdy – odpowiadam z prychnięciem. – Wiesz, India, ja cię kocham i uważam, że ta robota nie jest dla ciebie. Ten człowiek przedwczoraj zadzwonił do ciebie o… o której? Słyszałam dzwonek twojej komórki. To była chyba trzecia nad ranem!

– William jest pracoholikiem – wyjaśniam. – Uważa, że jak on nie śpi, to i cały świat czuwa. Po co tak go bronię? Przecież nienawidzę go z całego serca. – Pomyślałam sobie, że może… Wiesz, nie mogę już patrzeć na twoje podkrążone oczy. Uśmiecham się i zamykam laptop. – Ja też nie. Ale uwierz mi, dzięki tej robocie nie umieram z głodu i mogę pisać – mówię, marszcząc czoło. – Nie każdy musi kochać swoją pracę. A w tej będę musiała jeszcze trochę wytrzymać, bo książka zapowiada się na obszerną – kończę optymistycznym akcentem. – Mogę spróbować znaleźć ci pracę w naszej piekarni – mówi Montana, włączając blender. – Montana, dobrze wiesz, że nic z tego nie będzie. Ja przypalam nawet grzanki. – Kręcę głową. – Zapomnijmy o tej rozmowie.

Daję

radę.

Każdy

musi

choć

raz

w

życiu

popracować w jakimś gównianym miejscu. Montana z roztargnieniem kiwa głową i obie wybuchamy śmiechem. Co ona może o tym wiedzieć? Zanim zatrudniła się w ciastkarni, pracowała jako trenerka personalna w lokalnym klubie fitness. Przedtem zaś pomagała swojej matce prowadzić studio tańca, uczyła dzieciaki podstawowych kroków do melodii z filmów Disneya. Nigdy nie musiała pracować na zmywaku, obce były jej też takie zawody jak sprzątaczka czy kasjerka w supermarkecie. Zawsze pracowała zgodnie ze

swoimi upodobaniami i dopiero mój przypadek uświadomił jej, jaką jest szczęściarą. – Okej, ale skoro już musisz tam zostać, nie dawaj temu facetowi wchodzić sobie na głowę – mówi, starając się nie uronić ani kropli z przelewanego do szklanki smoothie. – Pamiętaj, że prawdziwym szefem jesteś dla siebie ty sama. Przytakuję, zmuszając się do uśmiechu. – Dzięki, to wspaniała rada, Mon – mówię, kierując się do wyjścia. – Widzimy się wieczorem, okej? – Jasne, skarbie. – Montana uśmiecha się do mnie promiennie i macha ręką na pożegnanie. – Miłego dnia. Kocham cię. – Ja ciebie też – mówię, w pełni świadoma, że każdy krok w kierunku drzwi przybliża mnie do Williama Walkera, człowieka o iście kamiennym sercu. I prawie zaczynam trząść się ze strachu. Tak, tak, to jest strach. Krótki czas, jaki zajmuje mi dojazd metrem do biura, poświęcam rozmyślaniom, jak mogłabym zdenerwować szefa, nie tracąc jednocześnie pracy. Zabawne, co? Na przykład wsypałabym mu do kawy sól zamiast cukru. Albo odłożyła papiery w niewłaściwe miejsce. Oczywiście taka perfekcjonistka jak ja nigdy się do tego nie posunie. Zależy mi na tej pracy, ale pomarzyć chyba można? Moja matka uważa, że przesadzam. Ciągle kładzie mi do głowy, że mam szczęście, bo widziała Williama w „Business Insiderze” i wyglądał wprost bosko. A dobry szef powinien być surowy dla podwładnych.

Szkoda, że nie mogę wziąć jej ze sobą do firmy. Może wtedy by mnie zrozumiała. Chociaż pewnie nadal uważałaby, że to dobry materiał na męża. Zabawne. Kobiecie,

której

uda

się

go

usidlić,

należy

raczej

współczuć. Może i jest miliarderem, ale zbudował wokół siebie tyle murów, że każda dziewczyna zrezygnuje przy pierwszej próbie rozbicia choć jednego z nich. Wyłaniam

się

na

powierzchnię

na

jednej

ze

stacji

chicagowskiej kolejki miejskiej i już widzę. Tak, to ten budynek. Tu spędzę najbliższe godziny, praktycznie cały dzień. Siedziba Walker Industries, jedna z największych firm na krajowym rynku gier komputerowych. Mama mówi, że powinnam być dumna z pracy w tak prestiżowym miejscu i z tego, że akurat mnie William Walker wybrał spośród tłumu kandydatek na stanowisko asystentki. Ale mnie, jak teraz patrzę na tę monstrualną budowlę, wydaje się, że wolałabym już czyścić kible, niż wstąpić wkrótce w jej progi. Dlaczego akurat mnie musiało to spotkać? Kiedy

się

tam

zatrudniłam,

byłam

podekscytowana

możliwościami uczenia się od najlepszych. Na przykład od Williama Walkera. Owszem, miał opinię dupka, ale poza tym uchodził za geniusza biznesu. Sam zbudował swoją firmę, od zera. Ale gdy pierwszego dnia weszłam do jego gabinetu i zobaczyłam

go za biurkiem, nogi się pode mną ugięły. Uporczywe spojrzenie jego niebieskich oczu spowodowało, że omal się nie potknęłam. To by dopiero było! Starałam się opanować, powiedziałam dzień dobry, ale głos mi drżał. Ten facet mnie onieśmielał. Gapił się na mnie, słuchając mnie, ściągał brwi i zaciskał zęby. Mrużył oczy. Z miejsca uznałam go wtedy za fiuta, znienawidziłam moją nową pracę i tak już mi zostało. Teraz jednak dzielnie brnę naprzód, skinieniem głowy pozdrawiając zgromadzonych obok recepcji pracowników. Uśmiechają się do mnie z sympatią, wiedzą wszak, kim jestem i dla kogo bezpośrednio pracuję. A po chwili wracają do swoich pogaduszek, ciesząc się zapewne, że nie są na moim miejscu. Przed

drzwiami

windy

nie

spotykam

nikogo.

Nic

dziwnego, większość woli chodzić po schodach. Ale ja? Jak można wejść po schodach na trzydzieste pierwsze piętro? Na sam szczyt wieżowca, gdzie znajdują się gabinety szefostwa, w tym właściciela i dyrektora zarządzającego w jednej osobie. Grubej ryby, szychy, przewodnika stada, naczelnego dupka znanego też jako człowiek z kamienia. Uff, na szczęście dziś nie czeka na windę. Bo gdyby jeszcze raz ostentacyjnie zamknął mi jej drzwi przed nosem, chyba bym go zabiła. Na ostatnim piętrze panuje cisza i spokój. Zgromadzono tam wszystkich największych ważniaków, którzy wiedzą, gdzie ich miejsce, co mają robić i że William nie lubi, jak mu się przeszkadza. Mnie czasem kusi, żeby mu tę ciszę zakłócić, ale dziś tego nie zrobię. Nie chcę mieć problemów. Siadam

w swoim pokoju, który tak naprawdę jest przeszklonym boksem. Przyzwyczaiłam się do mojego komputera o smukłych opływowych

kształtach,

do

supernowoczesnego

biurka

i zapierającego dech w piersiach widoku na miasto. Pewnie w

każdej

innej

pracy

doceniałabym

takie

udogodnienia

i zalety. Ale tu to wszystko przypomina mi jedynie, że utknęłam w tym miejscu na najbliższe osiem godzin. Zauważyłam,

że

nigdzie

nie

ma

Williama.

A

ten

człowiek – z bliżej nieznanych mi powodów – zawsze jest w pracy bardzo wcześnie. Pewnie nie ma nic lepszego do roboty. Moja matka mówi, że to samotny wilk, ale ja uważam, że jest po prostu kawałem bęcwała. A tacy nie miewają przyjaciół ani znajomych. W końcu mam także pieczę nad jego kalendarzem, a tam prawie nigdy nie ma prywatnych spotkań. Ale

gdzie

on

się

podziewa

teraz?

Jest

już

prawie

spóźniony! Mam

chwilę

kawowego.

I

dla

kiedy

siebie,

drepcę

maszyna

mieli

więc

do

ziarno,

na

ekspresu piętrze

zatrzymuje się winda, z której wysiada William. Muszę przyznać, że na jego widok zawsze brak mi tchu. Teraz podąża naprzód, za nim idą jakieś trzy nieznane mi osoby. Ma perfekcyjnie przyczesane włosy, idealnie przycięty krótki zarost, uderzająco niebieskie oczy. Doprawdy nadaje się na okładkę „Business Insidera”, pewność siebie wprost od niego bije. Ale

nie

i gniewne.

dziś.

Dzisiaj

jego

spojrzenie

jest

chmurne

Zauważa, że stoję przy automacie do kawy i na oczach całego biura zbliża się do mnie z naręczem dokumentów. Jego towarzysze starają się dotrzymać mu kroku, a ja w przerażeniu naciskam guzik stop. I po kawie. Czyżbym znów zrobiła coś nie tak? – Dzień dobry, panie Walker – mówię. – Nie taki znów dobry, India – burczy w odpowiedzi. Podaje mi plik papierów. – Masz je porządnie poukładać. I nie odzywaj się do mnie, dopóki się z tym nie uporasz. Kiedy się oddala, spostrzegam, że przez cały ten czas wstrzymywałam oddech. I to tłumaczy, dlaczego mimo całej jego urody, energii i pieniędzy nie mogę znieść tego człowieka.

ROZDZIAŁ DRUGI William Bywa, że coś zrobisz i już w tej samej sekundzie wiesz, że popełniłeś błąd. Mnie to się zdarza bez przerwy. Ostatnio postąpiłem po chamsku w stosunku do mojej asystentki. Dosłownie rzuciłem w nią stosem papierów i od razu wiedziałem, że to było niewybaczalne zachowanie. Ale cóż, oddaliłem się bez słowa przeproszenia. Tu

już

nikogo

wytresowani,

nikt

to nie

nie

dziwi.

spodziewa

Moi się

pracownicy

po

mnie



innego

zachowania. Mogę to mieć gdzieś. Tak sobie pościeliłem, więc tak się wysypiam. Wchodzę do gabinetu i zatrzaskuję za sobą drzwi, żeby nikt nie śmiał wejść tu za mną. Potrzebuję samotności, co nie jest

łatwe

do

osiągnięcia

w

budynku

o

w

większości

przeszklonych ścianach. Projektowaniem i budową biurowca kierował mój ojciec, ja wtedy skupiłem się na zakładaniu od podstaw Walker Industries, estetyka nie była dla mnie ważna. Ojciec uważał, że przejrzystość to zdrowa atmosfera pracy. Podwładni będą przekonani o mojej dostępności, no i będą widzieć, jak ciężko pracuję. Ja niestety odbieram to inaczej: czuję się jak wielka ryba w akwarium, gruba ryba, jak to się

mówi, którą każdy może obejrzeć i ocenić. Pod każdym kątem widzenia. Siadam za biurkiem z niesłyszalnym westchnieniem. Mam nadzieję,

że

nie

wyglądam

na

tak

zestresowanego,

jak

w istocie jestem. Spoglądam w lewo: moja asystentka zabiera się do papierów, które jej dałem. Uśmiecha się do mnie nieszczerze i ustawia swoje krzesło tak, żebym ją jak najmniej widział. India jest jedyną osobą, która nie ukrywa swojej niechęci do mnie. Nie wiem, czy robi to celowo, ale przy każdym naszym kontakcie jej twarz wyraża obrzydzenie. Mnie to się nawet podoba. Nikt inny nie ma takich jaj jak ona. Nie musi nic mówić, a ja i tak wiem, co sobie myśli: William Walker jest totalnym sukinsynem. Przez chwilę siedzę za biurkiem i nic nie robię. Trudno mi zebrać myśli po wiadomości, jaką otrzymałem rano. Mój młodszy przyrodni braciszek Kit, kompletny nieudacznik… Cholera, nie dość, że ma wspaniałą żonę, parę miesięcy temu urodziło

mu

się

dziecko,

to

jeszcze

teraz,

korzystając

z zasobów ojca, założył Strzałę Amora, ogólnoświatowy portal randkowy, który odniósł gigantyczny sukces. I tak niemal bez kiwnięcia palcem został miliarderem, podczas gdy ja latami harowałem jak wół, żeby stworzyć moje Walker Industries. Ale właściwie dlaczego tak mnie to drażni? Może dlatego, że

zawsze

byłem

tym

lepszym,

cieszyłem

się,

gdy

porównywano mnie z Kitem, bo porównanie niezmiennie

wypadało na moją korzyść. A teraz to się wyrównało, obaj jesteśmy ludźmi sukcesu. Jak mam sobie z tym poradzić? Jestem samolubem, nie przeczę. Niby powinienem być dumny, że mój brat też jest kimś, że – podobnie jak ja – zdobył pieniądze, pozycję i wpływy. Ale on ma także rodzinę… A ja nie mam nikogo. Z ojcem nigdy nie byłem szczególnie blisko. On jest typowym Brytyjczykiem, podobnie jak Kit, którego matka też jest Angielką. Moja to poukładana wykształcona Amerykanka, a mama Kita to… jakaś porażka. Ojciec po poznaniu mojej mamy przeniósł się do Stanów, ale później odwiedzał swoją angielską rodzinę i tam miał romans z mamą Kita. Potem zaliczył jeszcze jeden rozwód i ostatecznie wylądował w Ameryce ze mną i z Kitem. Niby spędzałem z nim sporo czasu, ale nasze relacje zawsze przypominały układ biznesowy. Rozmawialiśmy o firmie, o udziałach i wydatkach, a potem ściskaliśmy sobie dłonie i każdy udawał się w swoją stronę. Kit był mu zawsze bliższy, może dlatego, że bardziej go przypominał – tak samo wyluzowany, nie podchodził do siebie ze śmiertelną powagą. Jako młodzieniec nie dbał o nic: ani o pieniądze, ani o miłość czy też trzeźwość. Ja wspinałem się na kolejne stopnie kariery i nawet nie zauważyłem, kiedy mój brat się zmienił. Najpierw w pracy poznał swoją żonę Alex. I teraz ma wszystko. A ja? Ciągle jestem singlem i nawet nie wiem, jak to zmienić.

Mam powodzenie u kobiet, ale wszystkie moje związki są krótkotrwałe.

Dziewczyny

uważają,

że

trudno

ze

mną

wytrzymać i pewnie mają rację. Zakładając Walker Industries, musiałem o wszystko walczyć zębami i pazurami. Niektórzy uważają, że to uczyniło mnie nieczułym i bezdusznym. Rozumiem, że ludzie mogą tak myśleć i nie mogę do nich mieć

o

to

pretensji.

Właściwie

nie

można

ze

mną

porozmawiać o niczym poza sprawami mojej firmy, tak jakbym to jej został poślubiony. Tak więc ani mój wygląd, ani pieniądze mnie nie ratują. Do tego mam paskudny charakter. Nie radzę sobie ze stresem. Wszystko w sobie tłumię, aż nagle wybucham i wyżywam się na kimś, kto jest pod ręką. Jak przed chwilą na Indii. Ale nie jestem złym człowiekiem, przynajmniej taką mam nadzieję. Po prostu trochę się pogubiłem. Potrzebuję kobiety, która skierowałaby mnie na właściwą drogę. Patrzę na Indię. Stuka w klawiaturę swojego komputera, wyraz twarzy ma obojętny. To piękna kobieta. Lekko opalona, trochę drobnych piegów wokół nosa, oczy koloru kawy, którą tak często pija. Burza opadających na apetyczne ramiona niesfornych loków. Nawet mi nie przeszkadza, że ubiera się na szaroburo. I tak wygląda świetnie. Dociera do mnie, że się na nią gapię i zwracam twarz w

stronę

monitora.

Nie

powinienem

myśleć

asystentce, ale teraz lepsze to niż myślenie o Kicie.

o

swojej

Jak by to było mieć przy sobie taką kobietę jak India? Na pewno musiałbym być bardziej czujny. Może tego nie widać, ale to ognista dziewczyna. Piekielnie inteligentna, zorganizowana i pracowita. No i dowcipna. Często widzę, jak rozśmiesza chłopaków zgromadzonych wokół automatu do kawy swoimi niebanalnymi komentarzami. A jaka byłaby w związku? W sypialni zapewne jak ogień. Poza tym też zapalczywa, porywcza, być może drobiazgowa. No i pewnie zazdrosna. Ale mogę się mylić. Nigdy nie zadałem sobie trudu, żeby ją bliżej poznać. Boże, czy ja naprawdę zaczynam fantazjować o asystentce, którą

na

co

dzień

bezlitośnie

pomiatam?

Przecież

ona

z powodu mojego traktowania nigdy się mną nie zainteresuje. Czy chciałbym ją zaprosić na kolację? Jasne. A czy to zrobię? Nigdy w życiu. Zresztą i tak by odmówiła. Jaka dziewczyna chciałaby umówić się ze swoim prześladowcą? Dzwoni jej telefon. Odbierając, sili się na uprzejmy ton, potem rozmawia przez chwilę zrelaksowana, nawet się śmieje. Przewracam oczami. Wiem, kto jest po drugiej stronie linii. Kit. Czekam przez chwilę, po czym ona, gestykulując przez szklaną ścianę, daje mi do zrozumienia, że łączy mnie z bratem. Robi to, po czym z ulgą odwraca ode mnie twarz. A Kit od razu zaczyna nadawać. – Cześć, braciszku, dawno nie rozmawialiśmy. Mam nadzieję,

że

patrzysz

sobie

na

prawdziwy klejnot. Znowu przewracam oczami.



swoją

asystentkę.

To

Kit jak zwykle nie pozwala mi dojść do słowa. Dzwoni do mnie wyłącznie, jak czegoś ode mnie potrzebuje i taką taktyką zazwyczaj zdobywa moją zgodę na wszystko. – Czego chcesz tym razem, Kit? – A co? Nie wolno mi zadzwonić do mojego wspaniałego brata w celu bezinteresownej pogawędki? Naprawdę tak nisko mnie cenisz? – Właśnie. – Przynajmniej szczerze – śmieje się Kit. – W takim razie przechodzę do interesów. Pamiętasz, że w przyszłym tygodniu udajemy się z Alex w podróż poślubną? Kiwam głową, choć on mnie nie widzi, ale to i tak bez znaczenia. – Czekaliśmy na to od miesięcy, ale uważałem, że nie mogę sobie pozwolić na wyjazd, dopóki Strzała Amora nie wejdzie na rynek. A potem pojawiła się Rosie, musieliśmy więc znowu odłożyć podróż. Teraz, kiedy starannie wszystko zaplanowaliśmy, okazało się, że wynajęta opiekunka nie będzie mogła zostać z małą, bo coś wydarzyło się w jej rodzinie. Wzdycham. – Czego oczekujesz ode mnie? – pytam. – Posłuchaj, jesteś wujkiem Rosie. Jesteśmy… rodziną, Will. A rodzina powinna się wspierać. Wiesz, jak bardzo Alex nie lubi, kiedy obcy ludzie kręcą się wokół Rosie. Myślałem, że może mógłbyś chwycić byka za rogi i spędzić trochę czasu z bratanicą. To tylko dwa tygodnie, brachu. Bylibyśmy bardzo wdzięczni.

– Musiałbym na ten czas się zwolnić z pracy, a ja nie mogę brać

urlopu,

kiedy

mi

się

spodoba.

Jestem

dyrektorem

generalnym tej firmy i jej właścicielem. – To pracuj zdalnie! –

Nie

jestem

żonglerem.

Nie

mogę

pracować

i jednocześnie opiekować się dzieckiem. Nic z tego. – Litości, stary – wzdycha Kit. – Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Alex skreśli mnie, jeśli cię nie przekonam. – To może poproś tatę? – Wykluczone. Mała weszłaby mu na głowę w ciągu kilku godzin. W dodatku on fatalnie zmienia pieluchy. Daj spokój, William, wzywa cię młodość! A z głupiego wyrazu twarzy, z jakim zawsze się wpatrujesz w moją córkę, wnioskuję, że chętnie się nią zaopiekujesz. William, błagamy cię. Sądziłem, że kiedy dam ci szansę spędzenia więcej czasu z Rosie, będziesz skakał z radości. Jakiejś cząstce mnie ten pomysł się spodobał. Rosie

jest

naprawdę

zachwycająca.

Grucha

radośnie,

ilekroć mnie zobaczy i w ogóle jest słodkim dzieciakiem. Ale jej stała obecność tylko przypominałaby mi o braku własnego dziecka. No i firma. Walker Industries jest zawsze na czele mojej listy priorytetów. – Kit, ja naprawdę nie mogę. Znajdźcie kogoś innego. – Czy ja dobrze słyszę? Chętnie zajmiesz się Rosie przez dwa najbliższe tygodnie? – Kit…

– To wspaniale, William, jesteś najlepszym bratem na świecie. – Przysięgam… – Przywiozę ci ją w poniedziałek o siódmej rano. Fajnie, że się zgodziłeś. Pa, braciszku. – Kit, ty mały… Ale on już się rozłączył. Z jękiem położyłem głowę na blacie. Jak ja mam się z tego wyplątać?

ROZDZIAŁ TRZECI India Coś dziś jest nie tak z Williamem. Nie miałam okazji z nim porozmawiać, ale ilekroć na niego patrzę, on chodzi po pokoju, mamrocze coś pod nosem albo gniecie w rękach kartkę papieru. Jest wyraźnie spięty, ale chyba nie z mojego powodu. Jeśli szef jest w złym nastroju, trzeba mieć się na baczności. Wraz z wybiciem piątej już był za drzwiami, co do niego kompletnie niepodobne. A zresztą co to mnie obchodzi. Ważne, że dniówka robocza nareszcie dobiegła końca. Wychodząc z biura czuję, jak z piersi spada mi wielki ciężar. Pewnie każdy tak ma, kiedy może już iść do domu, ale w moim przypadku ta ulga nie da się z niczym porównać. Nareszcie wyrwałam się z tej piekielnej czeluści. Dziś rano William przeszedł samego siebie. Upokorzył mnie w obecności obcych ludzi. A ja? Stałam jak idiotka. Czy kiedykolwiek zdobywam się na sprzeciw? Owszem zdarzało się, ale tylko na niby. Wyobrażałam sobie kilka razy, że na niego krzyczę. Że mówię mu przy wszystkich, gdzie może sobie wsadzić te swoje dyrdymały. Że

wymierzam mu policzek, a wszyscy wokół cieszą się, że nareszcie dostał to, na co zasłużył. Chętnie bym to zresztą zrobiła w realu. Powstrzymuje mnie jedynie strach przed utratą pracy. A poza tym nie lubię przemocy. Jestem pisarką, miewam więc kreatywne wizje. I to fantazjowanie o zemście musi mi wystarczyć. Wracam do pustego domu. Dopóki Montana nie wróci z pracy, mogę się trochę odstresować za pomocą pisania. Odpalam w kuchni laptop, ale zanim otworzę plik z tekstem mojej powieści, zauważam coś w skrzynce pocztowej. Mejl z nieznanego adresu, temat: oferta pracy. Nie przypominam sobie, abym ostatnio starała się o pracę, ale ciekawość zwycięża. Gorszej pracy niż ta u Williama już mi pewnie nikt w życiu nie zaproponuje. Czytam list uważnie. Droga Indio, przepraszam, że tak późno odpowiadam na twoje zgłoszenie do pracy w naszej redakcji w charakterze autora tekstów. To stanowisko było już wtedy obsadzone. Ostatnio jednak jeszcze raz przejrzeliśmy twoje cv oraz portfolio

i

sugestywny

stwierdziliśmy, i

jesteś

że

świetną

piszesz

w

kandydatką

sposób na

bardzo

felietonistkę

w dziale kobiecym naszego wydania internetowego. Jako freelancerka miałabyś ustaloną stawkę za artykuł i pracowałabyś w domu w dogodnym dla ciebie czasie. Jeśli jesteś zainteresowana, daj mi znać. Z poważaniem, Lauren Garvey, Freelance World

O Boże. Ja chyba śnię. A może to po prostu część akcji w mojej powieści? Nie, to się dzieje naprawdę. Serce zaczyna mi bić szybciej, żołądek się ściska. Co mam zrobić? Przyjąć gorzej płatną, ale za to wymarzoną robotę, czy pracować

nadal

dla

tego

palanta

w

imię

większego

bezpieczeństwa finansowego? Montana tanecznym

to wie, kiedy wkroczyć krokiem

wpada

do

do akcji. Właśnie

pokoju,

dzierżąc

białe

kartonowe pudełko zawierające ani chybi pyszne resztki z pańskiego stołu. – Cześć, dziewczyno! – Uśmiecha się promiennie. – Jak ci minął dzień? – Jak zwykle. Ale końcówka jakby trochę lepsza. – Odwzajemniam jej uśmiech. – A co się stało? – pyta, podając mi otwarte pudełko. – Właśnie dostałam ofertę pracy w mediach – mówię, wyjmując z papierowej foremki czekoladową babeczkę. – Mam

coś

dla

nich

pisać.

Mogłabym

pracować

zdalnie

i zrezygnować z posady asystentki. Oczy Montany robią się wielkie jak dwa spodki. – India, to cudownie! Powiedz, że się zgodzisz. – Bardzo mnie to kusi. Ale będę mniej zarabiać niż w Walker Industries. – Pieniądze to nie wszystko. Na czynsz ci wystarczy, a będziesz miała więcej czasu na swoją powieść, co nie? – To prawda – potwierdzam, ale ciągle mam wątpliwości, czy powinnam rzucać pracę u Williama.

Bo szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie nikogo, kto by z nim wytrzymał. Ale niby dlaczego mam się tym przejmować? – No to na co czekasz? Odpisuj natychmiast, że bierzesz tę robotę. Przygryzam wargę. Ciągle się waham. Przypominają mi się te aroganckie niebieskie oczy i… Trudno mi będzie opuścić tego drania. I to mnie złości. Zniewolił mnie, uzależnił od siebie emocjonalnie, choć pewnie nie zdaje sobie z tego sprawy. – Nie tak szybko. Nawet nie wiem dokładnie, o jaki rodzaj pracy

im

chodzi.

Nie

mam

wielkiego

doświadczenia

zawodowego. A co, jeśli mi się nie uda? – Na pewno ci się uda – mówi Montana, biorąc mnie za rękę. – Nie wolno ci zaprzepaścić takiej szansy. Oczywiście

ma

rację.

Jak

zwykle.

Kiwam

głową

energicznie w nadziei, że mój umysł posłucha tej reakcji ciała. Uda mi się, dam radę, powtarzam w myślach. Biorę pozytywną

głęboki

oddech

odpowiedź.

i

wystukuję

Przyciskam

na

klawiaturze

„wyślij”,

Montana

nagradza mnie oklaskami. Przemyka się w kierunku lodówki, z której wyjmuje butelkę szampana. – Szampan? Aż tak? – dziwię się. – Tak, trzeba to uczcić. Sponiewieramy się troszkę. – Nie przesadzasz? Dziś jest czwartek, jutro idziemy do pracy.

– Nie ja. – Montana wzrusza ramionami. – Jutro mam wolne. A ty? Możesz raz przyjść do roboty na kacu. I tak długo tam nie popracujesz. To

nie

w

moim

stylu.

Do

Montany

to

też

raczej

niepodobne. Obie reprezentujemy typ grzecznej dziewczynki. Punktualnej, zorganizowanej. Chaos to nie nasza bajka. Ale ja teraz muszę się jakoś odstresować. Ta decyzja dużo mnie kosztowała. W piątek budzę się – jak sądzę – o piątej i nie mogę podnieść ciężkich powiek. Mdli mnie, wczoraj wypiłam morze szampana. Patrzę na zegarek. Jest 8:43. Boże. Spóźnię się do pracy, i to w dniu, kiedy zamierzam złożyć wymówienie. Cholera. Biorę błyskawiczny prysznic, narzucam coś na siebie i zamawiam taksówkę. Pejzaż miejski przesuwa się za jej szybami z zawrotną prędkością. Nie tak wyobrażałam sobie odejście z Walker Industries. Żeby

przynajmniej

udało

mi

się

z

godnością

wręczyć

Williamowi wymówienie… Zegarek twierdzi, że moje spóźnienie wynosi czterdzieści minut. Nie tak źle, ale Walker i tak będzie wściekły. Pędzę do windy, recepcjonistka rzuca mi niedowierzające spojrzenie. Ktoś krzyczy za mną, żebym zaczekała, ale ja – o Boże – przyciskam guzik zamykający drzwi. – Przepraszam! – wołam, gdy winda rusza.

Chcę mieć to wszystko za sobą. Dopiero w windzie zauważam, jak strasznie się pocę, a kiedy dojeżdżam na ostatnie piętro, wprost ociekam wilgocią. William siedzi u siebie w towarzystwie trzech mężczyzn w

garniturach.

Klnę

pod

nosem.

Miałam

przecież

też

uczestniczyć w tym spotkaniu i robić notatki. Szef będzie na mnie jeszcze bardziej zły, ale trudno. Nie ma już odwrotu. Dostrzega mnie i na jego twarzy pojawia się furia. Nie zamierzam robić uników, idę prosto do jaskini lwa. – Spóźniłaś się – warczy William, a ja robię głęboki wdech. – Owszem – mówię. – Musisz zmienić swoje zachowanie, inaczej cię wywalę – syczy, zupełnie nie przejmując się faktem, że nie jesteśmy sami w pokoju. Okej, to jest ten moment. Nie pozwolę, żeby mnie dłużej upokarzano. – Nie ma takiej potrzeby, sir – odpowiadam ze słodkim uśmiechem. – Bo ja właśnie sama odchodzę, do jasnej cholery.

ROZDZIAŁ CZWARTY William Co tu się do diabła wyprawia? Co ona sobie wyobraża? Że jest kim? Spóźnia się, wygląda, jakby się nie uczesała i jeszcze ma czelność grozić mi odejściem! Wstaję i podchodzę do niej, ale ona nadal trzyma wysoko głowę i patrzy mi w oczy. Tylko oddycha coraz szybciej. Zupełnie jakby chciała się dopasować do rytmu mojego serca. – Coś ty powiedziała? – pytam i czuję, że wszystko we mnie wrze. Wściekłość, ale nie tylko. Jeszcze coś, czego absolutnie nie powinienem był odczuwać na jej widok. Ale nie mogę się opanować. Zbliżam się do niej i wciągam w nozdrza jej zapach. A ona, do jasnej cholery, ciągle ma śmiałość patrzeć mi prosto w oczy. – To co słyszałeś. Odchodzę. Chyba robię się czerwony. Jak można mnie tak poniżać w obecności klientów? Mijam ją i otwieram drzwi mojego gabinetu. – Już cię tu nie ma! – krzyczę do niej, a ona tylko zakłada ręce pod biustem, uśmiechając się ironicznie. A więc zdecydowała się pokazać swoje drugie oblicze. Zawsze podejrzewałem, że w głębi duszy jest buntowniczką.

Ale wygląda ślicznie … i to mnie rozprasza. – Musimy porozmawiać – spuszczam z tonu. – Zaczekaj na mnie w swoim pokoju. India

waha

się

przez

chwilę,

po

czym

wychodzi,

wyzywająco omiatając wzrokiem mój gabinet. Za plecami słyszę cichy chichot jednego z gości. – Wygląda na to, że miałeś do czynienia z niebezpieczną kobietą – mówi ów Theodore. – Może to nie jest idealna cecha u asystentki, ale… – Przepraszam was na chwilę, panowie – mówię. Nie mam ochoty

wysłuchiwać

teraz

ich

uszczypliwości.



Zaraz

wracam, a wy w tym czasie możecie jeszcze raz przejrzeć umowę. Staram

się

wyrównać

oddech,

żeby

móc

spokojnie

porozmawiać z Indią. Kiedy wchodzę, ona nerwowo krąży po pokoju. Jej cera ma już normalny kolor, ale chyba ciągle jest podminowana. Faceci z mojego gabinetu gapią się na nas. Super, jeszcze tylko potrzebna jest mi publiczność. Muszę przywołać Indię do porządku. – Siadaj – mówię cicho, ale stanowczo. – Posłuchaj. Byłaś dobrym pracownikiem. Chyba jest zaskoczona tym komplementem, ale stara się zachować kamienną twarz. A mnie nagle ogarnia trema. Wkładam ręce do kieszeni. – Dlatego – ciągnę – postanowiłem dać ci drugą szansę. Przyjmijmy, że pośpieszyłem się z tymi słowami o zwolnieniu

cię,

a

ty

postąpiłaś

podobnie,

mówiąc,

że

odchodzisz.

Postawiłaś mnie w kłopotliwej sytuacji, doceń więc teraz moją wspaniałomyślność. – Wspaniałomyślność? Mówisz serio, William? – Zachowałaś się niestosownie, India. Mało kto na moim miejscu by ci wybaczył. – Ja wybaczałam ci tysiące razy – odpysknęła. – O czym ty mówisz? – No jasne! – Roześmiała się, kręcąc głową. – Do ciebie nawet nie dociera, że bez przerwy mnie obrażasz. Traktowałeś mnie okropnie. I teraz mam ci być wdzięczna za „drugą szansę”?

Opieprzałeś

mnie

za

pięć

minut

spóźnienia.

Dzwoniłeś do mnie w środku nocy z pytaniem, gdzie jest jakiś papier. A ja ci go zostawiłam poprzedniego dnia na biurku. Kawa bez mleka? Źle! Kawa z mlekiem? Też źle! Niczego nie robię wystarczająco dobrze i mam już tego dość. Dość ciebie i twojego wiecznego komenderowania! Powoli przestawało mi się to podobać. – India, nie odwracaj kota ogonem, ja zawsze byłem wobec ciebie w porządku. A ona wstaje i z niedowierzaniem kręci głową. – Co ja tu jeszcze robię? – mówi. – Po co prowadzę tę idiotyczną

dyskusję

z

facetem,

który

nie

jest

w

stanie

zrozumieć, jak bardzo jest bez serca. Nie zostanę tu ani chwili dłużej. – Nie możesz odejść, jesteś moją asystentką.



Byłam,

William,

byłam.

I

właśnie

rezygnuję.

Na

szczęście mam na to świadków. Twoich klientów. – Nie bądź śmieszna. Nie mam teraz nikogo, kto przejąłby twoje obowiązki. – To już nie mój problem, panie Walker. – Uśmiecha się zadowolona. – A teraz, jeśli pan pozwoli, idę do domu. – India… – warczę ostrzegawczo. Ten dźwięk zawsze przywoływał ją do porządku, ale teraz ona zbiera swoje rzeczy z biurka, wrzuca je do torby i wychodzi. Tak. Po. Prostu. Wychodzi. I co teraz? Mam za nią gonić? Niedoczekanie. Patrzę, jak India opuszcza biuro i czuję… coś w rodzaju ulgi. Że już nigdy nie będę musiał oglądać tych wielkich promiennych oczu i całej reszty niepokojących wspaniałości, które składają się na postać Indii Crowley. Zaciskam pięści. Widzę, jak się oddala i dopada mnie przekonanie, że ona tu nie pasowała. To była praca stanowczo poniżej jej możliwości i pewnie aspiracji. Ta dziewczyna jest za dobra na to, by skakać wokół kogoś takiego jak ja i żeby być tak podle traktowaną. Nagle zrozumiałem, co jest nie tak ze mną, z moim pozbawionym miłości życiem. Półprzytomny wracam do gabinetu. Na mój widok klienci wybuchają śmiechem. Nie wiem, jak mam zareagować.

– Próbowałem pana ostrzec, panie Walker. – Theodore szczerzy zęby w uśmiechu. – Nigdy nie należy zadzierać z silną kobietą. Jazda do domu zajmuje mi dziś o godzinę więcej niż zazwyczaj. Korki. Mam więc czas na przemyślenia, z których większość dotyczy Indii. Jak mogłem być tak głupi? Tak okrutny wobec niej? Uprawiać klasyczny mobbing i nawet nie zdawać sobie z tego sprawy? Tak dobrej asystentki nigdy przedtem nie miałem. I właśnie ją straciłem. Co więcej, straciłem sporą część własnego ego, całkiem zresztą zasłużenie. Ta kobieta działa na mnie jak mało kto. Co ona teraz zrobi? Pewnie nie ma pracy. Z czego zapłaci czynsz? Znajdzie sobie podobną pracę czy będzie robić coś zupełnie innego? Nie mogę przestać o niej myśleć i to pewnie potrwa jeszcze przez jakiś czas. Wjeżdżam na podjazd przed moim domem, patrzę na budynek i nie po raz pierwszy nachodzi mnie myśl, że jest za duży dla jednej osoby. To przecież istny pałac. No

tak,

złożyły

się

na

niego

lata

ciężkiej

pracy,

samotności, siedzenie w biurze do późnej nocy. Zamykam samochód i wchodzę do środka. Marmurowe posadzki lśnią niczym zwierciadła. Szyby okien są tak wypucowane, że wyglądają, jakby ich w ogóle nie było.

Sprzątaczka,

którą

zatrudniam,

kobieta

pod

sześćdziesiątkę, której wyglądu nie pamiętam, jest teraz pewnie tu na miejscu i porządkuje rzeczy na biurku w moim studiu.

Po tym, co mnie dziś spotkało, należy mi się solidny drink. Idę do lodówki i wyjmuję butelkę szampana, który chłodzi się tu od roku. Prezent od ojca, mieliśmy go wypić w moje urodziny, ale jemu wypadło akurat jakieś firmowe przyjęcie, a ja celebrowałem swoje święto w wannie na dachu, zajadając się żarciem na wynos. Nie miałem gości. Nie mam przyjaciół, a Kit i Alex byli zajęci. Tę butelkę też wypiję sobie w wannie na dachu. Nad miastem zachodzi słońce. Włączam podgrzewanie wody i hydromasaż, rozbieram się do naga – znikąd nie można mnie tu zobaczyć – i z zamkniętymi oczami zanurzam się w ciepłych bąbelkach. Spodziewany relaks jednak nie nadchodzi. Staram się skoncentrować na miłych doznaniach, ale przed oczami mam twarz Indii. I jej wściekłe spojrzenie. I

szok,

kiedy

po

raz

pierwszy

usłyszała

ode

mnie

pochwałę. Zatopiony w myślach, omal nie przeoczyłem buczenia telefonu. Owijam się w ręcznik i idę odebrać. Nie sprawdzam, kto dzwoni. W tle słychać płacz Rosie i głos Alex, która usiłuje ją uspokoić. – Cześć, bracie – odzywa się w słuchawce niechętny i zmęczony głos Kita. – Przepraszam, że się znów narzucam, ale… niestety… Słuchaj, William, my musimy już jutro wyjechać. – Ale dlaczego?

– Siostra Alex miała wypadek. Alex rozpacza, muszę ją zawieźć do siostry do szpitala, żeby mogły się zobaczyć. Naprawdę muszę ci się aż tak tłumaczyć za każdym razem, kiedy jesteś mi potrzebny? Biorę głęboki oddech, żeby opanować narastającą panikę. Czy ten mój brat oszalał? Przecież ja się nie znam na dzieciach. – Słuchaj, Kit. To nie jest tak, że ja ci nie chcę pomóc. Ja… – Tak? To świetnie! Jesteśmy u ciebie jutro rano. Już zamierza się rozłączyć, ale ja nie daję za wygraną. –

Chwileczkę.

Czy

ty

mnie

prosisz

o

opiekę

nad

dzieckiem, czy po prostu oznajmiasz, że tak będzie? – Oznajmiam ci, że potrzebuję twojej cholernej pomocy. Zgrzytam zębami. Najpierw India, a teraz to. Ale zaraz, zaraz… Skoro jestem dupkiem i mam się zmienić, to dlaczego nie zacząć od teraz i pożytecznie spędzić trochę czasu z bratanicą? Zresztą

i

tak

nie

mogę

wybrzydzać,

jeśli

chodzi

o towarzystwo. W domu nikt mnie nigdy nie odwiedza. Patrzę na swój ogród. Fajnie byłoby spędzać wieczory, bawiąc się z dzieckiem na trawie. Grać w różne gry. Samotne wieczory zdecydowanie by na tym zyskały. – W porządku – mruczę ledwo dosłyszalnie. – W porządku? – Kit jest najwyraźniej zszokowany. A może popełniam błąd? Od dziś nie mam asystentki, będę jeszcze ciężej pracować. A opieka nad dzieckiem wymaga

całodobowego zaangażowania. Ale to mi się przyda. Dowiodę, że

nie

jestem

tylko

humorzastym

egoistycznym

pracoholikiem. Przypomnę sobie, że życie to nie tylko firma. Pociągam łyk szampana. Słońce w końcu zachodzi, a ja mięknę. – Tak, mówię serio. Przyjeżdżajcie z tym towarem!

ROZDZIAŁ PIĄTY India A więc zrobiłam to. Ściślej: właśnie to robię. Idę do windy, nie oglądam się za siebie. William za mną nie goni, choć trochę się tego obawiałam. Wychodzę z budynku. Zmierzam ku wolności! Nie żebym nie miała wątpliwości. Grzeczna dziewczynka we mnie pyta, czy musiałam to zrobić z takim aż przytupem. Ale odpowiedź brzmi: tak. Bo on sobie na to zasłużył. Cholera, a teraz nie wystawi mi referencji. Jestem skazana na

to

pisanie

dla

zaproponowano.

portalu

Wolność

problematycznym.

Ale

w

internetowego, końcu

przecież

okazuje

sama

które się

tego

mi

czymś

chciałam.

Zaczynam nowe życie. Skąd więc ten niepokój? Dlaczego nie chce mi się wracać do pustego mieszkania? Mdli

mnie.

Czy

to

kac

po

wczorajszym,

czy

po

dzisiejszym? Otwieram wszystkie okna i robię sobie kawę. Czuję się nieco skołowana. Niby dobrze jest mieć cały dzień dla siebie. Sfinalizuję formalności związane z nową pracą, obejrzę coś w telewizji, popracuję nad powieścią.

Kłopot w tym, że akurat żadnej z tych rzeczy nie chce mi się teraz robić. Chciałabym natomiast pobiec do mojego biura i uprosić Williama, żeby przyjął mnie z powrotem do pracy. Nawet

bym

przed

nim

uklękła.

Byle

tylko

wrócić

do

normalności. Nie znoszę chaosu. Ale przecież tego nie zrobię. Mam swoją dumę. Zresztą to by i tak nic nie dało. Na własne życzenie znalazłam się na czarnej

liście

śmiertelnych

wrogów

Walker

Industries.

A William to twardy zawodnik. Nigdy nie wybaczy mi tego, co mu powiedziałam. Nawet jeśli miałam rację. Jestem zdana sama na siebie. Dzień mija mi jakby we śnie. Siedzę, nic nie robię, szum dźwięków z włączonego telewizora chroni mnie przed martwą ciszą. Na niczym nie mogę się skupić. A powinnam przeredagować moje cv czy zrobić cokolwiek, co miałoby związek z faktem, że dziś straciłam pracę. Ale tego nie robię. Czekam, aż wróci Montana. Może ona wyciągnie mnie z doła, w który się sama wpakowałam. Montana

przychodzi

o

wpół

do

szóstej

objuczona

zakupami. Patrzy, jak leżę na kanapie i nagle do niej dociera… – Zrobiłaś to, tak? – krzyczy. – Odeszłaś z Walker Industries? Kiwam głową, ona stawia torby na podłodze, podchodzi i mnie obejmuje. – India, niech to szlag! Bałam się, że nie dasz rady.

Nie

pochlebia

mi

to

stwierdzenie.

A

może

jednak

popełniłam błąd? Montana nagle zdaje sobie sprawę ze swojej niezręczności i stara się załagodzić złe wrażenie. – To znaczy… Chciałam powiedzieć, że to odważne posunięcie. Ale trzeba to było zrobić. Możesz teraz odetchnąć. Nie musisz już marnować sobie życia. – A co, jeśli tam nie było wcale aż tak źle? Może powinnam

była

uodpornić

się

na

opryskliwości

mojego

szefa? – mówię, dodając w myślach: i na to, że przy nim omal nie mdlałam z nerwów… Jak mam jej wytłumaczyć, że on jest w gruncie rzeczy nieszczęśliwym

człowiekiem,

że

zasługuje

na

litość

i wyrozumiałość? – India, ja cię znam. Jesteś twarda i opanowana. Nie zrobiłabyś czegoś takiego pod wpływam impulsu. Mówiłaś, że jest draniem i wierzę, że tak jest. Lepiej być bez pracy, niż tkwić pod czyimś obcasem. – Masz rację. Ale mi teraz trudno tak o tym myśleć. – Wiem, rzucić pracę nie jest łatwo. Ale zobaczysz, będzie dobrze. Postąpiłaś słusznie. Zwłaszcza że masz w zanadrzu coś innego. Kawy? Według niej kawa załatwia wszystko. – Dzięki, właśnie piję kolejną. Montana kiwa głową, robi sobie kawę i siada obok. Milczymy, ja wzdycham. Nie mogę pozbyć się wrażenia, że… A zresztą, może Montana rozwiąże ten dylemat.

– Mogę ci powiedzieć coś zaskakującego? – pytam. – Jasne, jak zwykle. – Zanim wyszłam, William powiedział, że jestem dobrym pracownikiem.

To

pierwsza

pochwała,

jaką

od

niego

kiedykolwiek usłyszałam. Montana pociąga nosem. To, co powiedziałam, chyba nie zrobiło na niej wrażenia. – Trudno to uznać za błyskotliwy komplement, nie? – mówi. – Mógłby okazać trochę więcej entuzjazmu. – Pewnie masz rację, ale ty go nie znasz, Mon. To pracoholik, tacy nie szafują dobrym słowem. Ale jeśli już docenią czyjąś pracę… to jest naprawdę coś. – Co chcesz powiedzieć? – Że być może źle go oceniałam. Może jego chamowate zagrywki miały na celu zmotywowanie mnie? – Nie rozumiem, dlaczego chcesz go usprawiedliwić, India. – Montana klepie mnie po ramieniu. – Zresztą nawet jeśli było tak, jak mówisz, to nie zmienia faktu, że stosował manipulację i mobbing. – Usiłuję go tylko zrozumieć. Prowadzenie firmy na takim poziomie wiąże się z ogromną presją. Może on sobie nie daje z nią rady? –

Taaa…

Wiem,

co

chcesz

powiedzieć.

Należy

mu

wybaczyć, bo robi świetną robotę. Ale to nieprawda. Jest może mistrzem w swoim fachu, ale to nie jest fajny facet. Dobrze, że się od niego uwolniłaś.

Wzdycham. Niepotrzebnie zaczęłam tę rozmowę. Montana go przecież nie zna, nigdy mnie więc nie zrozumie. Ale w sumie ma rację. Obrona kogoś, kto uczynił moje życie politowania

godnym,

nie

świadczy

o

mnie

najlepiej.

Wychodzę na masochistkę. Ale przecież nie jestem bez winy. Odgryzałam mu się, celowo go prowokowałam. Pewnie on o mnie myśli równie źle, jak ja o nim. Montana

widzi,

że

cierpię,

i

każe

mi

przestać

się

zamartwiać. – Przecież dziś zaczynasz nowe życie – przypomina mi. Święta racja. Nie mogę w nieskończoność rozdzielać włosa na czworo. Prostuję się i sięgam po laptopa. Wśród mejli jest wiadomość od Lauren Garvey. Uśmiecham się. To jest to. Nowe życie czas zacząć.

ROZDZIAŁ SZÓSTY William Jest sobota. Alex i Kit mają zaraz przywieźć do mnie Rosie. Gorączkowo chodzę po domu i sprawdzam, czy jest czysto i bezpiecznie. Rosie wprawdzie jeszcze nawet nie raczkuje, ale boję się, że jakoś wydostanie się z łóżeczka i zrobi sobie krzywdę. Pochowałem

wszystkie

przewody

elektryczne,

szkło,

porcelanę i noże. Zdaję sobie sprawę, że trochę wariuję, ale czuję się odpowiedzialny za jej kruche życie. Nie żebym dramatyzował. Boże uchowaj. Jak już nie mam nic do sprawdzenia, siadam w salonie w fotelu. Staram się czekać spokojnie, ale nieświadomie przestępuję z nogi na nogę, co na siedząco musi wyglądać komicznie. Nie mogę pozwolić sobie na nerwy, bo ilekroć się zdenerwuję, zaczynam popełniać głupie błędy. Teraz najchętniej wziąłbym proszek od bólu głowy, ale po nim czułbym się oszołomiony. Pukanie

do

drzwi

podrywa

mnie

na

równe

nogi.

Wygładzam niewidoczne zagniecenia na spodniach, robię głęboki wdech i idę do drzwi. Tak zdenerwowany byłem ostatnio

na

balu

otrzęsinowym,

najładniejszą dziewczynę na roku.

kiedy

pocałowałem

Mam nadzieję, że moja opieka nad Rosie zakończy się lepiej niż tamto wydarzenie. W drzwiach stoi Alex z Rosie na ręku. Moja bratowa nie ma specjalnie radosnego usposobienia, ale teraz wygląda wręcz marnie. Ostatnio wyraźnie schudła, ma podkrążone oczy i przetłuszczone nieuczesane włosy. Czy ja po dwóch tygodniach zajmowania się dzieckiem też będę tak wyglądał? Na widok mojej miny Alex wybucha śmiechem. – Nie daj się zwieść. Ona wygląda słodko, ale potrafi dać w kość – mówi z czułością w oczach. Wymija mnie i wnosi dziecko do domu. Na podjeździe Kit walczy z pakunkami. Już chcę iść mu pomóc, gdy nagle z drugiej strony samochodu wyłania się nasz ojciec. Macha mi ręką na powitanie. – Tato… nie spodziewałem się ciebie. – Cześć, synu. – Ojciec się uśmiecha. – Myślałeś, że przepuszczę

taką

okazję?

Zobaczyć

ciebie

z

dzieckiem

w ramionach? Sądząc po twoich przejściach z kobietami, własnego nieprędko się doczekasz. Pokaż, jak urządziłeś ten męski żłobek. – Teraz już się śmieje. Kit rechocze, a ja wymuszam na sobie krzywy uśmiech. Niech myślą, że mnie to też bawi. – Postaram się być w tym nie gorszy od ciebie, tato – mówię, a Kit teraz już tarza się ze śmiechu. Ojca nie można było zostawić z żadnym z nas, bo panicznie bał się kupek, wymiotów i wszelkich dziecięcych problemów.

– Fakt, cieszę się, że to nie mnie powierza się opiekę nad tym słodkim skarbeńkiem – odpowiada ojciec. – Dzięki ci, bracie, że się na to zdecydowałeś – mówi Kit, nareszcie przestając się śmiać. Wygląda teraz na zmęczonego. Prawie tak samo jak Alex, ale ma w sobie nieco więcej energii i entuzjazmu niż ona. – Doceniamy, zwłaszcza że odbyło się to w trybie last minute. Jak już przekonamy się, że z siostrą Alex wszystko w porządku, może pojedziemy w tę naszą wymarzoną podróż poślubną. Kit i ojciec wnoszą do domu to, co przywieźli dla dziecka. Łóżeczko, kojec, stosy zabawek i innych rzeczy. Składają to wszystko na środku salonu. Alex siedzi z Rosie na kanapie. Ma przymknięte oczy, jest wykończona. Zaczynam się cieszyć, że zdecydowałem się im pomóc, choćby dlatego, że ona chyba naprawdę potrzebuje odpoczynku. W tym czasie tata ogląda dom. Dawno tu nie był. Teraz, jak jest już na emeryturze, pewnie będzie mnie częściej odwiedzał, o ile oczywiście ja znajdę czas, żeby go zaprosić. Staram się odgadnąć, czy mój dom mu się podoba, ale on jak zwykle ma nieprzenikniony wyraz twarzy. Po chwili wzrusza ramionami i zaczyna rozpakowywać rzeczy Rosie. – Jesteś pewien, że dasz radę? – pyta, patrząc na jedną z zabawek, jakby to był jakiś kosmita. – Tak, tato, starannie się do tego przygotowałem – blefuję.

– Nie wątpię, synu. – Ojciec z całej siły klepie mnie w ramię. Ton jego głosu nie potwierdza treści wypowiedzi, ale nie zamierzam wdawać się teraz w dyskusje. Moja rodzina uwielbia mnie wkręcać i podpuszczać, ale ja przyjmuję to ze spokojem. Ojciec

nie

może

zrozumieć,

że

nie

jestem

takim

imprezowiczem, jakim on był w moim wieku. Martwi się moim rzekomym pracoholizmem i tym, że jestem ciągle spięty. „Praca to nie wszystko, Will”, mawia mi często, podczas gdy

Kitowi

powtarza

bez

przerwy:

„Kiedy

nareszcie

spoważniejesz? Bierz przykład ze swojego brata Williama”. Tak więc trudno wyczuć, co on naprawdę myśli. Alex podaje mi Rosie. – Proszę. Musisz przyzwyczajać się ją nosić. Nie bez wahania biorę dziewczynkę z rąk jej matki. Rosie jest cięższa, niż się spodziewałem, ale szybko przywykam do tego słodkiego ciężaru. Mała posapuje cicho, a ja zaczynam ją kołysać.

Chyba

wszystko

robię

prawidłowo.

Spoglądam

pytająco na Alex, a ona nagle zaczyna się obawiać, czy dobrze robi

i

błyskawicznie

zaczyna

wyliczać

rzeczy,

których

powinienem unikać, zajmując się małą. Nie jestem w stanie tego spamiętać. – To byłoby wszystko! – Kit klaszcze w ręce i oznajmia, że muszą już iść spakować się na samolot. Alex milknie, a ja z roztargnieniem uśmiecham się do Rosie. Śpi cichutko. Oby tak było przez najbliższe dwa

tygodnie. Nagle zdaję sobie sprawę, że podjąłem się roli opiekuna i że to wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Ale w końcu dlaczego miałoby wydarzyć się coś złego? – Bawcie się dobrze – mówię, ściskając brata i bratową na pożegnanie. Alex nareszcie się uśmiecha. – Już nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę moją siostrę i przekonam się, że wszystko z nią w porządku. A potem się wyśpię. Mam nadzieję, że przed naszym przyjazdem uciąłeś sobie solidną drzemkę – mówi do mnie. – Bo druga taka szansa nieprędko ci się trafi. Śmieję się, choć Alex nie wygląda, jakby żartowała. – Dzwoń do mnie, jak będziesz miał problemy. – Ojciec klepie mnie po plecach. Kiwam głową, ale już wiem, że na pewno tego nie zrobię. Za nic nie przyznałbym się ojcu, że z czymś sobie nie radzę. – Dzięki, nie będzie takiej potrzeby – mówię. – Będziesz umiał pogodzić to wszystko z pracą? – pyta nagle zaniepokojony. – Udowodnię ci, że tak. – Moja krew! – mówi ojciec ze śmiechem. – Nigdy nie unikałeś wyzwań. Tylko dlatego, że mnie do nich zmuszałeś, dopowiadam mu w myślach i zdaję sobie sprawę, że co najmniej połowa moich rozmów z ojcem odbywa się w mojej głowie.

Lubię być dla niego pobłażliwym, ustępować mu. Słucham go, nie przejmując się jednak zbytnio jego słowami. Może kiedyś zdobędę się na odwagę i powiem mu to wszystko prosto w twarz. Alex całuje Rosie w czoło i płaczliwym tonem prosi, żebym

się

nią

opiekował.

Kit

delikatnie

popycha

żonę

w kierunku drzwi. – Na nim można polegać – zapewnia ją. Alex wychodzi, ociągając się, za nią mój ojciec, a na końcu Kit, z rękami w kieszeniach. Szczerzy do mnie zęby. – Nie przejmuj się, stary. Alex nie lubi zostawiać małej nawet na parę minut. Ale musi odpocząć. Jest bliska obłędu. – Zapewniaj ją bez przerwy, że ja dam radę. – Dzięki, braciszku. Podchodzę z Rosie na ręku do drzwi, żeby pożegnała rodziców. A potem… zostaję z nią sam. Patrzę na jej szeroko otwarte oczka i serce we mnie zamiera. Mała prycha, potem uśmiecha się i jest trochę lepiej. Ciekawe, na jak długo. Po sekundzie mam okazję przekonać się, że nie na długo. Buzia Rosie robi się pochmurna, powieki się zaciskają, wargi zaczynają drgać i mała wydaje z siebie głośny ryk. Głośniejszy niż się spodziewałem. Jak coś tak małego może wydobyć z siebie tak potężny dźwięk? A więc koszmar właśnie się zaczyna. Rosie płacze już od godziny. Próbowałem wszystkiego: zmieniłem pieluszkę, usiłowałem ją nakarmić, machałem jej

przed nosem różnymi zabawkami. Głowa boli mnie coraz bardziej, o pracy nawet nie ma mowy. Rosie drze się tak, że szyby brzęczą w oknach. Kołyszę ją i w końcu zaczynam podejrzewać, że może coś jej jest. Czy zdrowe dziecko może aż tak płakać? Alex powinna była zostawić mi jakiś podręcznik, rodzaj instrukcji. Płacząc, Rosie szeroko otwiera buzię i pokazuje dziąsła. Widzę, że… są chyba zaczerwienione. Czy to…? Ależ tak! Mała po prostu ząbkuje! Super. właśnie

Spędzę

dwa

przechodzi

tygodnie

jeden

z

z

niemowlęciem,

najbardziej

które

stresujących

momentów wczesnego dzieciństwa. Dlaczego mi o tym nie wspomniano? Może Alex coś mówiła, ale ja się wyłączyłem, bo gadała tak szybko… Co za pech. Z tego, co wiem, dzieci zaczynają ząbkować w wieku około sześciu miesięcy, a ona ma dopiero cztery. Wkładam Rosie do łóżeczka i nerwowo przeszukuję stertę przywiezionych produktów do pielęgnacji. Znajduję gryzaczek i żel na dziąsła. Po jego zastosowaniu mała na chwilę się uspokaja. Łapie też przynętę w postaci gryzaka. Oddycham z ulgą. W domu robi się nagle dziwnie cicho, ale lepsze to od bezustannego zawodzenia. Patrzę na zegar. Jestem kompletnie wyczerpany. Niestety o Rosie nie można powiedzieć tego samego. Przestała płakać i zaczyna się nudzić. Siedzę więc przy niej na dywanie, macham jej przed twarzą kolejnymi kolorowymi zabawkami, a ona zachwycona klaszcze w rączki. To lepsze niż uporczywy

płacz, ale ja wolałbym, żeby zasnęła i pozwoliła mi zebrać myśli. Dopiero około jedenastej wieczorem zaczyna pojawiać się nadzieja. Mała przymyka powieki, niosę ją więc do mojej sypialni, gdzie zmontowałem łóżeczko, kładę ją i wymykam się cicho, żeby jej nie obudzić. Mam zamiar uporządkować wszystkie przywiezione przez jej rodziców przedmioty, ale jak tylko siadam na kanapie, oczy same mi się zamykają, wyciągam się i zasypiam. Jak to możliwe,

że

zwykłe

niemowlę

zmęczyło

mnie

do

tego

stopnia? I to w błyskawicznym tempie! Taki płacz wysysa z człowieka całą energię. Dodatkowo męczy mnie świadomość, że nic w tym czasie nie zdziałałem, jeśli chodzi o sprawy zawodowe. Tak czy inaczej, nie dam rady ciągnąć tego przez dwa tygodnie. Ojciec miał rację. Może nie jestem do tego stworzony. I nagle w mózgu zapala mi się pewien sygnał: Alex i Kit robią to we dwójkę. To robota dla dwóch osób. Muszę znaleźć kogoś do pomocy. Ale

kogo?

Ojciec

odpada.

Moi

znajomi

to

głównie

mężczyźni. Pracoholicy, podobnie jak ja. Mogę też kogoś wynająć. Ale jak znaleźć opiekunkę, której można zaufać? A przecież to główny powód, dla którego właśnie mi powierzono

Rosie.

Jej

rodzice

nie

ufają

wynajętym

opiekunkom, więc i ja nie powinienem. Tyko jedna osoba przychodzi mi teraz na myśl. Na niej można polegać. Pomogłaby mi, byłaby tą drugą połówką nibyrodzicielskiego duetu. Jest pracowita, nigdy nie zawiodła

pokładanego w niej zaufania. Ani w sprawach zawodowych, ani moich osobistych. Problem w tym, czy się zgodzi. Wiem, że to ryzykowne, ale szukam w telefonie numeru Indii. Wyświetlam go na ekranie i kładę komórkę na nocnym stoliku. Zadzwonię jutro. I nie zamierzam się zastanawiać, dlaczego na myśl o niej serce zaczęło mi bić szybciej.

ROZDZIAŁ SIÓDMY India Jest niedzielny poranek, a ja już zrobiłam wszystko, co na dziś zaplanowałam. Jak to możliwe? Po prostu obudziłam się o zwykłej porze, popracowałam w kuchni nad swoją powieścią. Potem mejlem dostałam zlecenie napisania artykułu o najlepiej płatnych pracach, które można wykonywać zdalnie przez internet. Zrobiłam więc szybki research i napisałam tekst. Potem przez godzinę go poprawiałam no i teraz sobie siedzę. Rozpiera mnie energia, a nie mam nic do roboty. Siedzę i wzdycham. Nie tak wyobrażałam sobie pracę wolnego strzelca. Chętnie poprosiłabym ich o coś jeszcze do zrobienia, ale nie chcę uchodzić za nadgorliwą prymuskę. Czytam jeszcze raz mój artykuł, ale chyba znam już go na pamięć. Wracam do pisania powieści, ale w tym momencie opuszcza mnie natchnienie. No tak. Na dziś koniec z robotą. Postanawiam Montanie

trochę

zrobić

sobie

składników

zdrowy do

lunch.

sałatek

i

Podkradam przyrządzam

podejrzanie dietetyczną potrawę z kurczaka. Jest tak mdła, że żuję ją przez pół godziny. Ale i tak większość dnia wciąż jest przede mną. Zaraz zwariuję z nudów.

Biorę więc do ręki torebkę i kierują się w stronę drzwi. Byle nie siedzieć tutaj dłużej. Kiedy wybiegam na świeże powietrze, zaczynam rozumieć zamiłowanie Montany do joggingu. Czuję wiatr we włosach. Przechodzę na drugą stronę ulicy do niewielkiego parku i podbiegam do ławki. Siadam. Czuję, że płuca wypełnia mi tlen. To cudowne, mogę pobiec dalej. Ale jakoś mi się nie chce… Czuję, że moje życie zawodowe utknęło w miejscu. Niby

zmieniłam

pracę,

ale

nadal

nie

wiem,

kim

chciałabym być. Za dużo mam wątpliwości. Ale w końcu dam sobie i z nimi radę. Telefon wibruje mi w kieszeni. Dziwne, do mnie rzadko ktoś dzwoni w ciągu dnia. To pewnie matka. Nie odbieram, ale po chwili komórka znów daje o sobie znać. Patrzę na ekran i serce zamiera mi w piersi. William. Czego on może chcieć, do jasnej cholery? Przecież jasno dałam do zrozumienia, że już dla niego nie pracuję. Chce mnie przekonać,

żebym

wróciła?

A może

chce

się

zemścić?

Nieważne, już mnie to nie obchodzi. Nie odbiorę. Ale telefon wciąż dzwoni i im dłużej do trwa, tym mocniej bije mi serce. Co ten idiota ma mi do powiedzenia? Odbieram. W tle słyszę płacz dziecka. Przecież William nie ma dzieci. Na całe szczęście, ojciec byłby z niego doprawdy żałosny.

– India? Nareszcie! – słyszę. – Dzwonię i dzwonię. Dlaczego nie odbierasz? – Też pana serdecznie witam, panie Walker. I tak masz szczęście. Nie zamierzałam odbierać. Słyszę, jak bierze głęboki oddech, najwyraźniej usiłując dojść do siebie. Uśmiecham się. Udało mi się podnieść mu ciśnienie, tak jak kiedyś on ciągle podnosił mi. –

Przepraszam,

że

przeszkadzam



mówi.



Nie

dzwoniłbym, gdyby to nie było ważne. Ale chcę cię prosić, żebyś wróciła i znów dla mnie pracowała. – Chyba żartujesz – śmieję się. – Chyba w piątek już wszystko zostało wyjaśnione. Jestem szczęśliwa, że udało mi się wyrwać z twoich szpon. – Wiem, co ustaliliśmy w zeszłym tygodniu, ale mam taką sytuację… – Aha, rozumiem. A co tam u ciebie w gabinecie tak wyje? – Nie jestem w biurze. Opiekuję się bratanicą. To ma potrwać dwa tygodnie. Nie planowałem tego, tak wyszło. A ona jest… no dobra, ona jest koszmarna. Uśmiecham się. Jakie to urocze, że on opiekuje się bratanicą. Ale dziecko nagle podnosi głos i to już nie jest takie urocze. Zresztą wcale mnie to nie dziwi, mała pewnie po prostu

spojrzała

na

stryjka.

A

William

nie

wygląda

zachęcająco, szczególnie w oczach dziecka. – Sorry, panie Walker, ale nie wiem, po co mi to mówisz. Ja nie jestem babysitterką.

– Wiem. Chcę, żebyś tu przyszła i pomogła mi jako moja asystentka. Bo ja pracuję zdalnie i nie potrafię pogodzić tego z opieką nad dzieckiem. A ty masz w małym palcu wszystko, co dotyczy biura i firmy. – Czyli chcesz, żebym wróciła do pracy, z której mnie dopiero co praktycznie wylałeś? – Dobrze wiesz, o co mi chodzi – odpowiada szorstkim, ale pełnym poczucia winy tonem. – Musisz znaleźć kogoś innego, ja już mam nową pracę. – Wiem, piszesz teksty jako freelancerka. Czytałem na portalu społecznościowym dla profesjonalistów. Na pewno nie zarabiasz dużo. – Owszem, mniej niż u ciebie, ale coś za coś – mówię spokojnym głosem. – Rozumiem, praca asystentki wymaga zaangażowania, ale pracowałabyś

nie

w

biurze,

a

u

mnie

w

domu,

zagwarantowałbym ci czas wolny, żebyś mogła ciągnąć to, co teraz robisz. No i… zapłaciłbym ci tyle, żeby to było korzystne. –

To

znaczy?

O

jakiej

kwocie

mówimy?



pytam,

pokryję

koszty

przygryzając wargę. –

Podwoję

ci

ostatnią

pensję.

No

i

przejazdów, bo ja mieszkam na Gold Coast. To znaczy, będzie cię co dzień przywoził i odwoził mój szofer. Gold Coast, jasne. To tam, gdzie są te wszystkie wille i pałace.

Dobrze, że on nie widzi, jak przewracam oczami. To takie typowe dla niego: zaświecić w oczy korzyściami finansowymi i własnym bogactwem. Ale muszę przyznać, że podwyżka robi wrażenie. Ustawia mnie finansowo na dłuższy czas. Tyle że musiałabym spędzić dwa tygodnie z koszmarnym byłym szefem i wrzeszczącym niemowlakiem. Czy stać mnie na odrzucenie tej propozycji? Wiem, co powiedziałaby Montana: że nieszczęśliwym nie warto być za żadne pieniądze. Ale to takie kuszące… William Walker zawsze mnie pociągał, tak czy inaczej. Niech to szlag. Biorę głęboki oddech. – No dobra, zgadzam się. – Strasznie ci dziękuje, India. – W jego głosie słychać ulgę. – Nawet nie wiesz, jak bardzo… – Ale żądam potrojenia pensji – przerywam mu. – Co takiego? – Przecież pana na to stać, panie Miliarderze. Uśmiecham się w myślach, potem ogarnia mnie niepokój. Czy nie przesadziłam? On

jednak

się

zgadza

i

już

wiem,

że

znalazł

się

w naprawdę rozpaczliwej sytuacji. – Jutro o wpół do ósmej przyjedzie po ciebie samochód – mówi. – Możesz się ubrać, jak chcesz – dodaje. – Atmosfera i tak będzie w pełni profesjonalna. – Profesjonalna? To znaczy, że będziesz się na mnie darł, jak to robiłeś bez przerwy w biurze?

Znowu

przesadziłam.

Po

chwili

jednak

słyszę

cichy

chichot. – Okej, India. Udam, że tego nie słyszałem. Widzimy się jutro. Rozłącza się bez pożegnania. Chowam telefon do kieszeni i przestaję wstrzymywać oddech. Ta rozmowa dziwnie mnie ożywiła. Może dlatego, że wyrwała mnie ze stanu bezczynności, że nie występowałam w roli petentki i mogłam stawiać warunki. A

może

dlatego,

że

rozmawiałam…

z

Williamem

Walkerem? Gdy Montana wraca do domu, podejrzliwie patrzy, jak zwarta i gotowa czekam na nią w kuchni ze świeżo zaparzoną herbatą. – Co znów zmajstrowałaś? – pyta. –

Postąpiłam…

impulsywnie



chichoczę.



Ale

przyrzeknij, że mnie nie ochrzanisz. – To zależy od tego, co zrobiłaś. – Wracam do pracy u Williama Walkera. – Co takiego? Zwariowałaś? – Montana gwałtownie stawia kubek z herbatą na blacie. – Przecież dopiero co udało ci się od niego wydostać i już wracasz? – Tyle że teraz to ja mam go w garści – tłumaczę. – Znalazł się w trudnej sytuacji. Musi opiekować się bratanicą i jednocześnie prowadzić firmę z domu. Nie znajdzie tak szybko asystentki, a ja wynegocjowałam świetne warunki.

Będzie mi płacił potrójnie. Wyobraź sobie, Mon, co można zrobić z taką kupą pieniędzy! – Pieniądze nie są ważne. – Montana kręci głową. – Po co do niego wracasz? Przecież już tak dobrze ci szło z pisaniem. – On zapewnia, że nadal będę mogła pisać. Więc będę też miała dodatkowy dochód. A pracę asystentki to ja wykonuję niemal jak automat. Znam tego faceta na wylot, wszystkie jego nawyki. Przynajmniej znów wyjdę z domu i wypełnię czymś czas, bo mam go za dużo. No i zarobię fortunę. Nie mogłam nie skorzystać z takiej szansy. – Jasne, to bardzo korzystna propozycja, ale gdzie twoja duma? – Montana nie przestaje kręcić głową. – Naprawdę jesteś do tego stopnia oddana temu łajdakowi? – Mon, tu nie chodzi o dumę. Ani nawet o pieniądze. Czuję, że to dla mnie jakaś szansa. Zarobię trochę, będę mogła gdzieś

wyjechać,

skończyć

powieść.

Moje

życie

ruszy

z miejsca. I to wszystko dzięki dwóm tygodniom! Być może spędzonym w nie najlepszym towarzystwie, ale kto wie? Może tym razem lepiej się z Williamem do siebie dostroimy? Spróbuj przynajmniej cieszyć się razem ze mną. – Próbuję, ale to nie jest łatwe. – Montana robi wrażenie zatroskanej. – Chcę po prostu dla ciebie jak najlepiej. – Wiem o tym i doceniam to – mówię, trącając ją w ramię. – Ale ja sama potrafię o siebie zadbać. Nie traktuj mnie jak dziecko. Słuchaj, a może jak to się już skończy, pojedziemy sobie na tę wyprawę, o której marzyłyśmy? Słońce, morze, koktajle. Brzmi nieźle, co?

– No tak, pomysł zaczyna przybierać konkretne kształty – uśmiecha się moja siostra. – To kiedy zaczynasz? – Jutro. Montana

chichocze,

ale

nie

wygląda

na

do

końca

przekonaną. – Mam nadzieję, że wiesz, co robisz – mówi. – Dokładnie. – No to w porządku. Ale jedno mi obiecaj – prosi, popijając herbatę. – Że jeśli ten typ zacznie ci znów dawać wycisk, ty mu stworzysz piekło. – Jasna sprawa – mówię z uśmiechem.

ROZDZIAŁ ÓSMY William Bezsenna noc fatalnie wpływa na człowieka. Tę prawdę

odkryłem

dziś rano. Położyłem

się spać

o pierwszej w nocy, a już pół godziny później obudził mnie płacz Rosie. Najpierw była głodna. Potem narobiła w pieluchę. A jeszcze

później

dokuczały

jej

wyrzynające

się

ząbki

i nakłaniałem ją do zabawy gryzaczkiem. Czuję,

że

w

ciągu

ostatnich

dwudziestu

godzin

postarzałem się o dwadzieścia lat. Jest ranek, Rosie na szczęście śpi, a ja muszę wstać i popracować. Kierowca już pojechał po Indię. Najbliższe wątpienia

dwa

sam

tygodnie

szatan.

Ale

życia

zaplanował

przynajmniej

mi

spędzę

bez je

w towarzystwie Indii. Ta dziewczyna to twardy negocjator, byłaby z niej świetna bizneswoman. Mam jej płacić trzykrotność pensji. Istnie wariactwo. India jest dobrą asystentką, ale bez przesady. Są jakieś granice. Nie mam jednak wyboru. Coś mi mówi, że ona od tego momentu dostanie ode mnie wszystko, czego zapragnie. Wie, że nie mogę jej odmówić. Nie podoba mi się to, ale naprawdę nie mam wyboru. India dzwoni do drzwi, a obudzona Rosie momentalnie znów zaczyna płakać. Wzdycham. Powinienem był uprzedzić

każdego, żeby pukać cicho, nie używając dzwonka. Zwlekam się z kanapy, idę otworzyć. India wygląda dziś pięknie. Włosy związała w koński ogon. Ma okulary w jasnych oprawkach i swój najelegantszy kostium. Dociera do mnie, że sobie ze mnie żartuje. Ona przecież

nigdy

nie

nosiła

okularów.

Chce

wyglądać

na

sekretarkę, ot co. Zsuwa okulary na koniec nosa i lustruje mnie wzrokiem od stóp do głów. – A co z twoim profesjonalizmem? – strofuje mnie. – Gdzie garnitur? Spuszczam wzrok. Mam na sobie T-shirt i bokserki. No tak, mój zmęczony mózg zapomniał, że rano należy się ubrać. O uczesaniu się i umyciu zębów również nie pomyślałem. India mija mnie z ironicznym uśmieszkiem. Ona nie zapomniała nawet o nowiutkiej teczce. – Załóż chociaż spodnie – prycha. A więc już usiłuje zbić mnie z tropu. Super, właśnie tego mi potrzeba. Gryzę się w język, żeby nie dać się wciągnąć w te gierki. – Tam jest mój gabinet – mówię. – Urządziłem ci stanowisko pracy. – Ja to mam szczęście. – India wyraźnie się ze mnie nabija. Idzie za mną po schodach, w milczeniu i z podziwem przyglądając się obrazom na ścianach, kosztownym dywanom i kryształowym żyrandolom. Pochlebia mi to i rośnie we mnie chęć zrobienia na niej jeszcze większego wrażenia. Nie bądź śmieszny, Walker, upominam się w myślach.

W długim korytarzu na półpiętrze pokazuję jej, jak dojść do mojego biura, tłumacząc, że muszę na chwilę wpaść do Rosie. India kiwa głową z roztargnieniem, wciąż najwyraźniej pod wrażeniem wystroju wnętrz mojego domu. Rosie jest purpurowa na twarzy od płaczu. Biorę ją na ręce i bezskutecznie usiłuję uspokoić. Przemierzam z nią pokój, jej krzyk sprawia, że czuję bardziej obudzony, ale za to zaczyna mnie boleć głowa. Musi to trwać dość długo, bo w drzwiach pojawia się India. Coś do mnie mówi, ale nic nie słyszę. – Mam dwóch klientów na linii! – Podchodzi i krzyczy mi prosto w ucho. Czuję na sobie jej ciepły oddech. – Jesteś pewien, że nad tym panujesz? – pyta, wskazując palcem płaczące dziecko. – Jej nie da się uciszyć – odpowiadam. – Daj, ja spróbuję – mówi z westchnieniem, wyciągając ręce po Rosie. Niechętnie podaję dziecko asystentce. To w końcu moja bratanica, to ja powinienem umieć ją uspokoić. Ale teraz zrobiłbym wszystko, byle tylko ucichła. Pewnie zresztą i India poniesie na tym polu klęskę, wyzłośliwiam się w myślach. Twarz Indii nagle łagodnieje jak nigdy przedtem. Zawsze przy mnie miała minę, jakby była gotowa na kolejne starcie. A teraz przytula Rosie i zaczyna nucić pod nosem. Cicho i mało melodyjnie, ale mała powoli się uspokaja.

India przysiada na brzegu mojego łóżka i kołysze dziecko. Dociera do mnie, że w mojej sypialni po raz pierwszy pojawiła się

jakaś

kobieta

poza

sprzątaczką.

Trudno

tu

mówić

o romantycznych okolicznościach, ale zawsze. Cieszę się, że India jest tu ze mną. Po kilku minutach Rosie jest całkowicie spokojna. Patrzę na Indię z podziwem. – Jak ci się to udało, do jasnej cholery? – Nie przeklinaj przy dziecku. – To nie takie znowu przekleństwo – bronię się. – Mimo to… – uśmiecha się do mnie. – Mama opowiadała mi, że jako niemowlę byłam… trudna. – I tak ci zostało – mruczę pod nosem, ale ona nie wygląda na speszoną. – Więc nauczyła się, że przy dziecku zawsze należy zachowywać się spokojnie. I w ten sposób pokonywała moje rozmaite napady – mówi India, wzruszając ramionami. – To dlatego Rosie reaguje na ciebie, a mnie ma gdzieś? – Może po prostu zna się na ludziach? – India znów wzrusza ramionami z żartobliwym błyskiem w oku. Uśmiecham się. – Spokojnie, panie Walker – zapewnia mnie, a ja zdaję sobie sprawę, że dawniej prawie nigdy się przy mnie nie uśmiechała. – Nie należy wszystkiego brać aż tak poważnie. Chciałem już powiedzieć, że wcale tak nie robię, ale wtedy potwierdziłbym jej tezę o moim sztywniactwie. Fakt, nie ma się czym przejmować. Ona jest po prostu moją asystentką.

Może też ma dar zaklinania płaczących dzieci, ale to jeszcze nie czyni z niej mojej bliskiej przyjaciółki. Gdy

Rosie

zasypia,

India

delikatnie

umieszcza



w łóżeczku. Prostuje się, wygląda na zadowoloną z siebie. – A teraz do roboty, panie Walker. Klient nie powinien czekać. – Jasne, już idę. Kompletnie zapomniałem, że jestem w pracy. India

przygląda

mi

się,

przekrzywiając

głowę.

Na

szczęście powstrzymuje się od uszczypliwych komentarzy. – Nie wyglądasz najlepiej, szefie. Zrobić ci kawę? A może coś do zjedzenia? –

Potrzebuję

kofeiny.

Bardziej

niż

czegokolwiek



przyznaję. – Okej, zajmę się tym. –

Odpowiadają

ci

warunki

pracy

w

tym

zaimprowizowanym biurze? – pytam, ledwie nadążając za nią, gdy idziemy korytarzem. Nie lubię, kiedy między nami zapada cisza. Kiedyś dzieliła nas gruba szyba z hartowanego szkła, nie było więc potrzeby prowadzenia błahych pogaduszek, ale teraz to co innego. Jesteśmy skazani na swoje towarzystwo, czy to nam się podoba, czy nie. – Żartujesz? – prycha w odpowiedzi na moje pytanie. – Jest większe niż całe moje mieszkanie. Jasne, że warunki są świetne.

– Nie musisz mi cały czas tak dogadywać – zwracam jej uwagę. – To niby moja wina? Boże, William, to przecież ty wsadziłeś nas na tę minę – mówi już całkiem poważnie, celując palcem wskazującym w moją pierś. – Ja muszę się bronić. Chcesz, żebym była inna? To sam się zmień. Cholera,

ta

kobieta

potrafi

pyskować.

Rozdrażniony

rozkładam ręce. – Naprawdę mi nie odpuścisz? – Przecież tu jestem, czego chcesz jeszcze? – odpowiada najwyraźniej zirytowana, że skorzystała z mojej oferty. Patrzę, jak podąża w stronę gabinetu i czuje się tu jak u siebie. Cholera z tą dziewczyną. Trudno zachować spokój, kiedy cały czas stara się zaleźć mi za skórę. Ale przez najbliższe dwa tygodnie pokażę jej, ile jestem wart. Potrafię być dobrym wujkiem, jednocześnie oddając się swojej

pracy.

No

i

dochodzi

jeszcze

jedno

zadanie:

udowodnić, że nie jestem tak okropnym szefem, za jakiego mnie uważała. Wchodzę za Indią do gabinetu. Ona już siedzi za biurkiem i rozmawia z kimś przez telefon beznamiętnym, rzeczowym, charakterystycznym dla rozmów biznesowych tonem. Na mój widok uśmiecha się. A więc może na razie mnie nie zabije. Zmuszam się do uśmiechu. Skoro chce łamać reguły, proszę bardzo. Chce, żebym na nią wrzeszczał. O nie, już nigdy nie dam jej tej satysfakcji. Owszem, zapracowałem sobie na fatalną opinię, ale potrafię też być cierpliwy. I tą metodą pokonam tę

koszmarną

asystentkę,

którą

niebacznie

wpuściłem

do

własnego domu. – Tak, proszę pana, proszę zaczekać. Pan Walker ma dziś małe opóźnienie, ale z pewnością w końcu zechce z panem porozmawiać – mówi do słuchawki, uśmiechając się do mnie złośliwie. Naciska

guzik

oczekiwania

na

rozmowę

i

niczym

rozbawione dziecko okręca się na krześle. – Jestem ci niezmiernie wdzięczna, że znów pozwoliłeś mi być

twoją

asystentką



mówi

rozradowanym

tonem.



Świetnie się tu bawię. – Jestem pewien, że na koniec zostaniemy najlepszymi przyjaciółmi



odpowiadam,

odwdzięczając

jej

uśmiechem. Nie musi wiedzieć, że mówię to bez cienia przekonania.

się

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY India Ciągłe znęcanie się nad Williamem to męczące zajęcie. Bawię się jego kosztem, a w zamian uzyskuję widok jego rozszerzonych

z

emocji

nozdrzy.

Ale

lepsze

to

od

niezliczonych poleceń, żonglowania telefonami i pilnowania jego kalendarza. Patrzę na zegar, jest pora lunchu. Szperam w mojej teczce w

poszukiwaniu

resztek

makaronu,

które

zazwyczaj

przynosiłam sobie do biura. Ale

teraz

teczka

jest

pusta.

No

tak.

Zapomniałam

spakować jedzenie. A przecież o niczym innym nie musiałam pamiętać. Widocznie tak się przejęłam faktem, że wracam do pracy w biurze Williama, że kompletnie straciłam głowę. Trudno, będę pracować na głodniaka. Niestety burczy mi w brzuchu, żołądek się buntuje. Nie mogę się na niczym skupić. William przeciąga się, wzdycha i popija łyk dawno wystygłej kawy, którą mu zrobiłam. – Pójdę sprawdzić, co u małej Rosie – mówi bardziej do siebie niż do mnie. – A ty? Wiesz, że masz prawo do przerwy na lunch? Przyniosłaś sobie coś do zjedzenia? – Zapomniałam – przyznaję, choć nie chciałabym go o nic prosić.

Wystarczającym

upokorzeniem

jest

dla

mnie

to,

że

przypełzłam tu niemal na kolanach, żeby znów dla niego pracować. Miałam trochę nadziei, że on jednak pokaże mi teraz menu najbliższej knajpy, gdzie można zamówić coś na wynos. Ale on po prostu mówi: – Idę do kuchni coś sobie przygotować. Zrobić też jakieś jedzenie dla ciebie? – Jak to? Będziesz dla mnie gotował? – Gotował to może przesada. Myślałem o zgrillowaniu jakiejś kanapki z serem – odpowiada zakłopotany. No

tak,

z

trudem

powstrzymuję

uśmiech.

Byłam

przekonana, że ktoś taki jak William Walker ma w domu kucharza, który dla niego gotuje. A dopiero jak kucharz ma wolne,

żywi

się

kanapkami

i

potrawami

odgrzewanymi

w mikrofali. Ale teraz… grillowana kanapka z serem… to brzmi całkiem dobrze. – Jeśli to nie za duży kłopot… – zgadzam się łaskawie. – Jaki kłopot? – William przewraca oczami i idzie do drzwi. Chcę

powiedzieć

coś

złośliwego,

ale

w

porę

się

powstrzymuję. W końcu on robi dla mnie coś miłego. Może kiedyś się do niego przekonam? Idę za nim do sypialni i czekam w drzwiach. William staje nad śpiącą Rosie, która wygląda zachwycająco.

Mruczy coś do niej cicho i melodyjnie. Lubię patrzeć, jak jest przy niej. Może wcześniej nie potrafił jej uspokoić, ale chyba byłby dobrym ojcem. Jest fatalny, jeśli chodzi o relacje społeczne, ale w roli taty zdecydowanie by się sprawdził. Przy dziecku robi się taki… ludzki. Bardziej przystępny. Nagle dociera do mnie, że znajduję się w sypialni mojego szefa. Dziwne uczucie. Dawno nie byłam w żadnej męskiej sypialni, a już na pewno nie u Williama. Rozglądam

się

za

szczegółami

wystroju,

które

świadczyłyby o jego osobowości, ale ściany są niemal gołe. Muszę sprawdzić pod tym kątem resztę domu. Głębszy wgląd w jego mentalność pozwoli mi ocenić, na ile powinnam się mieć na baczności. Bo jak na razie moje reakcje obronne są zadziwiająco słabe. – Pora na operację „lunch” – mówi William. Śmieszny jest, taki typowy nerd. Umysł ścisły do bólu. Schodzę za nim do kuchni, starając się nie dać po sobie poznać,

że

poruszanie

się

po

przepastnych

pałacowych

wnętrzach to dla mnie niezupełnie bułka z masłem. Siadam przy marmurowym blacie, a William przewraca do góry nogami zawartość lodówki. – Kiedyś często gotowałem – tłumaczy się – ale ostatnio nie mam na to czasu. Wracam z biura, zawsze mam coś jeszcze do załatwienia, a potem już pora spać.

– I słusznie, bo przecież do pracy wstajesz bardzo wcześnie. Ale wiesz, to mi się wydaje trochę… smutne. W ogóle nie masz czasu wolnego? Krojąc ser w plastry, patrzy na mnie. – Czas wolny? To chyba tylko w niedzielę. Jadę wtedy do ojca.

Rozmawiamy

o

interesach,

coś

zjemy,

wypijemy

odrobinę whisky. Ale nie uważam tego za relaks. – No i masz rację. A jakie masz oczekiwania odnośnie relaksu? – Oczekiwania? Ja nie mam żadnych. To ode mnie wszyscy ciągle czegoś oczekują. No tak. On żyje pod dyktando innych. Przyglądam mu się uważnie. Typowy pracoholik. Ambitny, zestresowany, bez reszty oddany pracy. Wiecznie do przodu. Poniekąd go rozumiem, sama też tak trochę mam. Ale ważne jest, czy to się robi dla własnej satysfakcji, czy aby komuś coś udowodnić. – Według mnie świetnie sobie z tym radzisz – mówię. – Dzięki, doceniam komplement – śmieje się cicho, a jego szyja robi się nagle czerwona. Chrząka, jakby chciał coś powiedzieć. To ciekawe, tak go poznawać. Zaczynam powoli rozumieć, dlaczego facet, który jest takim ciachem, ciągle nie ma dziewczyny. – A jak twoja nowa praca? Lepiej niż u mnie? – pyta. – To ma być żart? Od kiedy to William Walker opowiada dowcipy?

Patrzy na mnie nieśmiało. Uśmiecham się do niego, choć wcale nie chcę. – Możesz tak to potraktować – mówi. – Mimo to chciałbym poznać odpowiedź. Wzdycham i opieram głowę na łokciach. – Jest nieźle, chyba dobrze mi idzie, ale jeszcze nie przyzwyczaiłam się do pracy w pojedynkę. Taka samotność przez cały dzień bywa denerwująca. Po co ja to mówię? I to akurat jemu. Przecież on zadał tylko

grzecznościowe

pytanie.

Nie

musi

znać

moich

prawdziwych odczuć. – Ale ogólnie jest okej – dodaję. – Piszesz teksty na bloga? – Można to tak nazwać. Zresztą nieważne. Zaprzecza, gwałtownie kręcąc głową. – Właśnie że ważne. Ale mnie się wydaje… że to poniżej twoich kwalifikacji. – Co masz na myśli? William rozkłada dłonie w geście bezradności. – Nie wiem dokładnie. Ale na pewno kiedyś trafi ci się coś lepszego. Jesteś… mądrą kobietą. To jedno wiem na pewno. Aha, więc znowu komplementy. Czy on uważa, że w ten sposób wynagrodzi mi wszystko, co przez niego musiałam znosić? Budzę w nim wyrzuty sumienia? W co on gra? Jest dla mnie taki miły, bo może za chwilę znowu będzie czegoś ode mnie potrzebował?

Siada obok mnie, co jest dość zaskakujące. Zauważam nierówności

skóry

na

jego

palcach.

Czyżby

obgryzał

paznokcie? A więc nie jest taki opanowany, za jakiego chciałby uchodzić. Zżera go stres. Dopiero z bliska widzę drobne bruzdy na jego twarzy. Musi się często zamartwiać. Coś mi się wydaje, że w tym człowieku jest jeszcze wiele do odkrycia. Na przykład to, że świetnie pachnie. Aż za dobrze… – Mam nadzieję, że cię nie uraziłem – mówi, nie patrząc na mnie. – Po prostu zależy mi, żebyś dostała od życia to, na co zasługujesz. – Od czegoś trzeba zacząć, prawda? Nie każdy ma bogatego ojca, który pomoże stworzyć własną firmę. –

Hej,

jeśli

o

mnie

chodzi,

na

wszystko

sam

zapracowałem. – Rzuca mi szelmowskie spojrzenie. – Ale gdyby nie twoja rodzina, nie zaszedłbyś tak wysoko. Nie chcę umniejszać twoich zasług – odpowiadam, unosząc ręce w obronnym geście. – Po prostu mówię, jak jest. Nie chcę go wkurzyć. Ale niech chociaż raz spojrzy na siebie z innej perspektywy. Na przykład z mojej. Widzę jednak, że skóra na twarzy mu czerwienieje. Pewnie będzie chciał się kłócić. Na szczęście do tego nie dochodzi. Aha, więc tu leży pies pogrzebany. On chce pokazać, że potrafi być opanowanym i całkiem niezłym szefem. Oraz przyzwoitym człowiekiem. Ludzie w firmie na pewno tak właśnie o nim myśleli. Ale ja poznałam go lepiej. I wiem, że ten człowiek nie zmieni się tak łatwo. Nie mam co do tego złudzeń.

Siedzi ze wzrokiem wbitym w blat, ale chyba chce coś powiedzieć. Przełyka ślinę i widzę, jak przesuwa się jego jabłko Adama. Przekrzywiam głowę, może to go zachęci. Słowa płynące z jego ust to teraz dla mnie kompletny szok. – Chciałem po prostu powiedzieć… przykro mi, że czasami w biurze źle cię traktowałem. – Odchrząkuje. – Wiem, że jestem trudny we współżyciu, jak to się mówi, powiem coś, zanim pomyślę. A mówię rzeczy przykre, bo ojciec tak mnie wychował: według niego zawsze należy być szczerym. W pracy bardzo się stresuję, jestem wściekły i

wyczerpany.

Daję

się

ponieść

złości,

nie

myśląc

o konsekwencjach. Przepraszam, że musiałaś to codziennie znosić. Będę się starał poprawić. No i cieszę się, że jesteś zadowolona ze swojej obecnej pracy, że czujesz się w niej spełniona mimo doskwierającej ci samotności. Chyba Williama.

nigdy

nie

słyszałam

Przyzwyczaił

mnie

tak do

długiej

wypowiedzi

krótkich,

urywanych,

skandowanych zdań, w których starał się mnie w ten czy inny sposób obrazić. A teraz otworzył się przede mną, przyznał do trapiącego go niepokoju. I co ja mam z tym zrobić? – Faktycznie, był z ciebie kawał drania – wyrywa mi się. William patrzy na mnie zszokowany, a potem wybucha śmiechem. – No, przynajmniej szczerze – mówi. Ja

też

się

uśmiecham.

Nareszcie

możemy

sobie

pożartować z tego, co było. Nic już nie mamy do stracenia. On

mnie potrzebuje, a ja w zamian mogę sobie pozwolić na odrobinę szczerości. – Owszem – przyznaję. – Uważam, że powinieneś to usłyszeć. – Też tak myślę. Dziękuję – mówi, poważniejąc nagle. Przez chwilę uśmiechamy się do siebie z zakłopotaniem, on patrzy mi w oczy, potem na usta i moje serce zaczyna się nagle coraz szybciej obijać o żebra. – Ale jest jeszcze coś, India… – zaczyna, a jego masywna męska szyja czerwienieje. – Byłem dla ciebie bardziej szorstki niż było trzeba, bo… W tym momencie odzywa się nastawiony alarm. Pora wyjąć grzanki z mikrofali. Oboje podskakujemy. Już nigdy nie dowiem się, co mi chciał powiedzieć. Ale czy na pewno chcę to wiedzieć? Przy nim czuję się, jakbym zaraz miała oszaleć. Stwarza wokół siebie taką nerwową atmosferę. Nawet jeśli milczy. Napięcie opuszcza mnie dopiero, gdy mogę już iść do domu. Ale dziś jest odrobinę lepiej. Mogę się choć trochę rozluźnić. Po

chwili

mam

przed

sobą

talerz

z

perfekcyjnie

przypieczonymi grzankami. Aromatyczny gorący ser ciągle jeszcze bulgocze. A mnie burczy w brzuchu. – Głodna? – pytam William z miłym uśmiechem. Czy ja się kiedyś przyzwyczaję do tych jego uprzejmości? – Umieram z głodu – przyznaję. – No to jedz póki ciepłe.

Nie trzeba mi tego dwa razy powtarzać. Łapię swoją grzankę, parząc sobie palce. Jęcząc z rozkoszy, odgryzam kawałek, który natychmiast pali mi język i podniebienie. – Kiedy człowiek jest głodny, wszystko smakuje mu znakomicie – mówię z pełnymi ustami. – Chcesz przez to powiedzieć, że gdybyś nie była głodna, nie oceniłabyś mojej potrawy tak pozytywnie? – Jestem pewna, że w dalszym ciągu byłaby to najlepsza grzanka z serem, jaką jadłam w życiu – mówię, przewracając oczami. – No cóż, dziękuję – mówi William, śmiesznie układając usta w ciup. – Może powinienem wrócić do gotowania. Mojej byłej bardzo smakowało. Mrugam szybko z niedowierzaniem. Trudno mi wyobrazić sobie Williama w związku. Jest zabójczo przystojny, ale prawie równie zabójczo nudny. I pewnie dlatego ciągle jest singlem. – A co dla niej gotowałeś? – Wszystko. Była wielką smakoszką. Lubiła kuchnie egzotyczne, szczególnie tajską. – William zamilkł na chwilę, patrząc na swoje ręce. – Ale potem się rozleniwiłem. Firma zaczęła się rozwijać, a ja przestałem robić dla niej różne dobre rzeczy. Typowe, prawda? Może dla niego, skończonego pracoholika. Ale nie będę go dobijać, ma teraz wystarczająco smutną minę. Dziś w każdym razie się wysilił. Może i ja powinnam pomyśleć o czymś miłym dla niego? Biorę głęboki oddech.

– Jeśli to ci poprawi humor, to przyznam się, że mnie mój były rzucił, bo go kiedyś porządnie strułam. – Naprawdę? Nie wydaje mi się, żeby to był powód do zerwania. – Może i nie, ale to się powtórzyło trzykrotnie. Jestem beznadziejną kucharką. Ilekroć zjadł przygotowaną przeze mnie kolację, resztę wieczoru spędzał w toalecie. – Wygląda na to, że jest pani idealną partnerką życiową, panno Crowley – chichocze William. Nie wiem dlaczego, ale rumienię się po tych słowach. On też

wygląda

na

speszonego.

Cóż,

od

wrogości

szybko

przeszliśmy do przekomarzania się na temat naszych dawnych związków. A to już pachnie flirtem. Czyżbym zachęcała mojego szefa, żeby ze mną flirtował? Demonstracyjnie kaszlę, po czym wkładam sobie do ust całą resztę kanapki. – Ależ to było dobre – mruczę. Szybko gryzę, żuję i przełykam. Chcę, żeby ten dziwny posiłek już był za nami. – Muszę wracać do pracy – oświadczam. – Z twojej przerwy obiadowej zostało jeszcze pół go… – odzywa się William. – W porządku, ale mam sporo pracy. Widzimy się w biurze. Nigdy jeszcze nie widziałam Williama tak zmieszanego. Przeczesuje palcami cudownie zmierzwione przez małą Rosie włosy.

– Okej, do zobaczenia… Nie powinnam opuszczać kuchni w takim pośpiechu. Właśnie zaczynamy dochodzić do porozumienia, a mi nagle przeszkadzają jakieś niewinne żarty? Co ze mną jest nie tak? Po chwili już wiem co. Po prostu musiałam uciec, bo stwierdziłam, że zaczynam lubić jego towarzystwo.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY William Ten dzień to – delikatnie mówiąc – istny rollercoaster. Czas spędzony z Indią w prywatnej przestrzeni mojego domu to niezłe wyzwanie dla umysłu. Ona w jednej minucie sympatycznie sobie ze mnie żartuje, dogadujemy się, a zaraz potem serwuje mi zimny prysznic. To pewnie moja wina. Przez tyle czasu odnosiłem się do niej z lodowatym chłodem. Broniłem się w ten sposób, leczyłem z tęsknoty do bliskości. No to teraz mam. Mogę na własnej skórze poznać, jak smakuje taka gorzka terapia. Godzinę temu wyszła i nawet się nie pożegnała. Mój kierowca odwiózł ją do domu. A ona teraz pewnie siedzi u siebie i opowiada swojej współlokatorce, jakim to ja jestem koszmarem. Ale trudno. Przynajmniej próbowałem. Sęk w tym, że ona odrzucała każdą moją próbę. Nieważne, nie zamierzam się tym przejmować. Słyszę, że Rosie zaczyna rozrabiać w swoim łóżeczku. Wzdycham, jestem prawie nieprzytomny ze zmęczenia. Ale gdy wydawane przez nią dźwięki stają się coraz głośniejsze, poddaję się i idę do sypialni. Pewnie znów czeka mnie dłuuuga noc.

Mała energicznie kopie nóżkami, robi się czerwona, domaga się uwagi. Biorę ją na ręce i korzystając z rad Indii, kołyszę ją, starając się zachować spokój. Ale nic z tego. Pewnie robię coś źle. Podnoszę ją wysoko i opuszczam w dół, ale to też nie przynosi rezultatów. Cała ta historia to katastrofa. Skąd przyszło mi do głowy, żeby sprowadzić tu do pomocy Indię? Fakt, nie miałem wielkiego

wyboru.

Ale

po

naszym

pierwszym

wspólnie

spędzonym dniu nabieram przekonania, że jej obecność jest raczej utrapieniem. Ona

mnie

bez

przerwy

prowokuje.

Gra

na

moich

najgorszych instynktach. Nie chcę jej przy sobie. Dlaczego więc teraz tu stoję i modlę się, żeby wróciła? Otworzyłem się przed nią. Powiedziałem jej o rzeczach, o których nigdy przedtem nikomu nie mówiłem. Wiadomo, że jak się z kimś długo przebywa, trzeba od czasu do czasu dać ujście

emocjom.

Ale

po

co

opowiadałem

jej

o

innych

ludziach? Ona jest przede wszystkim moją pracownicą. I to dość kłopotliwą. Nie powinienem się z nią kumplować. Od teraz będę zachowywał profesjonalny dystans. Ale pewnie nie przestanę o niej myśleć… Dociera do mnie, że Rosie się uspokoiła. Drzemie cichutko w moich ramionach. Oddycham z ulgą. Oby tylko zawsze tak łatwo pozwalała się uśpić. Delikatnie kładę ją do łóżeczka, co jej na szczęście nie przerywa snu. Kiedy idę do łazienki umyć zęby, mój telefon zaczyna wibrować. – Cześć, Kit – zaczynam czat wideo.

– Bracie! – Kit uśmiecha się, wygląda na bardziej wypoczętego, znajduje się w jasnym pokoju, w tle słychać dyskretną muzykę. – Okazało się, że siostra Alex ma tylko zwichnięty nadgarstek. Wypisali ją do domu i nareszcie mogliśmy się udać w naszą podróż poślubną. Promienieje, a ja mu zazdroszczę, bo opieka nad jego córką poważnie nadszarpnęła moje siły. – Właśnie się zameldowaliśmy w hotelu. Ale, ale, co ty taki sponiewierany, kolego? – pyta. Próbuję się uśmiechnąć tak, żeby przy tym nie ziewnąć. – Nieee… Jestem po prostu zmęczony. Miałem ciężki dzień. – Naprawdę? Dobrze zająłeś się naszą małą księżniczką? – Prawie mi się to udało. – Czy ona już śpi? – Właśnie zasnęła. – Stary, to z ciebie wprost wymarzony babysitter! Muszę cię uprzedzić, że ona lubi obudzić się około trzeciej w nocy i urządzić koncert. – Okej, okej. – Kiwam głową roztargniony. – Dam sobie radę. Kit unosi brwi. – Dobrze się czujesz, braciszku? – pyta. – Coś cię gnębi. –

Nie,

miałem

po

prostu

dużo

pracy.



Wzruszam

ramionami. – A ja i moja asystentka… no cóż… nie jesteśmy przyzwyczajeni do przebywania w jednym pomieszczeniu.

– Pozwól, że zgadnę. – Kit szczerzy zęby. – Spędziliście razem dzień i teraz zastanawiasz się, czy może jest między wami chemia? Zamieram. Czy to aż tak widać? Kit śmieje się na widok mojej miny. – Stary, nie zapominaj, że też przez to przechodziłem. Kiedy zacząłem spędzać więcej czasu z Alex, także mieliśmy mieszane

uczucia.

To

normalne.

Jesteście

atrakcyjnymi

młodymi ludźmi. To nie musi jeszcze nic znaczyć. A co gdybym chciał, żeby znaczyło? Co jeśli to co dziś poczułem – moja dzika chęć, żeby być zawsze blisko niej – to jakaś reakcja mojego organizmu? Tak dawno nie byłem nikim zainteresowany, że może po prostu zapomniałem, jak to jest? Przecież teraz usiłuję zaprzeczyć temu, że jestem jej ciekawy, że mnie pociąga. Zaprzeczam tak usilnie, że zaczyna mnie od tego mdlić! Nie,

to

śmieszne

podejrzenie,

jestem

po

prostu

przemęczony. – Nic takiego się nie dzieje – mówię. – To był ciężki dzień. A ona jest prawdziwym utrapieniem. – Kto? Rosie czy India? – Sam sobie odpowiedz – rzucam w słuchawkę. Kit śmieje się, odrzucając głowę do tyłu. – Ach, te kobiety, co? – Słyszę, co mówicie, głupki – rozlega się w tle głos Alex. – Jesteście koszmarne, nie zaprzeczysz – odcina jej się Kit.

Alex rzuca w niego poduszką, a Kit odkłada telefon i zaczyna ją gonić. Na ekranie nic już nie widać, ale słyszę śmiechy

i

odgłosy

walki.

Chyba



z

sobą

szczęśliwi.

Zazdroszczę, też bym tak chciał. Może nawet z Indią…? To szokujące, co pomyślałem. A jeszcze bardziej szokuje fakt, że ten pomysł przemawia mi do wyobraźni. Kit z powrotem bierze telefon. Stara się odzyskać oddech, ale tylko się śmieje i kręci głową. – Będę kończył – mówi w końcu. – Ucałuj od nas Rosie na dobranoc. I dzwoń, jeśli będziesz miał z nią jakieś problemy. – Jasne, w porządku, dobranoc. Ja… Nie kończę, bo Kit się rozłączył. Zapada cisza, nawet Rosie nie wydaje z siebie żadnego dźwięku. Jak w transie idę do łazienki. I myślę tylko o Indii Crowley. To wszystko razem jest śmieszne. Ona nie należy do mojego systemu, musi się znaleźć poza nim. Stoję pod prysznicem, woda spływa mi po twarzy, a przed oczami mam tylko to jej charakterystyczne skrzywienie ust, gdy ma zamiar odezwać

się

do

mnie

opryskliwie.

Widzę

jej

obojczyk

sterczący spod ubrania. Wyobrażam sobie, jak schyla się po długopis, który jej upadł na podłogę. Widziałem to przecież setki razy, ale starałem się nie zwracać uwagi. Widzę ją teraz, jak razem ze mną stoi pod prysznicem. Ma mokre włosy, resztki niezbyt mocnego makijażu spływają jej po twarzy, piersi skryte pod warstwą mydlanej piany. Stop! Erotyczne fantazjowanie na temat asystentki jest wysoce naganne.

Ale ja jakoś tego tak nie odczuwam. Co ta India ze mną wyprawia?

ROZDZIAŁ JEDENASTY India Wróciłam po pracy do domu trochę później niż zwykle, ale nie to zdecydowało, że wszystko wydało mi się inne i dziwne. Jazda

samochodem

dała

mi

czas

na

przemyślenia.

Zastanawiałam się, dlaczego William tak na mnie działa. Przez ostatnie kilka godzin trudno mi było złapać oddech, serce biło mi

jak

oszalałe,

dłonie

się

pociły.

Czułam

lekki

ucisk

w żołądku, ale nie było to uczucie nieprzyjemne, gdyż przeczuwałam, że bierze początek w czymś, co jest dobre. Chyba zaczynam się w nim podkochiwać. Kiedy ostatni raz czułam się podobnie? Oj, dawno, dawno temu. A teraz? To jakieś szaleństwo. Dlaczego lecę na faceta, który

przez

rok

się

nade

mną

znęcał?

Czy

naprawdę

wystarczył mu jeden dzień, żeby wszystko odwrócić o sto osiemdziesiąt stopni? A

może

to

wszystko

było

i

jest

jednym

wielkim

nieporozumieniem? Byliśmy dla siebie odpychający, żeby ukryć, że w rzeczywistości coś nas ku sobie ciągnie? Z tą myślą wchodzę do mieszkania. Montana siedzi na kanapie z głową owiniętą ręcznikiem i ogląda telewizję. – O, przyszedł nasz pracuś! – mówi. – Jak było? Pewnie okropnie? Z lekka nieprzytomna siadam obok niej.

– Nie, wcale nie. Było całkiem nieźle. Montana prostuje się. Ona bezbłędnie wyczuwa, kiedy będzie mogła usłyszeć najnowszą plotkę. – Bo co? – pyta podekscytowana. – Podrywał cię czy jak? – Skądże! – Energicznie kręcę głową. – Przecież to mój szef. To byłoby niestosowne. – Ten facet nie słynie ze stosownych zachowań. Przecież właśnie dlatego od niego odeszłaś. – Ale dziś był po prostu grzeczny i uprzejmy. Jak cywilizowany człowiek. – Co więc takiego się wydarzyło? – Nie potrafię tego określić. Było po prostu… inaczej. – Lepiej? – Tak, zdecydowanie. – Wzdycham rozmarzona. Montana krzywi się. – Wiesz, ta twoja ogólnikowość zaczyna mnie wkurzać. Puszczasz farbę czy nie? Milczę, owijając kosmyk włosów wokół palca. Montana jest niezła w wymuszaniu od ludzi informacji. – Po prostu bardziej optymistycznie patrzę teraz na najbliższe dwa tygodnie – mówię. – Może źle go dotychczas oceniałam? – Czyli co? Cały czas przesadzałaś? Wcale cię źle nie traktował? – Nie, nie o to chodzi. Chyba odkryłam jego drugie oblicze. W biurze był okropny, a dziś okazało się, że potrafi

być inny: miły i troskliwy. – Czyli wystarczył jeden dzień, żeby cię przekonać, że jest nieskazitelnym

dżentelmenem?

Zachowujesz

się

jak

zakochana nastolatka. Uśmiecham się i przymykam powieki. – Umówmy się, że miałam po prostu dobry dzień, okej? I że się z tego cieszę. Montana siedzi z rękami założonymi pod biustem i patrzy na mnie wzrokiem surowej matki. –

Posłuchaj,

India.

To

świetnie,

że

ty

i

William

uzgodniliście sprzeczne stanowiska, czy co tam was różniło. Ale bądź ostrożna. Człowiek taki jak on potrafi manipulować. Nie chcę, żebyś wpadła w pułapkę. – Pułapkę? Mówisz serio? – Jak najbardziej. Nie wiesz, jakie on ma intencje. Spędzisz z nim sam na sam dwa tygodnie. W jego domu. On może zechcieć zaciągnąć cię do łóżka! – Ale taka jest sytuacja, że musi pracować i jednocześnie opiekować się bratanicą. Nie może zabrać niemowlęcia do biura Walker Industries. – Ja tylko ostrzegam, że może wykorzystać tę sytuację, żeby cię uwieść. – Gdybyś go poznała, zrozumiałabyś, jak śmieszne jest to, co mówisz. To najmniej skłonny do flirtu mężczyzna, jakiego spotkałam. Odkryłam, że może być między nami jakaś chemia, ale to nie znaczy, że do czegokolwiek dojdzie. Zresztą i tak bym do tego nie dopuściła. To mój szef.

– Chyba zdajesz sobie sprawę, Indy, że to wszystko razem jest jakieś popaprane. A ja się tylko boję, żeby nie przytrafiło ci się coś złego. – Wiem, Mon. Doceniam twoją troskę, naprawdę – uśmiecham się łagodnie – ale wszystko jest okej. Z mojej strony to tylko takie małe zauroczenie, które do niczego nie doprowadzi. Nawet gdybym bardzo chciała. Montana kiwa głową, ale ciągle wygląda na zmartwioną. – Wierzę ci, okej. Ale błagam, miej się na baczności. – Tak, oczywiście – mówię, wstając. Ta rozmowa zniszczyła mój dobry nastrój. Chcę być teraz przez chwilę sama. – Idę pod prysznic i zaraz się kładę do łóżka. Miałam pracowity dzień. – Indy, naprawdę wszystko jest w porządku? – pyta zatroskana. – A może chcesz… – Wszystko jest okej – zapewniam i wychodzę, zanim znów zacznie mnie wypytywać. Jestem skołowana. Montana ma jak zwykle rację. Nie powinnam tak szybko zmieniać zdania po tym wszystkim, co William mi zrobił. Jak mam mu zaufać? Może on cały czas prowadzi jakąś grę? Włącza swój urok osobisty, żeby kobietę do siebie przekonać, a potem wraca do dawnych zachowań? Nie chce mi się w to wierzyć, ale nie można tego wykluczyć. Pod prysznicem spędzam sporo czasu. Może ciepła woda przywróci mi zdrowy rozsądek. Ale tak się nie dzieje, więc

udaję się do sypialni. Kładę się do łóżka spięta, sfrustrowana i pobudzona. Moja relacja z Williamem zawsze przypominała taniec na ostrzu noża. Nigdy nie wiedziałam, z której strony padnie cios. A dziś się to zmieniło i może dlatego jestem podniecona i zaniepokojona. Czy on odczuwa to w ten sam sposób? Czy zauważył, że dzisiejszy dzień zakończył się wynikiem 1:0 na jego korzyść? Czy aby na pewno nie skłamałam przed chwilą Montanie? Bo gdyby pojawiła się możliwość nawiązania romansu, może bym jednak z niej skorzystała? Bo przecież teraz, zamiast opierać głowę na poduszce, wolałabym ją złożyć na jego szerokiej silnej piersi? Nie mogę zapomnieć jego zapachu. Na wspomnienie o nim moje ciało sztywnieje z bólu, a usta robią się wilgotne. Przewracam poduszkę na drugą stronę i zamykam oczy. Wyobrażam sobie, że on mnie całuje. Ocieram twarz o poduszkę, jakby to była jego twarz. Wstrząsa mną dreszcz. Już od dawna nie czułam się tak seksualnie pobudzona. Wyobrażam sobie jego dłonie na sobie i chcę, żeby to się ziściło. Nie powinnam tego chcieć, on przecież jest moim szefem. Ale nic nie poradzę na to, że go… pragnę. Jęczę i biję pięścią w poduszkę, jakby to miało pomóc mi przestać o nim myśleć. Rozlega się pukanie do drzwi. Podrywam się i rumienię ze wstydu. Staram się wygnać ze swej głowy nieczyste myśli na temat Williama Walkera.

– Tak? W drzwiach pojawia się Montana z dwoma kubkami w dłoniach. – Hej. Pomyślałam sobie, że zechcesz przed snem napić się gorącej czekolady – mówi. – Dzięki, Mon, to miłe z twojej strony – odpowiadam, zastanawiając się, czy na podstawie mojego wyglądu można się domyślić, o czym właśnie myślałam. Ale moja siostra nie wygląda na skrępowaną. Stawia kubek na nocnym stoliku, a sama ze swoim kubkiem siada na brzegu łóżka. –

Przepraszam,

może

niepotrzebnie

namieszałam

ci

w głowie. Ale uważam cię za najbliższą przyjaciółkę i nie chciałabym, żeby on cię znów skrzywdził. Prostuję ramiona, starając się zachowywać normalnie, choć nie mogę przestać myśleć o Williamie Walkerze. – Wiem – mówię – ale nie musisz się martwić. On tego nie zrobi. Uwierz mi. Montana uśmiecha się czarująco. Chciałabym, żeby sobie już poszła, ale ona najwyraźniej nie powiedziała jeszcze wszystkiego. Bierze głęboki wdech i dodaje: –

Wiem,

jestem

może

nadopiekuńcza,

ale

ufam

ci

całkowicie, India. Sama wiesz, co dla ciebie dobre i dasz sobie radę. Jak zwykle. – Taaa… Jak zwykle. – Kiwam głową. – Ale dzięki za troskę.

Zjada mnie poczucie winy. Przecież kłamię w żywe oczy. Ona jednak nie dostrzega mojego zdenerwowania, pociąga jeszcze jeden łyk czekolady i wstaje. – No to fajnie. Dobranoc, Indy. Wychodzi z pokoju, a ja oddycham z ulgą. To śmieszne, jak emocje potrafią wyrwać mi się spod kontroli. Gaszę światło, zapominam o czekoladzie i usiłuję zasnąć. Mimo niestosownej tęsknoty i bólu, który umiejscowił mi się między nogami. Rano budzę się wcześniej niż zwykle. Jest wpół do piątej, a ja już nie mogę spać. Postanawiam zrezygnować z porannej sesji pisarskiej i poświęcić ten czas na przygotowania do wyjścia. Wkładam swój najelegantszy kostium, taki, w którym jeszcze nigdy nie byłam w biurze. Starannie się czeszę, maluję i spryskuję ulubionymi perfumami. Czuję motyle w brzuchu, jak przed randką. To śmieszne, przecież idę do pracy. Co jednak nie powstrzymuje mnie przed włożeniem dodatkowego wysiłku w poprawę wyglądu. Jestem

całkowicie

gotowa,

kiedy

wstaje

Montana.

Proponuje mi śniadanie, ale ja jestem zbyt podekscytowana, żeby jeść. Czekam na przyjazd szofera. Może dziś zjawi się wcześniej i będę mogła więcej czasu spędzić z Williamem? Boże, już chyba dawno przekroczyłam granicę śmieszności. Przecież on jest moim szefem. Nie przyjacielem, nie kochankiem. Moim szefem.

Chyba

tylko

lodowaty

prysznic

mógłby

mnie

teraz

otrzeźwić. Kiedy przybywam do jego domu, William ucisza płaczącą Rosie. W ręku trzyma telefon, usiłując jednocześnie wystukać esemesa. Uśmiecham się do niego, motyle w moim brzuchu szaleją, ale on odpowiada mi krótkim skinieniem głowy. Krzywię się. Czyżbyśmy wrócili do punktu wyjścia, a wszystko to, co stało się wczoraj, było jedynie tworem mojej wyobraźni? Nie powinnam była robić sobie nadziei. Idę na górę do jego gabinetu, siadam za biurkiem, ale nie przestaję myśleć o

tym,

że

ewidentnie

źle

odczytałam

jego

wczorajsze

zachowanie. Te wszystkie sygnały to były jakieś… fejki? Nic się miedzy nami nie zmieniło. Na razie jest spokój i niech tak już pozostanie. Przez cały dzień William tylko na przemian

wpada

i wypada z gabinetu. Staram się na niego nie patrzeć, ale z biegiem godzin staje się to coraz trudniejsze. Jest jeszcze bardziej rozczochrany niż wczoraj, nie wszystkie guziki jego koszuli są zapięte. Dostrzegam więc falowanie skóry na jego torsie, gdy się porusza, zarys obojczyka. Gdy weszłam, miał jeszcze

wilgotne

włosy,

pewnie

dopiero

wyszedł

spod

prysznica. W porze lunchu zadowalam się szklanką wody, podczas gdy on wychodzi coś zjeść. A zresztą co mnie to obchodzi. Mniej więcej w połowie przerwy na lunch czuję na ramieniu czyjąś dłoń. Przeszywa mnie coś w rodzaju prądu, ale staram się zachować spokój. Ale gdy unoszę wzrok i napotykam twarz Williama, zaczyna brakować mi powietrza.

Już

myślę,

że

z grillowaną

mnie

kanapką

pocałuje, z serem.

ale

on

podaje

mi

talerz

Nie mogę powstrzymać

uśmiechu. To wprawdzie nie pocałunek, ale coś prawie równie dobrego.

ROZDZIAŁ DWUNASTY William Ostatnie dni minęły mi jak we śnie, ale to był piękny sen. Bo oprócz pieluch i nudnych telekonferencji była w nim India. Jej obecność rozświetla nawet najbardziej ponure miejsca, przyśpiesza bicie mojego serca, rozwesela mnie, ilekroć jestem smutny. Z taką kobietą spędzam teraz moje dni. Dlaczego wcześniej nie dostrzegałem jej doskonałości? Ignorowałem ją, a to przecież prawdziwy klejnot. Gdzie ja miałem głowę? Nie

doceniałem

jej

ani

jako

pracownika,

ani

jako

człowieka. A teraz nie mogę przestać o niej myśleć. Jest piątek, ona zaraz pójdzie do domu. Jak mam przeżyć ten

samotny

weekend?

Przyzwyczaiłem

się

już

do

jej

obecności. Patrzę, jak pakuje swoje rzeczy do teczki. Robi to powoli, jakby też nie chciała mnie opuszczać. Ale pewnie tylko tak mi się wydaje. Człowiek widzi to, co chce zobaczyć. Ona pewnie się cieszy, cały weekend przed nią. Ciekawe, jak planuje spędzić wolny czas? Może wraz z przyjaciółką Montaną opróżnią butelkę – lub dwie – rosé, a potem pójdą w miasto? A może spędzi wieczór

na kanapie, oglądając filmy i podjadając popcorn z mikrofali? Chciałbym ją o to zapytać, żeby potem nie wyobrażać sobie Bóg wie czego, ale trzymam gębę na kłódkę. Nie chcę zrobić niczego nieodwracalnego. Bo co będzie, jeśli dowiem się, że spotyka się z kimś na poważnie? Bo mnie stałe związki stanowczo nie wychodzą. Jestem pracoholikiem, a kobiety lubią być na pierwszym miejscu. Nie ze mną takie numery. Chociaż fakt, że zaopiekowałem się Rosie, świadczy, że czasami

potrafię

przewartościować

priorytety,

ale

jednak

emocje i relacje nie są moją mocną stroną. Jestem w tej dziedzinie więcej niż powściągliwy. Spakowała swój laptop i posyła mi promienny uśmiech. – To co, widzimy się w poniedziałek? – mówi. – Jasne, o zwykłej porze, świetnie. – Kiwam głową, ukrywając rozczarowanie. Nie mogę pozwolić, żeby odgadła, jak bardzo na mnie działa. Idzie do drzwi, ale na chwilę się zatrzymuje. – Gdybyś potrzebował pomocy przy Rosie, to… wiesz, gdzie mnie szukać – mówi z wahaniem. – Ja już sobie nieźle z nią radzę, a ty może będziesz chciał się trochę wyspać. Uśmiecham się. Czyżby szukała pretekstu do odwiedzin? A może powiedziała to, bo tak wypada? Nie, to nie w jej stylu. Wygląda na to, że chciałaby wpaść. Już chcę jej odpowiedzieć, kiedy dzwoni mój telefon. – Przepraszam, muszę odebrać. Zerkam na ekran. Henry, mój kierowca.

– Wszystko w porządku, Henry? – pytam, słysząc w tle głośną pracę silnika. Henry wzdycha. – Hej, szefie. Jest problem. Samochód się zepsuł. Pewnie silnik przegrzał się na autostradzie. Wezwałem już kogoś, żeby zajrzał pod maskę, ale nie dam rady odwieźć Indii do domu. Patrzę na Indię, która – stojąc przede mną – usiłuje z mojego wyrazu twarzy odgadnąć, co jest grane. Chyba uśmiecham się bezwiednie, ale mimo wszystko nadal jestem mistrzem w trzymaniu emocji na wodzy. A to co się stało z autem, to prezent od losu. – Nie martw się, Henry. Coś załatwię. Dzięki, że dałeś znać – mówię w słuchawkę, po czym się rozłączam. – Coś się stało? – pyta India niespokojnie. – Henry w najbliższym czasie nie będzie mógł zawieźć cię do domu. – Rozumiem. W takim razie zamówię sobie ubera, okej. Za dziesięć minut już mnie tu nie ma. Wygląda teraz na zdziwioną, spłoszoną, bezradną. Mam ochotę przytulić ją i pocałować. I zaproponować, żeby została. Ze mną. Ale tego nie robię. Ze wzrokiem wbitym w podłogę odchrząkuję i mówię: – Oczywiście mógłbym cię odwieźć, ale w tej chwili nie chciałbym budzić Rosie, a ją musielibyśmy wziąć. – Jasne, nie ma mowy, żebyś ją budził. – Może więc zostałabyś na kolacji, a potem się zobaczy?

India wygląda na zszokowaną tym pomysłem, a ja się chyba czerwienię. Chyba

nigdy

nie

widziałem

jej

do

tego

stopnia

zdezorientowanej. Szybko jednak odzyskuje panowanie nad sobą i bierze głęboki oddech. – Jeśli myślisz, że nie będę przeszkadzać… – Ty miałabyś przeszkadzać? – Podchodzę do niej i na moment kładę jej rękę na ramieniu. Czy mi się wydaje, czy wstrzymuje oddech? Po chwili jednak oddycha z ulgą i odstawia teczkę na podłogę. – Okej, fakt, mogę się nawet na coś przydać – mówi. – Przydać się? – pytam, unosząc brwi. – No tak, na przykład sprawdzić, co można zamówić na wynos – odpowiada, wyjmując telefon. Wspaniale zorganizowana, jak zwykle. – Świetny pomysł. A ja w tym czasie pójdę zorientować się, co u Rosie. A ty się rozejrzyj. Może wybierzesz jakiś film do obejrzenia w czasie kolacji? – Brzmi to zachęcająco. – Uśmiecha się do mnie filuternie. Idę do małej, która w ciągu ostatnich dni była podejrzanie wręcz grzeczna. A teraz na mój widok energicznie kopie nóżkami, macha rączkami i grucha rozkosznie. Co za miłe powitanie. Podnoszę ją, tulę do siebie i zaczynam kołysać. I jeszcze ten cudowny zapach niemowlęcia… – Świetnie sobie z nią radzisz – słyszę za plecami głos Indii.

Oglądam się, moja asystentka stoi oparta o framugę drzwi i się uśmiecha. – O tak, chyba nareszcie dojrzałem do roli wujka. – W ogóle ten tydzień upłynął ci na samodoskonaleniu. Przewracam

oczami.

Ona

doprawdy

nie

potrafi

się

powstrzymać od aluzji do tego, jaki to kiedyś byłem okropny. Ale może to dobrze, że jest już w stanie traktować to żartobliwie. Bo gdyby nadal żywiła urazę, nie byłoby jej teraz tutaj. Jechałaby uberem do siebie. A zamiast tego zje ze mną kolację na wynos i może nawet obejrzy film. Nie mogę się skarżyć. Kładę Rosie do łóżeczka. Ssie paluszek i uroczo kręci główką. Po chwili śpi snem sprawiedliwego, a ja oddycham z ulgą. Miło jest spędzać wieczory z bratanicą, jeśli jest spokojna. Ale dzisiejszy wieczór spędzę z Indią. Wychodzę z pokoju i oboje przez chwilę stoimy na półpiętrze, a potem ona idzie za mną do salonu. Widzę, że wybrała już film do obejrzenia. – „Piła”? Naprawdę? – pytam, a ona z zakłopotaniem wzrusza ramionami. – Mam ochotę na horror. Może być? Osobiście nie znoszę horrorów, ale ważne, żeby India była zadowolona. schnięcie

Mógłbym

świeżo

teraz

nawet

malowanej

obejrzeć

powierzchni,

zatrzymać ją przy sobie na dłużej. – Jasne. A zamówiłaś jedzenie?

sfilmowane byle

tylko

– Myślałam o pizzy pepperoni, takiej XXL, z dodatkowym serem. I do tego oczywiście grzanki czosnkowe – odpowiada z poważną miną, przesuwając palcem po ekranie smartfonu. – Uwielbiam kobiety z dużym apetytem. – Co ja ma na to odpowiedzieć? Lubię jeść. – Zamów, na co masz ochotę. Ja stawiam – mówię, podając jej kartę kredytową. Przez moment wygląda, jakby chciała zaprotestować, ale w końcu się zgadza. – Staram się oszczędzać – wyjaśnia. – A na co oszczędzasz? –

Na

przyszłość,

ogólnie

rzecz

biorąc.



Wzrusza

ramionami. – Miło mi się mieszka z Montaną, ale ona kiedyś zechce się wyprowadzić i będę musiała sama płacić za mieszkanie. Chciałabym też mieć jakieś wakacje, już dawno nie wyjeżdżałam. Faktycznie, kiedy u mnie pracowała, nie wykorzystała ani jednego dnia urlopu. A ja tego nawet nie zauważyłem. Dopiero teraz rozumiem, jak poważnie traktowała swoje obowiązki. A ja nigdy w życiu musiałem martwić się, czy będę miał przychód, czy nie narobię długów, czy spłacę hipotekę. Nie ciułałem pieniędzy, nie ograniczałem wydatków. Jej i moje życie to jednak dwie zupełnie różne bajki… A jednak spotkaliśmy się tutaj, na kanapie u mnie w salonie. Nie tak blisko, by się dotykać, ale wystarczająco blisko, żeby tego pragnąć.

– Mogłabyś zrobić sobie przerwę – mówię. – Pracujesz naprawdę ciężko. – No cóż, jak skończę ci pomagać, chyba rzeczywiście będę mogła na trochę wyjechać. W końcu moją pisaninę mogę uprawiać wszędzie. – Uśmiecha się zmęczona. – Idzie mi całkiem nieźle. – Naprawdę? To świetnie! – Kiwam głową z uśmiechem, choć w piersi czuję betonową bryłę. Czy to niepokój związany z jej ewentualnym wyjazdem? Czy też fakt, że gdy mam ją przy sobie tak blisko, nie potrafię jasno myśleć? –

Tak,

mogę

wyjechać

nawet

na

miesiąc.



India

najwyraźniej nabiera zapału. – Chciałabym zwiedzić Europę, popracować trochę w nowym otoczeniu, dokończyć powieść. –

Praca

w

czasie

wakacji?

Powinnaś

raczej

się

zrelaksować. – Nie lubię bezczynności. – India wzrusza ramionami. – A ty? Chciałbyś zobaczyć kawałek świata? Nie wie, że dotknęła czułej struny. Kiedyś podróże były moim marzeniem. Ale jakoś nie wyszło. Zająłem się pracą, a teraz nie mogę zostawić firmy na dłużej niż kilka dni. Nie mogę ot tak spakować się i zapomnieć o wszystkim. – Kiedyś pewnie będę mógł powierzyć komuś innemu obowiązki dyrektora generalnego i wyjechać – odpowiadam. India słucha mnie z roztargnieniem, wpatrzona w ekran komórki. – Okej, pizza zamówiona. Możesz włączać wideo.

Przytakuję, choć dobrze wiem, że nie będę w stanie skupić się na oglądaniu filmu. Ona siedzi tak blisko, że czuję zapach jej owocowego szamponu. Wpatruje się w ekran, ale ja widzę tylko ją. Kiedy przynoszą pizzę, z trudnością przełykam kolejne kęsy. Nie mam apetytu, nie oglądam horroru, interesuje mnie tylko to, co robi India. Pochłonęła już połowę wielkiej pizzy i grzanek, a ja w tym czasie zdołałem przełknąć zaledwie jeden trójkącik. – Myślałam, że cenisz u ludzi apetyt? – zwraca mi uwagę, podczas gdy na ekranie ktoś właśnie głośno woła o pomoc. Krzywię się. – Tak, ale teraz po prostu nie jestem głodny. – Wszystko w porządku? – pyta, przekrzywiając głowę. – Wyglądasz na… spiętego. Z trudem przełykam ślinę. Nie chcę odpowiadać na to pytanie, ale słowa same wyrywają mi się z ust. – Przy tobie zawsze się spinam. India patrzy na mnie zdumiona, po czym się uśmiecha. Nawet nie zauważyłem, że przysunęła się trochę bliżej. Jedną rękę położyła na oparciu kanapy, a drugą prawie otarła się o moje udo. – W porządku – mówi cicho, po czym zapada taka cisza, że słyszę swój własny oddech. India wodzi palcem po moim udzie. Jej dotyk elektryzuje, a ja staram się nie wydawać z siebie żadnego dźwięku. Ona nachyla się w moją stronę.

Zaraz mnie pocałuje, powtarzam w myślach. Rosie

nie

mogła

doprawdy

znaleźć

sobie

lepszego

momentu, żeby się rozpłakać. Po chwili już wrzeszczy. India podrywa się z miejsca i odskakuje ode mnie z zaróżowionymi policzkami. – Pójdę sprawdzić – mówię, wstając z kanapy. – Jasne, musisz iść. Rozczarowany wspinam się po schodach. Mam nadzieję, że Rosie szybko zaśnie ponownie, ale nastrój już minął i nie uda się go odbudować. Chce mi się płakać. A było już tak blisko. Jak to się stało? Podchodząc do małej, czuję brzydki zapach. A więc trzeba zmienić pieluchę. – Wiedziałem, że to wszystko jest zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe, ty mała małpo – mówię, kręcąc z dezaprobatą głową. Rosie nie przestaje ryczeć, ale dałbym sobie głowę uciąć, że widzę też w jej oczkach szelmowski błysk.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY India Cholera. Tyle mam do powiedzenia. Niech to szlag. A było już tak blisko. I nagle płomień zgasł. Głupio mi z powodu mojej śmiałości. Co on sobie pomyśli? Pewnie ma mnie za jakąś psycholkę, sekretarkę, która nałogowo uwodzi szefów. Ale spójrzcie tylko: ja w tamtej chwili nie uważałam go za swojego szefa. Nie pamiętałam, że dla niego pracuję. Czułam się jak na wieczornej randce z facetem, który mi się podoba. Z powodu którego moje serce bije mocniej, a ciało dostaje gęsiej skórki. On ciągle jest na górze u Rosie. A ja siedzę tu sama, po części oglądam film, a po części staram się zrozumieć, co właściwie dzieje się w mojej głowie. Nie sądzę, by cieszył się z pretekstu, żeby wyjść. Raczej chciał tego, na co się zanosiło, tak samo mocno jak ja. Mógł więc przecież zostać jeszcze przez chwilę, pofolgować sobie. Dlaczego zerwał się jak oparzony? Najchętniej teraz udałabym się do domu, ale jak by to wyglądało? Że spanikowałam. Co poniekąd jest prawdą, ale w poniedziałek muszę się zachowywać jakby nigdy nic. Jakbym w ogóle nie chciała pocałować mojego szefa.

Boże, o czym ja wtedy myślałam? Przecież nawet zwykły pocałunek może wszystko zepsuć. Ale ciągle mam ochotę podjąć to ryzyko. Elektroniczna niania milknie i po chwili na schodach rozlegają się kroki. William chyłkiem wchodzi do salonu i siada obok mnie na kanapie. – Ta dziewczyna to niezły ananas – mówi ze wzrokiem utkwionym w ekran telewizora. Nie wygląda na zdenerwowanego. Siedzi może odrobinę dalej niż przedtem i trochę bardziej sztywno. Może jednak nie chciał się ze mną całować? Jest spięty, podobnie jak ja. Po chwili odchrząkuje i mówi: – A może byś się czegoś napiła? W końcu mamy weekend. Oddycham z ulgą. Tak, to świetny pomysł. – Jasne. – Dżin z tonikiem? – Znakomicie. Znika na parę minut, a ja usiłuję wykorzystać ten czas na dojście do siebie. Nie

kompromituj

się,

mówię

sobie.

Bogu

powinnaś

dziękować, że Rosie wam przerwała, zanim zrobiłaś coś naprawdę głupiego. William podaje mi drinka, a ja opróżniam połowę szklanki jednym haustem. Patrzy na mnie lekko zdziwiony, ale nie komentuje. Film się kończy i William w roztargnieniu wkłada do odtwarzacza kolejną płytkę, choć żadne z nas nie chce już chyba niczego oglądać.

Kończymy swoje drinki, a on nalewa następne. A potem jeszcze raz. Zaczynam odzyskiwać swoją zwykłą pewność siebie. Gapię się na jego wyrzeźbiony, rozsadzający materiał koszuli sześciopak. A potem zatrzymuję wzrok na jego zarośniętym podbródku. Patrzę na ramiona, na żyły widoczne na szyi. Pragnę go. Unoszę wzrok wyżej i stwierdzam, że on też mi się przygląda. Przez moment patrzymy sobie w oczy. Oddycham z

trudem.

Mam

ochotę

go

dotknąć,

ale

nie

chcę

już

wykazywać się inicjatywą. Teraz pierwszy ruch należy do niego. A on się waha. W końcu przysuwa się bliżej i bierze w dłonie moją twarz. Napotykam jego poważne, ale żarliwe spojrzenie. – W co ty ze mną grasz, India? – pyta nagle. Przez chwilę milczę, dysząc ciężko. – Pocałuj mnie – wyrzucam z siebie w końcu. Sama nie wiem, jak się na to zdobyłam. Pewnie mam gdzieś w środku takie miejsce, do którego rzadko zaglądam. I stamtąd pochodzą te słowa, które teraz wydostały na powierzchnię. Niebieskie spojrzenie Williama płonie, a ja rozchylam usta, jakby dopiero teraz dotarło do mnie, co właściwie powiedziałam. On mruży oczy, klnie cichutko i wsuwa palce w moje włosy z tyłu głowy. Nachyla się i przyciąga mnie gwałtownie. I wtedy nasze wargi się stykają. Ot tak, po prostu. William miażdży moje usta swoimi.

Zamykam oczy, czuję jego pachnący dżinem oddech, nasze języki się spotykają, jęczę i wbijam paznokcie w jego ramiona, chcąc przyciągnąć go bliżej. Całuje mnie, jakby niczego więcej nie pragnął. I ja oddaję mu pocałunek, jakby to była moja jedyna szansa. Ale po chwili czuję, że chcę więcej. Chcę każdego centymetra jego ciała. Przejmuję

dowodzenie.

Wdrapuję

mu

się

na

kolana,

sadowię się na jego biodrach, ocieram się o nie i zagłębiam palce w jego włosach, nie przerywając pocałunku. Wygląda, że jest to dla niego coś nowego. Jego serce wali jak oszalałe, jest chyba bardziej podniecony niż ja, o ile to w ogóle jest możliwe. Wydaje z siebie głębokie niskie jęki, a ja napieram na niego coraz mocniej. Przesuwam dłoń w dół i zaczynam odpinać zamek błyskawiczny jego spodni. Za bardzo go pragnę, żeby bawić się w subtelności gry wstępnej. I w tym momencie on mnie powstrzymuje. Gwałtownie odrywa usta od moich warg. Jak to? Przecież nawet jeszcze nie zaczęliśmy, a on już chce kończyć? I pewnie ma rację, ale przecież nasza relacja z logiką ani słusznością nie ma nic wspólnego. Dlaczego więc nagle zdecydował, że nie będzie łamał reguł? Odsuwa mnie od siebie o kilka centymetrów, kręci głową, zaciska zęby. – Boże, India, przepraszam cię. Nie powinienem był do tego dopuścić. To zły pomysł.

– Zły i dobry zarazem – mówię, starając się pocałować go w szyję. Nie

odsuwa

mnie

tym

razem,

ale

mruczy

na

poły

podniecony, na poły zniecierpliwiony, zupełnie jakbym była jakimś niegrzecznym dzieckiem. Może zresztą cały czas mnie tak postrzega. –

Posłuchaj,

z

mojej

strony

to

jest

skrajnie

nieprofesjonalne – mówi, zaciskając swoje olbrzymie łapy na moich ramionach. – I co z tego? I tak nigdy nie zdobędziesz tytułu Szefa Roku. A to, co teraz robimy, jest przynajmniej fajniejsze od ciągłego wrzasku i upominania mnie – odgryzam się, starając się sięgnąć językiem do szorstkiego zarostu na jego szczęce. William teraz odpycha mnie stanowczo i stawia na nogi. Widzę, jak dyszy, pewnie toczy jakąś wewnętrzną walkę. Kładzie sobie na udach poduszkę, żebym nie dostrzegła, że ma erekcję. – Daj spokój, India. Wiesz, że to bez sensu. Jesteś moją asystentką. Jest czerwony na twarzy, jego niebieskie oczy płoną niczym dwa lasery. – Tylko tymczasowo – przypominam mu. – I jesteśmy poza biurem, po godzinach pracy. No i nikt się nie dowie. Patrzę na niego. To jest pracoholik, facet wygłodzony seksualnie. Niewiele potrzeba, żeby go mieć na widelcu. – Nikt poza mną, India – odpowiada, wstając z kanapy i kręcąc głową. Wygładza zagniecenia na koszuli. – Praca jest dla mnie wszystkim. A wiem, do czego mogą prowadzić takie

ekscesy. Mój brat miał poważne problemy z powodu romansu z podwładną. Kobieta musiała w końcu odejść z pracy. To wszystko było dla nich bardzo trudne. Nie, nie poświęcę swojej reputacji dla… przygodnego seksu. To mnie zabolało. Oczywiście nie spodziewałam się, że po dzisiejszym on mi się oświadczy i będziemy mieć dzieci, ale jednak. Nasze niedoszłe zbliżenie byłoby dla niego tylko szybkim numerkiem? A co z całym tygodniem, który razem przeżyliśmy? To dla niego nic? Znów jesteśmy w punkcie wyjścia? Nie poddaję się, bo w jego oczach widzę pożądanie podobne do tego, które sama odczuwam. Nie zamierzam o nic prosić, ale też tego tak nie zostawię. Widzę,

że

William

jest

bliski

rezygnacji

ze

swoich

żelaznych zasad. Przez chwilę stoimy naprzeciwko siebie w milczeniu, a potem nagle sięgam drżącymi palcami do górnego guzika mojej bluzki. Odpinam go powoli, potem jeszcze jeden i jeszcze jeden. William gapi się na mnie, sparaliżowany i oczarowany. Gdy staję przed nim w rozpiętej bluzce, dwukrotnie powoli przełyka ślinę. – Co ty robisz? – pyta ochrypłym głosem. Nie odpowiadam. Mam przeczucie, że nie powstrzyma mnie w imię tego swojego „profesjonalizmu”. I nie mylę się. Najpierw jest zbyt zaskoczony, a potem zaintrygowany. Nie dotyka mnie, tylko się przygląda. Oszołomiona pożądaniem i tym, że w sposób oczywisty na niego działam, odpinam ostatni guzik i moja bluzka ląduje na

podłodze. William patrzy to na mnie, to na bluzkę, jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi. Rozpinam spodnie i z gracją wyswobadzam

nogi

z

nogawek.

Jestem

więc

w

samej

bieliźnie. Jak dobrze, że zdecydowałam się dziś założyć stringi. William pożera mnie wzrokiem, ale ja wolałabym coś bardziej konkretnego. Rusz się, człowieku, nawołuję w myślach. Zrób coś! Przesuwam dłonią po włosach, po szyi, dotykam swojej piersi. Odsłaniam brodawkę i lekko ją szczypię. William wstrzymuje oddech, a ja przeciwnie – wypuszczam z płuc powietrze. Jest fajnie, ale wolałabym, żeby to on mnie teraz dotykał. Żeby go do tego nakłonić, muszę przejść w mojej grze na wyższy poziom. Napędzana

adrenaliną,

przysiadam

na

brzegu

stolika.

Widzę, że on jest niespokojny, pewnie zastanawia się, co teraz. A ja bezwstydnie rozchylam uda. Dobrze wiem, co go może wyprowadzić z równowagi. Wsuwam dłonie pod majtki, a potem oblizuję sobie wargi w sposób – mam nadzieję – uwodzicielski. Uff, udało mi się przykuć jego uwagę. Palcami zgłębiam moje najczulsze miejsce. William przygląda się temu z całkowitym spokojem, choć nie bez zdumienia. Dlaczego nie przystępuje do dzieła? Wstaję i podchodzę do niego, a on jedynie bardziej zagłębia się w oparcie kanapy, prawie się kładąc. Siadam na nim okrakiem, a on wodzi dłońmi po moich plecach, łapie za pośladki

i

ściska

je,

jakby

nie

mógł

się

zdecydować:

przyciągnąć mnie czy odepchnąć. Podsuwam mu pod twarz moje mokre palce, a on zaczyna je oblizywać. Jęczę cicho. Nareszcie. Nareszcie dał się w to

wciągnąć. – India – słyszę zachrypnięty szept i czuję między nogami jego erekcję. Okej, ale ja nie będę, bratku, wszystkiego robić za ciebie. Wysil się choć trochę. Wstaję i zaczynam zbierać z podłogi swoje ubrania. Patrzy na mnie zdezorientowany. – Jeśli tego naprawdę chcesz, czekam na ciebie w pokoju gościnnym. Powoli wchodzę na schody w nadziei, że będzie chciał mnie dogonić. Ale nic z tego. Na co on czeka? Przecież chyba wyraziłam się jasno? Czyżby naprawdę nie chciał? W sypialni kładę się na łóżku. Jestem całkowicie gotowa i pewnie mogłabym sama się zaspokoić, ale czekam. Drżę z niecierpliwości, ale jego ani śladu. Czekam, aż tu wtargnie i doprowadzi mnie do orgazmu. W miarę jednak, jak słabnie działanie alkoholu, dochodzę do

wniosku,

że

się

nie

doczekam.

Patrzył,

jak

sama

pozbawiam się godności, a teraz mnie zostawił. Czuję się senna. Boże, co ja zrobiłam najlepszego?

ROZDZIAŁ CZTERNASTY William Boże, co ja zrobiłem? Miałem szansę przespać się z kobietą moich marzeń i wszystko schrzaniłem. Mogłem udowodnić jej, że warto we mnie inwestować. Dała mi wszystko, czego mężczyzna może chcieć od kobiety. Wykonała cudowny, seksowny i sprośny striptiz, a ja odmówiłem udziału w tym spektaklu. Dlaczego za nią nie poszedłem? Dlaczego tylko patrzyłem z uśmiechem, jak ona się dotyka, choć dobrze wiedziałem, czego ode mnie oczekuje? Bo jestem pieprzonym idiotą, ot i cała odpowiedź. Spiętym

niczym

agrafka.

Bojącym

się

najmniejszej

kontrowersji, wyjścia poza nakreślone sobie granice. Kiedy wychodziła z salonu, byłem przekonany, że nie należy za nią iść. I dopiero po godzinie, kiedy nie wracała, poszedłem do pokoju gościnnego, gdzie spała jak dziecko. No więc teraz budzę się w mojej własnej sypialni, za jedynego

towarzysza

mając

wrzeszczącego

niemowlaka.

A India leży gdzieś tam samotna, niezaspokojona, porzucona. Zamiast cieszyć się razem sobą i swoim zwycięstwem, oboje jesteśmy przegrani. Z powodu mojego frajerstwa. Wstaję. Kręci mi się w głowie. Za dużo alkoholu.

Na szczęście Rosie uspokaja się, gdy tylko zmieniam pieluszkę i daję jej jeść. Idę poszukać Indii, jeżeli oczywiście nadal

przebywa

w

moim

domu.

Muszę



przeprosić

i naprawić sytuację, zanim nie wpakuję się w jeszcze większe kłopoty. W sypialni dla gości łóżko jest zasłane. Ani śladu Indii. Idę do salonu, gdzie po podłodze walają się pozostałości naszego wieczoru: popcorn i pudełko po pizzy. Na stoliku do połowy opróżnione szklanki z dżinem. Gdzie ona może być? Z kuchni dobiega odgłos włączanego ekspresu do kawy. Idę tam i widzę Indię w tym samym garniturze co wczoraj. Robi sobie gigantyczną porcję kawy. Omiata mnie wzrokiem, ale zaraz patrzy w innym kierunku. Czyżby się zarumieniła? – India… – Dzień dobry, panie Walker. Wiem, że nie powinno mnie tu już być, ale pozwoli pan, że napiję się kawy? – Naprawdę zamierzasz udawać, że nic się nie stało? India odwraca się do mnie z ogniem w oczach, ale twarz ma spokojną. Wypija łyk kawy. – To przecież ty w nocy udawałeś, że nic się nie dzieje. Dokładnie wtedy, kiedy się działo. Najlepiej więc będzie, jak o wszystkim zapomnimy. – Posłuchaj, przykro mi… – Nie – ucina India. – To moja wina. Popełniłam błąd, bo myślałam, że będziesz zainteresowany. Że się… zmieniłeś. Cóż, myliłam się. Więc skończmy temat. Zaraz wychodzę.

– India… – Daj spokój – mówi, patrząc na mnie pełnymi bólu oczami, a ja czuję się jak najgorszy łajdak na kuli ziemskiej. Nagle słychać głośne pukanie do drzwi. Kto to może być? W sobotę rano? – Raczy pan otworzyć, panie Walker? – mówi India. Zgrzytam zębami. Nie mówi mi po imieniu, żeby mnie zdenerwować. I to się jej udaje. Otwieram drzwi i nie wierzę własnym oczom. – Tata? Co ty tu robisz? Ojciec trzyma w ręku wielkiego różowego pluszowego królika. – Czy naprawdę muszę się tłumaczyć z odwiedzin u syna i wnuczki? Gdzie jest mój mały aniołek? – W moim pokoju. Śpi. – W takim razie ja poczekam, a ty zrób mi kawy. O, miałeś gości? – pyta na widok bałaganu w salonie. – Czy może częstowałeś małą Rosie dżinem z tonikiem? W

tym

momencie

pojawia

się

India

z

kompletnie

obojętnym wyrazem twarzy. – Pamiętasz mojego ojca, Alastaira Walkera? – mówię do niej pośpiesznie. – Dzień dobry, panie Walker. – India kiwa głową na powitanie. Widziała go wcześniej kilka razy w firmie. – Witaj, India. Coś się stało, że jesteś tu tak wcześnie w sobotę? – pyta ojciec, patrząc to na mnie, to na nią.

– Właśnie wychodzę – wyjaśnia India lakonicznie. To oczywiście nie jest żadne wyjaśnienie i wyobraźnia ojca zaczyna pracować. –

Ależ

nie

musisz,

moja

droga.

Ja

tylko

wpadłem

sprawdzić, co słychać u mojego syna i u Rosie. Grzecznie się sprawują? – Nieźle – odpowiada India, przekrzywiając głowę. – Z tym, że z pana syna jest większy dzieciuch niż z małej. Ale dla pana to pewnie nic nowego. Ojciec wybucha śmiechem i klepie mnie po plecach. – Synu, podoba mi się ta młoda dama. Choć ty jej się najwyraźniej nie podobasz. Mój syn potrzebuje dobrej kobiety, która by tu trzymała rękę na pulsie. Jego trzeba kontrolować. – Jeśli taką kiedyś spotkam, na pewno dam jej jego numer – odpowiada India z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. – O ile oczywiście będzie się chciała tego podjąć. Wkurzają mnie obydwoje. Traktują mnie jak powietrze. Mam

ochotę

opowiedzieć,

dlaczego

India

jest

taka

rozdrażniona, ale oczywiście trzymam gębę na kłódkę. – Świetny pomysł, India – mówi ojciec. – Jesteś jego asystentką w firmie, mogłabyś więc też trochę pomóc mu ustawić się w życiu prywatnym, prawda? – Ale pański syn powinien chyba najpierw sam wiedzieć, czego chce. Kolejny docinek. Niech ona już lepiej sobie pójdzie. Wiem jednak, że ojciec jej teraz nie wypuści.

Nadarza się okazja zabawić się moim kosztem, a on to uwielbia. – Prawdę mówiąc, chyba znam odpowiednią osobę, która dałaby się namówić na randkę. – India najwyraźniej też wkręciła się w tę zabawę. – Singielka, niebrzydka, z dobrymi manierami, nastawiona na karierę. No i ma świętą cierpliwość. – Świetnie! – Ojciec klaszcze w dłonie. – Daj mi do niej kontakt i jakoś umówimy ich na koniec przyszłego tygodnia. Ja popilnuję dziecka, żeby mógł sobie iść na randkę z tą twoją znajomą. Najlepiej do eleganckiej restauracji. Do kiedy ty tu pracujesz, India? Do piątku? Okej, to świetny dzień na umówienie się. Nie będzie się zamartwiał, że cię traci. – Tak, na pewno da się zrobić – mówi India, patrząc na mnie ze złością. – Dosyć już tego! – nie wytrzymuję. – Wyluzuj, synu, my sobie tylko tak żartujemy. Ale przyznaj, że powinieneś częściej wychodzić na miasto. – Tato… Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, w drzwiach staje Henry z kluczykami od samochodu. – Auto naprawione – mówi nieświadom, jak dziwną rozmowę udało mu się przerwać. – Z przyjemnością odwiozę teraz pannę Crowley do domu. – Do zobaczenia w poniedziałek, panie Walker – mówi India, patrząc na mnie nienawistnie, po czym wychodzi za kierowcą.

Wtedy ojciec, chichocząc, zauważa, że atmosfera w moim domu jest z lekka lodowata. – Ty się do tego walnie przyczyniłeś – mówię. – Nie znasz się na żartach czy co? A zresztą taka randka w ciemno naprawdę by cię odstresowała. A może masz już kogoś na uwadze? Cholera, czyżby mnie przejrzał? – Tato… – Tak myślałem. Siedzisz na tyłku i czekasz. Rusz się trochę! Poflirtuj sobie. – Z kim? Z moją asystentką? –

A co

to

przeszkadza?

Wiesz

przecież,

że

dałem

związkowi Kita i Alex moje pełne błogosławieństwo. – Tak, ale najpierw urządziłeś im piekło. – Oj daj spokój, najważniejsze, że teraz są szczęśliwi. Nie szukaj wymówek, William. Idź na żywioł, na miłość boską. Nigdy nic nie wiadomo. – Kłuje mnie palcem pod żebro. – A zresztą ona za tydzień już nie będzie twoją podwładną. Sytuacja zrobi się czysta. On ma pewnie rację, jak zwykle. Tylko czy India wybaczy mi, że ją zostawiłem ostatniej nocy? Jedyne, co wiem o Indii, to fakt, że otoczyła się murem jeszcze wyższym i bardziej szczelnym niż mój.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY India Tydzień. Jeszcze tylko jeden tydzień będę musiała spędzić z tym nieznośnym Williamem Walkerem. A potem sobie pójdę i już nigdy w życiu go nie zobaczę. Za to na moim koncie bankowym pojawi się całkiem przyzwoita sumka. No i pytanie: dlaczego mnie to wcale nie cieszy? Dlaczego rozpaczliwie pragnę wrócić do jego domu, nawet w tej chwili? Nie mam pojęcia. Może mam w sobie odrobinę szaleństwa, która pozwala mi wierzyć, że on znów zmieni decyzję? Bo przecież ciągle to robi, sam nie wie, czego chce. Ale trudno, ja go nie nauczę, jak

należy

myśleć

o

sobie

samym

i

swoich

własnych

potrzebach. A już na pewno nie w tydzień. A potem mnie nie będzie… Muszę chyba po prostu przyzwyczaić się do myśli, że to, co było między nami, to jedna wielka pomyłka. Nawet gdyby mnie błagał na kolanach, nie wolno mi pomyśleć o daniu mu kolejnej szansy. To koniec. Muszę się bronić, nie dać się znowu skrzywdzić. Trzymać się od niego z daleka. Jestem jedynaczką i zawsze chciałam mieć liczniejsze grono bliskich. Jak widzę Williama z jego bratanicą, serce mi

krwawi. Fakt, że poznałam jego drugie, cieplejsze oblicze, na pewno miał wpływ na zmianę mojego stosunku do niego. Ale to, jak mnie odrzucił, mocno mnie zraniło. Znowu poczułam

się

niewystarczająco

dobra.

Nienawidzę

tego

wrażenia, tym bardziej że teraz zależy mi na jego dobrej opinii. Bo moja opinia na jego temat też zmieniła się na korzyść. Wchodzę do kuchni zrobić sobie śniadanie. Jest bardzo wcześnie, ale ku mojemu zdziwieniu Montana już na mnie czeka.

Usiłuję

się

uśmiechnąć,

ale

raczej

grozi

mi,

że

wybuchnę płaczem. – Dzień dobry – mówię cicho. – Powiesz mi, co się stało, czy nadal zamierzasz udawać, że wszystko jest w porządku? – Nie ma o czym mówić. – Kręcę głową i otwieram lodówkę. No bo co mam jej powiedzieć? Że zrobiłam striptiz przed moim szefem, a gdy on mnie olał, wpadłam w złość? Żałosne. Tak, jestem żałosna. Ale Montana łatwo się nie poddaje. – Nic nie jesteś winna temu typowi – mówi. – Możesz odejść od niego choćby dziś. Że ci nie zapłaci? Pieniądze to nie wszystko. Jeśli masz tam tkwić jeszcze cały tydzień i być nieszczęśliwa… – Nic mi nie jest – przerywam jej. – Nieprawda, znam cię lepiej niż ktokolwiek inny. Widzę, że jesteś przygnębiona i podejrzewam, że to przez niego.

– No to co? Jest moim szefem. Szefowie nie są od tego, żeby rozpieszczać podwładnych. – Posłuchaj, India… – Daj spokój, Montana. Wiem, co robię. Dam sobie radę. Zaufaj mi. Znam granice mojej wytrzymałości. – To właśnie jest twój problem – wzdycha Montana. – Myślisz, że jesteś jak skała, podobnie jak on. A to nieprawda. Nie chciałabym, żebyś cierpiała tak, że nie będziesz w stanie tego znieść. Biorę głęboki oddech. Co Montana może wiedzieć o mojej odporności? Przecież nawet nie powiedziałam jej, co się wydarzyło. A może nie ma takiej potrzeby, bo ona rozumie wszystko bez słów? Może dla każdego, z wyjątkiem mnie, jest oczywiste, że trafiłam na niewłaściwego faceta? – Nie musisz się martwić – mówię, krzyżując ramiona w obronnym geście. – Wszystko będzie dobrze. – Skoro sama w to wierzysz… Ale pamiętaj, bądź ostrożna. Nie chciałabym być świadkiem twojej klęski. Wychodzi, a ja czuję, że ma rację. Przez Williama Walkera straciłam grunt pod nogami. Ale on nie może się o tym dowiedzieć. Dumnie unoszę głowę i robię hardą minę. Jazda do pracy wydaje się trwać wieczność. Gdy samochód staje przed domem Williama, jestem nieżywa ze strachu. Robię głęboki wdech i mam nadzieję, że nikt nie zauważy, jak trzęsą mi się ręce. Muszę przeżyć ten tydzień. Dzień po dniu, minuta po minucie.

A potem będę wolna. Henry rzuca mi współczujące spojrzenie. Pewnie wyczuł, że jestem spięta. Czuję, że robię się czerwona. Ale nie mogę przecież przejmować się tym, co myślą inni. Zamiast dzwonić, pukam do drzwi, żeby nie obudzić Rosie. W drzwiach zjawia się William z małą na ręku. Jest zmęczony, ale nadal piękny. Wygląda na zdziwionego. Czyżby zapomniał, że mam przyjść? Przecież ja tu pracuję. A może myśli, że mnie wystraszył i że się już więcej nie zobaczymy? Niedoczekanie twoje, William! – India… Dzień dobry – mówi i dopiero po dłuższym wahaniu wpuszcza mnie do domu. A ja dumnie kroczę naprzód, wyprostowana. Jestem panią sytuacji. Muszę do końca odegrać swoją rolę, choć już przestała mi ona odpowiadać. Ale widocznie jestem lepszą aktorką niż przypuszczałam, bo William nagle zaczyna się jąkać: –

Słuchaj,

India…

co

do

tego

weekendu,

to

ja

przemyślałem… no cóż… – Ani słowa więcej – mówię spokojnie, uciszając go ruchem dłoni. – Nie interesuje mnie, co masz do powiedzenia w tej sprawie. Cześć, księżniczko – zwracam się do Rosie. – Nawet jeśli będę cię chciał przeprosić? – pyta. Patrzę na niego uważnie. Nie, tego się nie spodziewałam. Oczekiwałam wymówek, usprawiedliwień, strategii obronnej, języka wojny. Wszystkiego, co służy ochronie własnej skóry.

A tu okazuje się, że on jest gotów wziąć winę na siebie. I mam go teraz uciszyć, zanim powie cokolwiek? – Daj mi teraz dziesięć minut. Położę Rosie do łóżka, a my sobie

usiądziemy

korzystając,

że

i

spokojnie

milczę

porozmawiamy

zaskoczona.



Poza



mówi, kilkoma

telekonferencjami nie mam dziś specjalnie nic do roboty – dodaje. – Cieszę się, że znajdziesz dla mnie chwilę czasu – odpowiadam prześmiewczym tonem. Chętnie

go

wysłucham,

choć

obiecywałam

sobie

co

innego. Wiem, że wkraczam tym samym na grząski grunt. On może sobie pomyśleć, że jak zwykle dam się zbyć byle czym. Ale jednak się decyduję. Propozycja jest kusząca. William

oddycha

z

wyraźną

ulgą,

odpowiada

mi

skinieniem głowy i idzie z Rosie na schody. Przemawia do niej pieszczotliwie, czym zmiękcza mnie jeszcze bardziej. To niedobrze. Wolałabym już do końca życia widzieć w nim jedynie koszmarnego szefa. Idę do salonu i siadam. Zbieram siły do tej rozmowy. Podświadomie jednak czuję, że absolutnie nie jestem na nią gotowa. Gdy William wraca, zajmuje miejsce na kanapie jak najdalej ode mnie. Czyżby się bał mojej reakcji? Przecież powinien już wiedzieć, że ja, owszem, szczekam, ale nie gryzę. I że czuję się w tej chwili tak samo bezbronna jak on. Bierze głęboki oddech i przeczesuje włosy palcami.

– A więc… No cóż… Okej… Myślę, że powinienem zacząć od przeprosin. – Za co konkretnie? – pytam, nie patrząc mu w oczy. – Za to, że zostawiłem cię z tym samą. Po tym… po tym jak zrobiłaś to, co zrobiłaś. Chciałem iść za tobą, naprawdę. Ale miałem opory. – Przed czym? Przed kontaktem z drugim człowiekiem? Zapada cisza. Podnoszę wzrok i gdy na niego patrzę, chce mi się płakać. W jego spojrzeniu jest błaganie i kompletna bezradność. –

Daj

spokój,

India.

Naprawdę

chcesz,

żebym

użył

znać

moje

dokładnie takiego sformułowania? Wytrzymuję

jego

spojrzenie.

On

musi

oczekiwania. Wzdycha, dotyka palcami swojej wargi, skubie ją. – Okej – mówi w końcu. – Miałem obawy co do wpływu tego wydarzenia na naszą wspólną pracę. Bałem się, że nie okażę się dla ciebie wystarczająco dobry. Że jak prześpię się z kobietą tak piękną, dowcipną i inteligentną, to już nic nigdy nie będzie dla mnie w życiu takie samo. Już zaczynam mu współczuć, gdy przypomina mi się, że bracia Walker są znanymi mistrzami gier słownych. I manipulacji. – O nie. – Kręcę głową, zakładając ręce na piersiach. – Nie sprzedawaj mi takiego kitu. – Przysięgam, India, to nie jest wykręt. Ja naprawdę boję się, że wszystko schrzanię, zanim się cokolwiek zacznie.

– Ale ja nie oczekiwałam oświadczyn. Chciałam przygody na jedną noc. – Rozumiem. Ale to jest bardziej skomplikowane. Ja cię zatrudniam… – Tylko pi razy drzwi – przerywam mu. – Zgoda, ale jednak, przynajmniej na jakiś czas. A seks wszystko komplikuje. Ostatnie dni i tak były dla nas trudne. Po co mnożyć problemy? – Jak zwykle robisz z igły widły – mówię, przewracając oczami. – Dlaczego to miałoby mieć aż tak wielkie znaczenie? William patrzy na mnie porozumiewawczo. – Twoja reakcja wskazuje, że to było dla ciebie ważne. Cholera, to, co mówi, jest irytująco słuszne. Trudno mi to przyznać, ale nie potrafiłabym przeżyć z Williamem nic nie znaczącej, nikogo nie krzywdzącej przygody. Dotychczas zakładałam, że po wszystkim to ja będę cierpieć bardziej. Ale może nie miałam racji? On też ma uczucia, też ma prawo się bać. Przysuwa się do mnie trochę bliżej, a mnie serce o mało nie wyskoczy z piersi. On spuszcza głowę i zbiera się na odwagę, żeby coś powiedzieć. – Może zamiast… skakać od razu na głęboką wodę, powinniśmy byli spędzić trochę czasu razem? – proponuje. – Po co? Żebyś mógł mnie jeszcze bardziej upokarzać niż dotychczas? Myślisz, że o tym marzę? – wygarniam prosto z mostu.

William

uśmiecha

się

ostrożnie.

Jest

teraz

taki…

chłopięcy, uroczy i hipnotyzujący, że czuję dreszcz. – Myślę, że mimo wszystko tak – odpowiada. – Lubisz moje towarzystwo. Masz to wypisane na twarzy. Ma rację. Nawet teraz, po wszystkich tych aferach, najchętniej bym tu z nim została. Patrzy i czeka, jak zareaguję. Mam ochotę go pocałować, ale w ten sposób zdradziłabym samą siebie. Nie mogę się poddać tak łatwo tylko dlatego, że mnie przeprosił. – Oto co postanowiłam – ogłaszam. – Dostajesz jeszcze jedną, naprawdę ostatnią szansę. Spędzimy razem wieczór, ale tylko

na

rozmowie.

Zobaczymy,

jak

nam

pójdzie

i zdecydujemy, co dalej. I pamiętaj: jak tylko zaczniesz stwarzać problemy, już mnie tu nie ma. William uśmiecha się. – Nie martw się, India. Na pewno nie zmarnuję swojej ostatniej szansy.

ROZDZIAŁ SZESNASTY William Kiedy Rosie o dziesiątej zaczyna płakać, oddycham z ulgą. Atmosfera w moim gabinecie jest od rana bardzo napięta. India prawie się nie odzywa, a ja nie mam jej tego za złe. Po wydarzeniach piątkowego wieczoru ma prawo odnosić się do mnie z dużą dozą ostrożności. Muszę jej dowieść, że dając mi szansę, postąpiła słusznie. Nie mogę tego schrzanić. Przypominam sobie o tym, ilekroć na nią spojrzę. Nie dorastam jej do pięt, pod żadnym względem. A wieczorem muszę ją przekonać, że mimo wszystko jestem jej wart. Ale jak to zrobić? Nie jestem typem romantyka. Nie mam wyrafinowanego

poczucia

humoru,

nie

jestem

duszą

towarzystwa ani gwiazdą błyskotliwych konwersacji. Ona widzi we mnie koszmarnego szefa. Muszę zmienić ten wizerunek. Niech ujrzy mnie takim, jaki naprawdę jestem: może niezbyt wylewny czy przesadnie serdeczny, ale w głębi duszy troskliwy. I gotów się zmienić. Ona musi nabrać przekonania, że już nigdy jej nie upokorzę, nie zawiodę. Muszę to mądrze rozegrać. Ale w jaki sposób? Nie mam pojęcia. Uspokajanie gabinetu,

India

Rosie nie

zajęło

zwraca

mi na

godzinę.

mnie

Wracam

uwagi.

do

Chrząkam

znacząco,

może

zareaguje.

Niestety,

odzew

jest

zerowy.

Staram się więc skupić na pracy, ale myśl o wieczorze jest na tyle absorbująca, że niespecjalnie mi się to udaje. Nadal nie wiem, jak mamy wspólnie spędzić czas. India

wygląda

na

bardzo

zapracowaną.

Może

więc

zafundować jej odrobinę relaksu, możliwość oderwania się, ucieczki od szarej codzienności? I nagle przychodzi mi do głowy świetny pomysł. Wstaję, starając się nie odrywać jej od pracy. Jeśli zapyta, dokąd idę, zapewne coś wymyślę. Jestem przecież wytrawnym kłamczuchem. Ale ona nawet nie patrzy w moją stronę, więc chyłkiem wymykam się na korytarz. Wyciągam z kieszeni komórkę i wybieram numer Henry’ego. – Mogę w czymś pomóc, proszę pana? – pyta kierowca. – Owszem, ale mam dość dziwne życzenie. Henry

milknie.

Pewnie

wyobraża

sobie

teraz

tysiąc

niesamowitych opcji. A co dopiero będzie, jak usłyszy moją prośbę? Oglądam się i sprawdzam, czy India mnie nie śledzi, i jeszcze bardziej ściszam głos. – Zdobądź dla mnie damski kostium kąpielowy – mówię. Zbliża się koniec godzin pracy. Niecierpliwie czekam na powrót Henry’ego z misji. Ciekawe, co on sobie wyobraża? Pewnie domyśla się, że moja prośba ma związek z Indią. Na szczęście w końcu znajduje coś, co pewnie jej się spodoba. Esemesuje mi o tym tuż przed czwartą. Wstaję, żeby się wymknąć i odebrać pakunek. Ale tym razem India patrzy na mnie.

– Coś się dzisiaj podejrzanie zachowujesz – mówi. – Cały dzień wiercisz się niespokojnie. A więc zauważyła. Widocznie nie jestem tak przebiegły, jak mi się wydaje. – Pójdę sprawdzić, co u Rosie – kłamię. India wzrusza ramionami. – Okej, a ja zacznę sprzątać biurko – mówi. Wymykam się z pokoju i lecę na dół. Nie chcę, żeby się dowiedziała, że ją okłamałem, to ostatnia rzecz, jakiej teraz potrzebuję. Mimo iż robię to dla niej, bo chcę, żeby nasz wieczór był niezapomniany. – Znalazłeś coś? – pytam Henry’ego, który czeka na schodach przed domem. – Tak – mówi, czerwieniejąc na twarzy. – Opisałem sprzedawczyni Indię i ona wybrała kostium, który według niej będzie pasował idealnie. Kiwam głową entuzjastycznie. Zawsze wiedziałem, że Henry to łebski chłopak. – Pokaż. – Hmm… to znaczy… – Henry robi się coraz bardziej czerwony. – Mam nadzieję, że będzie okej. Powoli wyciągam zakup z frymuśnej torby i serce we mnie zamiera.

Kostium

przypomina

pajęczą

sieć.

Składa

się

z cieniutkich paseczków czarnego materiału. Na pewno nie będzie w stanie nic zasłonić, zwłaszcza z tyłu. Patrzę na metkę. Przedmiot jest tam opisany jako string-bikini.

– Zwariowałeś? – krzyczę, wrzucając kostium z powrotem do torby. – Kupować coś takiego dla mojej asystentki… Ona sobie pomyśli, że traktuję ją jak gwiazdę porno czy coś w tym rodzaju! – Nie dał mi pan zbyt dokładnych wskazówek – tłumaczy się Henry. – Zrozumiałem, że to ma być coś seksy. Kręcę głową. To będzie katastrofa! India się wścieknie, jak zobaczy ten idiotyczny kostium. – Dzięki, Henry. Przynajmniej się starałeś – mówię. – Mam to oddać do sklepu? – pyta. – Co oddać? – słyszę nagle głos Indii, która ze szczytu schodów usiłuje zajrzeć do torby, którą ja po chwili podaję jej w geście rezygnacji. – My-myślałem, że moglibyśmy wieczorem wypróbować wannę z hydromasażem, obejrzeć zachód słońca… – plączę się. Ona

bierze

wstrzymuję

ode

oddech.

mnie Na

torbę.

jej

Zagląda

twarzy

do

najpierw

niej,

a

maluje

ja się

ciekawość, potem zakłopotanie, a na koniec rozbawiony uśmieszek. Patrzy na mnie z szelmowskim błyskiem w oku. – Zaraz wracam – mówi, odwracając się na pięcie i kierując w stronę łazienki. Ta kobieta nigdy nie przestanie mnie zdumiewać. Henry oddycha z ulgą i klepie mnie po plecach. – No i uniknął pan awantury, szefie. Życzę pomyślności na resztę wieczoru. Oddala się pośpiesznie. Uff. A było już groźnie…

Dość szybko się ściemnia. Jesienią zachody słońca nad Chicago bywają spektakularne, a ja już nie mogę doczekać się dzisiejszego.

Moszczę

się

w

wannie

na

dachu,

butelka

prosecco chłodzi się w kubełku z lodem. Mam nadzieję, że India

nie

będzie

długo

zwlekała.

Nie

chciałbym,

żeby

przegapiła najpiękniejsze widoki. Ale kiedy ukazuje się w drzwiach, zapominam o zachodzie słońca. W fikuśnym stroju porusza się z gracją i pewnością siebie. Bujne loki opadają jej na plecy, dzięki czemu ich całkowita nagość zupełnie nie przeszkadza. Kostium jest też bardzo skąpy z przodu, ukazuje dużą część jej pełnych piersi. Biodra są także odsłonięte i na jednym z nich odkrywam niewielki tatuaż. Serduszko. Tanecznym krokiem zbliża się do wanny, nie spuszczając ze mnie wzroku. Wiem, że to gra. Ona po prostu chce wiedzieć, jak reaguję na widok jej prawie nagiego ciała. – Wskakuj – mówię. – Tu jest ciepło i przyjemnie. Chcę jej nalać kieliszek prosecco, ale ona kręci głową. – Dzięki – mówi. – Alkohol mi nie służy, jak może pamiętasz. Domyślam się, że ma na myśli dzień, w którym rzuciła pracę w mojej firmie. Była wtedy na kacu. Boże, to było jakby wieki temu… A minęły dopiero niecałe dwa tygodnie. Tyle się przez ten czas zmieniło. Gdyby tydzień temu ktoś mi powiedział, że będę siedział w wannie z moją asystentką, uznałbym go za wariata. A teraz ona w kostiumie, który zaledwie w symbolicznym stopniu

zasłania jej ciało, z uśmiechem ostrożnie wchodzi do pełnej bąbelków gorącej wody. Czy to aby nie sen? Odchyla

głowę

do

tyłu

i

przymyka

oczy.

Zbłąkane

kosmyki jej włosów unoszą się na wodzie. – Tego mi było trzeba – mówi. – Tak myślałem, że ci się spodoba – mówię z trudem, bo coś uwiera mnie w gardle. – Przepraszam tylko za ten kostium, nie przypuszczałem, że Henry wybierze coś… hm, coś takiego. – Lubisz się zamartwiać byle czym, prawda? – pyta z uśmiechem. – Chyba tak, choć pracuję nad tym, żeby tak nie było. India kiwa głową i otwiera oczy. – Ja też. Nie wszystko w życiu musi być przecież zaplanowane od A do Z. Czasami warto poddać się biegowi wydarzeń. Teraz ja przytakuję, choć nie do końca się z tym zgadzam. Ona pewnie też. Oboje przecież odnosimy sukcesy dzięki dobrze przemyślanym planom. Ale teraz, w gorącej wannie z hydromasażem, plany tracą na ważności. – To tak jak z tworzeniem powieści – teoretyzuje India. – Myślałam, że jak napiszę sobie dobry konspekt, rozdział po rozdziale, reszta pójdzie jak z płatka. Ale teraz wiem, że trzymanie

się

wyznaczonego

schematu

nie

prowadzi

do

niczego dobrego. Życie lubi zaskakiwać. Ciągle dzieje się coś nowego.

Znowu kiwam głową. Przypuszczam, że w tym momencie zgodziłbym się ze wszystkim, cokolwiek by powiedziała. Rozkoszuję się jej słowami, choć nie słucham ich przesadnie uważnie. Słońce chyli się ku zachodowi. Niebo ma kolor jesiennych liści. India uważnie się temu przygląda. O czym teraz myśli? – To zabawne – mówi, przekrzywiając głowę – ale nigdy nie oglądałam zachodu słońca z taką uwagą. Choć opisywałam go wielokrotnie, pisarze lubią to robić. – Uśmiecha się zrelaksowana. No, przynajmniej nie jest na mnie zła. Miła odmiana. – Dziękuję ci za to. – Czyli między nami wszystko gra? – Nie naciskaj, proszę – odpowiada, ale wesoły błysk w jej oku pozwala mi mieć nadzieję, że – przynajmniej na razie – wracam do łask. Teraz tylko muszę uważać, żeby przez resztę wieczoru nie narozrabiać. – A więc jesteś pisarką. To, co piszesz, jest oparte na faktach? – W większości. Nie mam skłonności do nadmiernego fantazjowania. Wiem, ludzie często szukają w literaturze ucieczki od codzienności. Ale ja wolę, żeby w książce można było odnaleźć własne życie i doświadczenia. – Piszesz romanse? – Niekoniecznie. Ale wątki romansowe też uwzględniam. Chcę pisać o prawdziwym życiu prawdziwych zwykłych ludzi. Wiem, do czego pije. Chce powiedzieć, że nie pisze o życiu ludzi takich jak ja, co to żyją z głową w chmurach.

Znów chce mi dopiec? Chyba dociera do niej, jak mogłem to odebrać, bo przygryza wargę i mówi: – Nie, tu nie chodzi o ciebie. Po prostu większość ludzi nie ma pojęcia, że można żyć tak jak ty. Szampan i zachody słońca oglądane z dachu… To się zwykłym ludziom przydarza raz, dwa razy w życiu, w czasie wyjątkowych wakacji. A nie w normalny roboczy dzień wieczorem. – Uważasz, że jestem zepsuty? Zdegenerowany? – Nie, skądże! – śmieje się szczerze. – Chociaż… Uderz w stół, a nożyce… i tak dalej. Uśmiecham się i ochlapuję ją wodą. Nie pozostaje mi dłużna, więc w końcu unoszę ręce w geście poddania. – Okej, w porządku – chichoczę. – Też tak myślę – odpowiada i znów z zamkniętymi oczami zanurza się w wodzie. – Tak czy owak, nie jestem przeciwniczką

wystawnego

życia

ani

romansów,

ale

najbardziej cenię prostotę. Wiodę życie nieskomplikowane, niczym się nie wyróżniam i myślę, że większość ludzi może o sobie powiedzieć to samo. I odzwierciedlenia tego szukają w książkach. – Ale też powiedziałaś, że niektórzy szukają odmiany. Ucieczki. – Ja do nich nie należę – mówi, patrząc na mnie jednym okiem. Co ona chce przez to powiedzieć? Że ja i mój styl życia jej nie

odpowiada?

Przecież

już

raz

wyraźnie

dała

mi

do

zrozumienia, że jest mną zainteresowana. Końcowe

akordy

zachodu

słońca

podziwiamy

w milczeniu. Ja oczywiście cały czas śledzę elektroniczną nianię, ale u Rosie póki co panuje spokój. Choć może jakaś niewielka cząstka mnie chciałaby, by mała uwolniła mnie od towarzystwa Indii, bo cała reszta mojej osobowości pragnie tu zostać i dalej rozmawiać o niczym. Czy

to

nie

dziwne?

India

przeraża

mnie

i

pociąga

jednocześnie. Nagle zapada zmrok i India wychodzi z wanny. Patrzę na nią zaskoczony. – Dokąd idziesz? Ona uśmiecha się i przygląda swoim rękom. – Skóra zaczęła mi się marszczyć od tego moczenia się w wodzie – mówi. – A poza tym przypominam, że dziś jest normalny dzień pracy, a jutro czeka nas mnóstwo roboty. – I o tym właśnie teraz myślisz? – A o czym mam myśleć? – Wzrusza ramionami. Praca jest ostatnią rzeczą, o jakiej ja teraz myślę, widząc Indię w TAKIM kostiumie kąpielowym. Ale nie mówię o tym głośno, ograniczam się do kręcenia głową. Ona wygląda na nieco rozczarowaną. A może tylko mi się tak wydaje? Owija się jednym z przyniesionych przeze mnie ręczników. – Było cudownie. Ale nie musisz mnie uwodzić w sposób tak kosztowny. Wystarczy, że dasz mi do zrozumienia, że się mną

interesujesz.

Chociaż

może

rzeczywiście

wspólne

oglądanie pięknego zachodu słońca z dachu jest fajniejsze, niż zajadanie się w zamkniętym pomieszczeniu żarciem na wynos. Wychodzi, zostawiając na posadzce ślady mokrych stóp. A ja dalej siedzę w wannie i zastanawiam się, czy ten wieczór mogę uznać za sukces. Nie doszło do kłótni, India nie zezłościła

się

na

mnie,

ale

z

drugiej

strony

to,

co

przygotowałem, nie wywarło chyba na niej zbyt silnego wrażenia. Mówi, że jej wystarczy poczucie, że się nią interesują. Czy jeszcze jej tego nie okazałem? A może muszę bardziej się postarać? Może muszę zacząć wszystko od początku?

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY India Wchodząc

do

budynku,

zastanawiałam

się

nad

przebiegiem wieczoru. Jak wypadłam w oczach Williama? On przy mnie zawsze wydaje się spięty i podenerwowany. Czy to dlatego, że stara się mi zaimponować, czy może się mnie boi? Analizując naszą rozmowę na dachowym patio, doszłam do wniosku, że okazałam się niewdzięcznicą. On się postarał, wymyślił

całą

koncepcję

wieczoru,

a

ja

się

z

tego

podśmiewałam. Czyżbym schrzaniła coś, co miało być naszą ostatnią szansą? Ej, chyba przesadzam. William jest trochę nieśmiały, ale jeśli się z czymś nie zgadza, nie omieszka tego powiedzieć. Ciągle jednak mam wrażenie, że nie jesteśmy dla siebie stworzeni. Ulepiono nas z dwóch zupełnie różnych rodzajów gliny. On jest bogaty, ja nie. On jest przystojny, ja przeciętna. On myśli w sposób ścisły i logiczny, ja twórczo fantazjuję. Wiem, mówi się, że przeciwności się przyciągają, ale czy można iść razem przez życie, tak bardzo się od siebie różniąc? Suszę włosy i nagle słyszę płacz Rosie i jednocześnie dzwonek do drzwi. Szybko ubieram się i biegnę sprawdzić, czy Williamowi nie trzeba w czymś pomóc. Ale on już z Rosie na ręku stoi przy drzwiach.

– Myrna? Co ty tutaj robisz? – pyta zdumiony. – Esemesowałam do ciebie przez cały dzień, ale nie odpowiadałeś – mówi stojąca w progu kobieta. – Ja… – William odchrząkuje – byłem bardzo zajęty. Jak zresztą widać. Zapuszczam żurawia zza jego pleców i widzę przepiękną blondynkę o figurze modelki. Ma wielkie niebieskie oczy i kapryśnie skrzywione usta. O, taka kobieta w życiu nie natrząsałaby się z niego, gdyby ją potraktował tak po królewsku jak mnie dzisiaj. Nie zasugerowałaby mu, że jest zblazowanym degeneratem. – Nie mogę znaleźć kolczyków mojej matki – mówi kobieta ze śmiechem. – Musiałam je tu zostawić. Nie wpuścisz mnie? – dodaje, zaglądając w głąb holu. – Tu ich na pewno nie ma – mówi William stanowczo. – Proszę cię. On ustępuje, a ona wchodzi do środka. Ma w uszach diamentowe kolczyki. Nie mogę uwierzyć, że można posiadać dwie pary czegoś takiego. – Zerwaliśmy już jakiś czas temu – mówi William. – Nie uwierzę, że przychodzisz tu szukać jakichś kolczyków. – Ale ja ich wszędzie szukałam i… Och! – wykrzykuje, zauważając mnie nagle. – A to jest…? – Moja asystentka – wyjaśnia William, patrząc na mnie przepraszającym wzrokiem. Obdarzam jego byłą skinieniem głowy i niepewnym uśmiechem. Nagle robi mi się żal. Bo ona wygląda na zimną

sukę. A poza tym ma wszystko to, czego mi brakuje. – Daj mi Rosie, to będziecie mogli sobie spokojnie porozmawiać – proponuję mu. – Nie ma takiej potrzeby – odpowiada, podczas gdy nieświadoma niczego Rosie radośnie klepie go w szczękę. – Chociaż może rzeczywiście, jeśli ci to nie przeszkadza. William zmienia zdanie i podaje mi dziecko. Rozbawiona mała daje mu jeszcze jednego klapsa w twarz, tym razem mokrego, bo przedtem wkładała rączkę do buzi. Pośpiesznie odbieram od niego Rosie i uciekam na górę. Uciekam przed jego zapachem (chyba już spryskał się swoją wodą toaletową po wyjściu z wanny) i przed pragnieniem, by go dotknąć czy wytrzeć ślinę Rosie z jego twarzy. – Nie bądź taką paskudą, księżniczko – przestrzegam Rosie

w

sypialni,

bo

widzę,

że

mnie

też

ma

ochotę

spoliczkować. Robię groźną minę, a ona chichocze jak szalona. Powinnam może zamknąć drzwi, bo ciągle dobiegają mnie głosy z salonu. Ale tego nie robię. Dlaczego? Bo chcę w razie czego bronić Williama. Jestem zaborcza. I zazdrosna tak bardzo, że żołądek zwija mi się z bólu. – Przecież te kolczyki mam w uszach, nie zauważyłeś? – śmieje się Myrna. – A przyszłam tu, żeby dać ci jeszcze jedną szansę. Martwa cisza. A potem głos Williama: – Nie potrzebuję jej.

– O, daj spokój. Wiem, jak cierpiałeś, kiedy z tobą zerwałam. Nie okazywałeś tego, bo jesteś zimnym egoistą. Ale zaczęłam za tobą tęsknić. Przez ostatnie tygodnie co noc mi się śniłeś. I teraz, kiedy tu jestem, widzę, że nie wszystko jeszcze stracone. Zmieniłeś się. – To dzięki temu, że zniknęłaś z mojego życia, Myrna. I niech tak już zostanie. – Masz kogoś? – Nie. – Ale chciałbyś mieć? O Boże, jak mogłam od razu się nie domyślić! To ona? Ta twoja asystentka, tak? Z trudem łapię powietrze i zatykam sobie uszy. – Wyjdź, proszę. Muszę wracać do mojej bratanicy. – William, zaczekaj… Zobacz, pasujemy do siebie. Ja mam firmę, ty masz firmę. Moglibyśmy je połączyć i stworzyć prawdziwe biznesowe imperium. Moglibyśmy… – Nie zamierzam pracować jeszcze więcej niż teraz – mówi William twardo. – Ani nie potrzebuję więcej pieniędzy. – Czego więc potrzebujesz? – Normalności. Zwykłego życia – odpowiada William bez wahania, jakby naprawdę był przekonany, że tego właśnie chce. – Ale to ci nie wystarczy. Nie takiemu facetowi jak ty. Zapada cisza. Cholera, pewnie będą się całować. Idę do drzwi zobaczyć, czy tak naprawdę jest, i widzę Williama, jak trzyma jej ręce, powstrzymując ją przed zbliżaniem się do niego. Odwraca też twarz, bo ona chce go pocałować.

– Nie jestem zainteresowany, Myrna – mówi stanowczo. Ona wpatruje się w niego, jakby zobaczyła go po raz pierwszy. – Coś takiego… No wiesz, nie przypuszczałam… – mruczy,

potrząsając

głową.



Przynajmniej

miło

było

zobaczyć cię z dzieckiem na ręku. Jednak masz w sobie instynkt ojcowski. William prowadzi ją do wyjścia, prosząc, żeby nigdy więcej tu nie przychodziła. – Miałaś rację, że ze mną zerwałaś – mówi. Drzwi zamykają się za gościem, a ja muszę zająć się marudzącą Rosie. Jest głodna. Podgrzewam jej butelkę i gdy William wchodzi do pokoju, udaję, że nic nie słyszałam. – Hej, przepraszam cię. Nie mam pojęcia, o co jej chodziło. – Naprawdę? Chciała cię odzyskać, ot co. I trudno jej się dziwić – dodaję ze śmiechem. Ups, naprawdę to powiedziałam. Staram się ukryć twarz. Czy jego była miała trafne przeczucie, że on mnie pragnie? – Jak ci poszło? – pytam, ale po jego minie widzę, że domyśla się, iż wszystko słyszałam. Wygłasza kilka żartobliwych uwag na temat kobiecej natury i z uwagą przygląda się, jak karmię Rosie. – Czy wy wszystkie macie ochotę owijać sobie nas, facetów, wokół palca? – pyta. – Nie wiem. Z nikim nie miałam tak bliskiej więzi, żeby tego chcieć – odpowiadam.

Ale z nim mam. I chciałabym wiedzieć, czy on też tak go odczuwa. Nie jestem lwicą salonową jak Myrna. Jestem… prostą dziewczyną. Może zbyt prostą jak na wymagania Williama Walkera. Spójrzmy prawdzie w oczy. On niedawno mnie odrzucił, tak jak przed chwilą odrzucił ją. Pewnie nie oczekuje niczego poza ewentualną przyjaźnią. Układam śpiącą Rosie w łóżeczku. Chcę wyjść, ale przy drzwiach przystaję. – No to dobranoc – mówię. I czekam. Niech on się odezwie, niech coś powie, coś zrobi. Ale widzę, że się nie doczekam. Boże, jaka ja jestem głupia! Idę do gabinetu po swoje rzeczy, pragnąc z całego serca, by poprosił mnie, abym została. Wiem, mamy umowę, że nie będziemy się dotykać, ale on przecież nie jest urodzonym podrywaczem. Zamiast – jak inni faceci – iść na całego, żeby szybko osiągnąć to, czego się pragnie, on woli prowadzić przemyślaną grę, krok po kroku. Mam

świadomość,

że

w

gdzieś

w

przepastnych

zakamarkach tego domu William Walker też rozważa przebieg dzisiejszego wieczoru. Oby nie czuł przy tym tego co ja: rozczarowania, ciekawości „co by było gdyby” i tęsknoty. Gdy właśnie mam zadzwonić po samochód, słyszę pukanie do drzwi. William wchodzi, nie czekając na moje pozwolenie. Wygląda, jakby lekko się wahał, ale jest pełen energii. Zamyka za sobą drzwi.

– Nie idź – prosi i całuje mnie, łamiąc tym samym wszystkie ustanowione na dziś reguły. Wszystko dzieje się tak szybko. Wkrótce orientuję się, że jesteśmy w pokoju gościnnym. On ma na sobie tylko bokserki, ja stanik i figi. Chcę go dotykać, całować, chcę wszystkiego i jeszcze więcej. Kładę się na łóżku i kiwam na niego, żeby do mnie

dołączył.

On

gasi

światło

i

wkrótce

sypialnia

rozbrzmiewa naszymi głośnymi oddechami. Leży na mnie, twarzą w twarz. Przestawia elektroniczną nianię

na

tryb

nocny

i

patrzy

mi

w

oczy.

Drżę

z niecierpliwości, wstrzymuję oddech, gdy on wodzi palcem po moim policzku. – Chcesz tego? – pyta i zdejmuje mi stanik. – Jasne, że chcę. Czekałam na to. Wtula

twarz

między

moje

piersi.

Potem

wodzi

mi

językiem po szyi, delikatnie gryzie mnie w ucho. Jestem

zszokowana

takim

obrotem

wydarzeń.

Nie

nadążam za tym, co się dzieje. W końcu całuje mnie w usta. Smakuje ich wnętrze, jakby delektował się ulubionym drinkiem. Całuję go zachłannie, łapię za każdą część ciała, której jestem w stanie dosięgnąć. Nasz seks jest gorący, dziki i chaotyczny. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie przeżyłam. Z trudem oddycham, ale to nieważne. William wierci się, leżąc na mnie. Jest twardy niczym skała. – Tak długo na to czekałem – mruczy, a ja dostaję gęsiej skórki.

Wkłada mi rękę do majtek, upewniając się, że jestem na niego całkowicie gotowa. Wsuwa do środka dwa palce. – W biurze często ci się przyglądałem – cedzi, całując moje piersi. – I myślałem sobie: jak by to było… być z tobą tak jak teraz. Mieć cię. Jęczę. To właśnie chciałam usłyszeć. Tulę się do niego, nakłaniając do szybszego tempa. – Ja też o tobie myślałam – mówię. Unoszę głowę i całuję go w szyję. – Kiedy byłam na ciebie najbardziej wściekła, wyobrażałam sobie nasz seks. Że będzie ognisty i… ostry. Przyśpiesza szturm na moje czułe miejsce, a wolną dłonią obejmuje mi twarz, wciskając moją głowę głębiej w poduszkę. Zaskakuje mnie tym, to jest takie… seksy. Kciukiem trze łechtaczkę, a ja zaczynam wiercić się z rozkoszy jak oszalała. – William… Znów całuje mnie w usta, jego język bezceremonialnie wpycha się wszędzie, gdzie wepchnąć się może. Szczytuję po raz pierwszy, nogi mi drżą, unoszę biodra, żeby być bliżej niego. Prawie nic nie widzę. Krzyczę, ale jego to nie przeraża. Jego palce poruszają się coraz spokojniej, aż w końcu się wycofują. On je oblizuje, ja mam ochotę na to samo. Ale nie, teraz moja kolej. Muszę pokazać, że potrafię być nie mniej pomysłowa. William wciąż stara się być władczy. Dość gwałtownie pieści moją pierś, ssie ją, uciska. – Chcę mieć cię nagą na sobie – mówi w pewnym momencie.

Nie mam nic przeciwko temu. Wstaję odwrócona tyłem do niego, ściągam majtki i wypinam się, żeby mógł podziwiać moje pośladki. Kiedy się odwracam, on pożądliwym wzrokiem chłonie moją nagość. Klękam na łóżku, wodzę dłońmi po jego muskularnych udach. A potem – żeby się z nim trochę podroczyć – dotykam się się między nogami, pieszczę biust. On dyszy coraz ciężej, dotyka swojego członka. Kręcę głową z wyrzutem, choć wiem, że jego sytuacja jest trudna. Ma pełną erekcję, a ja na razie nic z tym nie robię. Wodzi więc wzrokiem po całym moim ciele, napawa się widokiem mojej nagości. I dopiero kiedy spogląda mi w oczy, zaczynam działać. Pochylam się nad jego penisem i zaczynam go delikatnie lizać i ssać. Biorę go w usta coraz głębiej. Wyobrażałam już kiedyś sobie, że to robimy, w windzie albo

pod

biurkiem.

Ale

fantazji

nie

da

się

porównać

z rzeczywistością. On żyje i pulsuje w moich ustach. Gdy owijam język wokół główki jego członka, William wydaje pomruk. Czas na zmianę, decyduję. Siadam na nim, a on po chwilowym rozczarowaniu wydaje się wniebowzięty. Przyciąga mnie do siebie, całuje w szyję, a potem odsuwa, by założyć prezerwatywę. Dobrze, że chociaż on kontroluje sytuację. Trochę się denerwuję, już od wieków nie uprawiałam seksu w tej pozycji. Ale z jego pomocą wszystko idzie znakomicie.

Zapominam

o

całym

świecie.

Przestaję

się

hamować, wydaję z siebie mnóstwo głośnych dźwięków. Całe szczęście, że w pobliżu nie ma żadnych sąsiadów.

– Lubię cię słuchać – mówi William, patrząc na mnie z oddaniem i podziwem. Nie odpowiadam. Poddaję się całkowicie zwierzęcemu impulsowi, aż nagle czuję, że zbliża się mój drugi orgazm. William również dochodzi. Sapię, jestem spocona, ale się tym nie przejmuję. On przyciąga mnie do siebie, obejmuje ramionami i całuje po twarzy i włosach. Tak szczęśliwa nie zasypiałam nigdy w życiu. Sen jednak nie trwa długo. Budzi mnie dotyk błądzących po mojej szyi warg. Ciepły oddech pieści moje ucho. William odwraca mnie twarzą do siebie, kładzie się na mnie i zarzuca sobie moją zgiętą w kolanie nogę na ramię. Nie daje mi nawet chwili na zdziwienie sposobem, w jaki chce we mnie wejść. W końcu, założywszy prezerwatywę, robi to. Wypełnia mnie sobą całkowicie. Podsuwam mu usta do pocałunku, z czego skwapliwie korzysta, pożerając każde moje tchnienie. Żaden

mężczyzna

nie

brał

mnie

na

tyle

różnych

fantastycznych sposobów. Bo on jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. Następne moje przebudzenie nastąpiło wskutek poczucia, że coś porusza się między moimi rozchylonymi udami. – Boże, William – jęczę i trzymam go za głowę, nie wiedząc, czy przyciągać ją bliżej, czy też odpychać, bo rozkosz jest nie do wytrzymania. – Przestań, daj mi posmakować siebie – mówi, całując wnętrze moich ud. – Leż spokojnie, tyle razy o tym marzyłem. India…

Czuję, że tonę w basenie pełnym lawy. Nigdy nie czułam się bardziej pożądana, bardziej seksowna i… zaspokojona.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY William Budzę się rozdarty. Leżę w łóżku z piękną kobietą, a tu z elektronicznej niani wydobywają się wrzaski głodnego niemowlęcia. India przewraca się na drugi bok, po czym daje mi szybkiego całusa w policzek. W niczym to nie przypomina nocy, w czasie której zajmowaliśmy się sobą nawzajem po wielekroć, aż do rana. Inni ludzie potrzebują pięciu lat, by osiągnąć taką bliskość, jaką my osiągnęliśmy tej jednej nocy. Czuję się, jakbyśmy byli starym

małżeństwem

z

gromadką

dzieci.

Tak

spokojny,

usatysfakcjonowany i szczęśliwy nie byłem już dawno. – Jeśli zrobisz mi kawę, zajmę się Rosie – mruczy India. Wodzę

palcem

po

aksamitnej

skórze

jej

pleców.

Zdecydowanie nie mam jeszcze dość. – Nie musisz – mówię. – Chętnie to zrobię. Ubiera się w służbowy garnitur. Szkoda, ale przecież zaczynamy dzień pracy. Nie mogę pozwolić, by pracowała w bieliźnie. Ale pomarzyć można… Całuje mnie i wychodzi, a ja jeszcze przez chwile leżę i rozmyślam. India wygląda na zdenerwowaną. To chyba

normalne. Po przygodzie na jedną noc każdy zastanawia się, jaki będzie ciąg dalszy. I czy w ogóle będzie. A ona? Czy da się ponieść biegowi wydarzeń, czy sama będzie chciała zadecydować? Robiąc w kuchni kawę, dochodzę do wniosku, że nie jestem gotów stawić czoła sytuacji. Czego ja od niej właściwie oczekuję? Czego ona chce ode mnie? Mamy udawać, że nic się nie stało, czy też zachować się jak dorośli? Dlaczego to jest takie trudne? W nocy nie mieliśmy żadnych wątpliwości, nie potrzebowaliśmy słów, żeby się porozumieć. Ale rano? Jak mamy sobie zakomunikować to, co czujemy? Przede wszystkim muszę ją przekonać, że ta noc nie przydarzyła nam się przypadkiem. Że tego chciałem i nadal chcę. Ale czy ona się nie wystraszy? W końcu w niecały miesiąc z wrogów staliśmy się kochankami. Co na to powie jej rodzina, znajomi? Przecież na pewno przedstawiała im mnie w nie najlepszym – delikatnie mówiąc – świetle. A może lepiej w ogóle o tym nie myśleć, tylko po prostu powiedzieć otwarcie, co czuję? W najgorszym razie pod koniec tego tygodnia rozstaniemy się, tak jak zamierzaliśmy. I każde pójdzie dalej swoją drogą. Idę na górę z dwiema kubkami kawy na tacy. Serce wali mi jak oszalałe. Powtarzam sobie w myślach, co powiem. Gdy wchodzę do pokoju, India kończy zmieniać Rosie pieluszkę. Łaskocze ją po brzuszku, a mała zaśmiewa się

i kopie nóżkami. Kocham je obie. Otwieram usta, ale nie potrafię nic z siebie wykrztusić. India kładzie Rosie do łóżeczka i przygląda mi się uważnie. – Wszystko w porządku? – pyta, marszcząc czoło. Stworzyła dla mnie szansę, ale ja tylko wzdycham. – Jasne, jest okej – odpowiadam. Tydzień mija nam w błogim nastroju. We wtorek wieczorem India idzie do siebie, a Rosie zaczyna płakać i drze się przez całą noc. Nie przeszkadza mi to, bo i tak nie mógłbym zasnąć, myśląc o Indii. Każdego ranka,

kiedy

przemowę,

ma

której

przyjść potem

do

pracy,

przygotowuję

nie

jestem

w

stanie

sobie

wygłosić.

Spoglądamy na siebie, wymieniamy ukradkowe uśmiechy, jakbyśmy musieli przed kimkolwiek ukrywać naszą tajemnicę. Nie wspominamy o niczym słowem, nie dotykamy się, nie całujemy. A ja umieram z tęsknoty za tym wszystkim, co się wydarzyło między nami. India jednak nie daje nic po sobie poznać. Uśmiecha się, robi mi kawę, gawędzimy o wszystkim i o niczym. Jak to w pracy. Może coś robię źle? A może na niej tamta noc w ogóle nie zrobiła wrażenia? Gdy czwartek dobiega końca, dochodzę do wniosku, że ona jest dla mnie nieosiągalna. Jest piątek rano. W nocy prawie w ogóle nie spałem. Rosie była spokojna, więc tylko przewracałem się z boku na bok,

myśląc o Indii. Dobrze nam się pracowało, może zechce znów zostać

moją

asystentką?

To

dałoby

mi

czas

na

dalsze

ocieplanie relacji i przekonanie jej, żeby dała mi szansę. Ale czy po tym, co zaszło między nami, oferowanie jej posady

asystentki

nie

byłoby

z

mojej

strony

nietaktem

i fałszem? Przecież chcę od niej o wiele więcej. Tak czy owak dziś jest ostatni moment, żeby jej o tym powiedzieć. Na pewno nie pozwolę jej – ot tak – odejść na zawsze. Godzina do jej przyjścia. Rosie zaczyna cicho popłakiwać, więc uspokajam ją tak, jak nauczyłem się od Indii. Dzwoni telefon. Kit na wideoczacie. Dziwne, do tej pory zasypywał mnie tylko esemesami. Twarz brata wyskakuje mi na ekranie. – Cześć, braciszku! – krzyczy energicznie, jak to on. – Ranny z ciebie dziś ptaszek! Pewnie się nie wysypiasz? Ale nie martw się, już za kilka dni zabierzemy od ciebie tego małego rozbójnika. Pokaż mi ją! Kieruję kamerkę na małą. Za plecami Kita ukazuje się Alex. – Cześć, Will. Oooo! Jak się miewa mój mały skarbeniek? Oboje trajkocą przez dobre pięć minut, jakby ich córka rzeczywiście mogła być ciekawa, gdzie byli i co zwiedzali. – Tęsknimy za naszym aniołkiem – mówi w końcu Kit. – Była grzeczna? Dobrze się czuje? – Jak najbardziej. Ząbkowanie trochę jej dokucza, ale dajemy radę – odpowiadam.

– Nie wątpię. My się tu świetnie bawimy, ale chcemy już wrócić. Życie bez niej to nie to samo. A co u ciebie? Godziłeś prowadzenie firmy z opieką nad małą? – Jasne – odpowiadam nieuważnie, tęskniąc za Indią. –

Oj,

ktoś

tu

jest

baaardzo

rozkojarzony…

Pewnie

myślami jesteś przy tej swojej asystentce? – Skąd ci to przyszło do głowy? – Bo widzę na twojej klacie wielki ślad po ugryzieniu. Spanikowany spuszczam wzrok. Jak mogłem zapomnieć? Kit zaśmiewa się do łez. – Oj, Will, Will. Myślisz, że bez tego bym się nie domyślił? – Ale skąd wiesz, że chodzi o Indię? – Przecież to oczywiste. Od pierwszego dnia, kiedy zaczęła pracować u ciebie w domu, byłeś nieswój i jeszcze bardziej gburowaty niż zazwyczaj. A potem zadzwonił tata… No tak, myślę, przewracając oczami, Pan Plotkarz numer jeden. – No to może puścisz wreszcie farbę? – proponuje Kit. – Sypiacie z sobą? Jaka jest w łóżku? – Nie bądź wulgarny – mityguje go w tle Alex, a Kit ciągle robi do mnie głupie miny. – No cóż… – uśmiecham się. – Cooo? Naprawdę? Aż tak dobra? A czy ona czuje do ciebie to samo? – dopytuje, tym razem serio.



Nie

mam

pojęcia.

Czasem

odnoszę

wrażenie,

że

chciałaby o wszystkim zapomnieć. – To ją zapytaj! – Wolę nie. – Wzruszam ramionami. – Posłuchaj, Will, to twoja ostatnia szansa – tłumaczy mi brat, wzdychając ciężko. – Jeśli teraz pozwolisz jej odejść, już jej więcej nie zobaczysz. Tego chcesz? – N…nie, nie chcę. – Więc dlaczego sobie to robisz? Dlaczego odwracasz się, ilekroć czujesz, że uczucie cię przerasta? Skąd ona ma wiedzieć, co robić, skoro nie wysyłasz jej jasnych sygnałów? – Nie jestem w tym dobry – odpowiadam. – Nie lubię przekraczać pewnych granic. – Ale jeśli tego nie zrobisz, będziesz bez końca tkwił w takim zawieszeniu. – Koniec już jest bliski – uświadamiam mu. – Dziś jej ostatni dzień w pracy. – No właśnie! Jeśli dziś się na nic nie zdobędziesz, do końca życia będziesz się zastanawiał, co by było gdyby. Zrób coś z tym, człowieku! Sprawy się same nie ułożą. Wiem, że on ma rację. Kit wziął na siebie rolę mojego gryzącego sumienia. Mówi zawsze to, co już wiem, ale do czego nie mam odwagi się przyznać. Ale trudno, taki właśnie jestem. Nie mam tej odwagi, tego uroku i charyzmy co on. Dlatego on ma kochającą żonę i cudowne dziecko, a ja nie. I już się nie zmienię.

– Stary, po prostu raz w życiu ośmiel się przekroczyć granice. Zobaczysz, że ci się to opłaci. Czasem trzeba iść naprzód do oporu – przekonuje mnie. – Pamiętaj, co ci powiedziałem – dodaje, słysząc pukanie do drzwi. – I nie schrzań tego. Rozłącza się, a ja biegnę w dół po schodach otworzyć drzwi. – Nieźle się dziś ubrałeś do biura – mówi India, omiatając wzrokiem moje luźne portki i niedopiętą koszulę. – Znalazłeś już nową asystentkę? – pyta, gdy oboje siedzimy przed laptopami. Co mam jej odpowiedzieć? Że nie szukałem, bo po niej nikt nie będzie wystarczająco dobry? – Prawie, prawie – mówię zgodnie z prawdą. Dział HR dokonał już wstępnej selekcji i wyłonił dwie kandydatki. Jestem z nimi umówiony na poniedziałek. – To dobrze. Nie chciałabym, żebyś został z niczym. Nie brzmi to szczerze, ale potakuję. Widzę, że India wkłada

sobie

do

ust

kciuk,

co

często

robi,

gdy

jest

zdenerwowana. Czyżby chciała mnie jeszcze o coś zapytać? Milczy jednak, a ja powtarzam sobie w myślach słowa Kita. Zrób coś, człowieku! Godzina siedemnasta nadchodzi zaskakująco szybko. India zaczyna po raz ostatni pakować swój laptop. Zostań ze mną, mam na końcu języka, ale milczę. India wstaje, rozgląda się po pomieszczeniu.

– Przyzwyczaiłam się do tego miejsca. – Uśmiecha się smutno. Powiedz jej, Walker, popędzam się w myślach, czując w sercu kłujący ból. – Będziesz tu zawsze mile widziana – mówię. – Kto wie? Może rzeczywiście wpadnę od czasu do czasu – odpowiada bez przekonania i wyciąga do mnie rękę na pożegnanie. Tej chwili bałem się najbardziej. Ściskam

dłoń,

którą

chciałbym

przyciągnąć

do

ust

i ucałować. Ona po trochę zbyt długim czasie wyswobadza rękę z mojego uścisku, krzywiąc się, jakbym sprawił jej ból. – Przyjemnie było pracować tu z tobą przez ostatnie dwa tygodnie – mówi, po czym z lekkim skinieniem głowy odwraca się i idzie do drzwi. Opuszcza moje życie. Moje. Grubej ryby. Krezusa. Ważnej figury. Milionera, który sam sobie wszystko zawdzięcza, który zbudował tę firmę od podstaw. I osiągnął wszystko z wyjątkiem rzeczy naprawdę ważnych. Który teraz nie ma odwagi powiedzieć: chcę ciebie jak niczego innego w całym moim życiu. Ważna figura? Cholera. W życiu nie czułem się takim nieudacznikiem! Resztę dnia spędzam w moim pokoju z Rosie, która leży spokojnie w łóżeczku. Już chyba wolałbym, żeby płakała. Przynajmniej miałbym się czym zająć. Kit miał rację. Żałuję, że nie powiedziałem tego, co powiedzieć powinienem.

Nagle dzwoni mój telefon. – Co znowu? – pytam widząc, że na ekranie wyświetliło się imię ojca. – Nie mów do mnie tym tonem, synu – beszta mnie żartobliwie. – Mam nadzieję, że nie zapomniałeś o dzisiejszej randce. Wysyłam po nią samochód o wpół do siódmej. – O czym ty mówisz? – Nie pamiętasz? O twojej randce w ciemno z koleżanką Indii, Montaną. Zgodziła się! Zrobiłem wam rezerwację w Alinei, na siódmą. – Tato… – Nie można tego już odwołać. Weź się w garść, musisz iść. – Nie mam ochoty na randkę. A już na pewno nie z przyjaciółką Indii. Ojciec wzdycha ciężko. – Przykro mi, synu, że z Indią ci się nie ułożyło. Ale musisz się przemóc i iść wieczorem do tej restauracji. Zobaczysz, nie pożałujesz. Nie mam siły się z nim kłócić. – Okej – mówię, przeczesując włosy palcami. Muszę się szykować do wyjścia, a Rosie właśnie dostała ataku furii. Próbuję ją uspokoić, daję jedną zabawkę po drugiej, ale każda ląduje na podłodze. Mała zapewne tęskni za Indią. Ciekawe, czy zdaje sobie sprawę, że ja jestem w tym momencie tak samo nieszczęśliwy jak ona?

Odrzuciłem szczęście, podobnie jak ona swoje zabawki. Teraz wiem, że wszystkie poprzednie próby budowania relacji

opierałem

na

mylnych

przesłankach.

Po

prostu

wydawało mi się, że powinienem założyć rodzinę, bo wszyscy tak robią. Popełniałem błąd za błędem. Z Indią to zupełnie inna historia. Tak bardzo pragnę tego związku, że nie jestem w stanie myśleć o niczym innym. I nie będę, dopóki nie powiem jej wszystkiego, co powinno zostać powiedziane. Ta myśl mnie uspokaja. I Rosie też nagle przestaje płakać. To India nauczyła mnie, jak udobruchać niemowlę. Kładę małą do łóżeczka i zaczynam się przygotowywać do wyjścia. Tata przejmuję opiekę nad Rosie, a ja biorę kluczyki i zmierzam do samochodu. Kiedy przeglądam się w lusterku wstecznym,

dociera

do

mnie,

że

starannie

ubrałem

się

i ogoliłem specjalnie dla niej. Nie, nie dla przyjaciółki Indii. Dla niej samej. Tak więc zamiast do restauracji, jadę do mieszkania Indii. Po

raz

pierwszy

w

życiu

nie

myślę

o

słuszności

ani

o konsekwencjach mojego postępowania. Nie robię tego, czego oczekuje ode mnie otoczenie. Po raz pierwszy w życiu wystawię do wiatru kobietę, z którą jestem umówiony na randkę. Bo chcę zdobyć inną, tę, która jest mi przeznaczona. Czuję się niepewnie, przychodząc bez zapowiedzi, ale z drugiej strony nigdy w życiu nie byłem bardziej pewny swoich racji. I pragnień. – Słucham – domofon odzywa się kobiecym głosem. – India? – pytam.

– Nie ma jej. A kim pan jest? – William. William Walker. – Jej szef? – dziwi się kobieta po drugiej stronie. – A kim pani jest? – Mieszkam tu z nią. – Montana? – strzelam. Przecież ona powinna teraz być zupełnie gdzie indziej. Czy to jakiś żart? Wygląda na to, że przyjaciółka Indii jest równie zdezorientowana. – Wpuściłeś ją w maliny, żeby przyjść zobaczyć się z nią w jej domu? – pyta, przyglądając mi się na monitorze. – Nie miałem zamiaru wykiwać jej, tylko… – Tylko mnie? – domyśla się. – Bo mną nie jesteś zainteresowany. Zaprzeczam gwałtownie, a ona się śmieje. – Trudno, jakoś uleczę moje złamane serce. A co do mojej współlokatorki: pozuje na twardzielkę, ale w gruncie rzeczy jest czuła i delikatna. Łatwo ją zranić, nie zrób tego. A teraz się pośpiesz, czeka na ciebie w restauracji. No i mam nadzieję, że nie jesteś tym potworem, o którym mi dawniej opowiadała, ale facetem, który ostatnio – całkiem nieświadomie – powalił ją na kolana. – Czyli to miała być ustawka? – Pomysł twojego taty. Umówił się z Indią, rzekomo poradzić się, co ma z tobą zrobić. A na spotkanie wysłał ciebie. A ty zdałeś egzamin.

– Jaki znów egzamin? – Przyjeżdżając tu, udowodniłeś, że pragniesz tylko jej. A teraz pędź, bo ci ucieknie. – Dzięki. Aha, i miło było cię poznać. Z powodu korków do restauracji docieram spóźniony o prawie pięćdziesiąt minut. Na wskazanym mi przez kelnera stoliku spostrzegam nieodkorkowaną butelkę wina, ale Indii ani śladu. Kelner informuje mnie, że „ta pani” czekała pół godziny i pewnie już sobie poszła. Cholera, spartoliłem jedyną szansę na randkę z nią. Dzwonię do niej na komórkę, ale nie odbiera. W

nadziei,

że

kiedy

dotrze

do

siebie,

Montana

jej

o wszystkim opowie, jadę do swojego domu. Ojca zastaję w salonie, ale jest zbyt zajęty rozmową z kimś, żeby zauważyć moje wejście. Zgrabna kobieca sylwetka. Odwraca się w moją stronę, a mnie serce podchodzi do gardła. – India. Jak ona bosko wygląda. – William. – Dzwoniłem do ciebie – rzucam szorstko, napawając się widokiem

jej

prześlicznego

uśmiechu,

którego



jak

podejrzewam – już nigdy w życiu nie zobaczę. – Och, widocznie nie usłyszałam dzwonka. Czekałam na ciebie w restauracji, a potem zadzwoniłam do twojego taty, który mnie tu zaprosił i wszystko wyjaśnił. A ty gdzie byłeś?

– U ciebie. Dowiedziałem się wszystkiego od Montany. – Szukałeś mnie… Patrzymy na siebie w milczeniu. Dociera do mnie, że mój ojciec chce, żebym był z Indią. I dlatego wymyślił całą tę szopkę. Boże, jaka ta kobieta jest piękna. Chciałbym wziąć ją teraz za rękę i wyznać to, co czuję, ale stoję jak skamieniały. Bo jednocześnie

chcę

zerwać

z

niej

ubranie.

Niespotykana

mieszanka pragnień. Jestem tak szczęśliwy, że ją widzę. Ojciec usiłuje się ze mną przywitać, ale ja w tym momencie zadaję Indii najgłupsze z możliwych pytań: – Jadłaś coś? Kręci głową, a ja podchodzę do niej, kładę dłonie na jej nagich ramionach i mówię, że muszę z nią porozmawiać. Ona przytula się i całuje mnie w policzek. Obecność ojca zupełnie nam nie przeszkadza. Przyciągam ją mocniej do siebie, całuję aż do utraty tchu. Potem cicho się do siebie śmiejemy. – Masz czas? – pytam ją, a gdy potwierdza, proszę ojca, by zajął się Rosie jeszcze przez jakieś dwie godziny. – Godziny? Ja tu się nastawiam na nocowanie! – Ojciec ze śmiechem wskazuje na leżący obok niego niewielki worek żeglarski. Kładę rękę na jego ramieniu i przekazuję mu uścisk wdzięczności. – Jak sobie radziłeś? – pytam.

– Cóż, z niewielką pomocą tej młodej damy… – Ojciec patrzy na Indię, po czym klepie mnie po plecach. – Nie obraziła się, kiedy wyjawiłem jej istotę mojego planu. Ona jest typem opiekuńczego strażnika, podobnie jak ty, synu – dodaje szeptem. – A teraz idźcie i bawcie się dobrze. A ja się wykażę jako opiekuńczy dziadek. – Tato, czy na pewno… – Jeszcze tu jesteście? A sio! W końcu wychowałem dwóch chłopaków z nienajgorszym rezultatem. Porywam więc Indię na cały wieczór.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY India – Indio Crowley, uczynisz mi ten zaszczyt i zjesz ze mną kolację? Czy to pytanie naprawdę skierowane jest do mnie? Czy to ja wychodzę teraz pod rękę z Williamem Walkerem z jego domu? Nie wierzę, że słynny rekin biznesu, ważna figura, może pokochać taką zwykłą dziewczynę jak ja. –

Tamta

rezerwacja

przepadła



zauważa,

kierując

samochodem w nieznanym kierunku. – Nie szkodzi, weźmiemy coś na wynos. Jak już ci mówiłam,

jestem

przyzwyczajona

do

niewyszukanych

przyjemności. W

najbliższym

fast

foodzie

dla

zmotoryzowanych

zamawiamy dwa cheeseburgery, coś do picia i kierujemy się na molo marynarki wojennej. Taszcząc prowiant, szukamy miejsca, gdzie można usiąść nad wodą. Tyle chciałabym mu powiedzieć, ale nie znajduję słów. Kocham go. To mnie uszczęśliwia i przeraża jednocześnie. Nigdy przedtem nikogo nie kochałam, więc teraz boję się zakochać w NIM. William patrzy w dal. Nie tknął jedzenia. Ja – prawdę mówiąc – też jeszcze nie. Obserwuję jego profil, a on nagle

bierze mnie za rękę i ściska delikatnie. Ten dotyk mnie elektryzuje. – Pewnie się zastanawiasz – mówi – dlaczego… – …nie poszedłeś na kolację z Montaną? Na jego ustach pojawia się rozbawiony uśmieszek. Powiedz mu, India, mówię do siebie. Teraz! Przestań się tak kontrolować. Już otwieram usta, ale nic nie mówiąc, czuję, że się czerwienię. Williama to chyba bawi. Przyzwyczaił się do moich ripost, a teraz siedzę obok niego jak jakaś niemota. – Nie jestem i nigdy nie byłem zainteresowany twoją przyjaciółką, India – mówi, wodząc opuszkiem kciuka po mojej szczęce. – Czy w ogóle kimkolwiek, odkąd przyszłaś pracować

w

mojej

firmie.

Od

pierwszego

dnia

byłem

pochłonięty wyłącznie tobą. To zakrawa na obsesję. Jestem zszokowana tym wyznaniem. Z trudem łapię oddech, a on tylko śmieje się cichutko. –

Od

początku

wszystkiemu, instynktowi

cię

wbrew

pragnąłem zdrowemu

samozachowawczemu.



ciągnie.



Wbrew

rozsądkowi, Walczyłem

wbrew z

tym

pragnieniem między innymi za pomocą nieco chamskich zagrywek. Bo się bałem. Bałem się najlepszej rzeczy, jaka przytrafiła mi się w życiu. To było złe i głupie – kończy z uśmiechem. – Bałeś się? Mnie? – Śmieję się z niedowierzaniem.

– Teraz już nie. Uwielbiam cię, pragnę. Ale nadal boję się, że tak otworzyłaś mnie na świat. I tego, że zakochałem się w tobie bez pamięci. Mówi to wszystko takim… przepraszającym tonem, jakby się bał mojej reakcji. A mnie emocje ściskają krtań. – Ale teraz już nic mnie nie zatrzyma, India. Ja jestem bardzo pracowity, jak może wiesz. I będę nad tym pracował. – Już nie musisz – przerywam mu. – William, ja wiem, mieliśmy trudne początki. Ja też nie jestem tu bez winy. Przerażałeś mnie i odgrywałam się, nie przepuszczając żadnej okazji, żeby cię zirytować. Nadal budzisz we mnie strach. – Nie bój się mnie – odpowiada, całując moją dłoń. – Widziałaś już mnie w moim najgorszym wydaniu. Ale potem mnie odmieniłaś i teraz powinnaś czym prędzej poznać mnie w nowej wersji. Na pewno ci się spodobam, India. – Już mi się podobasz – mówię, a w środku wszystko we mnie śpiewa: on mnie kocha! On mnie też kocha! W jakiś sposób się tego domyślałam. Przecież go znam. Intuicyjnie znam go lepiej niż ktokolwiek. Nie mogę się powstrzymać, by go teraz nie pocałować. – Zabierz mnie gdzieś – szepczę, łapiąc go za kołnierzyk. – Ale dokąd? – Tam, gdzie moglibyśmy być tylko we dwoje. Przyciąga moją twarz i łączymy się w słodkim, wilgotnym, trzyminutowym pocałunku. Bezwiednie podkurczam palce stóp. W drodze do pięciogwiazdkowego hotelu na tętniącej życiem Miracle Mile bez przerwy kradniemy sobie pocałunki.

Meldujemy się, a w luksusowym apartamencie zapewniam go szeptem, że taki przepych nie jest mi potrzebny, że wystarczyłoby mi tylne siedzenie jego samochodu. Ucisza mnie, kładąc palec na moich wargach i zatrzaskuje za nami drzwi. – A ja nie lubię niedoróbek i bylejakości – mówi. – A już na pewno, jeśli chodzi o ciebie. Pozwól mi zadecydować, okej? Bierze mnie na ręce i niesie przez dość rozległy hol. Wie, że nie zaprotestuję. Słyszę swój własny rozradowany chichot i zarzucam mu ręce na szyję. Sadza mnie na brzegu ogromnego małżeńskiego łoża, odpina guziki mojej sukienki i zsuwa mi ją z ramion. Przy okazji całuje mnie w dekolt i lekko liże moją skórę językiem. Bierze

się

za

mój

stanik,

ściąga

koronkowe

ramiączka

i odsłania sutki. Chłonie

widok

ciemnych

otoczek

i

stwardniałych

brodawek, łakomie, powoli i z rozmysłem okrąża językiem lewą spośród nich, po czym bierze ją do ust i z zapałem ssie. Jęczę, a William obejmuje moje piersi dłońmi, ściska je i przenosi swoje zainteresowanie na prawą stronę, traktując ją podobnie jak przed chwilą lewą. Smakuje mnie łapczywie. Łapię go za włosy, przyciągam bliżej, a moim ciałem wstrząsa rozkoszny dreszcz. Jego intensywność zadziwia mnie i przeraża. Odchylam głowę i wydaję z siebie zachrypnięty pomruk. Nieco

przestraszony

William

unosi

głowę,

kosmyk

włosów opada mu na czoło, wygląda zachwycająco. Pragnę go. Mruży oczy i ciężko oddycha.

– Boisz się? – pyta. – Ja też. Ale obiecuję, że cię nie skrzywdzę. Nawet gdybym się zapomniał, ty potrafisz mnie poskromić. Lepiej niż ktokolwiek. Przygryzam dolną wargę i uśmiecham się na tę drobną złośliwość. Ma rację. Potrafię nim pokierować. A zwłaszcza teraz, gdy mam ochotę na jego miłość. Mój oddech się rwie, unoszę się i całuję go w usta. On oddaje

mi

pocałunki.

Gorąco,

namiętnie,

jakbym

była

wszystkim, czego pragnie. Bierze moją twarz w ręce, dosłownie mnie pożerając. Potem jedną rękę przesuwa coraz niżej – między piersi, na brzuch, między nogi. Zadziera mi spódnicę, rozsuwa uda i dociera do najczulszego miejsca. Pragnęłam tego dotyku już od dłuższej chwili. Odsuwa majtki i wkłada palec do środka. – Tak, tak! – mruczę, wyginając ciało dla ułatwienia mu dostępu. Przygląda

mi

się

spod

półprzymkniętych,

okolonych

cudownymi rzęsami powiek. – Nie znajduję słów na to, jak pięknie teraz wyglądasz – mówi z chrypką, zdejmując mi majtki, które rzuca za siebie na podłogę. Jestem

naga.

Rozpinam

guziki

jego

wykrochmalonej

i uprasowanej koszuli, sięgam ręką do paska od spodni. On zdejmuje koszulę, spodnie i czarne bokserki. No i stoi przede mną taki goły ciemnowłosy Adonis, który najwidoczniej chce iść ze mną w tango, tak samo jak ja chcę iść z nim. Z

dumą

prezentuje

swoją

erekcję.

Ma

wspaniale

umięśnione ciało, opaloną skórę. Łakomie lustruję wzrokiem

lekko

owłosioną

pierś

i

zachwycający

sześciopak.

Z niecierpliwością przełykam ślinę. William

uśmiecha

się

na

widok

mojej

ogłupiałej

z uwielbienia miny. Pochyla się i znów pieści moje piersi. A potem pępek i to coś, co mam między nogami. – India, jesteś taka seksowna i taka… spragniona – mówi. – Może dlatego, że od ostatniej naszej nocy upłynęło już trochę czasu – przyznaję. – Dobrze się składa, że jesteś teraz wolna – mówi z nadzieją. – To znaczy… że nie byłaś z nikim, od kiedy zaczęłaś u mnie pracować… – dodaje niepewnie. I czeka na odpowiedź. Kręcę głową, a potem przytakuję. Jestem zdezorientowana, jego pytanie nieco mnie zaskoczyło. – Tak… Nie… To znaczy… odkąd się znamy, nie było nikogo innego. Zresztą wracałam z pracy tak przez ciebie przeczołgana, że nie miałam czasu ani ochoty na życie osobiste. – Czyli muszę ci to teraz wynagrodzić? – pyta rozbawiony, a we mnie aż się gotuje. Ten facet jest taki męski, pewny siebie i seksowny. Boże. On jest chyba we mnie zakochany? Kładzie mnie, a ja trzymam ręce na jego pośladkach, starając się nakłonić go, by jak najszybciej mnie sobą wypełnił. Dosyć tej gry wstępnej. Jęczę cicho. Czuję go w sobie, jest gorący, pulsuje. – Boże, William – wyrywa mi się.

– Lubię, jak wymawiasz moje imię. Powiedz to jeszcze raz, a potem mnie pocałuj, moja piękna zgłodniała Indio. Robię, co mi każe. A on porusza się we mnie, łapiąc swój rytm. Trzyma mnie za nadgarstki, przyciskając je do materaca. Na każde jego pchnięcie

odpowiadam

lekkim

ruchem

bioder.

Napięcie

rośnie. Zbliżam się do krawędzi, zaczynają się pierwsze paroksyzmy. Cudownie jest go czuć, smakować, słuchać. Patrzy tymi swoimi niebieskimi oczami, jak rozsypuję się na kawałki, jak nie umiem się zdecydować, czy już chcę końca, czy też boję się, że nadciągająca eksplozja mnie zabije. Powinnam

się

tego

bać,

ale

nie

potrafię

z

niczego

zrezygnować. Całuję go i staram się dostroić do jego rytmu. Po czasie, który spędziliśmy razem, po wielu rozmowach i wyznaniach znamy się o wiele lepiej niż dawniej. Wiemy, jacy jesteśmy naprawdę. To mnie zachwyca i podnieca, ale też stanowi wyzwanie, onieśmiela, powoli zamienia się w obsesję. Chyba już nigdy nie będę potrafiła się zatrzymać. – Teraz już rozumiesz, dlaczego byłem dla ciebie taki odpychający? – szepcze. – Bo chyba przeczuwałem… że zmienisz całe moje życie. A bałem się zmian. – Tak. – Kiwam pośpiesznie głową, ledwo dysząc. On uśmiecha się lekko i znów nasze usta spotykają się w pocałunku. – Bądź gotowa – ostrzega, przyciąga mnie do siebie i całuje jak szalony, nie przestając się poruszać.

Rozpadam się. Na milion kawałków, z których każdy z kolei rozpada się na kolejny milion jeszcze mniejszych cząstek. Z nabożnym szacunkiem szepczę jego imię i drżę w jego ramionach.

On wymawia

moje imię ochrypłym

pomrukiem, po czym dołącza do mnie. – Jest pani wspaniała, panno Crowley – mówi po chwili, całując mnie w czubek głowy i zakładając mi za ucho mokry kosmyk włosów. Patrzy na mnie spod ciężkich powiek i w tym spojrzeniu jest… spokój. Jakby przed chwilą nie miotały nami szalone porywy. Czy ja się kiedykolwiek nim nasycę, myślę i uśmiecham się. Gdzie ty byłeś, kiedy cię nie było w moim życiu? Chichocząc

cicho,

badam

dotykiem

jego

wspaniałą

muskulaturę. – Co cię tak śmieszy? – pyta. – Ty. Jesteś taki śliczny. – Śliczny? – Siada zaniepokojony. – To chyba ostatnie określenie, które by do mnie pasowało. – Wolisz inne? Proszę bardzo: silny, pewny siebie. I znów się śmieję, bo dla mnie ten facet jest po prostu śliczny. – A nie jestem przypadkiem jurny? Sprawny seksualnie? Aha, i łasy na komplementy, dodaję w duchu. – Skoro te określenia nie przyszły ci na myśl, widocznie odwaliłem chałturę – mówi, kładąc się na mnie. – Pozwól, że się poprawię, panno Crowley.

Mój śmiech szybko zmienia się w rozkoszne westchnienia, bo oto właśnie zaczynamy wszystko od początku. Rano wracamy do jego domu. W nocy nie zmrużyłam oka, ale bardzo chcę zobaczyć małą, zanim jej rodzice zabiorą ją do siebie. – Mogę wpaść przywitać się z Rosie? – pytam Williama. – Nawet musisz. Wita nas głośny płacz, a ojciec Williama wygląda na spanikowanego. – William, Bogu dzięki, że już jesteście. Ona nie chce jeść. Zmieniłem jej pieluszkę i nic. Nie mam pojęcia, co robić – mówi, podając dziecko synowi. – Zobaczymy, może będzie lepiej, jak podgrzeję butelkę – szepczę do Williama i wymykam się do kuchni, podczas gdy William kołysze małą w ramionach. Kiedy wracam, Rosie jest spokojna, jeśli nie liczyć czkawki, której dostała od straszliwego płaczu. – Nakarm ją, a ja pomogę ojcu się pozbierać. Powinien pojechać do domu odespać tę noc. – William puszcza do mnie oczko, a ja uśmiecham się do pana Walkera. Siadam z Rosie na kanapie i podaję jej butelkę ze smoczkiem. Z korytarza dobiega rozmowa dwóch mężczyzn. Na sam dźwięk głosu Williama robi mi się ciepło na sercu. –

Dzięki,

tato.

Zafundowałeś

mi

najpiękniejszą

noc

w życiu. –

Cieszę

się.

Nie

wiem,

jak

to

robicie,

wyglądacie jak po witaminowej kroplówce.

ale

oboje

Słyszę

śmiech

Williama

i

trzask

zamykanym

drzwi.

Sprawdzam, czy Rosie nadal ssie swoją mieszankę i czy trzymam ją prawidłowo, tak żeby się nie zapowietrzyła. Gdy podnoszę wzrok, widzę, że William patrzy na mnie. I wiem, że on naprawdę jest KIMŚ. –

Co

takiego?



pytam

nerwowo.

Nie

jestem

przyzwyczajona do tak pełnych atencji męskich spojrzeń. – Do twarzy ci z tą moją bratanicą. – To, że jestem singielką, nie oznacza, że nie mam instynktu macierzyńskiego. Ale nie musi ci to dawać do myślenia. – Owszem, daje. Ale te myśli mogą zaczekać. Siada obok nas, obejmuje mnie i patrzy mi przez ramię, jak karmię dziecko. W jego ramionach czuję się tak samo, jak pewnie Rosie czuje się w moich. Opieram głowę na jego piersi. – Jeśli to sen, to mnie nie budź, Walker. – Śmieję się cicho, a on całuje mnie w ucho. Jest najlepszym stryjkiem na świecie. Najlepszym człowiekiem na świecie. A ja najszczęśliwszą dziewczyną.

EPILOG India – Nic nie poradzę na to, że się denerwuję, Will. To w końcu ważny krok w moim życiu. Niedziela rano. Po prawdzie jest prawie południe, ale żadne z nas nie zrobiło nic, żeby wstać z łóżka. Już czwarty weekend z kolei spędzamy w moim mieszkaniu, oglądając telewizję i do późna leżąc w łóżku. Tu jest przytulnie i cieszę się, że William polubił tę atmosferę bliskości i zwykłego życia.

Jak

na

parę

pracoholików,

wypoczywamy

tu

fantastycznie. Ale Will uparł się, że dziś mam poznać jego rodzinę, a on ogłosi nasze zaręczyny. – Hej, wyluzuj, to nic takiego – mówi, głaszcząc mnie po włosach. – Znasz już mojego tatę i oczywiście Rosie. Z Kitem bez przerwy gadasz przez telefon. Pozostała ci tylko Alex. –

Ale

ty

bałeś

się

poznać

Montanę.

Musiałam

cię

że

nie

namawiać przez dwa tygodnie. –

Może

to

dlatego,

że

mówiłaś

mi,

mnie

akceptowała – śmieje się William. – No i nasze pierwsze zetknięcie przebiegało z przeszkodami. – Daj spokój, kiedy wtedy zrezygnowałeś z randki z nią i przyjechałeś do mnie, przekonała się do ciebie. Pokochała

cię, jak zresztą cała pozostała część mojej rodziny. Nie chciałabym zepsuć tej sielanki. – Nie zepsujesz – zapewnia, całując mnie w czoło. – Z Alex na pewno błyskawicznie się dogadacie. Ona jest waleczna i pełna wigoru, tak jak ty. A moja rodzina będzie zachwycona, że mam taką narzeczoną. –

Też

tak

zdenerwowana?

myślę, To

ale

wszystko

mam

chyba

zaczyna

się

prawo robić

być

takie…

oficjalne. – Chyba dobrze nam razem? – mówi, tuląc mnie do nagiego torsu. – Dlaczego nie pójść o krok dalej? Kiwam głową, przytakując. Kocham go, on mnie też. Pomyślimy o ślubie, może już w przyszłym roku. Zostaniemy mężem i żoną. Podoba mi się nawet jego nowa asystentka. Pomagałam jej w przejęciu obowiązków. Pracuję zdalnie, a jak on kończy pracę, rozmawiamy, co by tu ulepszyć organizacyjnie w jego firmie. Trochę czasu poświęcam też pisaniu mojej powieści. Ale cała reszta doby to tylko ja i on. Tak po prostu. Po czterech miesiącach randkowania rzeczywiście może warto by coś już zmienić. Jestem szczęśliwa, zakochana. Ale to

nie

zmienia

faktu,

że

czuję

tremę

przed

oficjalnym

spotkaniem z jego rodziną i zaanonsowaniem zaręczyn. – Jeśli cię to tak denerwuje, możemy z tym zaczekać – proponuje William, jakby czytał mi w myślach. Ale ja chcę mu zrobić przyjemność, więc kręcę głową z uśmiechem.

– Nie, dlaczego, jest okej. Raz kozie śmierć. Podnoszę się, ale on kładzie mnie z powrotem na łóżku, siada na mnie i ogląda mnie niczym napalony nastolatek. Całuje mnie. – Wizyta nie zając, nie ucieknie – mówi, zdejmując mi majtki. Przymykam oczy i na chwilę zapominam o tym, co mnie dziś czeka. Do Kita docieramy około trzeciej. Ubrałam się luzacko, ale po chwili zaczynam się czuć jak obdartus, bo dom mojego przyszłego szwagra jest jeszcze większy i bardziej wypasiony niż

dom

Williama.

Kulę

się

na

siedzeniu

samochodu,

a niezawodny William bierze mnie za rękę, pocieszając, że wszystko będzie dobrze. W drzwiach czeka na nas uśmiechnięty od ucha do ucha Kit. Kilkakrotnie widziałam go już wcześniej, ale teraz wydaje mi się przystojniejszy. Wygląda też na starszego i bardziej dorosłego, pewnie to rezultat bycia ojcem. Obejmuje mnie i ściska ze wszystkich sił. – India! Tak się cieszę, że wreszcie możemy porozmawiać twarzą w twarz. Mam nadzieję, że na żywo okażesz się równie cięta i dowcipna jak przez telefon – mówi. Czuję presję, by potwierdzić jego oczekiwania, ale żadna celna riposta nie przychodzi mi do głowy, a Kit na szczęście rzuca się na Williama, żeby go powitać. – Wchodź, bracie. Rosie już nie może się ciebie doczekać.

Wchodzimy do obszernego holu, gdzie przy bufecie Alex i Alastair raczą się whisky. Alex jest piękna. Ma rude włosy i kocie oczy, ale jej uroda mnie nie onieśmiela. Uśmiecha się do mnie z sympatią, wyciągając rękę na powitanie. – Cześć, India, miło nareszcie cię poznać. Dzięki, że pomogłaś Williamowi w opiece nad Rosie. Wiem, ona potrafi dać w kość. – Przez większość czasu była bardzo grzeczna, ale – owszem – kilka razy zrobiła użytek z pojemności swoich płuc – odpowiadam, a Alastair wybucha śmiechem. – Cieszę się, że z nami jesteś – mówi, klepiąc mnie po ramieniu. – Przywróciłaś uśmiech na twarzy mojego chłopaka, nigdy ci tego nie zapomnę. William puszcza do mnie oko i uśmiecha się do taty. Uświadamiam sobie, ile to spotkanie dla niego znaczy. W ciągu ostatnich miesięcy często opowiadał mi, że ojciec oczekuje, że i on – podobnie jak Kit – w końcu się ustatkuje. Czuję, że swoją obecnością tutaj zrobiłam mu najpiękniejszy prezent.

Nareszcie

zdobył

ojcowską

aprobatę.

Alastair

uśmiecha się do syna, a ja widzę, jak dawna zimna wojna ustępuje miejsca miłości i wzajemnemu szacunkowi. Spędzamy

wspólnie

błogie

popołudnie.

Z

Alex

opowiadamy sobie nieprzyzwoite dowcipy. Z Kitem gram w ping ponga tak długo, aż zabolą nas nadgarstki. Alastair robi mi półgodzinny wykład na temat whisky, a ja udaję, że wiem, o czym mówi. Z Williamem idziemy do Rosie zmienić jej pieluszkę, a Alex i Kit mogą w tym czasie poprzytulać się na kanapie.

I cały czas mam przy sobie Williama, który dotyka mojego ramienia za każdym razem, kiedy mogę być stremowana. Dolewa mi do kieliszka, najgłośniej śmieje się z moich nawet najgłupszych dowcipów. Czuję się kochana. Kiedy nowinę,

po nie

kolacji

zamierzamy

denerwuję

się

już

ogłosić

ani

naszą

trochę.

wielką

Wiadomość

wywołuje powszechną radość, jesteśmy otoczeni miłością. Chyba nigdy w życiu nie byłam tak szczęśliwa. – Wszystko w porządku? – pyta, gdy wracamy do jego domu. – Wyglądasz na zamyśloną. – Jestem szczęśliwa jak nigdy dotąd – odpowiadam. – Tęsknię tylko za Rosie. – To nie potrwa długo. – Co? Uważasz, że zajdę w ciążę tuż po zaręczynach? – Nie, ja tylko uznałem, że możemy od czasu do czasu pobawić się w babysitterów. Ale skoro już o tym wspomniałaś, to chętnie zrobiłbym teraz coś, z czego biorą się dzieci. – Och, doprawdy? – Tak. Muszę ci się przyznać, że chyba te czynności weszły mi w nałóg. Wybuchamy

śmiechem,

on

bierze

mnie

w

ramiona.

Całujemy się, a ja zatracam się w tym pocałunku. Kiedyś było dla mnie nie do pomyślenia, że będę tak bardzo lubiła całować się z Williamem. Spędzać z nim czas, być częścią jego życia. Nie sądziłam, że kiedyś będę walczyć o to, żeby on stał się częścią… mnie.

Kiedy więc zadziera mi sukienkę i ściąga majtki, nie mam wiele do powiedzenia. Zarzucam mu ręce na szyję i szepczę do ucha: tak. Nogami obejmuję go w pasie i pozwalam zanieść w

najbliższe

miejsce,

gdzie

można

się

położyć.

Albo

przynajmniej oprzeć. No i on po chwili opiera mnie o ścianę. Nie

odrywając

warg

od

moich

ust,

rozpina

rozporek.

Trzymając mnie za biodra, wchodzi we mnie i rozpoczyna rytmiczne ruchy. Jęczę mu prosto w usta, a on całuje mnie w

szyję,

potem

wyżej,

głodny

kilku

moich

kolejnych

oddechów. Nie przestajemy się całować, nawet gdy oboje już doszliśmy. Przez dwa tygodnie żyliśmy jak mała rodzina: ja, on i Rosie. Bałam się, co będzie, kiedy jej rodzice wrócą z podróży, zabiorą ją, a ja będę musiała wrócić do siebie. Bałam się, bo nie wiedziałam, kim jestem dla Williama, ani kim on jest dla mnie. Ale teraz już wiem. I on wie. To wszystko jest zabawne, świeże i nowe. Jak randka, która nigdy się nie kończy. A w jej wyniku zakochujemy się w sobie z każdym dniem coraz bardziej.

Spis treści: OKŁADKA KARTA TYTUŁOWA KARTA REDAKCYJNA ROZDZIAŁ PIERWSZY ROZDZIAŁ DRUGI ROZDZIAŁ TRZECI ROZDZIAŁ CZWARTY ROZDZIAŁ PIĄTY ROZDZIAŁ SZÓSTY ROZDZIAŁ SIÓDMY ROZDZIAŁ ÓSMY ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY ROZDZIAŁ DZIESIĄTY ROZDZIAŁ JEDENASTY ROZDZIAŁ DWUNASTY ROZDZIAŁ TRZYNASTY ROZDZIAŁ CZTERNASTY ROZDZIAŁ PIĘTNASTY ROZDZIAŁ SZESNASTY ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY EPILOG
Evans Katy - Jak to jest wskoczyć w ogień

Related documents

175 Pages • 32,177 Words • PDF • 899.6 KB

313 Pages • 65,146 Words • PDF • 2.2 MB

213 Pages • 47,974 Words • PDF • 1.4 MB

213 Pages • 47,974 Words • PDF • 1.4 MB

791 Pages • 159,994 Words • PDF • 7 MB

791 Pages • 159,994 Words • PDF • 7 MB

26 Pages • 1,523 Words • PDF • 818.8 KB

224 Pages • 174,544 Words • PDF • 2.8 MB