Jack Whyte - Templariusze 03 - Chaos w zakonie.pdf

623 Pages • 192,233 Words • PDF • 3.6 MB
Uploaded at 2021-09-24 08:29

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


JACK

W H Y T E

CHAOS

w ZAKONIE

Dedykuję mojej żonie Beverley, mentorce i opiekunce, która zawsze wie, kiedy zostawić mnie samego, a kiedy wyciągnąć mnie z mojej pustelni na światło dzienne... Dziękuję Ci jeszcze raz.

„Wydam w ręce ich nieprzyjaciół [...] miasta zaś judzkie uczynię bezludnym pustkowiem". Księga Jeremiasza 34,20-22

„Trudno jest rozróżnić między faktem a legendą [...] Nie znalazłem ostatecznej odpowiedzi na pytanie, czym jest fakt; zależy to od punktu widzenia. Co ciekawe, legenda — z definicji zniekształcona - dostarcza znacznie łatwiejszej do przyjęcia wersji wydarzeń. Wszyscy zgadzają się w kwestii treści legendy, lecz kłócą się o fakty". Michael Coney, The Celestial Steam Locomotive

FRANCJA

Kobieta u bram

Nawet ślepiec by pojął, że z przodu coś się wydarzyło, a Tam Sinclair miał świetny wzrok. Brakowało mu jednak cierpliwości. Zapadał już zmierzch, a on był unieruchomiony po trzech dniach forsownej jazdy, pół mili od celu. Lejce zaprzęgu wisiały mu bezużytecznie w rękach, a gęstniejący tłum napierał, zastępując mu drogę i tłocząc się przy zmęczonych koniach; zwierzęta parskały, grzebały kopytami i rzucały nerwowo łbami. Tam czuł, że wzbiera w nim gniew. W ogóle nie lubił być otoczony ludźmi, lecz kiedy - tak jak teraz - tworzyli potężny tłum, smród niemytych ciał odbierał mu nawet prostą przyjemność zaczerpnięcia tchu. - Ewan! - Już! - Jeden z dwóch młodych mężczyzn, którzy rozsiedli się, rozmawiając, wśród przykrytych przedmiotów ułożonych z tyłu wozu, wyprostował się i oparł skrzyżowane ramiona o wysoki kozioł woźnicy. - A niech to! Co się dzieje? Skąd nagle wzięli się ci ludzie? - Gdybym wiedział, nie musiałbym przerywać debaty, którą żeś toczył ze swoim druhem. - Tam zerknął z ukosa na drugiego młodzieńca, wykrzywiając niemal zakryte szpakowatą brodą usta w minę, która mogła być uśmiechem lub grymasem niesmaku. - Idź do bram i dowiedz no się, o co chodzi i na jak długo tu utknęliśmy. Może ktoś miał jakiś atak albo padł martwy. Jeśli tak, z łaski swojej znajdź nam inną bramę, dość blisko, żebyśmy dotarli do niej, zanim ją zamkną na noc. Tyłek mnie boli, mam w nim pełno drzazg od tej cholernej ławki i już nie mogę się doczekać, żeby usłyszeć rumor, z jakim wysypiemy te zardzewiałe śmieci przed warsztatem wytapiacza. I szybko! Nie chcę tej nocy spać za murami. No, w drogę.

- Dobra. - Ewan oparł się dłonią o wysoki bok wozu i przeskoczył nad nim, opadając bez wysiłku na brukowaną drogę, po czym zaczął się szybko przepychać przez tłum. Do La Rochelle, największego i najbardziej tętniącego życiem portu we Francji, i jego wysokiej, wąskiej południowej bramy, którą Tam widział przed sobą, prowadziła szeroka droga, zwężająca się raptownie przy rogatkach obstawionych przez strażników. Tam odprowadził chłopca wzrokiem i też zeskoczył z wozu, choć nie tak zwinnie. Był sprawnym mężczyzną w sile wieku, lecz już dawno porzucił bez żalu myśl o naśladowaniu fizycznych wyczynów swoich czeladników. Teraz - spoglądając spode łba na stojących najbliżej ludzi - podszedł do małej dębowej beczki, mocno przywiązanej konopną liną do boku powozu. Chwycił przywieszony do niej czerpak, uniósł pokrywę, a potem zbliżył do ust pełną chłodnej wody chochlę. Pijąc, rozglądał się, lecz nie zauważył niczego niepokojącego ani żadnego powodu zatoru. Dostrzegł wielu strażników z kuszami na murach po obu stronach bramy, ale nie robili wrażenia szczególnie zainteresowanych tym, co dzieje się poniżej. Tymczasem anonimowy wśród ciżby Ewan przeciskał się agresywnie do przodu. Szybko zdał sobie sprawę, że nie tylko on chce sprawdzić, co się dzieje, i w miarę jak zbliżał się do bramy, coraz trudniej było mu się przebić przez hałaśliwą, wyciągającą szyje tłuszczę. W końcu musiał się rozpychać się łokciami, uparcie torując sobie drogę i nie zważając na ogłuszający hałas przekrzykujących się ludzi. Kiedy był już prawie na miejscu - gdyby stanął na palcach, zobaczyłby ozdobiony grzebieniem hełm dowódcy straży - przed nim rozległy się głośniejsze, bardziej natarczywe głosy. W jego stronę przedzierało się trzech wyraźnie przerażonych mężczyzn; odpychali ludzi i usiłowali uciec. Jeden z nich potrącił Ewana barkiem, kiedy go mijał, lecz młodzieniec z łatwością odzyskał równowagę i obrócił się, aby popatrzeć, jak mieszają się z ludźmi stojącymi za nim, klucząc i próbując się zgubić w tłumie. A ciżba - niczym żywa istota wyczuwająca strach trzech mężczyzn rozstąpiła się szybko; ludzie ciągnęli za sobą sąsiadów, chcąc jak najbardziej oddalić się od uciekinierów, tym samym wystawiając ich na widok strażnikom stacjonującym dookoła bram. Okrzyk dowódcy, aby uciekający się zatrzymali, nie odniósł skutku, 12

i zanim zdążył wybrzmieć, pierwszy bełt uderzył o bruk z łoskotem, który natychmiast uciszył zdumiony tłum. Wystrzelony zbyt pospiesznie znad bramy stalowy pocisk odbił się od wytartych kocich łbów i przedziurawił beczkę, z której pił Tam Sinclair. Jej klepki roztrzaskały się i zalały go strumienie zimnej wody, która przemoczyła mu spodnie i rozlała się z głośnym pluskiem po bruku u jego stóp. Klnąc, Tam opadł na czworaka na mokre kamienie i dla bezpieczeństwa schował się pod powóz, podczas gdy powietrze wypełnił przerażający syk bełtów i okropny odgłos ich uderzeń. Jego drugi czeladnik, Hamisz, zeskoczył z powozu i zanurkował za piastę koła, odpychając innych, którzy chcieli się schronić w tym samym miejscu. Wszystkim uciekającym pisana była szybka śmierć. Pierwszego powaliły trzy bełty, które uderzyły jednocześnie w jego bark, szyję i prawe kolano. Okręcił się w powietrzu jak akrobata, a krew z poszarpanej rany na szyi zakreśliła nad nim łuk, po czym opadła dookoła niego, kiedy przewrócił się bezwładnie niecałe dziesięć kroków od miejsca, z którego zaczął uciekać. Drugi przestał biec niemal w pół kroku, chwiejąc się i wywijając ramionami dla równowagi, i odwrócił się w stronę bram miasta, unosząc dłonie wysoko nad głowę na znak, że się poddaje. Przez mgnienie oka stał w miejscu; bełt przebił mu mostek, a siła uderzenia pchnęła go do tyłu, aż stopy oderwały się od ziemi. Wylądował ciężko na siedzeniu, zanim jego martwe ciało przewróciło się na bok. Trzeci mężczyzna padł na twarz u stóp wysokiego, zgarbionego mnicha, chwytając wyciągniętą w spazmach śmierci ręką sandał zakonnika, wystający spod poszarpanego rąbka zniszczonej czarnej szaty. Mnich stanął jak wryty, kiedy tylko poczuł dotyk, i patrzył oniemiały na zakrwawione bełty, które tak brutalnie odebrały życie uciekającemu. Nikt jednak nie zważał na to, jak był wstrząśnięty - wszyscy skupili się na martwym człowieku u jego stóp. Ledwie zauważyli mnicha; to tylko jeden z tysięcy anonimowych, wędrujących ludzi, których można było spotkać w całym chrześcijańskim świecie, gdy żebrali o wsparcie. Cisza, jaka zapadła po tym wybuchu przemocy, była tak głęboka, że wyraźnie ze znacznej odległości dało się słyszeć skrzypienie żelaznych zawiasów. Drzwi się otworzyły, po czym rozległy się miarowe 13

kroki ciężkich butów, kiedy ktoś, kto najwyraźniej był przy władzy, podszedł od strony wejścia na wieżę stojącą po lewej od bram miasta. Tłum na drodze ani drgnął. Wyglądało na to, że zarówno podróżni, jak i strażnicy struchleli, przerażeni tym, jak szybko śmierć wkradła się w ten przyjemny wczesny wieczór. - Czyście wszyscy pogłupieli? Głos był ostry, chropowaty, a kiedy zabrzmiał, czar natychmiast prysł. Ludzie znów zaczęli się ruszać i rozległy się głosy, na początku pełne wahania, niepewne, jak mówić o tym, co się wydarzyło. Strażnicy także się ocknęli, a kilku podeszło do martwych ciał. Tam Sinclair zdążył już wyczołgać się z kryjówki i oparł stopę o piastę koła, a dłoń o podpórkę na nogi, kiedy usłyszał za plecami szept. - Wybacz, słyszałam, jak mówisz z tym młodzieńcem. Pochodzisz ze Szkocji. Sinclair zamarł, a potem odwrócił się powoli z kamiennym wyrazem twarzy. Kobieta stała przy tylnej klapie wozu, ściskając z całej siły szeroki pasek sporego tobołka zawieszonego na ramieniu. Jej sylwetkę maskowała długa szata z ciemnozielonej wełny, którą była całkowicie owinięta; jedną połą zakryła głowę niczym kapturem, tak że widać było tylko usta i podbródek. Oceniając na podstawie tego fragmentu jej twarzy, Tam uznał, że jest młoda, lecz ma już za sobą lata dziewczęce. Skórę miała jasną i czystą. Przyjrzał się jej ponownie, mierząc wzrokiem od stóp do głów powoli i rozmyślnie, lecz bez śladu lubieżności. - Pochodzę ze Szkocji. I co z tego? -Jestem twoją rodaczką. I bardzo potrzebuję pomocy. Mogę cię wynagrodzić. Nie była wieśniaczką. Przestała szeptać i mówiła cicho, wyraźnie, a w jej słowach - mimo drżenia niskiego głosu - pobrzmiewała pewność właściwa wysokiemu pochodzeniu. Tam zacisnął usta, rozglądając się odruchowo, lecz nikt nie zwracał na nich uwagi; wszystkie oczy skierowane były w stronę rozgrywającego się niedaleko dramatu. Wyczuł - choć nie wiedział, jakim sposobem - że kobieta jest zamieszana w to, co się stało, i mimo swej nieufności był pod wrażeniem jej zachowania. Widział, że jest przerażona, a jednak zachowała dość przytomności umysłu, by na przypadkowym obserwatorze zrobić wrażenie spokojnej. Odpowiedział cicho, lecz uprzejmie: 14

- Jakie masz kłopoty, pani? Czego chcesz ode mnie, prostego furmana? - Muszę przekroczyć bramę. Oni... Szukają mnie pewni ludzie o wrogich zamiarach. Sinclair przyglądał się jej uważnie, nie odrywając wzroku od pełnych ust, jedynej części ciała, którą widział. - Naprawdę? - spytał, a jego szkocki akcent nagle zabrzmiał wy raźnie i szorstko w retorycznym pytaniu. - Co to za ludzie nękają i straszą dobrze urodzone kobiety? Przygryzła wargę, a on widział, że zastanawia się, czy odpowiedzieć, ale po chwili jeszcze bardziej wyprostowała plecy. - Ludzie króla. Sługusi Wilhelma de Nogareta. Sinclair wciąż na nią patrzył, a jego twarz była niewzruszona, choć te słowa go zaskoczyły. Wilhelm de Nogaret, kanclerz króla Filipa IV Pięknego, był najbardziej znienawidzonym człowiekiem w całej Francji. Wyznanie kobiety, najwyraźniej spowodowane desperackim postanowieniem, aby zaufać Tamowi jedynie ze względu na wspólną ojczyznę, prowokowało do tego, aby natychmiast ją zdradził albo stał się jej wspólnikiem; współudział w czymkolwiek, co mogło pokrzyżować plany głównego poplecznika króla, musiał skończyć się torturami i śmiercią. Tam nie ruszał się jeszcze przez chwilę, a jego myśli gnały; w końcu pod krótką, schludnie przyciętą brodą pojawił się cień uśmiechu. - Uciekasz przed de Nogaretem? Słodki Jezu! Dziewczyno, nie mogłaś podać lepszego powodu? Nie ruszaj się z miejsca. Muszę zo baczyć, co się dzieje. Widać było, że jej napięcie trochę opadło. Cofnęła się nieco, chowając za wóz. Sinclair zaczął się podciągać na piastę przedniego koła. Wciąż myślał o kobiecie z niepewnością i zaciekawieniem, ale czuł, że postępuje właściwie. Stojąc jedną nogą na piaście, spojrzał ponad tłumem w stronę miejsca, gdzie zakonnik wciąż pochylał się nad martwym człowiekiem; po chwili Sinclair parsknął, podciągnął się i zajął swoje miejsce. Siedząc na koźle, chwycił lejce, sięgnął po bat leżący u jego stóp i gwizdnął. Na to wezwanie nadbiegli jego dwaj chudzi, lecz silni czeladnicy i wskoczyli zwinnie na wóz. Ten, który miał na imię Ewan, usiadł obok Tama, a drugi znów rozparł się wygodnie wśród przy15

krytych przedmiotów ułożonych z tyłu. Lecz Tam Sinclair nie zrobił nic, aby zwierzęta ruszyły. Nie miał dokąd jechać. Tłum kłębił się i przepychał na skraju pustej przestrzeni otaczającej zabitych mężczyzn, lecz nie posuwał się do przodu. Strażnicy wciąż byli pochłonięci próbami ustalenia przyczyny incydentu i żadnemu z nich nie przyszło do głowy, aby zdyscyplinować czekających. Wyglądało na to, że trzej mężczyźni ciągnęli ze sobą mały wózek, i z nieskładnych komentarzy stojących dookoła ludzi Tam wywnioskował, że kiedy strażnicy, w których z jakiegoś powodu obudziły się podejrzenia, chcieli wózek przeszukać, a potem pojmać jednego z ludzi, cała trójka rzuciła się do ucieczki. Patrząc na strażników tłoczących się przy wyładowanym po brzegi wózku, Tam zachodził w głowę, co też mogło się w nim znajdować, za co warto było umierać. Nie dane mu było jednak się tego dowiedzieć, ponieważ dowódca straży rozkazał, aby zabrano wózek do wartowni i tam przeszukano. Gdy strażnicy wypełniali komendę, Sinclair odprowadzał ich wzrokiem, po czym spojrzał na pyszałkowatego rycerza o szorstkim głosie, który wczes'niej wyłonił się z wieży, a teraz kroczył tam, gdzie leżeli trzej martwi mężczyźni. Rycerz nie był wysoki, ale lśniąca zbroja, założona na kolczugę i uzupełniona metalowym hełmem, podkreślała jego posturę w świetle późnego popołudnia, a liberia straży królewskiej, którą miał na sobie przybrudzona, biała opończa o wąskich połach i kobaltowej lamówce, z lilią królewskiego rodu Kapetyngów wyhaftowaną na piersi nadawała mu władczy wygląd, wyróżniający go wśród pozostałych. Nie zrobił wielkiego wrażenia na przyglądającym mu się obojętnie Sinclairze. Tam zbyt długo był żołnierzem, zbyt dużo się napodróżował i widział zbyt wielu ludzi w zagrażających życiu sytuacjach, aby imponowały mu powierzchowne ozdoby, które - jak zorientował się już wiele lat wcześniej - rzadko odzwierciedlają wartość tego, co zdobią. Człowiek, na którego patrzył, był rycerzem króla, lecz z punktu widzenia furmana nie świadczyło to o męstwie czy wartości. Lud nazywał króla Francji Filipem Pięknym, ponieważ twarz miał ładną, nawet nieskazitelną, lecz Tam wiedział równie dobrze jak każdy, że uroda nie sięga głęboko. Kto znał prawdę o potężnym monarsze, nawet nie pomyślałby o nazwaniu go sprawiedliwym czy choćby miło16

siernym. Filip z Kapetyngów, czwarty tego imienia, wnuk Ludwika IX Świętego, wielokrotnie okazał się egoistą, zimnym i kierowanym ambicją tyranem. Według Tama Sinclaira zbyt wielu rycerzy i popleczników otaczających króla było ulepionych z tej samej gliny. Ów konkretny okaz tej rasy właśnie powoli i ostentacyjnie dobył miecza i uderzając lekko klingą o swój prawy bark, podszedł do wysokiego zakonnika stojącego samotnie na skraju tłumu, wciąż pochylonego nad zmarłym. - Ewan - rzekł Tam, nie podnosząc głosu i skupiając wzrok na ruchach rycerza. — Z tyłu wozu stoi kobieta. Pomóż jej wejść, póki wszyscy patrzą na dowódcę straży. Zrób to, jakby była jedną z nas, i po drugiej stronie, byście nie rzucali się w oczy. Hamisz, siadaj przy mnie i nie zwracaj uwagi na Ewana ani kobietę. - Ewan zeskoczył z wozu, a kiedy Hamisz zajął jego miejsce na koźle, Tam wskazał mu głową scenę po lewej. - Myślę, że ten mnich ma kłopoty. Hamisz wychylił się i zaczął uważnie przyglądać. Kiedy rycerz się zbliżał, mnich ukląkł powoli i położył dłoń na głowie zmarłego, po czym zamarł pochylony; oczywiste było, że modli się za duszę mężczyzny. Rycerz szedł dalej, aż znalazł się o dwa kroki od klęczącego zakonnika, i znów odezwał się nieprzyjemnym, ostrym głosem: -Ten jest już głęboko w piekle, klecho, więc możesz przestać się za niego modlić. Mnich nie zareagował, a rycerz zmarszczył brwi, nienawykły do tego, że się go ignoruje. Machnął prawą ręką, opuszczając długi, oparty dotychczas o bark miecz, i wyciągnął ramię, aż końcówka klingi dotknęła skraju kaptura mnicha i odsunęła go, odsłaniając czubek głowy z kwadratową tonsurą zakonu dominikanów wygoloną w gęstych, krótko przyciętych szpakowatych włosach. Rycerz wyciągał ramię coraz bardziej, odpychając kaptur coraz dalej, aż zakonnik musiał odchylić brodę do góry, ukazując gładko ogoloną, bladą twarz. Rycerz pochylił się tak, że ich twarze się zrównały, a jego głos był wciąż tak samo donośny i rozbrzmiewał ostro w absolutnej ciszy, jaka zapadła po jego pierwszych słowach. - Uważaj, klecho, kiedy do ciebie mówię, i odpowiadaj, kiedy ci każę. Słyszysz? - Odsunął się i wyprostował, po czym oparł czubek miecza o ziemię. — Znam cię. - Mnich potrząsnął bez słowa głową, 17

a rycerz podniósł głos. - Nie kłam, klecho! Mam pamięć do twarzy i wiem, że cię znam. Gdzieś cię już widziałem. Gdzie? Odpowiadaj! - Nie, panie rycerzu - zarżał. Jak na tak wysokiego człowieka miał zaskakująco piskliwy głos, tak piskliwy, że Tam Sinclair, który chwilę wcześniej się obrócił, chcąc zobaczyć, jak młody Ewan radzi sobie ze swoim zadaniem, znów zmienił pozycję, aby popatrzeć na rozgrywkę między rycerzem a mnichem. - Mylisz się - ciągnął. - Dopiero co tu przybyłem i po raz pierw szy jestem w tej części świata. Mój dom jest na dalekiej północy, w Alzacji, w klasztorze Świętego Dominika, więc jeśli go niedawno nie odwiedziłeś, nie możesz mnie znać. A poza tym... -Jego jaśniejące w gasnącym słońcu oczy miały kolor bladego, choć jaskrawego błęki tu i dość wyraźnie widać w nich było fanatyzm. - Nie zapomniałbym kogoś takiego jak ty. Rycerz zmarszczył brwi, zawahał się, a potem ze zdegustowaną miną ponownie uniósł miecz i oparł go o bark. - Dość! Ja z kolei nie zapomniałbym takiego głosu jak twój. Co cię sprowadza do La Rochelle? - Sprawy Boga, panie rycerzu. Wiozę wiadomości przeorowi klasztoru Świętego Dominika. Rycerz już odprawiał irytującego dominikanina ruchem ręki, a zmiana w jego zachowaniu wskazywała, że nie ma ochoty mieszać się do spraw związanych z zakonem świętego Dominika: zajadłymi i zawsze gorliwymi inkwizytorami papieża. - No dobrze, w drogę, dokończ swoje zadanie. Wiesz, gdzie jest klasztor? - Tak, panie rycerzu, mam pisemne wskazówki, jak do niego dotrzeć po przekroczeniu bram. Pozwól, pokażę ci. Kiedy sięgnął za pazuchę, rycerz odsunął się i ponownie odegnał go ręką. - Idź już. Nie muszę tego oglądać. No już, ruszaj w drogę. - Dziękuję, panie rycerzu. Wysoki mnich skłonił służalczo głowę i poszedł w stronę bram miasta, a to, że został wpuszczony, uznano chyba za sygnał, że wejść mogą wszyscy. Tłum ruszył przed siebie spokojnie, podczas gdy Ewan i tajemnicza kobieta wspięli się na wóz. Strażnicy przyglądali się ciżbie od niechcenia. Sinclair zauważył jednak, że przesłuchują 18

każdą mijającą ich kobietę, przepuszczając mężczyzn bez pytania. Wyprostował plecy i wolną ręką pomasował się w krzyżu. - Chłopcy - odezwał się swobodnie, po szkocku - właśnie zo staliście szlachcicami. Na chwilę staniecie się moimi synami. Ewan, jak będziesz rozmawiał z którymś z tych błaznów, niech szkocki po brzmiewa w twojej francuskiej mowie, jakbyś znał ją mniej niż na prawdę. Hamisz, dziś mówisz tylko po szkocku. Dopiero co przybyłeś do Francji ze swoją matką, aby dołączyć do mnie i brata, i nie zdążyłeś jeszcze nauczyć się ani tutejszej mowy, ani zwyczajów. Teraz idź na tyły i daj matce usiąść tutaj. - Odwrócił się i odezwał do kobiety sie dzącej za nim: - Mary, usiądź przy mnie i zdejmij kaptur, chyba że się boisz, iż cię rozpoznają. Bez słowa zsunęła kaptur, ukazując urodziwą twarz o rzeźbionych rysach, wielkie, zaskakująco promienne, szaroniebieskie oczy i długie, dobrze rozczesane ciemne włosy. Sinclair kiwnął głową z aprobatą, kiedy zajęła miejsce obok niego, potrząsnął lejcami i wprawił wóz w powolny ruch. - Teraz trzymaj się mocno i bądź ostrożna. Jesteś moją żoną, Mary Sinclair, matką moich synów, Ewana i Hamisza. Jesteś dość piękna, żebym był z ciebie dumny i chciał chronić twoją cnotę. Nie znasz francuskiego. Jeśli zadadzą ci jakieś pytania, a tak się stanie, oczekuj, że ja odpowiem, i mów po szkocku. Spróbuj gadać jak służka, a nie dama, którą jesteś. Szukają damy, prawda? Kobieta spojrzała mu prosto w oczy i kiwnęła głową. - Hmm. No to postaraj się ją ukryć albo wszyscy zawiśniemy. Ha misz, stań za nią. Dzięki Bogu, macie podobne oczy, więc śmiało je pokazujcie. - Sinclair ściągnął lejce. - No dobra. Do dzieła. Nadchodzi ten fanfaron, który uważa się za rycerza. Zachowujcie się wszyscy swo bodnie i pozwólcie mi mówić. - Zatrzymał wóz tuż przed strażnikami. Rycerz przybył właśnie w chwili, kiedy dowódca straży podszedł, aby przepytać Tama, i przyglądał się całej sytuacji, nie wtrącając się, kiedy dwaj mężczyźni rozmawiali. - Imię? - Tam Sinclair - odparł wojowniczym tonem Tam. Wymówił swoje nazwisko na szkocki sposób: Singclir, a nie z francuska: San-Clerr. - Coś ty za jeden? — Pytaniu towarzyszyło srogie zmarszczenie brwi, reakcja na obce nazwisko i dziwną wymowę. 19

Sinclair odpowiedział płynną, potoczną francuszczyzną, bogatą w szkocką intonację: - O co ci chodzi? Jestem Szkotem, ze Szkocji. A także woźnicą, jak widzisz. Strażnik jeszcze bardziej zmarszczył brwi. - Znaczy, co tu robisz, człowieku, tutaj, we Francji? Sinclair podrapał się lekko w żuchwę i przez długą chwilę gapił na strażnika, a potem wzruszył ramionami i odpowiedział powoli, cierpliwie i bardzo wyraźnie, jak zapóźnionemu dziecku: - Nie wiem, gdzieś spędził życie, ale tam, skąd pochodzę, każdy wie, że jak chodzi o szlachtę, nie ma różnicy między Szkocją, Francją ani resztą świata. Pieniądze i władza nie znają granic. Te dwa króle stwa wiąże prastare przymierze. Co tu robię? Robię to samo we Fran cji, co setki twoich ziomków robią w Szkocji: to, co każe mi mój pan, zajmuję się jego sprawami. Ród Saint-Clair posiada ziemie i interesy w obu krajach, a ja jestem jednym z jego rządców. Jadę, gdzie mnie wyślą. Robię, co mi każą. Dziś powożę. Wyglądało na to, że odpowiedź udobruchała strażnika, lecz rzucił okiem na stojącego obok przełożonego. - Co wieziesz? - Stare żelazo dla miejskich wytapiaczy. Zardzewiałe łańcuchy i połamane miecze do stopienia. - Pokaż. - Ewan, pokaż mu. Ewan poszedł na tył wozu, opuścił klapę i odrzucił starą płachtę płótna żaglowego przykrywającą ładunek. Dowódca zajrzał, z ciężkim, metalicznym brzękiem poprzesuwat kilka przedmiotów, a potem podszedł do czoła wozu, wycierając zabrudzone rdzą palce o opończę. Ewan stał przy nim, kiedy strażnik wskazał kobietę. - A ona to kto? - Moja żona, matka moich dwóch synów. - Twoja żona. Skąd mam wiedzieć, że to prawda? - Dlaczego miałbym kłamać? Czy wygląda na nierządnicę? Jeśli nie jesteś ślepy, zobaczysz jej oczy i oczy mojego syna, który przy niej stoi. Strażnik wyglądał, jakby się miał obrazić za opryskliwy ton Sinclaira, lecz zerknął na potężne ramiona woźnicy i jego minę i tylko 20

podszedł bliżej, aby przyjrzeć się kobiecie i młodzieńcowi. Zmierzył oboje wzrokiem, porównując ich oczy. - Hmm. A ten drugi? - Wskazał wciąż stojącego przy nim Ewana. - Mój drugi syn. Spytaj go. Zna twoją mowę. - A jeśli spytam... twoją żonę? - Pytaj śmiało. Tylko na ciebie tępo spojrzy. Nie zrozumie ani słowa. Strażnik popatrzył na kobietę. - Podaj mi swoje imię. Zapytana spojrzała na Tama szeroko otwartymi oczami, a ten rozparł się na oparciu kozła i powiedział po szkocku: - Chce poznać twoje imię, żono. Pochyliła się, aby spojrzeć na strażnika i przyglądającego się rycerza, zerkając niepewnie na Sinclaira. - Powiedz mu, jak masz na imię - powtórzył. - Mary. Mary Sinclair. - Jej głos był wysoki i niepewny; mówiła ze śpiewną intonacją szkockich chłopów. - Skąd pochodzisz? - spytał strażnik. Ponownie rzuciła bezradne spojrzenie Tamowi, który rzekł: - To idiotyczne. Ten głupiec chce wiedzieć, skąd pochodzisz. Po wiedziałem mu, że nie znasz jego mowy, ale to się jeszcze nie przebiło przez jego grubą czaszkę. Powiedz mu, skąd jesteś. Tam nie śmiał spojrzeć na przyglądającego się rycerza, lecz był pewien, że człowiek ten uważnie słucha i rozumie, co mówią. - No już, powiedz mu, Mary, skąd jesteśmy. Zwróciła ponownie wzrok na strażnika i zamrugała. - Z Inverness - powiedziała śpiewnie. - Z Inverness w Szkocji. Strażnik gapił się na nią jeszcze przez chwilę, potem spojrzał bez słowa na rycerza w bieli i błękicie, który w końcu podszedł bliżej i podniósł wzrok na kobietę oraz stojącego przy niej młodzieńca. Zacisnął usta, patrząc zmrużonymi oczami to na jedno, to na drugie, a potem zrobił krok w tył i machnął ręką, odprawiając ich. - Jedźcie - powiedział. - W drogę.

Kiedy przejechali już bramy miasta i stracili je z oczu w szybko gęstniejącym zmroku, Tam zatrzymał wóz i odwrócił się do kobiety. 21

- Dokąd teraz zmierzasz, pani? - Niedaleko. Jeśli twój młody pomocnik pomoże mi zejść, z łatwością dotrę tam piechotą. Mam tu rodzinę, która udzieli mi schronienia. Jak się naprawdę nazywasz? W dowód mojej wdzięczności wyślę nagrodę do tutejszej komturii templariuszy, koło portu. Możesz ją odebrać, stawiając się tam i podając im swoje imię. Sinclair potrząsnął głową. - Nie, pani, nie wezmę od ciebie pieniędzy. Dostateczną nagro dą dla mnie było to, że mogłem usłyszeć, jak mówisz po szkocku, bo dawno nie byłem w domu. Jak już słyszałaś, nazywam się Tam Sinclair. Idź teraz w pokoju, ale szybko, bo szpiedzy Wilhelma de Nogareta są wszędzie. I dziękuj Bogu, że obdarzył cię takimi oczami, pani, ponieważ one i oczy Hamisza ocaliły nam dzisiaj życie. Ewan, odprowadź ją. Zanieś tobołek i dopilnuj, żeby jej nikt nie skrzywdził, a potem idź tam, gdzie zmierzamy. Spotkamy się na miejscu. Młoda kobieta postąpiła do przodu i położyła dłoń na ramieniu Tama. - A zatem niech cię Bóg błogosławi, Tamie Sinclair, i niech zacho wa cię w zdrowiu. Ja i cały mój ród jesteśmy ci wdzięczni. Sinclair już miał zapytać, co to za ród, lecz coś podpowiedziało mu, żeby tego nie robił, więc zadowolił się skinieniem głową. - I ciebie niech Bóg błogosławi, pani - mruknął. Sądząc jedynie po fragmencie jej twarzy, który widział, była piękną kobietą, a teraz, kiedy z pomocą Ewana schodziła z wozu, Tam obserwował, jak jej ciało porusza się pod szatami, i próbował wyobrazić sobie, jak wyglądałaby bez derki, w którą była zakutana. Jednak kiedy tylko zorientował się, że to robi, przestał. Powiedział sobie, że poza urodą kobietę tę cechuje odwaga i bystry umysł, i cieszył się, że zrobił to, co zrobił. Patrzył, jak odchodzi z Ewanem, aż zniknęli, a później mozolnie skręcił zaprzęgiem z głównej drogi w ciemniejącą i pustą boczną uliczkę. Przejechał wąski zaułek do połowy, a potem ściągnął lejce, kiedy zgarbiony dominikanin z Alzacji wyszedł z pobliskiej bramy. Hamisz zeskoczył na ziemię, gdzie dołączyli do niego trzej ludzie, którzy też byli świadkami zabójstw przy bramie miasta, i od tamtej pory szli za wozem w różnych odstępach od siebie. Zebrali się przy tylnej klapie i zaczęli grzebać w ładunku, przesuwając metalowe przedmioty i sapiąc 22

ciężko. Sinclair wrzucił bat do pojemnika przy swojej prawej stopie, a mnich odezwał się do niego cicho, tak żeby pozostali nie słyszeli. - Kim była ta kobieta, Tam, i coś sobie myślał? Widziałem, jak Ewan pomaga jej wsiąść na wóz, kiedy opuszczałem gościniec, i oczom nie mogłem uwierzyć. Wiesz, że nie należy robić takich rzeczy. - Teraz głos mnicha nie był ani trochę piskliwy, lecz niski i dźwięczny. Rozległo się stęknięcie, pełne zaskoczenia przekleństwo oraz szuranie nogami, kiedy długi, ciężki łańcuch ześlizgnął się z łoskotem z wozu na bruk. Sinclair zerknął w tamtą stronę, a potem znów się odwrócił, z błyskiem w oku i nieznacznym uśmiechem na ustach. - O jakiej kobiecie mówisz? Ach, o tamtej. Po prostu potrzebowała pomocy. Szkocka dziewczyna, co mówiła jak ja, i dama, jeśli się nie mylę. - Dama podróżująca samotnie? - Pytanie było pełne pogardy. - Nie, nie sądzę. Nie wydaje mi się, żeby była sama. Myślę, że ci trzej biedni dranie, których zabito, mieli być jej strażą. Powiedziała mi, że ucieka przed ludźmi Nogareta, a ja jej uwierzyłem. - Przed de Nogaretem? - powtórzył mnich. — To jeszcze gorzej. Naraziłeś nas wszystkich, człowieku. - Nie, panie, wcale nie. - Tam opuścił ramiona i zacisnął szczęki. Co miałem zrobić? Wydać ją temu pyszałkowatemu rycerzowi i patrzeć, jak wloką ją do więzienia, i Bóg wie co jeszcze? Jego rozmówca westchnął i wyprostował się, prężąc szerokie ramiona, które zgarbiona pozycja skutecznie ukrywała. - Nie, Tam, chyba nie. - Umilkł na chwilę, a potem powiedział: Ciekawym, jakiego występku się dopuściła. Nie, żeby de No-garet potrzebował uzasadnienia. - Rozejrzał się. - Gdzie zatem jest teraz? - W drodze do rodziny, która mieszka gdzieś tutaj. Posłałem z nią Ewana. Teraz już pewnie jest bezpieczna. - Dobrze. Miejmy nadzieję, że tak jest. Ale pomaganie jej naprawdę było niebezpieczne, bez względu na to, dlaczego potrzebowała pomocy. Nasze sprawy nie zostawiają nam czasu na rycerskość, Tam, i mów co chcesz, ale głupio zaryzykowałeś. Sinclair wzruszył ramionami. - Może i tak, ale wtedy miałem wrażenie, że robię to, co należy. Kiedy ją zabrałem, ty już bezpiecznie przekroczyłeś bramę, a to do 23

ciebie należy wypełnienie zadania. My jesteśmy tylko twoją strażą. Sinclair ściszył głos, aż mówił prawie szeptem. - Słuchaj no, Will, ta kobieta potrzebowała pomocy. Widziałem, że tobie się nic nie stanie, rozważyłem wszystkie inne kwestie i podjąłem taką decyzję, jakie ty podejmujesz cały czas. Jakiego to słowa używasz? Arbitralną decyzję. Jak na polu bitwy. Musiałem coś postanowić, a nie było przy mnie nikogo, kto by mi poradził, co zrobić. Mnich mruknął. - No cóż, już po wszystkim i dzięki Bogu nie ucierpieliśmy na tym. Niech będzie. W drogę. Aha! Mój miecz. Dziękuję, Hamisz. Hamisz i jego pomocnicy, którzy tak pilnie pracowali z tyłu wozu, wygrzebali spod sterty zardzewiałego złomu starannie zapakowany oręż i szybko odwinęli ochronne materiały, po czym Hamisz zaniósł mnichowi miecz, który ewidentnie należał do niego. Zakonnik natychmiast chwycił rękojeść, zdradzając całkowite z nią obeznanie, i płynnym ruchem wyciągnął klingę z wyposażonej w pas pochwy; potem uniósł lśniące ostrze pionowo, aby odbiły się w nim ostatnie promienie słońca. Kiedy to zrobił, usłyszeli odgłos biegnących stóp: dogonił ich ostatni członek grupy. - Nadchodzą, sir Williamie - wysapał. - Rycerz przypomniał sobie ciebie. Chwilę mu to zajęło, ale jak się można było spodziewać, nagle się wyprostował, a stał tuż przede mną, i trzeba było widzieć jego twarz. Ryknął: „Templariusz!", i ponownie przywołał strażników. Nawrzeszczał na nich i wysłał w pogoń za tobą. Jest ich co najmniej dziesięciu, tylu zobaczyłem, zanim uciekłem, ale może być więcej. On myśli, że jesteś sam. Mają znaleźć ciebie, nikogo innego, więc nie będą się spodziewali oporu. Na początku pobiegli w złym kierunku, główną drogą. - No tak, w stronę klasztoru, ponieważ szukają mnicha, a nie mnie. — Człowiek, którego nazwano sir Williamem, szybko zdejmował swój obdarty czarny habit. Ściągnął go przez głowę, zwinął w kłębek i rzucił na wóz. - Teraz pędem, Watt - zwrócił się do przybyłego. - Uzbrój się, ale szybko, i zmykajmy stąd. Tam, zostawimy tutaj wóz. W mieście już go nie będziemy potrzebowali. Odwrócił się od nich, ze złością ciągnąc za tunikę, którą miał na sobie pod habitem. Wcześniej podwinął ją i upchnął w pasie, aby nie można było jej dostrzec przez dziury w wytartym habicie, i teraz 24

opasywała jego talię oraz lędźwie grubą warstwą. Wykrzywił usta i klął pod nosem, wijąc się i wiercąc, aż w końcu rozprostował krępujące ruchy fałdy i ułożył materiał tak, aby zwisał wygodnie. - Tam, moja kolczuga - powiedział. - Ale getrów mi nie podawaj. Nie ma czasu, żeby je teraz wkładać. Zrobię to później. Zanim Tam zeskoczył z wozu na bruk, rzucił mu dłuższą sztukę odzienia, okrycie z barchanu sięgające połowy łydki, rozcięte z przodu i z tyłu do wysokości krocza, pokryte ciężkimi ogniwami. - Co z końmi? - zapytał, zeskakując na ziemię z hełmem i kapturem od kolczugi w ręce. - Zostaw tutaj. Ktoś je znajdzie, weźmie sobie i uzna, że Bóg mu je zesłał. Pomóż mi. Rycerz błyskawicznie nałożył kolczugę, lecz brak cierpliwości utrudniał mu zapięcie skórzanych pasków, które utrzymywałyby ją na miejscu; jeden z ludzi zbliżył się, by mu pomóc, skupiając się na przepychaniu pasków przez sprzączki umieszczone pod pachami sir Williama. Kiedy rycerz poczuł, że zapięto ostatni, uniósł wysoko ramiona i poruszył barkami, sprawdzając, czy są przykryte i niezbyt skrępowane, aby mógł walczyć. Wziął kaptur od Tama i naciągnął go, rozkładając dolną część na ramionach, po czym zapiął paski pod brodą. Kiedy ułożył go już wygodnie, wziął płaski, sklepiony hełm i wsadził go na głowę. - Dzięki, Tam. - Kiwnął głową drugiemu mężczyźnie, który mu pomógł. - I tobie, Iain. Teraz miecz, jeśli łaska. Podniósł długi miecz o rękojeści w kształcie krzyża i chwycił go u góry skórzanej pochwy, po czym przerzucił pas przez pierś, tak że miecz wisiał wzdłuż jego pleców, a długa rękojeść wystawała mu nad barkiem. - A teraz migiem, chłopcy. Już za długo tu jesteśmy. Tamci za czną deptać nam po piętach, kiedy odkryją, że nie idę przed nimi do dominikanów. Tam, weź torbę, a ty, Hamisz, opończe, i rozdaj je wszystkim po drodze. Reszta, trzymajcie się razem i nie ociągajcie, ale zachowajcie ciszę i bądźcie gotowi na wszystko. Nie dobywajcie mieczy i miejcie wolne ręce, lecz jeśli ktoś spróbuje nas zatrzymać, zgładźcie go, zanim podniesie alarm. Idziemy! Ruszyli natychmiast. Były mnich i towarzyszący mu woźnica kroczyli na czele grupy, której członkowie dla ochrony ustawili sią za 25

nimi i dookoła nich. Po drodze wysoki czeladnik Hamisz niósł przed sobą dużą, otwartą skórzaną torbę, z której inny mężczyzna powyciągał ciasno zwinięte tłumoki z materiału i rozdał pozostałym; wszystkie poza jednym były jasnobrązowe. Po otrzymaniu swojego każdy chwytał płat materiału i potrząsał nim, aż tkanina się rozprostowała. Potem zakładał okrycie przez głowę, w mgnieniu oka przeobrażając się z nijakiego, choć solidnie uzbrojonego pieszego w natychmiast rozpoznawalnego serwienta Zakonu Świątyni, odzianego w sięgającą kostek brązową opończę z równoramiennym czerwonym krzyżem krzyżowców wyhaftowanym z przodu i z tyłu. Opończa ich dowódcy - jedyna biała - oznaczała, że jest on rycerzem Zakonu; teraz znów szedł na czele, a jego gołe kostki i blade, obute w sandały stopy wyraźnie było widać spod ciężkiego rąbka kolczugi, którą miał pod opończą. Tam Sinclair bez wysiłku zarzucił na ramię wyładowany tobół. - To co, sir Willie, powiesz mi, kim był ten pyszałkowaty rycerz? Widać było, że cię zna, ale skąd? Po raz pierwszy sir William Sinclair się uśmiechnął. - No cóż, i tak, i nie, Tam, ale jestem zaskoczony, że o to pytasz. Akurat jego najmniej się tu spodziewałem. Naprawdę go nie poznałeś? - Nie, ale zorientowałem się, że coś jest nie tak, kiedy zacząłeś ryczeć jak osioł. Skąd ci się to wzięło? - Z potrzeby, Tomaszu, z konieczności. Nie mogę uwierzyć, że nie rozpoznałeś człowieka. Jak mogłeś zapomnieć jego zgrzytliwego, świńskiego kwiku? Niecały rok temu chciałeś go wybebeszyć, a ja musiałem się nieźle natrudzić, żeby cię od niego odciągnąć. To był Geoffrey Klawisz. Nasze drogi przecięły się, kiedy ostatnio podróżowaliśmy do Paryża. Był wtedy w Orleanie, zarządzał królewskim więzieniem. Na te słowa twarz Tama się rozjaśniła. - No jasne! Na siki świętej dziewicy, już sobie przypominam. Jego zbroja mnie zmyliła. To ten oprawca! Już wtedy, bez królewskiej opończy, był parszywym skurczybykiem. Zdecydowanie za bardzo lubił zadawać ból podwładnym. Ale mniejsza z tym, że chciałem wypruć mu flaki. Ty też raz chwyciłeś przez niego za sztylet. Myślałem, że przerobisz go na filety w jego własnym więzieniu. -Tak, ten sam. Geoffrey de coś tam... Martinsville, tak się nazywał! Wiedziałem, że pamiętam. Ale to wielki pech, że się tu na niego 26

natknąłem. Nie poznał mnie, bo zgoliłem brodę i skróciłem włosy, ale faktycznie ma pamięć do twarzy, tak jak twierdził. - Nadciągają — rozległo się z tylnego szeregu. - Ilu i gdzie są? - Sir William nawet nie rzucił okiem do tyłu. Odpowiedział mu spiętym głosem Tam: - Sześciu. Może sto kroków za nami, może więcej. Na drugim końcu ulicy. - Widzą nas? - Nie, nie lepiej niż ja ich, a ledwo ich dostrzegam. - Dobrze, idźmy więc dalej i nie odwracać się, chyba że usłyszycie, iż zaczęli biec. Pamiętajcie, szukają mnicha, jednego człowieka. Nie zwrócą uwagi na drużynę w opończach, tak blisko komturii. Siedmiu ludzi szło dalej swobodnie i - pozornie - niespiesznie, lecz udało im się szybko przebyć kręte uliczki starego miasta, kierując się w stronę położonego na nabrzeżu celu: grupy ufortyfikowanych budynków tworzących miejscową siedzibę templariuszy, zwaną po prostu komturią. Pięciu z nich nie znało miasta - tylko sir William i Tam byli tu wcześniej — więc po drodze rozglądali się, usiłując dojrzeć szare kamienne budynki w szybko zapadających ciemnościach, czujnie przy tym nastawiając ucha, czy nie słychać tupotu biegnących stóp bądź podniesionych głosów. W domach, które mijali, nie zapalono jeszcze świateł i mieli wrażenie, że są jedynymi żywymi ludźmi na ulicach całego La Rochelle. Odziany w biel rycerz się nie rozglądał. Kroczył z podniesioną głową, patrząc przed siebie. Jego sandały nie wydawały żadnego dźwięku na kocich łbach, a myśli o tamtej kobiecie, wielkookiej, wyjątkowej urody, doprowadzały go do szaleństwa. Nie spotkał jej wcześniej, ponieważ w dorosłym życiu nie zadawał się w ogóle z kobietami: był związany celibatem tak długo, że stało się to dla niego równie naturalne jak oddychanie. Kiedy chciał odtworzyć w myślach wyobrażenie jej twarzy, nie udawało mu się to. Widział tylko te niezwykłe oczy. Wściekły na siebie za marnowanie czasu na takie bzdury potrząsnął głową, jakby chciał się pozbyć owych zdradliwych rozważań, i przyspieszył kroku, zmuszając się do skupienia na czekającym go zadaniu. Znajdował się zaledwie kilka chwil drogi od komturii w La Rochelle i zaczął rozmyślać o tym, co ma do powiedzenia ludziom, z którymi niedługo miał się spotkać. Po raz setny chyba usiłował 11

przeformułować argumenty, które chciał przywołać. Wiedział, że bez względu na to, jak ostrożnie zabierze się do wyjaśniania, jak taktownie i umiejętnie wyłoży swoje wieści, sama treść doniesienia wywoła gniew, niedowierzanie i konsternację, a także poda w wątpliwość jego trzeźwość sądu. Sir William Sinclair przez całe życie zdobywał reputację człowieka z poświęceniem służącego ideałom Zakonu Świątyni; zajmując się sprawami templariuszy, podróżował tak dużo i od tak dawna, że obecnie lepiej znał Francję i Italię niż swoją rodzimą Szkocję. Teraz jako człowiek w sile wieku, przedwcześnie siwiejący, lecz wciąż krzepki i mocny - szczycił się nowo zdobytą pozycją członka rady Zakonu. Ostatnie, czego teraz potrzebował, to choćby najdrobniejsza sugestia, że może mieć urojenia. Wiedział jednak, że sam nie uwierzyłby w te wieści, które miał przekazać, gdyby ktoś inny mu je przedstawił. Spodziewał się, że wzgląd na jego dotychczasową karierę powstrzyma innych przed wyśmianiem go, ale prawda była taka, że historii, którą miał opowiedzieć, trudno było dać wiarę, a jego braci rycerzy cechował przede wszystkim pragmatyzm: nie słynęli z łatwowierności. Dla nich wiadomości te na pewno będą trącić wymysłami i szaleństwem. Ich trzeźwy rozsądek i legendarna prawość przełożonych były solidnie zakorzenione w dwustuletniej tradycji uczciwości i służby Kościołowi oraz chrześcijaństwu. Zadaniem sir Williama było powiadomienie rycerzy komturii w La Rochelle, że ich świat - absolutna władza i wpływy, którymi cieszyli się templariusze w całym świecie chrześcijańskim i poza jego granicami - przestanie istnieć w ciągu tygodnia. Choć go to nie pocieszało, wiedział, że tak naprawdę nie musi przekonywać ich o tym, że owa zadziwiająca wiadomość jest prawdziwa. Miał uprawnienia, aby wymusić przestrzeganie swoich rozkazów i zażądać od komturii pełnej współpracy oraz pomocy w wypełnianiu jego oficjalnych obowiązków, które nadał mu osobiście wielki mistrz Zakonu, Jacąues de Molay. Musiał jedynie rozkazać im, aby tymczasowo wycofali wszystkie swoje siły i cały dobytek za bramy i zostali za nimi, bezpieczni przed morderczymi, zdradzieckimi atakami króla Francji. Zamyślony Sinclair był jednak świadom tego, co się dzieje dookoła niego, i poznał okolicę, kiedy skręcił za ostatni róg wąskiej uliczki i zobaczył falę światła, która oznaczała koniec jego podróży, a także 28

rozległy brukowany plac przed głównym wejściem do kompleksu budynków zakonnych. Siedzibę komturii zbudowano przy porcie, wzdłuż nabrzeża, aby umożliwić przybijanie i odpływanie statkom oraz licznej załodze wielkiej floty galer Zakonu; większość z nich to były statki towarowe, kursujące po wodach, na których uprawiano handel. Jednak znaczna ,czcść Roty składała się z niezwykle skutecznych galer bojowych, obsługiwanych i dowodzonych przez braci Zakonu. Ta siła -flota bojowa - istniała wyłącznie po to, aby wykluczyć jakąkolwiek możliwość kradzieży majątku Zakonu na morzu. Sir William poruszył ramionami i poluzował obiema rękami miecz w pochwie; był to zwyczaj tak głęboko zakorzeniony, że robił to nieświadomie. Teraz, kiedy widział przed sobą oświetlony plac, nie spodziewał się już jednak kłopotów. Strażnicy, którzy szli wcześniej za nimi, zniknęli, aby szukać gdzie indziej, nie zwracając na nich uwagi najwyraźniej uznali ich prawdziwą tożsamość. Wygiął palce i mocniej chwycił pochwę miecza, prostując ramiona i wracając do rozważań o tym, co powie preceptorowi; zauważył po swojej lewej, ledwie kilka kroków przed sobą, ciemną, wąską przerwę między dwoma wysokimi budynkami i już miał przejść obok, prowadząc swoich towarzyszy, lecz usłyszał dobiegające stamtąd głosy. - Nie zatrzymywać się - warknął. - Nie zważajcie na to. - Stać! - rozległ się okrzyk z mroku zalegającego w zaułku. - Wy tam! Stać, w imię króla Filipa. Usłyszeli tupot. William szedł dalej, przyspieszając kroku i mówiąc przez ramię: - Stawcie im czoło, Tam. Zatrzymajcie ich, ale nie walczcie. Utrzy majcie tylko dość daleko ode mnie, żeby nie dostrzegli, co mam na sobie. Jeśli zobaczą, że nie mam getrów, tylko mnisze sandały, ktoś z nich może być dość bystry, by zgadnąć, że to mnie szukają, i skończy się rozlewem krwi. A są ludźmi króla, więc to nie byłoby rozsądne w obecnych okolicznościach. Zmierzał w stronę wylotu ulicy leżącego mniej niż trzydzieści kroków od niego i wkrótce wszedł na pusty plac, który dzielił go od głównej bramy komturii. Obejrzał się i zobaczył, że jego sześciu ludzi ustawiło się w szereg w poprzek ulicy, plecami do niego, opierając czubki mieczy o bruk. Kiedy tak stali - każdy miał dość miejsca, aby 29

się swobodnie bronić - grupa rozlazłych żołnierzy garnizonowych wysypała się z alejki i zatrzymała raptownie; ich natarczywe okrzyki natychmiast ucichły. Było ich tylko dziesięciu i najwyraźniej nie spodziewali się ujrzeć sześciu templariuszy czekających na nich z wyciągniętymi mieczami. Kiedy sir William obserwował rozwój sytuacji, usłyszał, że ktoś biegnie w jego stronę z komturii; rozpoznał młodego serwienta Ewana, który wcześniej odprowadzał damę. - Sir Williamie! Sinclair odwrócił się do młodego człowieka, uciszając go gwałtownym gestem, lecz Ewan już stał przy nim, pilnie chcąc przekazać mu jakąś wiadomość. - Sir Williamie! Ja... - Sza, chłopcze! Milcz. Ale... - Milcz! I patrz tam. — Machnął ręką w stronę uliczki, z której się właśnie wyłonił. Tam Sinclair nie dał straży królewskiej czasu na zwarcie szyków, lecz od razu wszczął zatarg, zwracając się do gbura wyglądającego na ich dowódcę. Donośny, napastliwy głos, którym mówił w płynnej kolokwialnej francuszczyźnie bez żadnych obcych naleciałości, niósł się wyraźnie po uliczce i docierał do uszu sir Williama. - No, szumowiny, czego od nas chcecie? Hę? No czego? Jakim wy myślonym prawem śmiecie rzucać wyzwanie bractwu Zakonu? Za czepiliście nas i kazaliście się nam zatrzymać w imię króla. Po co? Żaden z wartowników mu nie odpowiedział; sposób, w jaki zerkali po sobie i unikali patrzenia na templariuszy, jednoznacznie wskazywał, że nie wiedzą, co począć. Tam jeszcze bardziej podniósł głos. - No już, to proste pytanie i wymaga prostej odpowiedzi. Dlacze go kazaliście się nam zatrzymać? Czy jesteśmy przestępcami? Wiecie, co zrobiliście, żądając czegokolwiek od członków Zakonu, nie mając odpowiedniej władzy? Z jakich głębin głupoty wziął się pomysł, żeby wtrącać się w sprawy Zakonu? Mimo otwartej zniewagi w jego słowach wciąż nikt nie odpowiadał Tamowi, a on nie miał litości. - Zaniemówiliście czy po prostu jesteście jeszcze głupsi, niż na to 30

wyglądacie? Jesteście ludźmi króla, a przynajmniej takie nosicie stroje, to musicie wiedzieć, z kim zadarliście. Na pewno wiecie też, że nie macie ani prawa, ani możliwości żądać od nas wyjaśnień na jakikolwiek temat. Jesteśmy serwientami Zakonu i odpowiadamy wyłącznie przed wielkim mistrzem, który z kolei odpowiada przez papieżem. Wasz król nie ma prawa nam rozkazywać. Żaden król w świecie chrześcijańskim go nie ma. Urwał i mierzył wzrokiem swoich - teraz już skonsternowanych — przeciwników. - To jak będzie? Chcecie przeszukać nas i zginąć czy tylko prze słuchać nas i zginąć, czy walczyć z nami i zginąć? Wasz wybór. Słu cham. Na to dowódca straży odzyskał głos. - Nie możesz nam grozić - powiedział tonem bardziej przypominającym jęk niż oskarżenie. - Jesteśmy w służbie króla. - Choć - kontynuował Tam Sinclair, jakby nie usłyszał ani słowa macie jeszcze czwarte wyjście. Możecie bez awantur zostać tam, gdzie stoicie, i patrzeć, jak odchodzimy, nie rozlawszy waszej krwi. Potem będziecie mogli też pójść w swoją stronę i nikt nie szepnie ani słowa o tym spotkaniu. Zgoda? - zwrócił się do człowieka, który chwilę wcześniej się skarżył. Był zniecierpliwiony tym, jak długo musi czekać na odpowiedź. - To jak? Odchodzimy w swoją stronę czy walczymy? Uniósł czubek miecza na wysokość pasa, nie groźnie, lecz wymownie. Mężczyzna kiwnął głową. - Odchodzimy. - Świetnie. Stójcie zatem w miejscu, dopóki nie znikniemy. Ludzie sir Williama odwrócili się plecami do swoich niedoszłych przeciwników i - wciąż z wyciągniętymi mieczami - przeszli ciemną już ulicę, aby do niego dołączyć. Dopiero wtedy odwrócił się do stojącego obok młodzieńca, a Ewan natychmiast zaczął mówić. - Panie, mam... - Cicho! Wiem, że masz coś do powiedzenia, ale to musi pocze kać. Mam pilniejsze sprawy na głowie. Dołącz teraz do innych i włóż opończę. Kiedy serwient odchodził z nosem na kwintę, sir William ponownie zwrócił się w stronę komturii, wiedząc, że kiedy tylko wszedł 31

na plac, dostrzeżono go z wartowni, i że pełniący służbę strażnik o najwyższej randze od razu wezwał dowódcę. Idąc ku bramie, sir William uśmiechnął się, kiedy zasłużony serwient wyszedł żwawym krokiem z wartowni; prowadził za sobą czterech ludzi, a potem stanął jak wryty, marszcząc brwi na widok nagich kostek nadchodzącego mężczyzny, pozbawionego brody i ubranego w białą opończę, któremu towarzyszyła własna eskorta. Podniósł nieco rękę, aby zatrzymać swoich ludzi, aż człowiek w rycerskiej opończy dotarł do odrzwi. -Witaj, Tescar. Masz nieufny wyraz twarzy. Nie poznajesz mnie? Czy masz zamiar zabronić mi wchodzić do komturii z powodu mojego ogolonego podbródka? Zmarszczone czoło zdumionego serwienta wygładziło się. - Sinclair? Sir Williamie, to ty? Na święte imię Boga, co ci się stało? - To długa opowieść, stary druhu, a ja mam dla preceptora pilne wieści z Paryża. Czy jest na miejscu? - Ty też? Tak, jest, ale chyba musisz poczekać w kolejce. Wygląda na to, że dziś kto pierwszy, ten lepszy, a ty jesteś trzecią osobą, która szukała go w ciągu ostatniej półgodziny. - Muszę więc żądać pierwszeństwa, bracie. Jak mówiłem, mam pilne wieści z Paryża, od samego mistrza de Molaya. Czy admirał też tu jest? Tescar wyszczerzył zęby. - Tak, jest, a wieści od mistrza już przekazano. Twój brat-rycerz przybył nie dalej niż chwilę temu, od strony bramy południowej, bez wątpienia niosąc tę samą wiadomość. -Jaki brat-rycerz? Przekroczyliśmy bramę południową, kiedy ją zamykano, i musieliśmy czekać. Nie było tam żadnego innego templariusza, dostrzeglibyśmy go. Jesteś pewien, iż powiedział, że przyjechał z południa? Co to za jeden? Wartownik wzruszył szerokimi ramionami. -Tak powiedział, od strony bramy południowej. Jeśli chodzi o to, kim jest, nie znam go. Nigdy wcześniej go nie widziałem. Ale przyjechał tu z jednym towarzyszem z Paryża, wioząc wiadomości od wielkiego mistrza dla preceptora i admirała. Kiedy sir William zdał sobie sprawę, że to zapewne ta pilna wiadomość tak poruszyła młodego Ewana, jego dłonie sięgnęły do miecza; 32

jedną chwycił rękojeść, drugą pochwę. Odciągnął Tescara za rękaw z dala od innych, poza zasięg głosu, i powiedział cicho: - Słuchaj, Tescar. Coś jest nie tak. Nie ma innego posłańca. De Molay wysłał tylko mnie do La Rochelle. Jak ten człowiek wygląda? - Jak ty, ale jest lepiej odziany. -Tescar znów marszczył czoło, a na jego twarzy pojawił się gniew. - Biały płaszcz, biała opończa, bujna, rozwidlona broda. Powiedział, że przybywa z Paryża z pilną wieścią od wielkiego mistrza. Wpuściłem go. Dlaczego miałbym tego nie zrobić? - Spytałeś go o nazwisko? - Tak, jakieś angielskie. Godwinson czy Goodwinson, coś takiego. Ale na pewno jest templariuszem. - W tych czasach nic nie jest pewne, Tescar. - Sinclair ruszył błyskawicznie w stronę wejścia, gestem nakazując Tamowi i innym serwientom, aby szli za nim. - Jak wyglądał? -Już ci mówiłem. Jak ty, jak templariusz. - Tescar przyspieszył kroku, aby nadążyć za Sinclairem, prowadząc za sobą resztę. - Rosły człowiek, długa broda, ruda z białym pasmem po boku. - Co? - Sinclair stanął raptownie, obracając się w stronę serwienta i zatrzymując go ręką. - Bujna broda z białym pasmem? Po lewej? - Właśnie tak. - Tescar, pełniący funkcję serwienta od wielu lat, potrafił rozpoznać sprawę nie cierpiącą zwłoki i nie tracił czasu na zbędne pytania. - Natychmiast cię wprowadzę. Chodź. Twoi towarzysze mogą pójść do refektarza. Zdążą jeszcze na wieczerzę. - Nie, pójdą ze mną. Sam wejdę. Zostań tutaj i zarygluj bramę. Natychmiast pozamykaj to miejsce. Nikt nie może go opuścić ani wejść bez mojego pozwolenia, jasne? -Tak, ale... - Nie czas na gadanie, Tescar. Odetnij dostęp do budynku i módl się, żebyśmy nie byli już spóźnieni. Tam, szybko, ze mną. I weź po zostałych.

Ludzie dobrej woli 1

Sir William Sinclair przeszedł przez wieżę głównej bramy i dotarł do rozległego dziedzińca siedziby Zakonu, otoczonego czterema trzypiętrowymi budynkami. Od razu skręcił w lewo, w stronę ciężkich odrzwi prowadzących do głównego budynku administracyjnego. Urzędowali w nim i mieszkali starsi stopniem dowódcy garnizonu. Tam Sinclair musiał niemal biec, aby go dogonić. Chwycił kuzyna za rękaw i obrócił ku sobie. - Poczekaj, do diabła, czekaj no! Zatrzymaj się na chwilę. Do czego się spieszymy? Co się dzieje? Dlaczego biegniesz? - Bo to mi się nie podoba. Coś tu śmierdzi, Tam. Nie słyszałeś, co powiedział Tescar? - Trochę tak, ale nie wszystko. Szeptaliście jak dwaj kochankowie. Kim jest ten drugi rycerz, ten Godwinson? - Nie wiem, ale kimkolwiek jest, to kłamca. Żaden brat-rycerz nie ma nic do czynienia z wieściami od de Molaya. Sam wiesz, że wysłał tylko nas. A przy południowej bramie nie było żadnego innego templariusza. - Zatrzymali się u stóp schodów prowadzących do drzwi. - Więc kim jest ten Godwinson i skąd przyjechał? Nie od strony bramy południowej, przecież wiesz. Pamiętasz, jak dwa tygodnie temu widzieliśmy w Paryżu de Nogareta? - Tam skinął zmartwiony, a sir William ciągnął, wchodząc po schodach: - Ale najwyraźniej nie tak dobrze jak ja. Przypominasz sobie, kto wtedy z nim był? Pomyśl no. Właśnie wyszli z rezydencji króla i czekali na powóz. - Ano, pamiętam, że go widziałem, ale nie wiem kto to. Byłem zbyt zajęty patrzeniem na kanclerza, niech go piekło pochłonie. Ale ten drugi był rosły i rudobrody... Na Chrystusa! 3-1

- lak, olbrzym z rudą brodą, która ma białe pasmo. Czy był tem plariuszem? Wątpię. Nie był ubrany jak jeden z nas. Nie, Tam, jeśli de Nogaret jest w to zamieszany, nie ma to absolutnie nic wspólnego z Chrystusem. Dotarli na szczyt schodów przed wejściem do głównego budynku. Sir William szeroko otworzył drzwi i wszedł, a podążający za nim ludzie rozeszli się półkolem i zaczęli rozglądać, wyraźnie nie wiedząc, czego szukają. - Nie straćcie głowy, chłopcy - powiedział sir William - i stąpajcie cicho. Nie wiem, co tu znajdziemy, ale przygotujcie się na najgorsze. Poprowadził ich korytarzem, który odchodził w prawo od ogromnego wejścia, ale nagle stanął jak wryty. Tam wpadł na niego. - O co chodzi? - spytał chrapliwym szeptem. - Nie ma straży. - Przed nimi widniały kolejne zamknięte podwójne drzwi. Sir William wyciągnął miecz z cichym zgrzytem stali. - Byłem tu ze dwadzieścia razy, Tam, i nigdy nie widziałem, żeby te drzwi nie były strzeżone. Stać! Ktoś idzie. Teraz już wyraźnie słyszeli coraz głośniejszy odgłos kroków zbliżających się z głębi korytarza; potem pojawił się odziany w białą pelerynę rycerz. Dostrzegł ich natychmiast i zachłysnął się ze strachu na widok miecza sir Williama, ale Sinclair już szedł w jego stronę, podnosząc palec do ust, aby go uciszyć. - Admirale - wyszeptał natarczywym tonem - zostań tutaj. To ja, William Sinclair. Admirał Karol de Saint Valery był najwyraźniej zdumiony, lecz nie ruszył się z miejsca. - Gdzie jest de Thierry? - spytał go Sinclair. Saint Valery zrobił minę, jakby chciał odpowiedzieć ze złością, lecz tylko wzruszył ramionami. - Nie mam pojęcia. Ostatnio widziałem go w pokoju dziennym, ale to było pół godziny temu. Od tamtej pory byłem na górze. Dla czego ty i twoi ludzie poruszacie się tutaj, po komturii, z obnażonym orężem, sir Williamie? Sinclair rozejrzał się, lecz w korytarzu nie było nikogo poza jego drużyną. Saint Valery znów się odezwał; jego głos wciąż był cichy, lecz krył się w nim ostry ton: - Nie zamierzasz mi odpowiedzieć, panie? 35

- Tak, odpowiem ci, admirale. - Sinclair zerknął na niego, a potem znów popatrzył w stronę zamkniętych drzwi do pokoju dziennego, gdzie załatwiano sprawy komturii. - Mam nadzieję, że za chwilę będę ci mógł powiedzieć, że nie potrzebujemy tu obnażonego oręża, lecz na razie nie jest to jasne. Gdzie twoi strażnicy? - Moi...? - Saint Valery spojrzał w stronę, gdzie powinni stać jego dwaj ludzie. - No właśnie, gdzie oni są? - A ten Godwinson, gdzie on jest? - O czym ty mówisz? Kto to jest Godwinson? - No tak. Mówisz, że od pół godziny byłeś na górze? - Zgadza się. - Zatem nie było cię, gdy przyjechał. Widzę też, że nie jesteś uzbrojony. - Nie, nie jestem. Czy potrzebuję zbroi i broni we własnym domu? - Chodź ze mną, admirale, i rób, co ci każę. Sinclair odwrócił się na pięcie i zaprowadził admirała do czekającego Tama i serwientów. - Tam, niech dwaj twoi ludzie strzegą tu admirała i dopilnują, aby był bezpieczny. - Kiedy Tam wzywał do siebie dwóch mężczyzn, sir William ponownie zwrócił się do Saint Valery'ego. - Mam powody przypuszczać, że po drugiej stronie tych drzwi czekają na ciebie wro gowie, admirale, i że ten, kto pierwszy przez nie przejdzie, powinien być dobrze uzbrojony. Może nie mam racji, ale obawiam się, że jed nak się nie mylę. Zostań więc tu, pod ścianą, aż zbadamy, co się dzieje w środku. Tam! -Tak, Will? - Czterech twoich ludzi na zewnątrz, do Tescara przy bramie. Niech mu powiedzą, że potrzebują kusz. Szybko, ale bez zwracania na siebie uwagi. - Tak jest. Kiedy czekali na powrót czterech serwientów, admirał Saint Valery przyglądał się Sinclairowi, który z kolei patrzył w milczeniu na zamknięte wejście do komnaty. - O czym myślisz, sir Williamie? - O zbrojach, lordzie admirale. Czy masz zbroję w swojej kwaterze? - Oczywiście. 36

- A metalowy kirys? - Też. - Idź więc, jeśli łaska, i jak najszybciej to włóż. Admirał uśmiechnął się krzywo. - Mam też dodatkową kolczugę, najświetniejszy wytwór wyznaw ców Allaha, najmocniejszą i najlżejszą zbroję na świecie. Czy ją też powinienem włożyć? - żartował, lecz Sinclair był całkowicie poważny. -Tak, powinieneś. - Zobaczył, jak admirał wytrzeszcza oczy, i uniósł rękę. - Pierwszy człowiek, który przejdzie przez te drzwi, sir Karolu, być może dostanie bełtem z kuszy w klatkę piersiową, więc potrójna warstwa ochronna nie byłaby przesadą. Wziąłbym twoją pelerynę i udałbym ciebie, gdyby nie to, że nie mam dziś brody i jestem świeżo ogolony, podczas gdy ty... wyróżniasz się wyglądem. Powinieneś więc wejść pierwszy. Będę przy tobie razem z naszymi czterema kusznikami, celującymi w to, co kryje się w tej komnacie. - Hmm. A właściwie kto tam jest? - Nikt nie mógłby oskarżyć Saint Valery'ego o nadmierną pobudliwość lub brak odwagi, a teraz w jego głosie pobrzmiewała jedynie ciekawość, bez śladu niepokoju. Sir William potrząsnął głową. - Nie wiem, lecz spodziewam się, że znajdziemy tam dwóch martwych strażników, a preceptora albo martwego, albo w niewoli. Wróg przeniknął na nasze terytorium, admirale. Dokonano wyłomu w umocnieniach. Jedyne, co wiem o naszym gościu, to że ostatnio widziałem go w Paryżu, w towarzystwie Wilhelma de Nogareta, kanclerza króla, niecałe dwa tygodnie temu. Nie znam jego imienia, lecz przy bramie podał Tescarowi angielskie nazwisko Godwinson i został wpuszczony. Jest odziany jak rycerz Zakonu, ale żaden z niego templariusz ani przyjaciel Zakonu. - Rozpoznałeś go? - Nie, nie widziałem, ale przypomniałem go sobie na podstawie opisu Tescara. Saint Valery marszczył brwi. - Skąd możesz wiedzieć, że to ten sam człowiek? Opisy zawsze są mało konkretne. Równie dobrze może to być brat, który przyjechał w gościnę z Anglii. - Gdzie zatem są twoi strażnicy, admirale? A może ten Godwinson po prostu uznał za stosowne ich odprawić? Opis Tescara nie pozosta-

wił wątpliwości. Rosły człowiek o bujnej, rudej brodzie z białym pasmem po lewej stronie. Może i są we Francji dwaj ludzie o tak nietypowym zaroście, ale dopóki nie dowiem się, że nie mam racji, dopóty będę działał tak, jakbym ją miał. Proszę, idź i uzbrój się. Poczekamy na ciebie. Cokolwiek zaszło w tej komnacie, już dawno się dokonało i najwyraźniej nikomu nie jest pilno stamtąd wyjść. Czterej serwienci Tama wrócili zaledwie chwilę po tym, jak Saint Valery poszedł włożyć zbroję, więc sir William odciągnął ich na stronę i wyjaśnił, czego od nich oczekuje. Dwaj zajęli pozycje po obu stronach drzwi, plecami do ściany, pozostali dwaj zaś położyli się na brzuchach na ziemi, z ciałami ułożonymi pod kątem do wejścia i gotowymi do strzału kuszami wycelowanymi w stronę drzwi. Sir William wyjaśnił im, że wejdzie z admirałem i po przekroczeniu progu odepchnie go, by ocalić przed atakiem. Sam rzuci się w przeciwną stronę, co pozwoli kusznikom strzelać z podłogi w stronę pokoju. O ile wiedział, w środku są tylko dwaj ludzie, lecz nie mógł być tego pewien. Dodał też, że ostatnio zdrada szerzy się we Francji jak suchy mursz i że Nogaret wszędzie ma szpiegów i zauszników. W każdym razie w komnacie najpewniej jest tylko jedna kusza i kiedy już padnie z niej strzał, trzeba ją będzie ponownie naładować. Jeśli ludzie na podłodze nie będą w stanie wykończyć tego, kto z niej będzie strzelał, nadejdzie kolej na stojących przy drzwiach. Natychmiast wbiegną do komnaty i zamienią się miejscami. Któryś z nich powinien poradzić sobie z kusznikiem. Rudobrodym oszustem miał się zająć sam Sinclair. Wrócił admirał Saint Valery, sprawiając wrażenie znacznie roślejszego i poruszając się o wiele mniej swobodnie, z mieczem zawieszonym na ramieniu. Sir William przeciął powietrze własnym orężem i schował go za plecami. - Jeśli łaska, admirale, stań po mojej lewej i dowiedzmy się, co nas czeka. Te drzwi otwierają się do wewnątrz, prawda? - Tak. Gotowi? - Saint Valery ruszył cicho do przodu, aż stanęli obok siebie przy drzwiach. Chwycił klamki w kształcie pierścieni z czarnego żelaza, uniósł je nieco, po jednej w każdej dłoni, a potem nabrał głęboko powietrza, obrócił obie, otworzył szeroko drzwi i wszedł do środka. Na początku Sinclair zupełnie nic nie widział. Wyglądało na to, że wielka komnata jest pusta. Lecz potem dostrzegł po swojej lewej 38

szeroką smugę krwi na podłodze - ktoś zapewne odciągnął zwłoki na bok - a jednocześnie po prawej coś mu mignęło. Zareagował natychmiast, mocno popychając bark admirała; ciało starszego mężczyzny było napięte, więc niespodziewany cios sprawił, że się zatoczył, na mgnienie oka przed tym, jak dosięgnął go wystrzelony z bliska bełt, którego siła cisnęła nim o podłogę pod ścianą. Sinclair odskoczył w przeciwną stronę, a kiedy grzmotnął plecami o otwarte drzwi, dostrzegł kolejny ruch po swojej lewej, po czym drugi bełt - dla którego to on był celem — wbił się do połowy w litą dębinę drzwi blisko jego głowy. Z dołu usłyszał brzęk cięciwy, a kiedy podniósł wzrok, dostrzegł swojego niedoszłego mordercę z kuszą wciąż opartą o ramię, przebitego bełtem wystrzelonym przez jednego z serwientów leżących na podłodze. Skierowany w górę pocisk przeszedł przez szyję napastnika na wylot, wbijając się pod podbródkiem, potem wystrzelił przez podstawę jego czaszki, a w końcu utkwił w szparze między dwoma kamiennymi blokami w ścianie. Sir William oderwał się od drzwi, obracając się wokół własnej osi z mieczem w ręku, podczas gdy reszta drużyny wpadła do komnaty. Rudobrody mężczyzna w rycerskiej pelerynie stał pod ścianą, wciąż trzymając kuszę, z której bełt powalił Saint Valery'ego; patrząc na Sinclaira i wbiegających ludzi, upuścił bezużyteczną broń i podniósł dłonie, a potem rzucił na ziemię gruby płaszcz templariusza, dobył miecza i ugiął kolana. Wygiął usta we wrogim grymasie. - Jest mój - powiedział Sinclair. Rudobrody odsunął się od niego po linii okręgu, a Sinclair podążył za nim, czekając, aż zrobi jakiś ruch. Nagle rozległ się świst i donośny odgłos, jakby coś wbijało się w mięso, a nieznajomy padł na kolana i przewrócił się na twarz. Sztylet Tama uderzył o podłogę obok niego. Sir William powoli wyprostował nogi. - Udało się, Tam? - Ano, panie, idealny rzut. No, chyba że naprawdę chciałeś dać sukinsynowi drugą szansę. - Nie zabiłby mnie, Tam. - Pewnie nie. Ale ty zabiłbyś jego i byłoby po sprawie. A tak wciąż żyje, jak sądzę, i może się dowiemy, po co tu przyjechał. - Wiem, po co tu przyjechał, i osiągnął swój cel. Chciał zabić admirała i preceptora. 39

- Psiakrew, no tak, ale dlaczego? - Aby wywołać dziś chaos. Przed jutrem. - No to nie dopiął swego. Admirał żyje. Bełt ino uderzył o jego kolczugę i go odrzucił, ale nie zranił. Będzie zdrów. Trochę poobijany, ale nawet nie krwawi. Sir William odwrócił się szybko i zobaczył, jak dwaj ludzie podnoszą z podłogi bezwładne ciało admirała. - Dzięki Bogu. Myślałem, że się spóźniłem. Poślijcie kogoś do infirmerii, niech przyprowadzi chirurga albo medyka, i zdejmijcie admirałowi zbroję. Gdzie jest preceptor? - Tutaj, sir. - Męski głos dobiegł z drugiego końca pomieszczenia, gdzie inny serwient patrzył na podłogę za jednym z długich stołów. - On i dwaj strażnicy. Nie żyją. - Ach, na Boga! - Sir William powoli przeszedł przez wielką komnatę i spojrzał na trzy ciała, które ukryto za stołem. Dwa należały do serwientów; ich brązowe opończe poczerniały od krwi. Trzeci mężczyzna był znacznie starszy, ubrany w białą opończę rycerza z wyhaftowanym na sercu krzyżem templariuszy. On też zginął od kuszy; postrzelono go z tak bliska, że śmiercionośny bełt przebił klatkę piersiową na wylot, tak że połowa wystawała z pleców. Poza samymi okolicami rany wylotowej krwi było niewiele, więc preceptor musiał zginąć natychmiast. Sir William znał historię jego życia równie dobrze jak swoją własną. Arnold de Thierry wstąpił do Zakonu na Cyprze w wieku dwudziestu jeden lat, jako bezdzietny wdowiec. Było to trzydzieści jeden lat wcześniej, czwartego lipca 1276 roku, a w ciągu piętnastoletniej kampanii w Ziemi Świętej stał się jednym z najbardziej poważanych rycerzy Zakonu. Jego kariera w Zamorzu skończyła się, kiedy został ranny na wczesnym etapie ostatniego oblężenia Akki w 1291 roku; wysłano go statkiem na Rodos i tam powierzono opiece szpitalników. Spodziewano się, że umrze, lecz on walczył o życie; zasłynął z brawury, nie pozwalając medykom na odjęcie mu ramienia, które podobno toczyła gangrena. Okazało się, że rana była jedynie zainfekowana, i de Thierry z czasem odzyskał pełną władzę nad kończyną. Podczas gdy on powoli dochodził do siebie, jego towarzyszy w Akce pokonali i rozgromili mamelukowie seldżuckiego sułtana. De Thierry - którego możliwości od tamtej pory ograniczało ka40

lekie ramię, sprawne, lecz zbyt słabe, aby mógł walczyć - w końcu wrócił do służby. Za lata wiernego pełnienia obowiązków wynagrodzono go stanowiskiem preceptora komturii w La Rochelle, a on sam słusznie uważał to za najwyższy honor, jakiego mógł dostąpić. Ranga ta miała charakter wojskowy, w odróżnieniu od administracyjnego stopnia preceptora zwykłej siedziby Zakonu, którego pozycja była skrzyżowaniem funkcji opata i mera małego miasta. W całym świecie chrześcijańskim siedziby Zakonu były instytucjami cywilnymi, finansowymi i administracyjnymi, a ich członkowie — nominalnie templariusze — byli wszelkiego rodzaju rzemieślnikami i kupcami. Komturie natomiast były garnizonami obsadzonymi wojownikami Zakonu, rycerzami i serwientami, a ich cel był czysto militarny: sprawowały pieczę nad interesami Zakonu. Komtur był dowódcą odpowiedzialnym za wszelkie aspekty funkcjonowania jednostki, a odpowiedzialność ta nigdzie nie była tak wielka i zaszczytna jak w La Rochelle, najważniejszym frankońskim ośrodku handlowej działalności Zakonu. Tutejsza komturia, zbudowana przy porcie wyposażonym w spore i łatwe do obrony nabrzeża dla okrętów wszelkich rozmiarów i rodzajów, była głównym garnizonem w kraju, niezbędnym dla powodzenia spraw Zakonu. Wszystkie przedsięwzięcia, które Zakon prowadził w świecie chrześcijańskim i poza jego granicami - manufaktury, plantacje, sady i gospodarstwa, magazyny i składy służące przy handlu rozmaitymi towarami, kanały dystrybucyjne wszelkiego rodzaju dóbr, zarządzanie nieruchomościami i międzynarodową działalnością finansową - na którymś etapie przechodziły przez komturie w La Rochelle, nabrzeża wyładunkowe i pomosty miejscowego portu, magazyny towarowe lub hangary. Teraz, kiedy Will patrzył na nieruchome ciało preceptora, przyszło mu do głowy, że będąc przy jego śmierci, stał się świadkiem końca pewnej epoki. Thierry odszedł, a wraz z nim dobiegła kresu epoka niezachwianej prawości, absolutnego honoru i czystości ideałów. Koniec — pomyślał Sinclair. Koniec honoru w świetle prawa. Koniec nieulękłego i wiernego wypełniania obowiązków. Koniec wiary w honor królów ze strony ludzi dobrej woli. Żegnaj, stary druhu. Będzie nam ciebie ogromnie brakowało, lecz ty nic nie stracisz, nie widząc tego, co stanie się jutro. 41

Odwrócił się z westchnieniem i zerknął na Tama, który stał naprzeciw niego, po drugiej stronie ciał. - Tam, wyślij kogoś po Tescara. Niech posłaniec nic mu nie mówi, tylko przyprowadzi go prosto do mnie. - Co się tutaj stało, na Boga? - rozległ się donośny głos. Sir William zerknął na człowieka w drzwiach, po czym wyciągnął rękę, aby zwrócić jego uwagę. Kiedy brat w białej opończy spojrzał na niego z oburzeniem, rycerz uniósł palec, prosząc gestem, by poczekał, i zwrócił się znów do Tama. - Pamiętaj, twój człowiek nie może nic powiedzieć Tescarowi. - Tak jest, wyślę Ewana. Wie, jak trzymać język za zębami. Sir William podszedł do przybysza. - Jak masz na imię, bracie? Mężczyzna zamrugał zdziwiony, najwyraźniej zastanawiając się, kim jest jego rozmówca, blady i gładko ogolony, lecz odziany w opończę templariusza. - Jestem brat Tomasz - powiedział. - Prowadzę infirmerię. Co się stało? - Jesteś chirurgiem czy medykiem, bracie Tomaszu? -Jednym i drugim, ale... - Świetnie. Teraz słuchaj uważnie. Nazywam się William Sinclair, jestem nowo mianowanym członkiem rady. Nie mam brody, po nieważ przybyłem tu dziś w przebraniu, wioząc rozkazy od naszego wielkiego mistrza dla preceptora i admirała. Zabójstwo: oto, co się tu stało. Preceptor został zamordowany, a admirał ledwie uszedł z ży ciem. Stracił przytomność, lecz chyba nie jest ranny. Słuchaj, czego od ciebie oczekuję, i przyjmij to w duchu swojego ślubu posłuszeństwa. W tej komnacie są czterej martwi ludzie. Ten pod ścianą był jednym z zabójców. Za stołem znajdziesz ciała dwóch żołnierzy z twojego gar nizonu, którzy tego wieczora pełnili tu straż, oraz samego preceptora. Natychmiast sprowadź tu swoich ludzi, nakazując im milczenie i po słuszeństwo, jak ja nakazałem je tobie, i zabierzcie ciała do infirmerii. Potem każesz im posprzątać to miejsce i usunąć plamy krwi. Kiedy tylko wydasz polecenia, masz ocucić admirała Saint Valery'ego. Mam dla niego rozkazy od wielkiego mistrza, a ich powaga nie pozwala na dalsze marnowanie czasu. Cały Zakon potrzebuje jego przytomności umysłu i czujności. Rozumiesz mnie, bracie Tomaszu? 42

Medyk kiwnął głową, lecz jego wzrok przyciągnął rudobrody mężczyzna leżący bez zmysłów na stole, pilnowany przez dwóch serwientów Tama. - Kto to? - Więzień. Drugi zabójca. Zajmiemy się nim. Jeszcze przez jakiś czas nie będzie potrzebował twojej pomocy. -Nie? - Spiesz się, bracie Tomaszu. Tescar i medyk minęli się w drzwiach; serwient stanął jak wryty z otwartymi ustami, wlepiając wzrok w nieprzytomnego Godwinso-na. Rycerz opowiedział mu pokrótce, co się stało, a potem poprosił o podanie imion zastępców admirała i preceptora. Wysłał Tescara, aby ich sprowadził, znowu prosząc o milczenie na temat ostatnich wydarzeń.

2

Godzinę później, kiedy sir William zrobił już wszystko, co mógł, aby naprawić spustoszenie poczynione przez Godwinsona i jego towarzysza zbrodni, w końcu znalazł się ponownie w komnacie. Mógł jedynie czekać na wydarzenia, nad którymi nie miał kontroli. Założył nogę na nogę i spróbował usadowić się wygodnie w drewnianym fotelu ustawionym przy kominku w wielkim, świeżo wyszorowanym pomieszczeniu pełniącym rolę ośrodka codziennych spraw komturii. Nie miał już na sobie kolczugi ani opończy - przebrał się w zwykły biały habit, a na wierzch włożył prostą, lecz bogato tkaną białą pelerynę templariusza z krzyżem wyhaftowanym na lewej pole. Nie odłożył jednak oręża; patrzył w płomienie, marszcząc brwi i opierając jedną rękę o rękojeść ustawionego pionowo, niczym laska, miecza. W pokoju czuć było ługiem i choć smród powoli zanikał, szczypały go oczy i bolała głowa, a większą część poprzedniej godziny spędził na zewnątrz, zajmując się sprawami garnizonu. Jakkolwiek nazywał się człowiek, który przedstawił się jako Godwinson, zamknięto go już na cztery spusty w pilnie strzeżonej celi. W końcu odzyskał przytomność, lecz podczas przesłuchania nie powiedział ani słowa, a Sinclair, orientując się, że gniew niebezpiecznie w nim narasta, kazał go odprowadzić. Potem poinstruował dwóch zastępców dowódców na temat tego, jak uspokoić oburzony i upokorzony garnizon, choć nie wspomniał im o celu swojej misji w La Rochelle. Przyjęli jego listy upoważniające i posłusznie wypełnili rozkazy, uznając to za swój obowiązek. Nie mógł jednak zdradzić im prawdy, dopóki nie poinformował Saint Valery'ego o powodach, dla których przybył do komturii. 44

Chwilę wcześniej wrócił z infirmerii, gdzie brat Tomasz zapewnił go, że admirał powoli odzyskuje zmysły i z ciężkiego upadku raczej nie wynikną komplikacje. Bełt minął ciało admirała o włos, odbijając się od kirysu, po czym utkwił między metalowymi ogniwami kolczugi. Do północy brakowało trzech godzin, a szkockiemu rycerzowi nie pozostało nic innego, jak tylko czekać i usiłować zachować cierpliwość, aż Saint Valery poczuje się na tyle dobrze, aby mógł z nim porozmawiać i przekazać mu wieści. Potem sir William mógłby przejąć dowodzenie, przynajmniej do czasu, gdy Saint Valery będzie mógł ponownie zająć stanowisko. Sinclair miał uprawnienia, aby tak zrobić w awaryjnej sytuacji, nadane mu osobiście przez wielkiego mistrza. Tam stał pod ścianą naprzeciwko niego ze spuszczonymi oczami i rękami splecionymi przed sobą. Obszernie omówili wydarzenia wieczoru, lecz sir William był nie w humorze i w pełni świadom, że kilka razy skrzywdził swojego cierpliwego towarzysza, wyładowując na nim gniew i frustrację. Teraz poczuł wyrzuty sumienia i próbował to naprawić. - Jesteś jakiś milczący, Tomaszu. Dlaczego? Tam podniósł głowę i spojrzał na niego, unosząc czarną brew, a potem się odwrócił i pochylił, aby wrzucić do ognia trzy duże polana, które popchnął mocno butem, aż był pewien, że szybko się zajmą. Wyprostował się, wycierając dłonie o skraj opończy, i w końcu popatrzył na Willa. - Wciąż się trapisz mną i tą kobietą? Will wyprostował plecy i wlepił wzrok w kuzyna, który oparł się o gzyms nad paleniskiem i spoglądał na niego z góry. - Trapię się tobą i kobietą? Mam nadzieję, że nie muszę się martwić o takie rzeczy, Tomaszu. - No nie, ale właśnie chyba dziesiąty raz nazwałeś mnie Tomaszem, a to zazwyczaj świadczy, że jesteś na mnie cięty. Kiedy wymawiasz słowa tak jak teraz, dokładnie i starannie, wiem, co to znaczy. Ale przejęzyczyłem się. Nie miałem na myśli siebie i tej kobiety, tak jak to zrozumiałeś, lecz to, że jej pomogłem. - Wiem, co chciałeś powiedzieć, i faktycznie o tym myślałem. Źle postąpiłeś. Tam błyskawicznie odwrócił głowę, jakby chciał splunąć w ogień, lecz potem równie szybko znów spojrzał na kuzyna, a jego głos był pełen irytacji. 45

- Co w tym złego, na Boga? Rzekłem ci wcześniej, pomogłem ino rodaczce uciec pfzed człowiekiem, którego nienawidzimy. To, że jest kobietą, jest nieważne. Potrzebowała pomocy, Will, ja ją zapewniłem i wszystko jest dobrze. Gdyby chodziło o mężczyznę, słowem byś się nie odezwał. - Nieprawda. To i tak mogłoby zagrozić naszej misji, Tam. - Och, Will, gadasz bzdury i świetnie o tym wiesz. Jesteś uparty, bo taki masz kaprys. Była w niebezpieczeństwie. Jakbyś tam był, widział jej niedolę i słyszał prośby, zrobiłbyś to samo. - Nie. Zostawiłbym ją. - Co? Zostawiłbyś ją? Dlaczego, w imię Boga? Bo to kobieta? Słodki Jezu! Will, a gdyby to była twoja matka albo jedna z sióstr? Nie chciałbyś, żeby ktoś jej pomógł? - Ale to nie była moja matka, Tam, ani żadna z moich sióstr. - Ale czyjąś matką albo siostrą na pewno jest, albo jednym i drugim. - Otóż nie. Była samotną, podróżującą bez towarzystwa kobietą, okazją do grzechu czekającą na swoją szansę. - Na miłość boską! - Głos Tama był pełen jawnego oburzenia. -Jak długo się znamy, Williamie Sinclair? Will uniósł brew. - Od trzydziestu lat? -A może i dłużej. I przysięgam, że przez ten czas stałeś się innym człowiekiem. Rycerz przechylił głowę. - Nie rozumiem, co masz na myśli. - Wiem, że nie rozumiesz. Wielka szkoda. Chłopak, którego wtedy znałem, nigdy by nie gadał takich świętoszkowatych, obłudnych bzdur. Ale od czasu, kiedy wróciłeś z Zamorza i zacząłeś się zadawać z radą, zmieniłeś się, chłopaku, i to nie na lepsze. Will zesztywniał. - To bezczelne. Tam skrzyżował ramiona na piersi. - Tak? Po trzydziestu latach zrobiłem się bezczelny? Trzydzieści lat zachęcałeś mnie, żebym mówił, co myślę, mówił ci prawdę, kiedy inni nie będą chcieli tego robić, żebym czuł się w twoim towarzystwie jak równy tobie... i nagle jestem bezczelny? 46

Uszy Willa poczerwieniały i opadł na krzesło. - Masz rację - powiedział. - To było nie na miejscu. Wybacz mi. Z chęcią. Ale co cię gryzie, Will? To do ciebie niepodobne. Will napiął mięśnie i pochylił sią, mocniej chwytając rękojeść mie cza i patrząc zmrużonymi oczami w płomienie. - Nie wiem, Tam. Po prostu nie wiem. Myślę, że to, co się dziś stało... zła wola, czysta podłość. Urzędnik króla, jego kanclerz, zleca zabójstwa. To szaleństwo, to nie do pomyślenia. A jednak się stało... Przez ostatnie pół godziny zastanawiałem się też nad wolą Bożą. Czy sądzisz, że to z jej powodu znaleźliśmy się wtedy w Paryżu, właśnie w chwili, kiedy Nogaret i ten bydlak Godwinson wychodzili z rezydencji? Gdyby nas tam nie było i byśmy ich nie widzieli... tej rudej brody z białym pasmem, na pewno bym nie zareagował, kiedy Tescar powiedział nam o jego przyjeździe, a Saint Valery też by teraz nie żył. - I tak byś zareagował, zaraz po tamtych andronach o tym, że przyjechał z Paryża z wieściami od de Molaya. Wiedziałeś, że to bezczelne kłamstwo, kiedyś je tylko usłyszał, i zrobiłbyś to samo, nawet gdybyś wcześniej nie widział tego sukinsyna i nie rozpoznał go po opisie. Żadna w tym wola Boża. - A zatem czy wolą Bożą było, aby tej kreaturze udało się zabić Arnolda de Thierry? Ten człowiek w całym swoim życiu ani razu nie wystąpił przeciw Bogu. - No, no. - Tam uniósł dłonie, jakby przyznawał się do porażki. Poruszasz zbyt głębokie tematy jak na moją biedną głowę. Ani ja nic o tym nie wiem, ani ty. Oszalejesz od takich rozmyślań. Pan de Thierry zginął paskudną śmiercią, to przyznam, ale na posterunku, a to znaczy, że zmarł, służąc Bogu, więc teraz pewno dołączył do innych i cieszy się swoją nagrodą. - Do jakich innych? -Jakich innych? - Tam zamrugał zdziwiony. - Do tysięcy ludzi, którzy jak on zginęli bez winy, pełniąc swoje obowiązki. Chyba żeś nie myślał, że ino on tak zmarł? A twoja własna rodzina? Sinclairo-wie są związani z Zakonem od jego początku. Nie wiemy, ilu zginęło po próżnicy w służbie Bogu i Kościołowi, ale jednak ginęli. Nie tak dawno trzech twoich krewnych naraz, z Francji i Szkocji, wyzionęło ducha w Zamorzu pod wodzą tego sukinsyna Ryszarda Lwie Serce, tocząc świętą wojnę Boga przeciw Saracenowi Saladynowi i jego mu47

zułmanom... Myślisz może, że Bóg w swojej mądrości zarządził, coby zginęli za popieranie Plantageneta, dobrze znanego ze swojego zepsucia i podłych nawyków? - Tam potrząsnął głową. - Nie nam osądzać decyzje Boga, Will. On wie, że mamy dość swoich wad, z którymi musimy żyć... - Naprawdę aż tak się zmieniłem? Czy naprawdę, jak mówisz, jestem zarozumialcem, który nic, tylko gada bzdury? - Ano, czasem potrafisz taki być. - Tam uśmiechnął się nagle, a cała jego twarz się rozjaśniła. - Ale nieczęsto, dzięki Bogu. Will znów zagapił się w ogień, a kiedy Tam w końcu uznał, że jego kuzyn już nic nie powie, odezwał się: - Myślałem o tej kobiecie, Tam. - No, urodziwa była z niej kobita. Nic w tym złego. - Ależ tak! - Will odwrócił błyskawicznie głowę, aby spojrzeć serwientowi w oczy. - Przysiągłem, że będę unikał kobiet. - Daj spokój, Will, to nieprawda, a młody Will Saint Clair, którego znałem, też to wiedział. - To najprawdziwsza prawda. Złożyłem ślub czystości. - Ślub czystości! Przysiągłeś nie cudzołożyć, czy to z kobietami czy z mężczyznami. Świetnie, ślub to ślub i sam kilka złożyłem. Ale rzeknij no, czy cudzołożenie z mężczyzną jest gorsze niż z kobietą? Will wyglądał na zgorszonego. - Chuć między mężczyznami jest nienaturalna, to najpodlejszy z grzechów śmiertelnych. - Tak, to prawda. I obrzydzenie bierze choć o tym myśleć, ale i tak się to dzieje. Ale czy to gorsze niż cudzołożenie z kobietą? - Dlaczego o tym rozmawiamy? - To ty zacząłeś. Jest gorsze? - Oczywiście, że tak. - Bo jest nienaturalne? -Tak. - Dobra. Więc ten drugi sposób, z kobietą, czy on jest naturalny? Nie wściekaj się. Pytam tylko, bo zastanawiam się, czemu nigdy nie unikasz mężczyzn. - Nie unikam mężczyzn? O czym ty mówisz? - Myślałem, że jasno prawię. Jeśli cudzołóstwo między mężczyznami jest nienaturalne i gorsze niż ten drugi, naturalny sposób, dlaczego 18

nie unikasz zadawania się z mężczyznami? Ktoś z upodobaniem do takich rzeczy mógłby sprowadzić cię na drogę grzechu. Will cofnął się w krześle. - To śmieszne. Nikomu na dziesięć tysięcy ludzi coś takiego nawet nie przyszłoby do głowy. Sam ten pomysł jest absurdalny. Tam skinął głową. - Zgadzam się. Ale takie samo jest to, że wrzucasz wszystkie kobiety do jednego worka pełnego grzechu, jakby zagrażały twojej czystości. - To coś zupełnie innego. Mężczyźni mnie nie pociągają. Ale mogłoby się zdarzyć, że kobieta by mi się spodobała, a to byłoby wbrew mojemu ślubowi. - Jakiemu ślubowi? Ach tak, twoja czystość, jasne. Ale powiedz mi, kiedy przysięgałeś odmówić kobiecie prawa do życia, do wolności lub ucieczki przed wrogiem w rodzaju Nogareta i jego bydlaków? Kiedy przysięgałeś stronić od nich jako od ludzi? - Nigdy nie zrobiłem czegoś takiego. Tam odparł z poważnym wyrazem twarzy: - Musiałeś to zrobić, Will, gdzieś w głębi duszy. I robisz to teraz. Całe to mamrotanie zaczęło się, dopiero kiedy zobaczyłeś tę kobietę z nami. -To nieprawda. Nawet nie przyjrzałem jej się z bliska. - A i tak od tamtej pory o niej myślisz? Zapadła chwila ciszy, a Tam usiadł obok sir Williama. - Czy kiedykolwiek naprawdę znałeś jakąś kobietę, Will? - Co za durne pytanie? Oczywiście, że znam kobiety. - Kogo? Podaj imię jednej. - Moją matkę. Kilka ciotek. Siostry: Joan, Mary i Peggy. Tam potrząsnął głową. - To są krewne, Will. Pytałem o kobiety z krwi i kości, spoza two jej rodziny. To jak? Sir William ponownie spojrzał w twarz przyjacielowi. - Nie, i wiesz o tym. Od trzydziestu lat przecież jesteś ze mną bez przerwy. - Bałem się, że to powiesz. Smutne jest, że ci wierzę, ale miałem nadzieję, że nie mam racji. Fakt, byłem z tobą przez te trzydzieści lat. Ale od czasu do czasu zaznałem kobiety, a ty nic o tym nie wiedzia49

łeś. - Tam patrzył, jak jego młodszy kuzyn sztywnieje ze zgrozy. — Co mogę rzec, chłopaku? Grzesznik ze mnie. Jestem serwientem Zakonu, ale przede wszystkim mężczyzną. Kusiło mnie i czasem ulegałem pokusie. Nieczęsto, zważ, żaden ze mnie kozioł, ale miałem z tego zazwyczaj uciechę. Potem szedłem do spowiedzi i dostawałem rozgrzeszenie. Wybaczał mi litościwy Bóg. Pamiętasz go, Boga miłosiernego? - Pochylił się z niepokojem. - Ozwij się, człowieku, i odetchnij, bo wyglądasz, jakbyś się miał zadławić. Will miał szeroko otwarte oczy, jego wargi ruszały się bezgłośnie, a Tam się roześmiał. - O co chodzi? Mów no, na Boga. To podziałało: rycerz zamknął usta i odzyskał głos, choć był to ledwie szept. - Na Boga? Potrafisz w takiej sprawie wzywać imię Boga? Złożyłeś święte śluby, Tam. Tam wykrzywił usta. -Ano, wiem. I kilka razy je złamałem. Ale jak rzekłem, wyspowiadałem się, zostałem rozgrzeszony i odpokutowałem, jak wszyscy. Jesteśmy przecie ludźmi, Will, nie bogami. - Jesteśmy mnichami Zakonu. - Tak, ale wpierw ludźmi. I mamy kapłanów oraz biskupów Zakonu, podobnych kapłanom i biskupom Boga wszędzie indziej, i każdy, którego znam, ma gdzieś jakąś dziwkę. Coś to za świat sobie zbudował, Will, w swojej głowie? Czyś ślepy i głuchy na takie rzeczy? Pewno tak, bo łatwo je dojrzeć i usłyszeć. William Sinclair tak mocno ściskał rękojeść miecza, że kostki jego dłoni zbielały, a kiedy się odezwał, jego głos był lodowaty. - Nie będziemy rozmawiać na ten temat. I rzeczywiście: w tym momencie drzwi za nimi się otworzyły, a oni odwrócili się i ujrzeli, że z progu patrzy na nich sir Karol de Saint Yalery.

3

Sir William natychmiast zerwał się na nogi i podszedł do starszego mężczyzny, lecz admirał uniósł dłoń, sygnalizując, że nie potrzebuje pomocy. Pod spojrzeniami dwóch pozostałych rozejrzał się powoli po komnacie, a jego wzrok spoczął na świeżej rysie na ścianie; bełt, który zabił wspólnika Godwinsona, odłupał tam spory kawałek kamienia. - Śmierdzi tu ługiem. -Tak jest, admirale, to samo pomyślałem. Choć i tak jest już lepiej. Godzinę temu ledwie się tu dało oddychać. Saint Valery kiwnął głową z roztargnieniem i ruszył w stronę paleniska, a sir William odsunął się, aby mógł przejść, lecz zamiast usiąść, admirał oparł się o jedno z wysokich krzeseł stojących przed ogniem. Wyglądał, jakby w ciągu kilku godzin, które minęły od ich poprzedniego spotkania, znacznie się postarzał. Jego twarz była blada, oczy zapadnięte, a skóra pod nimi sprawiała wrażenie niezdrowo purpurowej. Trzymał się jednak prosto, a jego postura miała w sobie coś buntowniczego. - Widziałem Arnolda - powiedział spokojnym, bezbarwnym to nem. - Medycy powiedzieli mi, że krwi było niewiele i że zginął na tychmiast, co oznacza, że nie czuł bólu. Prawdę mówiąc, może nawet nie dostrzegł, że zbliża się śmierć. Chciałbym wierzyć, że zmarł w taki sposób, nieświadom zdrady, ponieważ jeśli widział swoich morder ców, na pewno uznał ich za braci Zakonu. Takie wiarołomstwo, a na wet jego pozory, sprawiłoby mu wielki ból. Będę opłakiwał jego odej ście. Przyjaźniliśmy się od wielu lat... dłużej, niż większości ludzi dane jest żyć. Będzie mi go brakowało. - Wyprostował ramiona i nabrał głęboko tchu, a potem odwrócił się w stronę sir Williama, do szpiku 51

kości admirał floty, którego osobiste troski zawsze muszą ustępować wymogom jego stanowiska. - Obawiam się jednak, że muszę odłożyć żałobę na później. Słyszałem, że przybywasz z pilnymi wieściami, sir Williamie, od samego mistrza de Molaya. - Tak jest, admirale. Saint Valery machnął ręką, wskazując pomieszczenie, w którym stali. - Czy mają cokolwiek wspólnego z tym potwornym wydarzeniem, które się tu rozegrało? Sir William zerknął na Tama, który tylko skinął głową z zaciśniętymi ustami. - I tak, i nie, admirale. Sądzę, że istnieje rzeczywisty związek między tym, co się stało, a moją wiadomością, lecz jeszcze nie jestem całkowicie pewien. Nie mam dowodu, jedynie podejrzenia. Tam zgadza się ze mną. - Hmm... - Saint Valery chwycił oparcie krzesła i odciągnął je od buzującego ognia. - Lepiej zatem zajmijmy miejsca, abyś mógł przekazać mi nowiny, siedząc wygodnie. Pozostali dwaj usiedli po obu stronach admirała, choć w normalnych okolicznościach Tamowi coś takiego nawet nie przyszłoby do głowy. Jako zwykły serwient rzadko zadawał się z rycerzami, lecz znał Karola de Saint Valery'ego od tak dawna, że swoim sprawowaniem zasłużył zarówno na siedzenie, jak i odzywanie się w obecności admirała, na co on sam nalegał. - Wygoda niewiele pomoże w obliczu tego, co mam dziś do powiedzenia, admirale - powiedział Will, siadając. - No cóż, sir Williamie. Tej nocy trudno gdziekolwiek znaleźć pocieszenie. Mów. Domyślam się, że wiadomość jest na piśmie? -Tak jest, admirale, we własnych słowach wielkiego mistrza. Tam? Sinclair zdjął z ramienia ciężką skórzaną torbę. Trzymając ją na kolanach, rozpiął sprzączkę i wyciągnął dwie grube, zapakowane w pergamin paczki; jedną z nich podał Saint Valery'emu. Ten zważył ją w ręce, przyglądając się drugiemu pakietowi, który Tam chował z powrotem do torby. - Wygląda na to, że mistrz miał wiele do powiedzenia. Dla kogo jest druga przesyłka, jeśli wolno mi spytać? 52

-Tak, admirale. - Sir William machnął ręką, a Tam podał Saint Valery'emu drugą paczkę. Ten spojrzał na inskrypcję, po czym uniósł brwi. - Dla sir Williama Sinclaira. Otworzyć w święto Trzech Króli, anno Domini tysiąc trzysta osiem. Jacąues de Molay, wielki mistrz Zakonu. - Saint Valery spojrzał na Williama. - Święto Trzech Króli? Will wzruszył ramionami, rozkładając bezradnie ręce. Saint Valery stęknął, zwracając nieporęczną paczkę Tamowi, i ponownie chwycił swoją, lecz nie złamał pieczęci. - Wiesz, co zawiera? - Gdy Will kiwnął głową, zapytał jeszcze: — A twoja? - Nie mam pojęcia, panie. Mistrz nie raczył mi powiedzieć. Zwrócił jedynie moją uwagę na inskrypcję, więc dowiem się w święto Trzech Króli. - To brzmi złowróżbnie, a nawet przerażająco, biorąc pod uwagę, że jest październik. Musisz czekać trzy miesiące; przez ten czas może zdarzyć się wiele rzeczy, które będą miały wpływ na twoje rozkazy, jeżeli faktycznie są to rozkazy. Jeśli łaska, streść mi zawartość mojej przesyłki. Przeczytam ją później. Sir William nabrał powietrza i wstał, po czym podszedł do kominka, tak aby móc patrzeć prosto na admirała. - Jak wiesz, ponad osiem miesięcy temu sam papież wezwał mi strza z Cypru do Francji, nie wyjaśniając monsieur de Molayowi, dla czego go wzywa i czego od niego oczekuje, poza tym że mistrz miał się spotkać z nim samym i królem w sprawach związanych z losami Zakonu oraz proponowanym połączeniem zakonów templariuszy i szpitalników, czemu mistrz de Molay z kilku powodów gwałtownie się sprzeciwiał. Saint Valery mruknął pod nosem. - Wiem o wątpliwościach wielkiego mistrza. Czy i ty jesteś temu przeciwny? Sinclair kiwnął głową. - Tak, admirale. Mistrz obawia się, że doprowadziłoby to do utraty naszej tożsamości. Do pewnego stopnia wszyscy się tego boimy. - Zatem powiedz mi o tym coś więcej. Młodszy rycerz splótł dłonie. - No cóż, po pierwsze, zakon szpitalników jest znacznie większy 55

i ma bardziej złożoną strukturę niż nasz, jego działalność jest bardziej zróżnicowana i mniej rygorystycznie interpretuje swoją rolę i obowiązki. Szpitalnicy nigdy nie byli przede wszystkim wojownikami i mistrz obawia się, że w wyniku połączenia stracilibyśmy naszą główną potrzebę odzyskania Ziemi Świętej. Ze strachem myśli też o podwójnych załogach wojskowych w miastach: kto przetrwa ich połączenie, templariusze czy szpitalnicy? Które władze będą musiały ustąpić podczas konsolidacji? Wszystko to go trapi, a kilka spotkań z papieżem Klemensem w Poitiers i królem Filipem w Paryżu nie dostarczyło mu zbyt satysfakcjonujących odpowiedzi. Nie wynikło z nich nic konkretnego. Tak więc nasz mistrz czekał w Paryżu przez dwa miesiące, nie wiedząc, co się szykuje, lecz respektując wolę króla. Lecz niecały miesiąc temu mistrz de Molay otrzymał ostrzeżenie o spisku przeciwko Zakonowi, które potraktował niezwykle poważnie. Nie mam pojęcia, skąd nadeszło, lecz wnioskując jedynie z tego, o czym się mówiło, a o czym nie, odniosłem wrażenie, że chodzi o zaufane źródło bliskie samemu królowi lub jego kanclerzowi, de Nogaretowi. Saint Valery kiwnął głową. - Rozumiem. Jaki jest cel tego spisku? Pewnie nasze fundusze, i próba ich skonfiskowania, skoro sprawą rządzi de Nogaret. Na jaką skalę zakrojony jest spisek? - Większą, niż potrafisz sobie wyobrazić, sir Karolu. Kiedy mistrz de Molay powierzył mi ten sekret, zasięg spisku przeraził mnie do tego stopnia, że uznałem, iż mistrz oszalał i wszędzie widzi demony. W rzeczywistości jednak wiedział wtedy o spisku już od dziesięciu dni i sam miał wątpliwości, kiedy o nim usłyszał. Powiedział, że źródło wiadomości jest całkowicie godne zaufania, co wzbudziło taką jego troskę, że zaczął czynić przygotowania, w razie gdyby zagrożenie okazało się prawdziwe. Ostrzeżenie potwierdziło się tego samego ranka, kiedy rozmawialiśmy, niecałe dwa tygodnie temu. Ten sam informator nadesłał drugi, bardziej szczegółowy raport. Kiedy mistrz wezwał mnie przed swoje oblicze, jego plany już weszły w życie, a ja pracuję nad nimi od tamtej pory. Saint Valery zmarszczył czoło. - Mówisz jak o końcu świata. - Dla nas to jest koniec świata - odpowiedział sir William tonem właściwym dowódcy mówiącego do podwładnego, co nie umknęło 54

uwadze Saint Valery'ego. —To koniec naszego świata tutaj, we Francji. Filip z Kapetyngów, nasz umiłowany król, wystawił przeciwko nam swoją armię. Swoją armię, sir Karolu! A także swoich sługusów. Całe siły Francji zostały zebrane, aby wziąć udział w tym bezprecedensowym zamachu. Zausznik króla, Wilhelm de Nogaret, wydał w imieniu monarchy rozkazy, aby armia zaaresztowała każdego templariusza we Francji o świcie w piątek, trzynastego października. Saint Valery zesztywniał. -To... to wprost niewiarygodne! - Tak, to prawda, a poza tym stanie się jutro. - To niedorzeczne. - Zgadzam się. Nie będę się kłócił. Ale taka jest prawda. Ludzie króla załomocą w te drzwi jutro o świcie. Saint Yalery siedział oniemiały, a sir William domyślał się, co chodzi mu po głowie. Wszyscy templariusze we Francji - aresztowani i uwięzieni tego samego dnia? To faktycznie było niedorzeczne. W całym kraju przebywały tysiące braci, a bardzo niewielu z nich było żołnierzami. Od stu lat znakomita większość tak zwanych templariuszy nigdy nie miała w ręku oręża. Tak naprawdę byli honorowymi członkami Zakonu lub jego sprzymierzeńcami: kupcami i bankierami, duchownymi i sklepikarzami, handlarzami i rzemieślnikami, członkami cechów i miejscowymi rządcami, ludźmi, dzięki którym ogromne imperium Zakonu działało sprawnie. Zakon Świątyni był najzamożniejszą cywilną instytucją na świecie, a od dwóch wieków jego militarne ramię - jedyna armia zawodowa w całym świecie chrześcijańskim pełniło rolę stałych sił zbrojnych Kościoła o nieposzlakowanej historii prawej służby. Obecnie jego rywalami byli wychwalani szpitalnicy, lecz w porównaniu z templariuszami, pierwszym rycerskim zakonem, ich dokonania nie robiły zbyt wielkiego wrażenia. Nic dziwnego, że admirał zaniemówił na samą myśl o tym, że strukturze Zakonu mógłby kiedykolwiek zagrozić jeden zachłanny król. Wykazał się jednak determinacją. Zamiast z niedowierzaniem ciskać gromy, skupił się na sytuacji, w której został postawiony. Spojrzał na sir Williama, zaciskając szczęki. - Jakie zatem są rozkazy? Czy mam poddać flotę? Will Sinclair aż się uśmiechnął. - Nigdy! Masz przez całą noc przygotowywać się na jutro, a potem 55

wycofać załadowane okręty na bezpieczną odległość na morze, aby nie można było ich dosięgnąć. Mistrz wciąż wątpi, czy ostrzeżenie jest prawdziwe, lecz ja nie. Jeśli, jak się spodziewam, jutro nastąpi katastrofa, masz wyprowadzić flotę z Francji i czekać na rozwiązanie tej sprawy, ponieważ rozum podpowiada, iż musi ona w końcu zostać rozwiązana. Zanim to nastąpi i ustalona zostanie kwestia reparacji, zostaniesz, jeśli będzie trzeba, na morzu, oszczędnie gospodarując zapasami. Weźmiesz też ze sobą mnie jako eskortę skarbu naszego Zakonu. Admirał rozdziawił usta. - Skarb jest tutaj? Skarb templariuszy? - Nie w La Rochelle, lecz blisko. - Jak wywiozłeś go z Paryża? - Ostatni raz był w Paryżu dziesięć lat temu. Od tamtej pory był bezpiecznie zakopany w pieczarze w lesie w Fontainebleau. Mistrz rozkazał go wtedy przenieść w tajemnicy, aby go zabezpieczyć. - Dziesięć lat temu? Zabezpieczyć przed czym, na Boga? - Przed ludźmi, którzy teraz go szukają, sir Karolu. Przed Filipem z Kapetyngów i Wilhelmem de Nogaretem. Wtedy zagrożenia jeszcze nie było. Mistrz de Molay zachowywał się po prostu jak ostrożny zarządca, taki ma obowiązek. - A zatem... - Saint Valery odchrząknął - mam rozumieć, że wy dwaj i mała grupa serwientów bez niczyjej pomocy przewieźliście przez pół Francji cały skarb Zakonu? Jak duży jest ten skarb? Czy powiększył się od czasu, kiedy widziałeś go ostatnio? Sir William potrząsnął głową. - Nie, admirale. Skarb templariuszy to nie dobra doczesne Za konu. To dwie różne rzeczy. Widziałem te same cztery kufry, które wywieziono podczas oblężenia Akki, i z moich obliczeń wynika, że zawierają ten sam przygniatający ciężar co wcześniej. Saint Valery spojrzał na młodszego rycerza i zadał dręczące go pytanie. - Ale co one zawierają? Czy kiedykolwiek się dowiedziałeś? Sir William się uśmiechnął. - Wiesz, że wiąże mnie przysięga, abym z nikim nie rozmawiał na ten temat, sir Karolu. I tak nie wiem więcej niż ty. Saint Valery kiwnął głową. - Oczywiście. A jednak ani ja, ani mój drogi przyjaciel Arnold,

świeć Panie nad jego duszą, nigdy, mimo pełnienia służby przez całe życie, nawet nie spojrzeliśmy na skarb. Tobie natomiast powierzono go już dwukrotnie. - Nie do końca, admirale. Dwa razy towarzyszyłem skarbowi i przy obu okazjach widziałem kufry, w których się znajduje. Lecz za pierwszym razem odpowiedzialność za jego bezpieczeństwo spoczywała na barkach naszego świętej pamięci mistrza, Tibaulda Gaudina. To on miał zawieźć skarb na północ, w bezpieczne miejsce, z Akki do Sydonu. Ja jedynie popłynąłem z nim. - Lecz tym razem ty otrzymałeś to zadanie. Jakim sposobem go tu przywieźliście? - W towarzystwie silnej eskorty. Wspominałem, że mistrz planował to od chwili, kiedy dowiedział się o spisku. Kiedy tylko otrzymał pierwsze ostrzeżenie, wezwał mnie do Paryża, a jednocześnie zaczął zbierać spory oddział, który miał strzec skarbu. Saint Valery pochylił się z przejęciem. - Jak spory? - Stu braci, w pełni wyposażonych: konie, zbroje, oręż, giermkowie, stajenni, kowale, wszystko. - Stu rycerzy? Gdzie znaleźliście aż tylu naraz? - Chcesz powiedzieć: w jednym miejscu? To niemożliwe. Czterdziestu z tej setki było rycerzami, admirale. Pozostała sześćdziesiątka to serwienci, a oddział ten zebrano w tajemnicy na terenie całego kraju. Mistrz de Molay wezwał ochotników miesiąc temu, aby zgłosili się natychmiast, lecz dyskretnie i w małych grupach, w kilku punktach, a stamtąd udali się do Fontainebleau, gdzie czekał na nich mój brat, Kenneth. Ja i Tam dołączyliśmy do Kennetha w lesie i odkopaliśmy skarb, a kiedy zgromadzili się już wszyscy, na których czekaliśmy, zawiedliśmy ich tutaj, na wybrzeże, drogami, na których byliśmy ukryci przed złowrogimi spojrzeniami. - Skarb jest teraz bezpieczny? - Całkowicie, admirale. W przeciwnym razie nie byłoby mnie tutaj. Czuwa nad nim Kenneth i jego ludzie. - A jeżeli ktoś ich zdradzi? Takie rzeczy się zdarzają. Sir William kiwnął głową. -To prawda. Dlatego rozważamy tu dzisiaj tak potworne wieści. Zdrada rodzi się z chciwości, lecz w tym wypadku jest prawie niemoż57

liwa. Złodziej musiałby wiedzieć, gdzie ukryty był skarb. Sami tego nie wiedzieliśmy aż do ostatniej chwili. - Rozumiem. A co się stanie z tą setką braci, jeśli jutro wydarzy się to, co przewidujemy? - Uciekną, aby w przyszłości walczyć. - Na moich galerach - powiedział Saint Valery nieco drwiącym tonem. — Wystarczy ich, aby przewieźć stu zbrojnych i ich wierzchowce. - Tak. I cały ich sprzęt, giermków i kowali, a także skarb templariuszy. Mistrz wydał w tej sprawie ścisłe rozkazy. Saint Valery mruknął, a potem uśmiechnął się szeroko. - Oczywiście. Jeśli więc będziemy musieli wyjechać, weźmiemy ze sobą więcej niż jeden skarb... - To prawda, sir Karolu. Lecz z każdego okrętu, który zostawimy tutaj, król Francji zrobi własny użytek, a to, jak sądzę, nie ucieszyłoby nikogo. Admirał kiwnął głową, a potem potrząsnął paczką, którą wciąż trzymał. - Gdybyś przyszedł do mnie wczoraj z tą opowieścią, uznałbym cię za równie szalonego, jak ty uznałeś de Molaya. Lecz w obliczu zamordowania mojego przyjaciela Arnolda i tego, że ktoś przysłał do komturii zabójców, wierzę w nią. A teraz muszę przeczytać te dokumenty. - Nie ktoś, sir Karolu. Jeśli chodzi o tożsamość tego człowieka, nie ma wątpliwości. To sam Wilhelm de Nogaret. Tam i ja widzieliśmy, jak rozmawiał z Anglikiem Godwinsonem w Paryżu, niecałe dwa tygodnie temu. - Niech więc Bóg przeklnie jego czarne, zachłanne serce. Ale to nie ma sensu. Dlaczego miałby zrobić coś takiego? Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, jutro i tak by aresztował de Thierry'ego i mnie. Sir William wrócił do swojego krzesła. - Może. Ale dla mnie to sensowne. A także ponure i przerażające, kiedy wezmę pod uwagę fakt, że La Rochelle to najsilniejsza komturia we Francji oraz siedziba floty. Żaden plan bitwy nigdy nie pozostał taki sam, po tym jak potyczka już się zaczęła. Zawsze coś może się nie udać. Jeśli ty i preceptor zginęlibyście dzisiaj, jakiż chaos zapanował by w komturii! Dyscyplina zniknęłaby natychmiast, pojawiłoby się zamieszanie, strach i spekulacje, a jutrzejszy zamach nie spotkałby się z żadnym zorganizowanym oporem. 58

- Masz rację. Wybacz mi zatem na moment, przeczytam rozkazy. Przez kolejny kwadrans w komnacie słychać było tylko ogień i szelest papieru, kiedy Saint Valery przewracał kartki. W końcu wyprostował się i pomachał papierami w powietrzu, patrząc na Willa z zamyślonym wyrazem twarzy. - Wiesz dokładnie, co tu jest? - Nie, panie. Mistrz powiedział mi tylko tyle, ile uważał, że powi nienem wiedzieć. -No cóż... może dowiesz się więcej jutro, lecz miejmy nadzieję, że to nie będzie konieczne. - Ponownie potrząsnął papierami. -W każdym razie muszą dowiedzieć się o tym moi zastępcy, de Beren-ger i Montrichard. Straż! Strażnik wszedł do pokoju, a admirał kazał mu natychmiast odnaleźć zastępców. Kiedy mężczyzna zamknął za sobą drzwi, sir Karol zawahał się i zwrócił ponownie w stronę Sinclaira. - Co byś zrobił, gdybym dzisiaj zginął? Dostarczyłbyś rozkazy mi strza de Berengerowi? Sir William przytaknął. - Oczywiście. I temu drugiemu, zastępcy sir Arnolda, Montrichardowi. Natychmiast przejęliby dowodzenie, a rozkazy odnosiłyby się do nich. - Zachowujesz się bardzo taktownie, sir Williamie, ale jasne jest, że stałem się twoim podwładnym. Jedynie członek Rady mógłby mieć w swojej pieczy skarb. Sir William pochylił głowę. Saint Valery zacisnął usta. - Czy dopóki czekamy na pozostałych, mogę być ciekawski? Gdzie masz zamiar się udać? Dokąd zabierzesz skarb? Czy masz rozkazy od mistrza de Molaya? - Nie, sir Karolu. Jedyne, co teraz wiem, to że wypłyniemy na morze, i wbrew wszystkiemu wciąż mam nadzieję, że cała ta sytuacja to jakiś wymyślny dowcip. - Uniósł bezradnie dłonie. - Na morze. Tylko tyle wiem. Pierwotnie mistrz de Molay chciał, abym płynął do Anglii, na dwór Edwarda Plantageneta, lecz kiedy byłem w Paryżu, dotarła do nas wiadomość, że król Edward zmarł kilka miesięcy wcześniej, w drodze na kolejną inwazję na mój kraj. To zmieniło wszystko, ponieważ synowi Edwarda zdecydowanie nie można ufać. - Królowi Anglii nie można ufać, i to jeszcze przed koronacją? Jak 59

to? I dlaczego nic o tym nie wiem? Czy tu, w La Rochelle, jestem tak odcięty od świata, że nie wiem, co się dzieje? - Głos Saint Valery'ego zdradzał prawdziwe zaskoczenie. Sir William spojrzał na starszego mężczyznę i wzruszył szerokimi ramionami. - Zakon to twój świat, admirale. Nie miałeś czasu na rzeczy mniejszego formatu, a charakter nowego króla Anglii nie zainteresowałby cię nawet w najbardziej sprzyjających okolicznościach. Ten człowiek przeczy naturze, sir. To pederasta, który woli grać rolę kobiety niż mężczyzny. Obnosi się z ową dewiacją przed swoimi baronami, nie dbając, co o tym myślą, a w sprawach państwowych słynie z nietaktu. Bezwstydnie chwali się swoimi kochankami, obsypując ich prezentami i przywilejami, a także nadając im funkcje, którym nie są w stanie podołać. Baronowie nie darzą go ani szacunkiem, ani tolerancją, a jego otoczenie spodziewa się, że długo tak nie pociągnie, o ile nie zmieni zwyczajów. Tymczasem z pewnością jest dla nas bezużyteczny. - Rozumiem. Równie szczerze odpowiedz więc na pytanie, dokąd chcesz popłynąć, jeśli zdarzy się to, co przewidujesz? Na pewno masz jakiś pomysł. Sinclair ściągnął ramiona i wstał z krzesła, po czym wyprostował się, ukazując swoją imponującą posturę. - Do Szkocji - rzekł, jakby rzucał wyzwanie. Zapadła długa cisza, kiedy admirał przetrawiał jego słowa, porównując je z tym, co Sinclair powiedział ledwie chwilę wcześniej o Anglii. W końcu Saint Valery wypuścił głośno powietrze, zamienił z Tamem pozbawione wyrazu spojrzenie i ponownie odwrócił głowę do Willa. - Szkocja... Nasze bractwo jest silne w Szkocji. - W jego głosie nie było wyraźnego wahania czy niepewności, lecz jakimś sposobem wyraził obie te emocje. - Tak, to prawda - powiedział sir William - i kwitnie od ostatnich dwustu lat. Nasz czarno-biały baucent stał się powszechnym widokiem na całych ziemiach; ostatnio walczył w imieniu ludu Szkocji z Anglikiem Plantagenetem. Będziemy tam mile widziani. - Tak, przez braci w Zakonie z pewnością. Ale co z tym nowym królem, tym Robertem...? - Robert Bruce, król Szkocji. Znam go. Nie odprawi nas. 60

- Znasz go? - Saint Valery zmarszczył brwi. - Jako przyjaciela czy jako króla? - Czy musi być różnica? Grymas admirała pogłębił się gniewnie. - Nie, panie Sinclair, nie musi, lecz aż nazbyt często istnieje. Królowie nie są zwyczajnymi ludźmi, i nawet ja, uwięziony w okowach ignorancji, słyszałem, że ten nowy król Szkotów jest dziki, nierozważny i uparty, a do tego to świętokradczy morderca, który zabił kogoś na stopniach ołtarza. - Tak, admirale, większość z tego, co mówisz, choć nie wszystko, to prawda. Lecz wiem, co mówię. Najpodlej go sprowokowano i wątpię, czy Bruce w ogóle wtedy wiedział, gdzie się znajduje. Śmiem twierdzić, że zadał cios, zanim nawet zdał sobie sprawę z otoczenia. Nie był to jednak cios śmiertelny, i to nie Robert Bruce zabił lorda Badenoch z rodu Comynów. Dźgnął go sztyletem, to pewne, a potem uciekł z kościoła, wzburzony tym, co się stało. Lecz to jego ludzie, którzy usłyszeli, jak opowiada, co zrobił, wbiegli z powrotem do środka i zabili Comyna. Zabito go, temu nie da się zaprzeczyć, lecz zawahałbym się przed stwierdzeniem, że to sam Bruce był mordercą. - Naprawdę? Mimo zabicia człowieka na stopniach ołtarza? Jak możesz tak mówić? Sir William uniósł brew. - Nie ja tak mówię, lordzie admirale, lecz szkocki Kościół w oso bie Roberta Wisharta, biskupa Glasgow, z pełnym poparciem Willia ma Lambertona, biskupa Saint Andrew's i prymasa królestwa, który oczyścił Roberta Bruce'a ze skazy morderstwa niecały tydzień po tym wydarzeniu, po czym kazał koronować go na króla Szkocji. Bruce miał wtedy niewiele dobytku, a z pewnością nie należały do niego ubrania. Został koronowany w ceremonialnych szatach biskupa Wi sharta, osobiście pożyczonych mu przez niego na tę okazję. - Sinc lair przerwał, pozwalając wybrzmieć tym wieściom. - Chciałbym poddać pod twoją rozwagę, że żaden duchowny, nawet najbardziej sprzedajny i zepsuty, nie śmiałby tak otwarcie i publicznie poprzeć człowieka, którego szczerze podejrzewałby o morderstwo, czy to w kościele, czy gdziekolwiek indziej. - Sir William spojrzał na Tama, jakby chcąc sprawdzić, czy ten słucha, a potem z powrotem usiadł na krześle. - Chciałbym przypomnieć ci twoje własne słowa, sir Karolu: ól

królowie nie są zwyczajnymi ludźmi... a to morderstwo też nie było zwyczajną sprawą. Nie mówimy o drobnej sprzeczce, nieporozumieniu, które wymknęło się spod kontroli. To była konfrontacja między dwoma silnymi, dumnymi, ambitnymi mężczyznami, dwoma lordami protektorami królestwa Szkocji, z których każdy uważał, że tak naprawdę korona należy się wyłącznie jemu. Gorzkie, gniewne słowa doprowadziły do nieoczekiwanych ciosów. Jeden z tych ludzi wyszedł z prezbiterium, a potem drugi z nich zmarł. To poplecznicy Johna Comyna, między innymi sam papież Klemens, nazwali ten rezultat morderstwem dokonanym przez Bruce'a. Zastanawiam się, jak nazwaliby go, gdyby to Bruce zmarł na stopniach ołtarza? Czy John Comyn, lord Badenoch i faworyt papieża, byłby teraz potępiony? Pewno byłby królem, lecz czy papież też by go oskarżył i ekskomunikował? Pamiętaj, to ten sam papież, który teraz działa w zmowie z Filipem i de Nogaretem, aby zniszczyć nasze bractwo. Ciekawe, czy ów papież był mniej chciwy i uczciwszy w zeszłym roku niż dzisiaj? Saint Valery odchrząknął. - Sam przyznajesz, że nie wiemy do końca, czy to prawda, czy nie, sir Williamie. Mam na myśli zniszczenie naszego bractwa. Wiemy tylko to, co nam powiedziano, i być może okaże się jeszcze, że to fałszywe informacje. - No cóż, jutro dowiemy się ponad wszelką wątpliwość, lecz wiem, w co wierzę tej nocy. - Sir William znów zerwał się z krzesła, energicznie klaszcząc w dłonie. - Robert Bruce to uczciwy człowiek, sir Karolu. Przyznaję, jest młody, postępuje pochopnie i potrafi być porywczy, kiedy się go sprowokuje, co nie jest najlepszą cechą u króla. Ale uczy się szybko i nigdy nie popełnia dwa razy tego samego błędu. Zasadniczo ufam mu i wiążę z nim wielkie nadzieje. Stanowczo twierdzę, że możemy mu zawierzyć. Od tych dwustu lat mamy mocną pozycję w Szkocji, lecz ostatnio jesteśmy silniejsi niż kiedykolwiek, walcząc o sprawę szkocką u boku samego króla przeciwko Anglikom. Bruce uzna to i udzieli nam schronienia. Saint Valery mruknął pod nosem. - Czy Jacąues de Molay wie, że masz zamiar udać się do Szkocji? Szkocki rycerz się zawahał. - Nie wie, panie, choć szczerze mówiąc, podejrzewam, że być może się tego spodziewa. Nie rozmawialiśmy jednak o tym, a nazwa 62

tego kraju nigdy nie padła. Mistrz de Molay pozostawił mi kwestię wyboru azylu i nie próbował wpłynąć na moją decyzję. Wydaje mi się, że on sam nie jest do końca przekonany, czy wydarzenia, do których się przygotowujemy, faktycznie nastąpią. Ma nadzieję, że sygnały były fałszywe, lecz jako rozważny opiekun podjął działania, aby uniknąć najgorszego. Powiedział mi, że jeśli jutrzejszy dzień okaże się tym, przed którym nas ostrzegano, w odpowiedniej chwili Bóg da mi znak, gdzie powinienem się udać, i kazał mi poprosić cię - jak to przed chwilą uczyniłem - abyś był przygotowany wraz ze swoją flotą chronić moją ucieczkę. - Ale...? Słyszę w twoim tonie jakieś „ale". - I słusznie. Sądzę, że mistrz nie chciał znać mojego celu. Nie znając go, nie mógłby wyjawić go pod wpływem tortur. -Tortur! Poddać wielkiego mistrza Zakonu Świątyni torturom? Nigdy nie odważyliby się na tak oburzający akt przemocy. Papież publicznie by ich potępił. Wyraz twarzy sir Williama pozostał niezmieniony. - Klemens, sir Karolu, zrobi to, co każe mu Filip. To król nadał mu honor papieża i równie dobrze może mu go odebrać. Jeśli chodzi o akty przemocy i potępianie, de Nogaret już został obłożony eks komuniką za porwanie poprzedniego papieża na rozkaz króla Filipa. Stary papież zmarł na skutek tego okrutnego wydarzenia, lecz wyglą da na to, że w jego następstwie de Nogaret zbytnio nie ucierpiał. Przez chwilę siedzieli w milczeniu, a potem znów odezwał się sir William. - Co zrobisz z Anglikiem, admirale? Z mordercą Godwinsonem? - Co z nim zrobię? Oddam go w ręce sprawiedliwości, zostanie skazany za morderstwo. - Kiedy? I przez kogo, panie? O świcie de Nogaret go uwolni, a Godwinson będzie się śmiał, kiedy nasi ludzie trafią do lochów, w których sam teraz siedzi. Wydaje mi się, że niezbyt to sprawiedliwe. Admirał pobladł nieco. Zamrugał kilkakrotnie, a potem potrząsnął głową z konsternacją. - Co zatem chcesz, żebym zrobił? Zabił go na poczekaniu? To byłoby morderstwo. - Nie, sir Karolu, chciałbym tylko przypomnieć ci o twoich własnych wcześniejszych słowach. Jako członek Rady mam wyższy sto63

pień niż ty. Dlatego też odpowiedzialność za takie decyzje spoczywa na mnie, nie na tobie. - Co więc poczniesz? - Uczynię zadość sprawiedliwości. I zrobię to teraz, dziś w nocy. Powinienem był zrobić to już wcześniej. Godwinson stracił prawo do życia, kiedy opuścił Paryż, planując ten czyn, i pozwolenie mu na uniknięcie kary byłoby absurdem. Tam, zbierz naszych ludzi, którzy widzieli, co się stało, i zaprowadź ich do lochów. Dołączę do was. Tam kiwnął głową i wyszedł bez słowa, zostawiając wyższych rangą mężczyzn sam na sam. - Naprawdę masz zamiar zabić tego człowieka? - spytał rzeczowo Saint Valery. - Jaki mam wybór, sir Karolu? Pozwolić mu żyć, aby przechwalał się swoim tryumfem? Możesz tu poczekać, jeśli sobie życzysz. Nie musisz tego oglądać. Dość wielu ludzi może poświadczyć o zbrodniach tego człowieka. Admirał wstał i ułożył starannie swoją pelerynę, potem podszedł do sir Williama i powtórzył czynność, wygładzając białą szatę, aby zwisała w idealnych fałdach, a emblemat Zakonu wyhaftowany na sercu wyglądał nieskazitelnie. Zrobił krok w tył i przyjrzał się krytycznie skutkom swoich wysiłków, po czym kiwnął głową. - Dobrze. A teraz będę świadkiem wraz z resztą twojego trybu nału. Jestem to winien pamięci Arnolda i jego nieśmiertelnej duszy. Prowadź, sir Williamie.

4

Postępowanie sądowe nie trwało długo. Kiedy sir William i admirał przybyli na miejsce, Tam Sinclair i jego serwienci czekali przy wejściu do lochów. Tam szedł na czele korytarzem, po którego obu stronach znajdowały się pojedyncze cele: te po lewej wyposażono w solidne, wzmocnione żelazem drewniane drzwi z maleńkimi, zakratowanymi otworami, a po prawej widniały klatki z grubymi żelaznymi kratami z trzech boków i grubym kamiennym murem z tyłu. Godwinson był w jednej z klatek - siedział w głębokim cieniu na skraju wąskiej drewnianej pryczy, skuty kajdanami w kostkach i nadgarstkach. Jego dwaj strażnicy stanęli na baczność i odsunęli się, kiedy sir William, Saint Valery oraz ich drużyna weszli i zebrali się przy klatce więźnia, zaglądając do środka. Anglik wyszczerzył do nich zęby i splunął ponuro. - Przyszliście tryumfować, co? No to tryumfujcie i bądźcie przeklęci. Spieszcie się jednak, bo długo tu już nie pobędę. - Mówił po francusku, lecz wyraźnie słychać było, że jest Anglikiem: jego silny akcent kaleczył słowa. Sir William rzucił na niego okiem tylko raz, potem nie zwracał już uwagi, rozglądając się po przestrzeni między celami. Było to wąskie, ciemne, pozbawione okien miejsce przypominające trumnę; miało wysokie, spadziste sklepienie z czerwonych, glinianych dachówek ułożonych na gołych krokwiach. Szalały po nim chłodne przeciągi, przez które - jak sir William wiedział - w lochach było zimno i wilgotno nawet w środku lata. Mury zbudowano z nagich, chropowatych kamieni, a szpary między nimi wypełniono zaprawą lub błotem. Całe umeblowanie składało się z długiego, wąskiego drewnia65

nego stołu, trzech krzeseł i pełnego żarzących się węgli przenośnego piecyka, ustawionego na kamiennym bloku pod ścianą przy końcu stołu. Podszedł do piecyka i przyjrzał mu się dokładnie, ignorując milczenie dwóch strażników. Węgiel już się dopalał, a tlące się popioły leżące poniżej przykrywała twarda, krucha warstwa żaru. Zza jego pleców wciąż dobiegało gadanie Godwinsona, którego chrapliwy głos brzmiał coraz bardziej gardłowo, w miarę jak Anglik coraz bardziej się wściekał. Sir William podniósł jeden z żelaznych pogrzebaczy stojących przy palenisku i wsadził go w węgle, krusząc skorupę i wzbudzając deszcz iskier. Mocno zamieszał w dogasającym żarze, wzniecając niemrawe płomienie, po czym zostawił pogrzebacz w ogniu i chwycił drugi, wpychając go w żar zaraz obok. W końcu podniósł kubeł węgla i przechylił nad piecykiem, wypełniając go świeżym paliwem, a kiedy to zrobił, stanął obok niego Saint Valery. - Co robisz, sir Williamie? - Co robię, sir Karolu? Wzniecam ogień. Noc jest zimna i hulają tu przeciągi. Nie czujesz? - Odsunął się i stanął przed celą Godwinsona, skrzyżował ramiona na piersi, opuścił podbródek i w milczeniu patrzył na szalejącego człowieka po drugiej stronie krat. Zdawało się, że długo zajęło Godwinsonowi pojęcie, iż jego gniew i pogarda nie robią wrażenia na wysokim rycerzu w białych szatach, który najwyraźniej przewodził tej drużynie, lecz w końcu bełkot Anglika ucichł, a sam mężczyzna uśmiechnął się szyderczo do sir Williama. Ten spoglądał na niego z kamienną twarzą. Potem, kiedy w wysokim, ciemnym pomieszczeniu zapadła niemal absolutna cisza, ponownie odszedł w stronę stołu. - Przyprowadzić go tutaj. Godwinson opierał się z całych sił, kiedy go chwycono, lecz był skuty kajdanami i jego szamotanina na nic się nie zdała: sześciu ludzi podniosło go z ziemi i zaniosło do tego końca stołu, przy którym usiadł sir William, położywszy dłonie na blacie. - Posadźcie go tutaj - powiedział, wskazując krzesło po drugiej stronie stołu - i owińcie łańcuchy dookoła nóg krzesła, żeby nie pró bował wstać. Godwinson ponownie nie mógł stawić oporu i szybko pogodził się z sytuacją, kiedy dwaj serwienci uklękli przy jego stopach i wypełnili 66

rozkaz rycerza. Jednak kiedy tylko skończyli, Anglik odezwał się do sir Williama, a jego głęboki głos pełen był odrazy. - Kim jesteś, sukinsynu? Obiecuję ci... - Zakneblować go. Tam stał niedaleko, trzymając brudną, pomiętą szmatę i czekając na ten rozkaz; rozdarł materiał na dwie części, jedną zwinął w kulę i wepchnął Anglikowi do ust, a drugą mu je zawiązał. William Sinclair pochylił się do przodu, opierając łokcie o stół, a brodę o pięści. - A teraz, Angliku, posłuchaj mnie. Tamten człowiek - wskazał na Saint Valery'ego - miał być twoją drugą ofiarą tej nocy. Sir Karol de Saint Valery, admirał floty Zakonu. Nie udało ci się go nawet zranić. Twój pan nie będzie z tego zadowolony. Udało ci się jednak zabić jego najstarszego przyjaciela, preceptora tej komturii, człowieka, który stukrotnie bardziej zasługiwał na życie niż ty. Zamordowałeś go, a każdy tu obecny może to zaświadczyć. Zastrzeliłeś ponadto dwóch strażni ków, również członków Zakonu. Za każdy z tych czynów zasługujesz na śmierć, i gdybym był twoim jedynym sędzią, już byś sczezł. Jednak ze swoich własnych powodów admirał Saint Valery nie życzy sobie, abym cię zabijał. Sinclair uważnie przyglądał się Godwinsonowi i dostrzegł, jak Anglik mimowolnie otwiera szeroko oczy, kiedy wezbrała w nim nadzieja, że przeżyje, ponieważ jeśli nie zostanie zabity tej nocy, wraz z nadejściem świtu będzie wolny. Sir William poczuł ponurą satysfakcję, tłamsząc tę nadzieję w zarodku. Rozsiadł się wygodniej i ponownie skrzyżował ramiona na piersi. - Walczyłem z mamelukami tureckiego sułtana, którzy wiedzą więcej o honorze niż ty, Angliku. Może i są poganami i nigdy nie dostąpią zbawienia, lecz przynajmniej walczą w obronie wiary w swojego Boga i jego fałszywego proroka. Tobą kieruje wyłącznie chciwość. - Zobaczył, że zabójca mruży oczy. - Naprawdę myślisz, że de Nogaret spodziewał się, iż przeżyjesz ten dzień? Jeśli tak, to jesteś nie tylko mordercą, ale też głupcem. I czy sądzisz, że przywita cię z powrotem, wiedząc, że nie wypełniłeś swojego zadania? Wilhelm de Nogaret to surowy człowiek, Angliku. Nie ruszy teraz palcem, aby ci pomóc. Och, wiem... - Sinclair uniósł dłoń. - Wiem, że będzie tutaj jutro o świcie. Wiem to. - Zobaczył, że 67

w oczach Anglika pojawia się konsternacja, lecz mówił dalej, miarowo, pozwalając każdej części wypowiedzi dotrzeć do słuchacza. - Jak, twoim zdaniem, zareaguje, kiedy się dowie, że admirał wciąż żyje, a flota stoi na kotwicy poza zasięgiem jego szponów? Czy będzie z ciebie zadowolony? Oczywiście możesz mu powiedzieć, że przybyłem na czas, aby pokrzyżować twoje plany, że wiedziałem o przeklętym spisku, który uknuł z królem, że wyrwałem flotę z ich ohydnych łapsk. Lecz czy będzie tracił czas, aby słuchać, Godwinson? Czy da ci mówić? Jeśli tak, chciałbym, żebyś powiedział mu, iż ja, William Sinclair, rycerz Zakonu i członek jego rady, wywiodłem flotę z Francji, a wraz z nią legendarny skarb templariuszy, którego on i jego podły pan tak szaleńczo pragną. Chciałbym, żebyś mu to przekazał, a także chciałbym życzyć ci radości z nagrody, którą otrzymałbyś od niego za wierną służbę. Sir William wstał świadom, że widoczne nad kneblem oczy Godwinsona mają teraz zupełnie inny wyraz, i odchylił jego krzesło, tak że oparcie spoczywało na skraju stołu. - Oczywiście mógłbym sobie tego jedynie życzyć, gdybym sądził, że będziesz w stanie mu cokolwiek powiedzieć. Słuchaj mnie teraz, morderco, ponieważ jako starszy członek naszego szlachetnego Zakonu wydaję na ciebie wyrok za czyny, które mogą poświadczyć tutaj obecni. Zostajesz trzykrotnie skazany za podłe i tchórzliwe morderstwo, dokonane pod przykrywką szat tego Zakonu, co do listy twoich zbrodni dodaje bluźnierstwo. Na prośbę sir Karola de Saint Valery możesz żyć dalej, lecz nigdy nam za to nie podziękujesz. Już nigdy nikogo nie zabijesz, Godwinson, chyba że postanowisz sobie odebrać życie. Już nigdy też nie opowiesz nikomu o tym, co dziś zrobiłeś. Odwrócił się do Tama. -Trzymaj go nieruchomo. Wy dwaj chwyćcie go za nadgarstki, użyjcie łańcuchów i wyciągnijcie mu ramiona w moją stronę. - Przyglądał się, gdy wypełniano jego komendy, a potem skinął głową. — Dobrze. Teraz owińcie łańcuchy o oparcie krzesła, ale mocno. Po chwili Godwinson leżał bezbronny twarzą w dół na stole; jego ręce unieruchamiało krzesło po przeciwnej stronie, a stopy to, na którym siedział. Sinclair z kamienną twarzą odwrócił się do jednego ze swoich serwientów-weteranów, wskazując na ciężki berdysz wiszący, jak zawsze, u jego pasa. 68

Serwient pogmerał przy pasie i odpiął broń. Sinclair ją wziął, kiwnął głową i sprawdził krawędź klingi opuszką kciuka. Znad stołu zaczęło dobiegać stłumione kneblem jęczenie Godwinsona, sygnalizujące, że wie, na co się zanosi. Sinclair zacisnął usta, po czym wyrecytował: - Za potrójne morderstwo stracisz dłonie, które zabiły. Za hanieb ny grzech uknucia tych mordów stracisz język, za pomocą którego przyjąłeś zadanie i tym samym przypieczętowałeś swój los. Niech tak się stanie. Dwa ciężkie uderzenia ostrym jak brzytwa berdyszem uciszyły stłumione krzyki Godwinsona. - W ogniu są pogrzebacze. Przypalić kikuty, szybko! Teraz wyjąć knebel. - Odłożył berdysz i wyciągnął zza pasa sztylet, po czym schylił się, otworzył nieprzytomnemu człowiekowi usta i wsadził do środka czubek noża. Chwilę później wyprostował się, blady jak chusta i z zaciśniętymi wargami. - Zabrać go do medyków. Zanieście go twarzą w dół, żeby się nie zadławił krwią. - Wrzucił sztylet w ogień paleniska i wytarł zakrwawione palce w szmatę, którą wcześniej zakneblowany był okaleczony mężczyzna. - Niech tak się stanie - powtórzył bezgłośnie prastarą inwokację templariuszy, po czym odwrócił się i wyszedł z lochów.

5

Sir Williamie! Sinclair zatrzymał się na progu pokoju dziennego i odwrócił do spieszącego w jego stronę admirała. - Muszę z tobą porozmawiać. Wysłałem Tama, aby wezwał de Berengera i Montricharda, lecz kazałem mu się nie spieszyć, ponieważ chcę zamienić z tobą słowo, zanim przyjdą. Jeśli więc będziesz łaskaw poczekać na mnie w pokoju dziennym, będę tam za chwilę. Sinclair skinął głową i patrzył, jak starszy człowiek odchodzi pospiesznie korytarzem; wszedł do komnaty dopiero, kiedy Saint Valery zniknął za innymi drzwiami. Zanim jeszcze zdążył rozsiąść się wygodnie na krześle przy ogniu, znów stał na nogach: admirał wrócił, niosąc zwykłą, czarną, lśniącą butelkę i dwa małe kubki. Postawił je na jednym ze stołów i nalał do nich po porcji płynu, zmrużonym okiem sprawdzając, czy jest równo. - Masz, chcę, żebyś tego spróbował... Trzymam to w innej kom nacie, tam gdzie spotykam się z dygnitarzami odwiedzającymi komturię. Wszyscy oni potrafią docenić nasze spartańskie życie, lecz po tem lubią też zażyć nieco wygód życiowych. To wspaniały eliksir, lecz muszę go skrzętnie ukrywać, aby nie kusił moich braci... Bóg jeden wie, że kilkakrotnie kusił on mnie samego, a Arnold, świeć Panie nad jego szlachetną duszą, bardzo w nim gustował. Siadaj sobie. Siadaj gdziekolwiek, lecz wybierz miękkie krzesło... Mamy ich bardzo nie wiele, podobno tamto jest bardzo wygodne. Przyciągnij je do ognia. A teraz daj mi chwilę, jeśli łaska. Podniósł jeden z wypełnionych płynem kubków i podał go Sinclairowi. 70

- Masz, wypij. Zaciekawi cię to. Sir William wziął kubek bez słowa i uniósł go do ust, lecz upiwszy pierwszy łyk, zaniósł się kaszlem. Admirał zachichotał. - No tak. Uważaj, nie wylej! Ognisty trunek, prawda? Robią go be nedyktyni w swoim opactwie, położonym niedaleko stąd, na wschód. Wytrwaj jednak. Palący smak ustępuje, i uważam, że esencja uspokaja w ciężkich chwilach. Niech mi Bóg będzie świadkiem, sir Williamie, rzadko widuję ludzi, którym bardziej trzeba uspokojenia niż tobie w tej chwili. Jesteś napięty jak struna. Pij, pij jeszcze. Kiedy Sinclair ponownie, tym razem ostrożniej, zabrał się do sączenia trunku, admirał też zaczął pić, spoglądając na niego znad brzegu kubka. Młodszy rycerz był śmiertelnie blady, policzki miał zapadnięte, a bruzdy dookoła ust rysowały się wyraźnie. Widać było, że wymierzanie sprawiedliwości dużo go kosztowało, a Saint Valery'emu bardzo było go żal. Sprawowanie prawdziwego przywództwa przez dawanie przykładu nigdy łatwe nie było - nauczyło go tego doświadczenie całego życia - lecz w takich chwilach branie na swoje barki odpowiedzialności za decyzje właściwe zwierzchnikowi potrafiło być paraliżująco bolesne. -Jeszcze, sir Williamie. Pij jeszcze. Będzie łatwiej, obiecuję. Sinclair wychylił jeszcze jeden, tym razem głębszy łyk i zamknął oczy, na chwilę zatrzymując słodki, ognisty płyn w ustach, po czym pozwolił mu spłynąć do przełyku. Saint Valery pokiwał wolno głową, patrząc na niego. - Powiedz zatem, jak się czujesz? Sinclair otworzył oczy. - Jak się czuję? A jak powinienem się czuć? Właśnie okaleczyłem człowieka. Własnymi rękami odciąłem mu dłonie i język. Jak ty byś się czuł, admirale, po tak chwalebnym wyczynie? Czuję się brudny i splugawiony, jakbym był równie nieludzki jak łajdak, którego zmasakrowałem. - Wymierzyłeś sprawiedliwość, i to w niezwykle godny podziwu sposób, mój panie. Nie masz powodu czuć się splugawiony. Jak bardzo słusznie zauważyłeś, gdybyś nic nie zrobił, jutro człowiek ten odszedłby wolno, nietknięty, śmiejąc się z nas. Teraz będzie miał całe życie, aby odpokutować za swoje grzechy. - Odpokutować? Hmm. On nie z tych, admirale. Wątpię, czy cze71

gokolwiek będzie żałował, poza tym, że nie zabił mnie, kiedy po raz pierwszy skrzyżowaliśmy miecze. - Ależ on już nigdy nie chwyci miecza. Ani kuszy. A jednak został przy życiu. - Być może. Może też umrzeć od ran. - Nie, dopóki znajduje się w rękach naszych braci medyków. Świetnie wiedzą, co robią. - Tak, lecz jutro zostaną aresztowani, a ich umiejętności mogą ich nie uratować. To sprawiło, że admirał się zamyślił. - Sir Williamie, nie wspomniałeś nic o tutejszym garnizonie i o tym, czego będziesz od niego oczekiwał. - Zdaję sobie sprawę. Lecz czytałeś rozkazy mistrza, sir Karolu. Nie mają robić nic, tylko poddać się jutrzejszym wydarzeniom. Opór spowodowałby chaos, a także dałby de Nogaretowi pretekst do spustoszenia komturii. Uznałby to za powstanie i bunt; potoczyłyby się głowy. Twój garnizon ma się poddać na żądanie. Zostaną zabrani do aresztu, lecz poza tym nic im się nie stanie. Ich głównym zadaniem będzie stworzenie na początku pozorów normalnej sytuacji, co pozwoli uciec nam na morze bez przeszkód. Ich zwycięstwem będzie ocalenie floty i naszego skarbu, choć nie będą wiedzieli o tym drugim. — Ponownie uraczył się napitkiem. - Świetna mikstura. Jak się nazywa? Admirał wzruszył ramionami. - Nie znam jej nazwy. To po prostu trunek warzony przez benedyktynów, destylowany z wina i doprawiony pachnącymi, smacznymi ziołami oraz przyprawami. Czy mogę zadać ci osobiste pytanie, sir Williamie? - Tak, pytaj śmiało. - Na twarzy Sinclaira na powrót pojawił się ślad rumieńca, a zmarszczki koło ust były mniej widoczne niż wcześniej. Saint Valery odchrząknął, czując w gardle smak trunku. - Chodzi o tę sprawę ze Szkocją. Kiedy byłeś tam ostatnio? Sinclair osuszył kubek, odstawił go na podłogę i wstał. Oparł swój nieodłączny miecz o krzesło i przesunął dłońmi po twarzy, jakby wycierał z niej zmęczenie. - Obawiam się, że zbyt dawno, admirale. Moja stopa nie postała w Szkocji od ponad dwunastu lat. Dlaczego pytasz? 72

- Spodziewałem się takiej odpowiedzi, a jednak dokładnie wiesz, co się tam dzieje, twoje wieści są aktualne. Jak ty to robisz? - Mam tam siostrę, admirale. Młodszą siostrę, Margaret, która choć nie zna swojego brata zbyt dobrze, postanowiła zawiadamiać go o wszystkim, co dzieje się w rodzinie. Uważa to za swój święty obowiązek, a przez te pięć lat byłem jej za to wdzięczny, ponieważ jest inteligentna i dowcipna, jej listy łatwo się czyta i pełne są miłych memu sercu, wesołych opowieści o domowym życiu. - Rozumiem. A jakim sposobem je otrzymujesz? - Przez Zakon. Każe je regularnie wysyłać z Zakonu w Edynburgu do jego paryskiej siedziby. Najnowszy plik jedenastu listów dostałem, kiedy mistrz de Molay wezwał mnie do Paryża, aby poinformować o sytuacji obecnej. Ostatni napisano niecałe trzy miesiące temu. -1 to jest twoje źródło wiadomości o królu Szkocji? Czy twoja siostra ma dostęp do takich informacji? - Do pewnego stopnia. W części listów Peggy... tak ją nazywamy... pisała o królu Robercie i jego kłopotach, o tym, jak wpływają one na losy jej i Edwarda. Stąd wiem o wydarzeniach i plotkach towarzyszących zeszłorocznemu wstąpieniu króla na tron. - Ten Edward jest więc twoim bratem? - Nie, admirale, to mój szwagier, mąż mojej siostry. Nazywa się Edward Randolph. Sir Edward Randolph. Saint Valery uniósł głowę zdumiony. - Sir Edward Randolph? Czy jest spokrewniony z sir Tomaszem Randolphem? - Tak, są braćmi. - Na Boga! Zatem twoja... twoja siostra... - To lady Margaret Randolph. Co w związku z tym? - Musi być siostrą przez małżeństwo lady Jessiki Randolph. Sinclair wzruszył ramionami. - Nie znam lady Jessiki Randolph. Peggy nigdy o niej nie wspominała. Ale też nie znam sir Edwarda. Przyjaźniłem się z jego starszym bratem Tomem za lat chłopięcych, a właściwie dziecięcych, a jego drugi brat, James, był wtedy malutki; miał nie więcej niż siedem czy osiem lat. Edward urodził się po tym, jak opuściłem dom, więc możliwe, że jest też jakaś siostra lub dwie, których nigdy nie poznałem. - Nie, nie mogłeś poznać lady Jessiki. Jak podejrzewam, nie zna jej 73

też twoja siostra, choć z pewnością słyszały o sobie. - Saint Valery mówił cicho i dziwnie marszczył czoło. - Tak jak powiadasz, lady Jessica jest znacznie młodsza i rzadko odwiedza Szkocję. To wdowa, która wiele życia spędziła tu, we Francji, a potem w Anglii, gdzie jej mąż był przedstawicielem króla Filipa. Nazywał się baron Etienne de Saint Yalery. Był moim młodszym bratem. Lady Jessica to la baronne Jessica de Saint Valery. Oznaczałoby to, że jesteśmy w jakiś skomplikowany sposób skoligaceni. Zaskoczony Sir William zamrugał, nie wiedząc, co na to rzec. - A zatem z przyjemnością będę nazywał cię kuzynem, admirale. Czasami można odnieść wrażenie, że Bóg umieścił nas w maleńkim świecie, choć jest on tak ogromny. Mało więc prawdopodobne, abym spotkał lady Jessicę w Szkocji? - Nie. Jest tutaj. Zdumiony nielogiczną odpowiedzią Sinclair zapytał: - Co masz na myśli, panie, mówiąc, że jest tutaj? - To, co słyszałeś. Lady Jessica Randolph znajduje się tutaj. - We Francji? -W La Rochelle, w tej komturii, i jest w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Chroni się tu przed Wilhelmem de Nogaretem. Tam Sinclair uratował jej dzisiaj życie. Widząc wyraz całkowitego zaskoczenia na twarzy towarzysza, Saint Valery kiwnął głową. - Tak, dobrze usłyszałeś. Kobieta, którą Tam przewiózł dziś po po łudniu przez bramy, to żona mojego brata... Wdowa po moim bracie. Tuż przed twoim przyjazdem poszła spać na górę. Była w drodze od wielu dni, ścigana, i to ją wyczerpało. Postanowiłem, że tej nocy bar dziej przyda się jej sen niż czuwanie. Lecz od tamtej chwili wszystko się zmieniło i chciałem ci powiedzieć, że tu jest, oraz wyjaśnić dlacze go. Która godzina? Sinclair wzruszył ramionami. - Pewnie już prawie północ. - Zapewne. A zatem dziś po raz pierwszy w historii tej komturii nie odśpiewano pod jej dachem nieszporów. Jak rzekłem, wieści, które przyniosłeś, zmieniły wszystko, a lady Jessica nie ma o tym pojęcia. Przerwał i zamyślił się głęboko. Sinclair zadał pytanie, które go dręczyło: 74

- Dlaczego miałaby cokolwiek wiedzieć, admirale? To kobieta, a rozmawiamy o sprawach Zakonu. Od kiedy mają one jakiekolwiek znaczenie dla kobiet? Admirał rzucił mu ostre spojrzenie, jakby miał go zrugać. -Ten szczególny aspekt naszej sytuacji oczywiście nie ma z nią związku, lecz istnieją inne kwestie, które jej dotyczą, i to bezpośrednio. Pokłada w Zakonie, który od dawna chroni jej interesy, zaufanie i oddała w jego ręce zarówno swoją misję, jak i samą siebie. - Zerknął w stronę drzwi, co przypomniało Sinclairowi, że wkrótce dołączą do nich dwaj zastępcy. Admirał przechylił kubek, aby wysączyć ostatnie, cenne krople, a potem zajrzał do środka, mrużąc oczy i oblizując dokładnie usta. Po chwili podjął: - Opowieść Jessiki jest długa, a choć niezwiązana bezpośrednio z naszą obecną niedolą, są pewne wspólne elementy... - Ponownie rzucił okiem w stronę drzwi, a potem znów odwrócił się do Williama, po raz drugi odpędzając jakąś myśl. - Na pewno już odpoczęła. Śpi od wielu godzin, a de Berenger i Montrichard wkrótce tu będą. Lecz czy miałbyś przedtem ochotę jeszcze na łyczek? Sir William zawahał się, a potem rzekł: - Tak, chętnie. - Świetnie. Dołączę do ciebie. Ale tylko odrobinę. Napój ten, choć pyszny, jest niewiarygodnie mocny. - Wrócił do stołu i nalał po małej porcji bursztynowego płynu. Potem zamknął dokładnie butelkę i dotknął swoim kubkiem naczynia Sinclaira. - Od kiedy odkryłem ten napój, sir Williamie, cieszę się, że nie wylewamy już z naszych kielichów libacji. Zaprawdę byłoby to marnowanie niebiańskiego nektaru. Wypijmy za jutro i potępienie dla de Nogareta. - Z przyjemnością. Za potępienie dla de Nogareta. Lecz opowiedz mi więcej o twojej bratowej, ponieważ jej sytuacja mnie intryguje. Dlaczego w ogóle tu jest i dlaczego ściga ją de Nogaret? Mówiłeś chyba, że mieszka w Anglii. - Tak było. A ponieważ jej historia wiąże się z de Nogaretem, jeśli twoje ostrzeżenie okaże się prawdziwe, będzie w śmiertelnym niebezpieczeństwie; ten diabeł podda ją torturom, aby dostać to, czego chce. Sinclair nie miał złudzeń co do złych zamiarów kanclerza. 75

- Z pewnością tak zrobi, jeśli ją złapie. Nie ma co do tego wątpliwości. Ale czegóż on chce? I dlaczego lady Jessica w ogóle przebywa we Francji, skoro jest poszukiwana? - Chce pieniędzy, sir Williamie. Doradca króla wyczuł pieniądze. Cóż innego, poza nienawiścią, kieruje tym człowiekiem? - Saint Valery westchnął. - Wspomniałem już, że mój brat Etienne był przedstawicielem króla. Wysłano go do Anglii, aby zarządzał sprawami Filipa na dworze Edwarda Plantageneta. - Admirał usiadł na krześle i odchylił się, splatając palce na brzuchu. - W Anglii znalazł dla siebie sposobności handlowe, wszystkie legalne i, jak uznał, nie stanowiące przedmiotu zainteresowania dla jego pana. Podczas krótkiej wizyty we Francji udał się na południe, do Langwedocji; jak się dowiedziałem, specjalnie po to, aby rozpocząć tam handlowe przedsięwzięcie z człowiekiem, z którym zaprzyjaźnił się lata wcześniej, żydowskim handlarzem, Jeszuą Bar Symeonem, mieszkającym w nadbrzeżnym mieście Beziers. Etienne nikomu o tym wtedy nie wspomniał, nawet nam, rodzinie; swoim zwyczajem wolał utrzymać własne sprawy w tajemnicy i chronić je przed innymi. Potem wrócił do Anglii, zostawiając przedsięwzięcie w rękach tego Bar Symeona, i wszystko wskazywało na to, że kwitło ono przez prawie dwadzieścia lat, aż dwa lata temu Bar Symeon zachorował. Był już wtedy bardzo stary, ponad dwadzieścia lat starszy od Etienne'a. Wiedział, że umiera, a charakter jego umowy z moim bratem nie pozwalał mu na zlecenie pracy komuś innemu. Starzec spieniężył więc wszystkie zasoby, a cały dochód zdeponował u naszych braci w Marsylii. Ówczesny preceptor, wspaniały człowiek, Teodoryk de Champagne, wydał odpowiednie dokumenty dotyczące transakcji, lecz zamiast je wziąć, Bar Symeon poprosił o przesłanie ich, a przede wszystkim listu kredytowego, bezpośrednio mojemu bratu, do Londynu. Saint Valery ostrożnie odstawił kubek na ziemię, wstał i zaczął chodzić po pokoju, splatając teraz dłonie za plecami i pochylając głowę tak, że jego długa, rozwidlona broda rozłożyła się na klatce piersiowej. - Niestety prośby tej nie można było spełnić, ponieważ naruszała ona nasze zasady... zasady naszego systemu. Zatrzymał się i zerknął z ukosa na sir Williama. - Jesteś człowiekiem czynu, sir Williamie, rycerzem i członkiem 76

Rady, lecz podejrzewam, że miałeś niewiele do czynienia z handlową stroną naszych poczynań, więc nie wiem, czy znasz sposób działania tego systemu. — Urwał, czekając na odpowiedź Sinclaira. Sir William potrząsnął głową i ruchem dłoni poprosił, aby admirał kontynuował. Saint Valery ponownie jął spacerować po komnacie, gestykulując ręką dla podkreślenia swoich słów. - Przede wszystkim, i to wiesz na pewno, jest on zasadniczo prosty. Człowiek, którego czeka długa i niebezpieczna podróż, zawozi swoje pieniądze do najbliższej siedziby Zakonu. Składamy je w skarbcu i wydajemy mu dokument, oficjalny list kredytowy świadczący o tym, jaką sumę nam powierzył; potem wiezie on go ze sobą i dotarłszy na miejsce, przedstawia go tamtejszym braciom. Tymczasem nasza flota dostarcza dokument potwierdzający transakcję oraz zawierający zaszyfrowane hasło do tej siedziby Zakonu, do której postanowił udać się ten człowiek. Na miejscu nasz podróżnik przedstawia list uwierzytelniający, dowodzi swojej tożsamości, co jest koniecznym zabezpieczeniem przed oszustwami, oraz podaje hasło, po czym otrzymuje sumę równą tej, która zawarta jest w liście kredytowym, pomniejszoną o drobną opłatę administracyjną. Jako system działa to bardzo dobrze, lecz ma swoje ograniczenia. Człowiek wymieniony w liście musi mieć go ze sobą i przedłożyć go osobiście. List nie może być nikomu odstępowany, żadnych przedstawicieli lub pełnomocników, ponieważ gdyby było to możliwe, cały system by się zawalił: nie można byłoby tak naprawdę zweryfikować niczyjego prawa do funduszy. W tym konkretnym przypadku sytuacja była patowa. Bar Symeon wiedział, że zbliża się jego koniec. W preceptorii doznał jakiegoś ostrego ataku i był przekonany, że zostało mu najwyżej kilka dni. Powiedział de Champagne'owi, że choruje od miesięcy, jego stan cały czas się pogarsza i nie spodziewa się, że ujrzy ponownie swój dom; z jego wyglądu i konwulsji, których sam był świadkiem, de Champagne wnioskował, że to prawda. Nie miałoby zatem sensu wypisywanie listu w imieniu starca, ponieważ wraz z jego śmiercią depozyt przepadłby na zawsze, uległby konfiskacie i zostałby wchłonięty przez nasz system. Z tego samego powodu nie był on w stanie ponownie wypłacić swoich funduszy z Marsylii i zabrać ich ze sobą. Teodoryk musiał uporać się z dylematem natury moralnej. - Nic dziwnego. Co zatem zrobił? 77

Saint Valery zatrzymał się i patrzył w płomienie. - Pomodlił się. A potem podjął decyzję, która ignorowała ograniczające go reguły, w tym wypadku uniemożliwiające mu podjęcie właściwego moralnie działania... Stary Bar Symeon opowiedział mu całą historię, zapewne z desperacji, kiedy zdał sobie sprawę, że niechcący znalazł się w bardzo niezręcznej sytuacji, więc de Champagne wiedział, że fundusze słusznie należały się mojemu bratu. Dlatego też postąpił wedle własnego uznania, przecząc wszystkim naszym regułom, i wypisał list kredytowy na Etienne'a. Potem wysłał mi zapieczętowane dokumenty wraz z listem wyjaśniającym sytuację; napisał też, że Bar Symeon zapewnił go, iż Etienne będzie znał hasło, ponieważ od początku swojej współpracy używali tego samego. De Champagne i ja znamy się od wielu lat, więc zaufał mi, że zachowam tę sprawę dla siebie. Oczywiście Bar Symeon już wtedy nie żył. Zmarł dwa dni po zakończeniu transakcji. - Hmm... - Sir William siedział pochylony, słuchając uważnie, a teraz nie mógł się doczekać tego, co było dalej. - Co zrobiłeś? - Na początku nic. Byłem całkowicie zaskoczony, ponieważ nic o tym nie wiedziałem, nie podejrzewałem nawet, że Etienne prowadzi interesy z Żydem, którego najwyraźniej darzył wielkim szacunkiem; jak się okazało, słusznie. Lecz kiedy wszystko przemyślałem, naradziłem się z moim przyjacielem, sir Arnoldem de Thierry, rozmawiając z nim jako preceptorem komturii w La Rochelle, ponieważ choć wiedziałem, co muszę zrobić, wydawało mi się to aroganckim i dumnym sposobem postępowania, tak odbiegającym od ograniczeń nałożonych przez nasze zasady. Jednak Arnold uznał, że postępuję słusznie, i zachęcił mnie, abym ziścił swój plan. - Wysłałeś więc list bratu do Anglii. - Nie. Tego nie mogłem zrobić. To stanowiłoby jaskrawe naruszenie naszego prawa. Przechowałem list tutaj; musiał odebrać go osobiście. Zawiadomiłem go jednak listownie, że mam dla niego dokumenty. Zapewne mniej więcej na tym etapie wywąchał sprawę de Nogaret, choć wtedy o tym nie wiedzieliśmy. Lecz do chwili, kiedy nastąpiła transakcja i wysłano mi dokumenty, nikt, nawet ja i reszta rodziny, nie miał pojęcia ani o tym, co łączyło Etienne'a z Bar Sy-meonem, ani nawet o jego istnieniu. Zdradzić musiał zatem ktoś z nas, któryś z braci w Marsylii, przekupiony przez de Nogareta rycerz 78

lub serwient. Ledwie mogę w to uwierzyć; dręczy mnie to bardziej, niż potrafię wyrazić, lecz nie umiem znaleźć innego wyjaśnienia. W każdym razie wydało się: de Nogaret został o tym poinformowany, a reputacja naszego Zakonu zszargana. - Skąd wiesz, że zdradził ktoś w Marsylii? Być może szpieg stacjonował tutaj i przeczytał twój list, zanim go wysłałeś. - Niemożliwe, sir Williamie, ponieważ napisałem i zapieczętowałem go sam i tego samego dnia wysłałem na pokładzie jednej z naszych galer, zmierzającej do Londynu. Jednak zanim dotarła do celu, mój brat zdążył już wypłynąć do Francji na pilne wezwanie króla. I tak szykował się do przyjazdu tutaj wraz z lady Jessicą, aby odwiedzić naszą matkę, która bardzo kocha swoją synową, więc jedynie przyspieszył plany i wyjechał tuż po otrzymaniu wiadomości od króla. Na szczęście dla lady Jessiki z powodu pilności wezwania Etienne zostawił ją w siedzibie Zakonu w Hawrze i sam pojechał do Paryża. Dowiedzieliśmy się później, że po przybyciu został aresztowany i wtrącony do więzienia, gdzie poddano go długim torturom i gdzie w końcu zmarł. Sir William siedział w milczeniu, analizując to, co usłyszał, a potem opadł ciężko na oparcie krzesła i,podparł podbródek na dłoni, a łokieć na poręczy. - Dlaczego zatem de Nogaret wcześniej nie walił w nasze drzwi? Jeśli torturowali twojego brata przez dłuższy czas, na pewno powie dział im wszystko. -To prawda, ale nie wiedział nic... a przynajmniej nic, co przydałoby się de Nogaretowi. Etienne opuścił Anglię, zanim dotarł tam mój list. Nie dostał go i nie słyszał nawet o chorobie Bar Symeona, a co dopiero o jego śmierci. Na pewno nie orientował się, że cały jego majątek spieniężono i że dochód z tej sprzedaży znajduje się u nas. Mógł powiedzieć oprawcom jedynie to, co zgodnie z jego wiedzą stało się, zanim starzec zachorował. De Nogaret popełnił duży błąd: wykonał ruch zbyt wcześnie. Dzięki raportowi szpiega w Zakonie wiedział, że fundusze są w naszych rękach, lecz nie mógł nic zdziałać bez listu uprawniającego, a nie wiedział, gdzie on jest. Dzięki Bogu, nasze prawa są w takich kwestiach jasne. List kredytowy otrzymuje deponent, nie robi się kopii. Fundusze przechowujemy my, a żaden król czy zausznik króla nie ma władzy nad Zakonem. De Nogaretowi nigdy nie 79

przyszłoby do głowy, że jeden z preceptorów mógłby naruszyć nasze przepisy i zrobić to, co de Champagne faktycznie zrobił: wysłać dokumenty mnie. Dlatego też założył rzecz najbardziej oczywistą; uznał, że list wciąż istnieje i że Bar Symeon oddał go na przechowanie jakiemuś krajanowi. - Czyli innemu Żydowi. Poczekaj no chwilę. - Sinclair marszczył brwi, a jego myśli gnały jak oszalałe. — Kiedy to wszystko się stało? - Ponad rok temu, prawie dwa. - Przed pogromem. - Tuż przed nim. Plany tego wydarzenia musiały być już wtedy na zaawansowanym poziomie, ponieważ była to ogromna operacja. - Fakt, i nie został dziś przy życiu we Francji ani jeden Żyd, który mógłby to potępić, nawet gdyby ktokolwiek chciał go wysłuchać. Uważano za słuszne i stosowne, aby skonfiskowane pieniądze Żydów, bogactwa zabójców Chrystusa, trafiły do skarbca Francji. - Mówisz tak, jakbyś się z tym nie zgadzał. - Bo tak jest. Jesteś zaskoczony, choć znasz korzenie naszego prastarego Bractwa Syjonu. Nie chcę mieć nic wspólnego z nienawiścią do Żydów. Uważam, że jest podła i poniżająca, wiąże się z przeczeniem temu, że sam Jezus był Żydem. - To prawda. Saint Valery usiadł ponownie i podniósł kubek z podłogi. - Lecz żaden z francuskich Żydów, oczywiście poza Bar Symeonem, nie miał nic wspólnego z pieniędzmi Etienne'a. Tylko my, bracia Zakonu, wiedzieliśmy cokolwiek na ich temat... - Upił łyk z kubka. - Czy przyszło ci do głowy, że właściwie można by nas uznać za lichwiarzy? Sinclair zerknął na admirała z ukosa. - Nie, ponieważ nimi nie jesteśmy. Pobieramy małą opłatę, aby pokryć koszty naszej działalności, ochrony i transportu dóbr, lecz da leko temu do lichwy. -Tak twierdzimy, ale czy to prawda? Mamy tyle tajemnic, nieznanych nawet dla nas samych, że obawiam się, iż prawda być może zaginęła od czasu, kiedy założono Zakon w Zamorzu. Czy możesz na przykład podać mi prawdziwe znaczenie pierwszej pieczęci Zakonu, na której widnieją dwaj rycerze na jednym koniu? - Sigillum Militum Christti Przedstawia ona jedynie to, że 80

w najwcześniejszych dniach rycerze byli tak ubodzy, że dwaj ludzie często musieli jeździć na jednym koniu. Saint Valery wykrzywił usta z pogardą. - I w tym przypadku tak się mówi. Lecz ja w to wątpię. Zastanów się, sir Williamie. Pierwszych dziewięciu członków drużyny Hugona de Paynsa należało do Zakonu Syjonu, wtedy zwanego Zakonem Od rodzenia w Syjonie. Po odkryciu, którego dokonali w ruinach Świąty ni, ich liczebność wzrosła i narodził się Zakon Świątyni, pełen chrze ścijańskiego ognia i zapału, podszyty bigoterią i żądzą krwi. Uważam, iż ich pierwszy symbol, pieczęć z dwoma rycerzami, był paradoksem, moim zdaniem wymyślonym przez samego de Paynsa, założyciela Za konu Świątyni. Według mnie przedstawia on fundamentalną dwo istość przeobrażonej organizacji, nie dwóch ludzi na jednym koniu, lecz dwóch ludzi w każdym z założycieli; jednym z nich jest rycerz Zakonu Świątyni, a drugim członek znacznie starszego Bractwa Syjo nu. Może to bzdura zrodzona ze zbyt wielu myśli i samotności, lecz znajduję w niej pocieszenie. Jego rozmówca pokiwał wolno głową. - Nigdy bym na to nie wpadł - powiedział w końcu cichym i pełnym podziwu głosem. - Nawet gdybym dożył stu lat. Lecz słysząc to z twoich ust, jestem skłonny uznać, że to prawda. - Uśmiechnął się, a potem pochylił, aby podnieść kubek. Wychylił zawartość i przez długą chwilę rozkoszował się jej ognistą mocą, a kiedy znów się odezwał, jego głos był jeszcze cichszy niż wcześniej. - Tak naprawdę niewielu rzeczy się w życiu uczymy, czyż nie? Większość z nas nie może się doczekać, aby zapomnieć wszystko, co wie. Ale o czym rozmawialiśmy wcześniej? - O pogromie Żydów, o tym, jak bardzo się udał. - Ach, tak. - Sinclair zerknął na pusty kubek, który trzymał, i podniósł go, potrząsając głową. — Ci benedyktyni chyba parają się magią. Nigdy wcześniej nie próbowałem czegoś podobnego... Kręci mi się w głowie. - Machnął ręką, oddalając ten temat. - A wszystko to stało się prawie dwa lata temu. Co potem spotkało baronową? - Uratowali ją jej ludzie. - Jacy ludzie? Jak? - Ona i Etienne podróżowali zawsze ze szkocką strażą, przydzieloną im przez samego lorda Tomasza Randolpha. Ludzie ci byli lojalni 81

niczym wilczury i równic brutalni. Jadąc do Paryża, Etienne zabrał połowę z nich ze sobą. Byli przy nim podczas aresztowania, a straż królewska wycięła ich w pień, kiedy próbowali interweniować. Nie ufając jednak nikomu, wcześniej wystawili czujki przed bramą. Ci zobaczyli, co się stało, natychmiast wrócili do Hawru, zarekwirowali okręt i zawieźli swoją panią w bezpieczne miejsce, ale do ojczyzny, Szkocji, nie do Anglii. Jak mówiłem, byli nieufni, a Edward, król Anglii, od lat wojował ze Szkotami, więc strażnicy baronowej postanowili wrócić z nią do domu, a nie zdawać się na dobrą wolę Anglików. Wtedy nic o tym nie wiedziałem. Ostatecznie list, który wysłałem bratu, trafił z londyńskiej siedziby do Zakonu w Edynburgu, lecz zdążyło już upłynąć dobre sześć miesięcy. Wtedy, trochę ponad miesiąc temu, lady Jessica całkiem niespodziewanie przypłynęła do La Rochelle, aby odzyskać skarb, który przechowywaliśmy dla niej jako wdowy po moim bracie. - Zapewne to niemało pieniędzy. - Ton Sinclaira był ironiczny, lecz Saint Valery kiwnął głową. - Tak. Sześć wielkich skrzyń sztabek złota oraz pięć srebra w sztabach i monetach. Dość dużo, aby zapłacić okup za króla... lub wesprzeć go w chwili desperackiej potrzeby... Lady Jessica mówi całkiem otwarcie o swoich zamiarach. Chce dać złoto Robertowi Bruce'owi, królowi Szkotów. Ma do tego oczywiście pełne prawo, lecz wiąże się to z innym problemem, którego nie przewidziałem. Potrzebowałem hasła, aby zgodnie z prawem udostępnić pieniądze, a tylko Etienne mógł je znać. Wysłałem więc kolejny list, do Teodoryka de Cham-pagne, wyjaśniając mój dylemat i prosząc o hasło, ponieważ on posiadał jedyny duplikat listu. Podał mi je bez komentarza czy sprzeciwu. Tymczasem lady Jessica postanowiła odwiedzić moją matkę w Tours. Wdowa po moim bracie to kobieta o silnej woli i była przekonana, że nie spotka jej żadne niebezpieczeństwo, pod warunkiem że pojedzie sama, z towarzyszeniem jedynie nielicznej eskorty. -I? - Zdradzono ją. De Nogaret przekupił rządcę gospodarstwa mo jej matki. Ten wysłał gońca do Paryża, lecz potem był na tyle głupi i arogancki, że zażądał, aby lady Jessica została na miejscu, kiedy przy gotowywała się do wyjazdu. Mój najmłodszy brat, Gilbert, zabił go i zbiegł, zostawiając za sobą ślady i pozwalając lady Jessice uciec. 82

Saint Valery przerwał, a potem ciągnął spokojnie: - Nie mieliśmy żadnych wieści od Gilberta od czasu, kiedy zniknął, lecz mamy nadzieję, że wciąż żyje. Tymczasem lady Jessicę ścigano po całej Francji i gdyby twój krewniak Tam Sinclair nie udzielił jej dzisiaj pomocy, zostałaby schwytana, kiedy usiłowała wjechać do La Rochelle. Towarzyszyli jej trzej mężczyźni, których mordu byłeś świadkiem. Wynajęła ich, aby przemycili ją do miasta, lecz oni się wystraszyli, kiedy strażnicy zaczęli drugi raz sprawdzać ich wózek, ponieważ wiedzieli, że zostali nakryci. - Zatem teraz chcesz zapewne, abym odwiózł tę damę z powrotem do Szkocji. Saint Valery spojrzał na Sinclaira. - Tak, lecz nie sam. Pamiętaj, że jadę z tobą. Poza nią będziesz też wiózł i chronił skarb dla króla Szkotów. Należy do mojej bratowej i ma niewyobrażalną wartość, a jeśli zostanie tutaj, de Nogaret przechwyci go i nawet jeśli nie powiedzie mu się nic innego, odniesie tym sposobem spore zwycięstwo. Skarb załadowano już na moją galerę, wraz z naszymi, skromniejszymi zasobami. - Skromniejszymi zasobami? Czy mogę spytać, jakie to zasoby? - Tak, to żaden sekret. To nasza własna rezerwa, z której spłacamy listy kredytowe: złote i srebrne sztaby oraz monety. Jej też nie mogę zostawić w darze de Nogaretowi, ponieważ to ją zająłby najpierw w imieniu swojego pana, a Filip ma już aż nadto pieniędzy Zakonu. - Oczywiście, zapomniałem o funduszach przechowywanych w każdej komturii. Ile tego jest? - Mniej niż w kufrach baronowej, lecz zdecydowanie zbyt dużo, aby to zostawić. Sześć wielkich skrzyń zawierających dwanaście tysięcy złotych bezantów. Will gwizdnął. - Będziemy najbardziej obładowaną skarbami flotą na wszystkich morzach. - W istocie... Oczywiście pod warunkiem, że twoje ostrzeżenie jutro się spełni. - Tak będzie, admirale. Przekonało mnie o tym to potworne wydarzenie z Godwinsonem. - Zgadzam się z tobą, lecz zaczynam się zastanawiać, co zatrzymało de Berengera i Montricharda. Pusty? - Sir William kiwnął głową, 83

odwracając kubek do góry dnem. - Dobrze, daj mi go zatem, a ja go schowam wraz z butelką. Kiedy tylko Saint Valery ruszył, aby to zrobić, rozległo się pukanie, po czym jakiś młody mnich otworzył drzwi, aby wpuścić dwóch zastępców admirała. Ten powitał ich, a potem podszedł do wejścia, aby porozmawiać z młodym bratem, który pełnił tam straż. Nakazał mu iść na górę i obudzić kobietę, którą gościli, zachowywać się w sposób uprzejmy, dyskretny i spokojny, nie wspominać ani słowem o wydarzeniach tego wieczoru i poprosić ją, aby zechciała dołączyć do niego najszybciej, jak będzie to możliwe. Sir William wpatrywał się w płomienie, czując dziwne zawroty głowy i rozmyślając o wielkookiej kobiecie u bram miasta.

Diabelska robota 1

Jessie Randolph ocknęła się błyskawicznie i kiedy zdała sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie jest, serce zaczęło jej walić ze strachu. Gdziekolwiek była, panowało tam zimno i absolutne ciemności; ani odrobina światła nie rozjaśniała mroku ani nie rzucała cienia, a powierzchnia, na której leżała, była twarda jak kamień. Szyję miała niewygodnie wygiętą, z czego wywnioskowała, że głowę ma uniesioną na jakimś podgłówku, ale i on był sztywny. Jestem na podłodze. W lochu. Znaleźli mnie. Ludzie de Nogareta. Tłumiąc panikę i zaciskając zęby, aby nie ulec przemożnej potrzebie krzyku, wyciągnęła ostrożnie ręce na boki i niemal zaszlochała z ulgi, kiedy odkryła, że jej nadgarstki nie są skute kajdanami, a pod dłońmi leży szorstki materiał siennika. Sięgnęła dalej i wymacała skraj wąskiej pryczy. Gdzie ja jestem? Wtedy bardzo blisko niej rozległo się pukanie i zorientowała się, że to ją obudziło. Wciąż leżała nieruchomo, nie wiedząc, czego się spodziewać, i czuła, że strach, lodowato zimny i ciężki jak ołowiana kula, wypełnia jej brzuch. - Pani? Czy śpisz, pani? Pytający głos był cichy, lecz naglący, jakby jego właściciel nie chciał narobić zbyt wiele hałasu. Nie brzmiał ani trochę groźnie. Dotknęła dłońmi ubrań, badając je, czując ciepło swojego ciała pod materiałem. Jestem wciąż ubrana i nie czuję żadnego bólu. - Pani? - Znów pukanie, tym razem głośniejsze. Jessie nabrała tchu, chcąc, aby jej głos brzmiał pewnie. 85

- Słucham. O co chodzi? - Admirał Saint Valery prosi, abyś dołączyła do niego na dole. Natychmiast, pani, jeśli łaska. Karol! Oczywiście, jestem w komturii w La Rochelle. Świadomość ta spłynęła na nią momentalnie, odpędzając całe przerażenie; usiadła i spuściła stopy na kamienną podłogę, ciesząc się dotykiem jej wstrząsająco zimnej powierzchni. Czuła tak wielką ulgę, że miała ochotę otworzyć drzwi i ucałować stojącego za nimi człowieka. Była w La Rochelle! Bezpieczna! Poczuła, że uśmiecha się szeroko na myśl o wyrazie twarzy tego człowieka, gdyby naprawdę otworzyła drzwi i go pocałowała. To na pewno mnich. Pewnie padłby martwy u jej stóp. Spróbowała stłumić euforię i odpowiedzieć spokojnym głosem. - Dziękuję. Powiedz admirałowi, że zaraz będę. - Dobrze, pani. - U dołu niewidocznych drzwi jaśniała linia światła, która zniknęła, kiedy mężczyzna odwrócił się, aby odejść. - Poczekaj! Proszę, poczekaj. - Podbiegła do drzwi, kierując się pasmem światła, i na oślep znalazła klamkę. Zatrzymała się, przebiegła dłońmi po stanie sukni i strzepnęła spódnicę, upewniając się, czy jest przyzwoicie zakryta, po czym odciągnęła ciężkie skrzydło. Mężczyzna stojący na zewnątrz był młody, a jego tonsura lśniła nawet w mroku oświetlonego pochodniami korytarza. Miał na sobie brązową opończę serwienta Zakonu i wlepiał w nią wzrok, ściskając grubą świecę w lichtarzu. Wytrzeszczył oczy, a ona zdała sobie sprawę, że na pewno jest rozczochrana. Ten biedak zapewne widział niewiele kobiet w swoim życiu, a teraz stał twarzą w twarz z taką, której włosy pewnie były w skandalicznie nieprzyzwoitym nieładzie. Wyciągnęła do niego rękę. - Wybacz, jeśli cię przestraszyłam, bracie, lecz czy możesz zostawić mi tę świecę? W mojej izbie nie ma światła, a ja muszę się przygoto wać do spotkania z admirałem. Młodzieniec zbliżył się z powagą, podając jej świecę. - Oczywiście, pani. Czy jedna wystarczy? Mogę przynieść więcej, jeśli będą ci potrzebne. - Niech cię Bóg błogosławi, bracie. Tak, jeśli łaska. Światła nigdy za wiele. Przynieś, ile możesz, a będę ci wielce wdzięczna. Młody człowiek skinął głową i odszedł pospiesznie, a Jessie wróciła 86

do środka, rozglądając się po raz pierwszy. Pomieszczenie było maleńkie; mieściła się tam tylko wąska prycza, drewniany krucyfiks zawieszony pod małym okienkiem i ustawiony poniżej klęcznik. Podeszła do posłania i pochyliła się, aby nacisnąć siennik palcami. Nie ustąpił, a ułożona na nim poduszka była zrobiona z drewna przykrytego płótnem żaglowym. Boże! Myślałam, że jestem w lochu, a to mnisza cela. Oczywiście. Lecz nie różnią się od siebie aż tak bardzo. Pamiętam jednak, że kiedy tu przybyłam, byłam z niej dość zadowolona. Ci ludzie są pozbawieni wygód, które znamy my, zwykli śmiertelnicy. Ich życie składa się z modlitwy i jeszcze raz modlitwy, trudów, niedostatków i wyrzeczeń. I od czasu do czasu walki. Och, dobry Boże, jak ja muszę wyglądać! Ani jednego lustra, nawet stołu. Gdzie moja torba? Znalazła ją za pryczą i już wkrótce w niej szperała, w czym płomień pojedynczej świecy pomagał tylko trochę. Wyciągnęła małą skórzaną sakiewkę, która była najcenniejszą częścią jej dobytku. Poluzowała rzemień i wysypała jej zawartość na pryczę. Była tam szczotka, grzebienie, złożona w kwadrat giemza z siatkami na włosy, kolejny, większy kwadrat mieszczący małe, obijające się o siebie przedmioty, oraz zawiniątko z miękkiej wełny chroniące niewielkie, prostokątne lusterko z wypolerowanego srebra. Wzięła je, wyczyściła delikatnie wełną i obejrzała w nim twarz i włosy, w drugiej ręce trzymając świecę, a na jej ustach pojawił się grymas, gdy zobaczyła, jak wygląda po kilku dniach bez swojej służki. Potem jednak odłożyła na twarde posłanie lustro i świecę i zabrała się do naprawiania szkód, które tak szybko naliczyła. Wsunęła obie dłonie w upięte włosy, znajdując i wyjmując spinki ujarzmiające jej gęste loki, a kiedy wyszukała już wszystkie, pochyliła głowę i potrząsnęła ciężkimi włosami, przeczesując je palcami i szukając kołtunów. Nie znalazła żadnego, z którym nie potrafiłaby się uporać, i zaraz podniosła szczotkę, przesuwając nią długimi, płynnymi ruchami, aby wygładzić sięgające talii włosy; jedną ręką chwytała kolejne pasma, a drugą przeciągała szczotkę przez nieposłuszną plątaninę przy końcach, zaciskając niecierpliwie zęby i szarpiąc bezlitośnie, kiedy tylko napotkała kołtun. Gdy młody mnich znów zapukał, czesała już włosy bez problemów. Szybko otworzyła drzwi i skinęła na niego, aby wszedł, świadoma, że 87

automatycznie zatrzymał wzrok na jej rozpuszczonych kędziorach. W zgięciu jednego ramienia niósł pełno krótkich, grubych świec, a w wolnej ręce jeszcze jedną, świeżo zapaloną. Zatrzymał się w izbie, szukając wzrokiem miejsca, gdzie mógłby postawić to, co przyniósł. Jessie machnęła ręką, ogarniając pomieszczenie. - Tu na nic nie ma miejsca. Może przypadkiem w pobliżu jest większa izba? Taka ze stołem? Młody mnich zamrugał, jego oczy przybrały nieobecny wyraz, kiedy się zastanawiał, a potem skinął głową. - Cela brata preceptora jest większa, pani, i jest w niej stół. A także krzesło. Czekała, lecz nie powiedział nic więcej, więc dopytała: - A czy jest niedaleko? Myślisz, że mogłabym z niej skorzystać na chwilę? Zmarszczył lekko brwi, najwyraźniej nie wiedząc, co sądzić o jej prośbie, więc znów go ponagliła. - To nie potrwa długo. Mówiłeś przecież, że mój szwagier prosił, abym dołączyła do niego szybko, prawda? -Tak, pani. - No cóż, im szybciej doprowadzę się do porządku, tym szybciej będę mogła się z nim spotkać. Gdzie jest zatem cela brata preceptora? - Tędy, pani. - Mnich wyszedł na korytarz i poczekał, podczas gdy ona wsadzała zawartość sakiewki do środka, aby zabrać wszystko ze sobą. Kiedy była gotowa, poprowadził ją korytarzem w lewo, po czym zatrzymał się przed uchylonymi drzwiami. -To tutaj, pani. Uniosła wysoko świecę, rozglądając się po celi preceptora. Była tak samo spartańska jak ta, którą opuściła, i ledwie odrobinę większa, lecz pod przeciwległą ścianą, naprzeciw wąskiego posłania, stały dwa małe stoliki. Na jednym mieściła się tylko misa do mycia i wysoki dzban, lecz drugi był większy. Po jednej jego stronie schludnie ułożono mały, kunsztowny rożek na atrament i pasujący do niego kubek z rogu zawierający kilka gęsich piór, a przed nim stało zwykłe drewniane krzesło. - Świetnie - powiedziała Jessie, podchodząc szybko do stolika z misą. - Och, jest pusta. - Odwróciła się do mnicha, który odstawił swoją świecę i ostrożnie ustawiał pozostałe na drugim stole. — Czy 88

byłoby możliwe, bracie, abyś znalazł mi trochę wody i ręcznik? Bardzo bym chciała umyć twarz. Mnich najwyraźniej przyzwyczajał się do jej próśb, ponieważ tym razem tylko kiwnął głową i sięgnął po dzban. Zawahał się. - Będę musiał iść po wodę do kuchni, pani. Czy mam kazać ją podgrzać dla ciebie? -Jeśli mógłbyś to zrobić, będę przez miesiąc wspominać twoje imię w modlitwach. - Dziękuję, pani. Nazywam się Giles. Zaraz wrócę. Gdy zamknęły się za nim drzwi, Jessie zapaliła swoją świecą pozostałe i ustawiła je z tyłu blatu, po czym usiadła i rozłożyła na nim zawartość sakiewki. Ponownie zerknęła w lusterko, odchylając jego lśniącą powierzchnię na różne strony, aby w pełni wykorzystać zwiększoną jasność. Oparła zwierciadło o jedną ze świec, a szczotką zrobiła staranny przedziałek pośrodku głowy, sczesując włosy do przodu. Potem zaczęła je zaplatać; jej palce ruszały się szybko, z pewnością nabytą przez lata praktyki. Kiedy skończyła drugi warkocz, skontrolowała oba w lustrze i zwinęła je w płaskie zwoje, które upięła długimi szpilkami. W końcu przytwierdziła całość do boków głowy długimi, zakrzywionymi, wymyślnie rzeźbionymi grzebieniami z szylkretu. Spoglądając w lustro, potrząsnęła głową, najpierw lekko, potem mocniej. Kiedy upewniła się, że nic się nie rusza, przykryła fryzurę delikatną siateczką ze złotego drutu ozdobioną maleńkimi bursztynami i przypięła ją kolejnymi czterema małymi wsuwkami. Następne spojrzenie, które rzuciła w lustro, było bardzo krytyczne, lecz nie znalazła żadnych wad. Ani jeden niesforny kosmyk nie psuł efektu. Wstała i wzięła się do niemal niewykonalnego zadania, jakim było sprawdzanie stanu sukni. Spała w niej i uznała, że nic nie poradzi na zagniecenia, więc zaczęła szukać plam, szorując tkaninę szczotką, kiedy tylko znalazła zabrudzenie, które wyglądało na możliwe do usunięcia. Tymczasem wrócił brat Giles z owiniętym ręcznikiem dzbanem parującej wody. Tym razem towarzyszył mu drugi brat, opasany fartuchem kucharza, niosący podobne naczynie i ze zrolowanym ręcznikiem pod pachą. - Przyniosłem zarówno gorącą, jak i zimną, pani, co pozwoli ci wymieszać je wedle uznania. - Niech cię Bóg błogosławi, bracie Gilesie, i ciebie, bracie kucha89

rzu. I dwa ręczniki. I nawet mydło! We dwóch ocaliliście moje życie i zdrowe zmysły. Obaj wyszczerzyli zęby, zadowoleni, lecz żaden ani się ruszył, żeby wyjść, a Jessie uśmiechnęła się do nich. - Teraz chciałabym cię prosić już tylko o dwie rzeczy, bracie Gilesie: kilka chwil prywatności, abym mogła wymyć dłonie i twarz, a potem o twoje towarzystwo, kiedy pójdę do szlachetnego brata mojego męża, ponieważ wyznaję, nie mam najmniejszego pojęcia, gdzie mogę go znaleźć. Czy poczekasz na mnie i pójdziesz ze mną? - Naturalnie, pani. - Brat Giles spojrzał na swojego towarzysza i wskazał głową wyjście, po czym obaj opuścili pokój, zamykając za sobą drzwi. Jessie wlała najpierw do misy gorącą wodę, a potem nieco zimnej. Namoczyła jeden z ręczników i wtarła w niego ostre, pachnące ługiem mydło, wykręciła go ponownie i obmyła nim twarz, ręce i ramiona, rozkoszując się uczuciem czystości, które dawały jej gorące, ściągające skórę mydliny i rozgrzany materiał ręcznika. Wysuszyła się drugim ręcznikiem, zawahała i szybko rozwiązała sznurówki stanu sukni, rozciągając je szeroko i wysuwając ramiona z rękawów, tak że górna część sukni wisiała jej u talii. Czubki jej piersi zamrowiły przyjemnie, kiedy ocierała je gorącym, namydlonym ręcznikiem, a gdy materiał musnął sutki, na jej ramionach pojawiła się gęsia skórka. Wtedy zdała sobie sprawę, gdzie jest i że czeka na nią szwagier; wyżęła więc mydło z gorącego ręcznika i owinęła nim szyję, z westchnieniem masując sobie kark pod ciasno upiętą grzywą włosów. Stała tak przez kilka chwil, z głową odchyloną do tyłu i oczami zamkniętymi z zadowolenia. Po chwili jeszcze raz przypomniała sobie, gdzie jest, i uśmiechając się lekko na myśl o tym, jakie to niewłaściwe, że stoi półnaga w mniszej celi, szybko wysuszyła skórę i się ubrała, dokładnie sznurując stan. Wyciągnęła z sakiewki okrągłe, czarne, płaskie puzderko, a z niego wyłowiła krótką, grubą gałązkę o postrzępionych końcach, leżącą na warstwie białoszarego proszku. Zmoczyła śliną poszarpany koniec, zanurzyła go w proszku i wyczyściła zęby oraz dziąsła. Wypłukała usta zimną wodą z dzbana i wypluła ją do misy, po czym potarła język o zęby, usuwając z niego osad, i jeszcze raz wypłukała usta. Usiadła ostatni raz, aby spojrzeć w lusterko. Wyglądam jak własna śmierć. Żadnych rumieńców. Na Boga, Ma90

rie, gdzie jesteś, kiedy cię potrzebuję? Modlę się, abyś była bezpieczna, ale nie ma cię tu, więc muszę sobie radzić sama. Teraz szybko, ale oszczędnie. Niedobrze byłoby wyglądać jak nierządnica. Z ostatniego zawiniątka wyjęła kilka ozdobnych drewnianych szkatułek o ciasno dopasowanych wieczkach. Otworzyła je wszystkie i ustawiła kolorowe maści przed sobą. Pracowała pospiesznie i zręcznie: przesunęła opuszką środkowego palca po powierzchni jednej z maści i nałożyła na powieki odrobinę błękitu, wcierając substancję, aby jedynym zauważalnym efektem było wzmocnienie koloru i blasku jej oczu. Wytarła palec o wilgotny ręcznik i z innego pudełka nałożyła na kości policzkowe czerwonawy barwnik i wklepała go, aż nie było po nim śladu poza leciutkim rumieńcem na jej policzkach. Maścią z trzeciego puzderka dodała głębszej czerwieni pełnym, szerokim wargom, a potem zacisnęła usta, przygryzając je lekko. W końcu sięgnęła po szklaną buteleczkę zawierającą największą gwarancję jej dobrego samopoczucia. Ostrożnie wyciągnęła maleńką, drewnianą zatyczkę z szyjki cennego flakoniku i odwróciła go do góry nogami, aż pojedyncza kropla gęstego płynu opadła na opuszkę jej palca. Uniosła dłoń do nosa, ochoczo wdychając esencję, świadoma, że kiedy już nałoży ją na skórę, przestanie czuć jej aromat. Była jednak gotowa na to poświęcenie, ponieważ wiedziała, że poczują go wszyscy w jej otoczeniu. Nałożyła po kropelce olejku za uszami, a resztę wtarła w gładką skórę u nasady szyi. W końcu była gotowa. Wsunęła swoje drobiazgi do sakiewki, zdmuchnęła świece i - ściskając woreczek pod pachą - przeszła przez celę i otworzyła drzwi. Młody brat Giles odruchowo podniósł świecę, aby rzucić na nią więcej światła, po czym rozdziawił usta i wytrzeszczył oczy. - Pani... - Przełknął głośno ślinę. - Wyglądasz... Czy... Czy jesteś już gotowa? Obdarzyła go swoim najsłodszym uśmiechem. -Tak, bracie Gilesie, i kazałam ci czekać niewybaczalnie długo. Lecz dzięki twojej dobroci czuję się jak nowo narodzona. Nie wiem, co bym zrobiła bez twojej pomocy. Musisz wiedzieć, że my, kobiety, zasadniczo różnimy się od mężczyzn. Duże znaczenie przywiązujemy do powierzchowności, szczególnie własnej, więc muszę ponownie podziękować ci za to, że wykazałeś takie zrozumienie dla moich potrzeb. 91

Mam jeszcze tylko jedno pytanie: czy powinniśmy zostawić tam te sześć świec? Młody mnich uśmiechnął się, lecz potem szybko spoważniał. - Nie ma takiej potrzeby, pani. Brat preceptor byłby niezwykle zaniepokojony, widząc w swojej celi taki przepych. Mógłby pomy śleć, że nawiedziły go siły nadprzyrodzone. Lecz... - Spojrzał w stronę schodów i ciągnął pewniejszym głosem: - Zaprowadzę cię teraz do admirała, jeśli jesteś gotowa. Kiedy ruszyli ramię w ramię korytarzem, Jessie zwróciła uwagę na panującą dookoła głęboką ciszę. - Która to godzina, bracie? Wydaje się, jakby to był sam środek nocy. - Tak jest, pani, prawie północ. - I zostaniesz na służbie do rana? - O nie, pani. W każdej chwili zostanę zluzowany. Być może już mnie ktoś zluzował. Zmiana warty jest o północy. Jessie zatrzymała się u samego szczytu schodów i spojrzała na niego z troską. - Och! Wybacz mi zatem, że cię zatrzymałam. Czy zostaniesz uka rany za to, że nie jesteś na stanowisku? Mnich ponownie lekko się uśmiechnął i potrząsnął głową. - Nie dzisiaj, pani. Sam admirał mnie po ciebie wysłał. Było to niezwykle miłe zadanie. - Co za uroczy komplement. Jeszcze raz dziękuję, bracie Gilesie, lecz wciąż myślę o tych świecach. Czy mógłbyś zostawić je w tamtej celi, jedną zapaloną? Obawiam się, że będę musiała tam wrócić przed świtem. Po twarzy młodego mnicha przebiegł wyraz zatroskania. - Naprawdę nie ma potrzeby, pani. Nikt ich nie ruszy. - Poszedł w dół schodami przed nią, mówiąc przez ramię: - Preceptor nie uda się dziś na spoczynek. Dzieje się zbyt wiele nieoczekiwanych rzeczy. Czy wiesz, że opuściliśmy dzisiaj nieszpory? To się jeszcze nigdy nie zdarzyło. - Wszyscy, całe bractwo? To ze wszech miar niezwykłe. Wiesz dlaczego? - Nie, pani. Jestem zwykłym bratem, niewtajemniczonym w ważne sprawy. Krążą plotki, kilka słyszałem, lecz ani jednej wiarygodnej 92

czy godnej powtórzenia. - Dotarli do najniższego stopnia. -Jesteśmy na miejscu. Proszę, poczekaj tutaj, jeśli łaska, a ja cię zapowiem. Zostawił Jessie u podnóża długich schodów, w wysokim, wąskim korytarzu, który ciągnął się po obu stronach i oświetlony był migoczącymi, zawieszonymi na ścianach pochodniami. Zastukał do podwójnych, wielkich drzwi w przeciwnej ścianie i wszedł. Jessie wyprostowałasię jakstrunai uporządkowała suknię, jeszcze raz upewniając się, że jest przyzwoicie odziana, a potem uniosła dłonie, aby poklepać upięte pod złotą siatką włosy. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu była zdenerwowana; przypisała to zaniepokojeniu związanemu z uwagą brata Gilesa o nieodprawionych nieszporach. Był to zakon, a życiem jego członków kierowała wyłącznie reguła templariuszy, która nakazywała modły o niezmiennych godzinach, w równych odstępach czasu, z wyjątkiem stanu wojny. Nic poza wojną i koniecznością walki nie mogłoby zakłócić rozkładu codziennych modlitw, a jednak dziś wieczorem opuścili nieszpory. Musiało się szykować coś poważnego.

2

Karol Saint Valery osobiście wyszedł, aby ją powitać. -Jessica... Droga siostro, proszę, wejdź, wejdź. Mam nadzieję, że dobrze spałaś. - Chwycił jej dłonie i kłaniając się, wprowadził do komnaty, a ona śmiało, z szerokim uśmiechem przekroczyła próg, po czym stanęła jak wryta, widząc, że kilku mężczyzn już tam jest. Naliczyła trzech odzianych w biel, poza admirałem, i jednego serwienta w brązowej opończy. Nie znała żadnego z nich. Dobry Boże, zgromadzenie rycerzy. Skostniała pompatyczność, niemyte ciała i śmierdząca świętoszkowatość. A co to za okropna woń? Z pewnością nie świętoszkowatość. Na Boga, chyba cały pokój wysmarowali ługiem! Nie trzeba mi tego, nie o północy. Odwróciła się do admirała. - Wybacz mi, Karolu, nie wiedziałam, że prowadzisz naradę. Zro zumiałam, że mnie wzywasz, lecz obawiam się, że powinnam była poczekać. Nie mogła tego wiedzieć, lecz jednemu z obecnych mężczyzn jej głos przywiódł na myśl silny, głęboki, odrobinę wibrujący odgłos srebrnych saraceńskich czyneli; zadrżał zdumiony tą myślą, nie wiedząc, skąd przyszła mu do głowy. Admirał Saint Valery się zaśmiał. - Nie ma o czym mówić, droga siostro. - Wciąż łagodnie trzymał ją za rękę, idąc z gracją po jej prawej stronie, a drugą dłonią wskazał pozostałych mężczyzn. - Pozwól, że przedstawię ci moich towarzyszy. Dwaj z nich dostarczyli powodu, dla którego mu siałem przeszkodzić ci w odpoczynku. Jessie przyjrzała się zebranym. Zerknęła tylko na sir Williama, po 94

czym jej wzrok spoczął na odzianym w brąz serwiencie stojącym przy nim. Zmrużyła na moment oczy, a potem otworzyła je szeroko, kiedy rozpoznała mężczyznę. - Tam Sinclair! - Jej twarz rozjas'nił promienny uśmiech. - To jest człowiek, o którym ci opowiadałam, Karolu... - Urwała i odwróciła się do Tama ze zmarszczonymi brwiami, przyglądając się jego opończy. Ale wtedy byłeś furmanem... Nie miałam pojęcia, że należysz do Zakonu. - Ani ty, ani nikt inny, moja droga - powiedział jej szwagier. -Tam przybył do nas w tajemnicy, eskortując sir Williama, który wiózł wies'ci od naszego wielkiego mistrza z Paryża. Bracia, oto wdowa po moim bracie, lady Jessica Randolph, baronowa Saint Valery. Kobieta skinęła uprzejmie głową zebranym i dokładniej przyjrzała się sir Williamowi. Na niebiosa, ależ on wielki. Jakie ramiona. I nie ma brody. Myślałam, że każdy templariusz musi mieć brodę. Jej brak uważają za grzech, choć Bóg jeden wie dlaczego. Dobra twarz, silne i czyste rysy, mocna żuchwa i dołek w podbródku. Niezwykłe oczy o tak intensywnym kolorze, a jednak blade. I zagniewane. Czy gniewa się na mnie? - Jeszcze nigdy nie widziałam podbródka templariusza - powie działa i zobaczyła w jego oczach błysk irytacji. Ktoś się zaśmiał i szyb ko zamaskował to kaszlem. - Wybacz mi obcesowość, ale taka jest prawda. Wszyscy templariusze, których widziałam w życiu, mieli brody. - Ponownie zerknęła na Tama. - Tam jest z rodu Sinclair wypowiedziała jego nazwisko ze szkocka, po czym spojrzała z po wrotem na postawnego mężczyznę. - A zatem na pewno jesteś jego krewnym, poważanym sir Williamem Sinclairem, rycerzem Zakonu Świątyni. Sir William wciąż patrzył na nią piorunującym wzrokiem, choć miał całkowitą, niepożądaną pewność, że oczy w jego myślach już nigdy nie zmienią koloru i że niewyraźne rysy, z którymi do tej pory się zmagał, są już wyryte w jego duszy. Co zrobiłam, aby zasłużyć na jego gniew? A może po prostu to jeden z ludzi, którzy nienawidzą kobiet? - Znasz sir Williama, moja droga? - spytał Saint Valery ze zdumieniem. - Nie, miły bracie, lecz słyszałam o nim. Wyczyny sir Williama są 95

legendarne. - Uśmiechała się, a w jej niepokojących, szaroniebieskich oczach było nieco kpiny, kiedy ponownie spojrzała na sir Williama; zobaczyła, jak rumieniec zmieszania i upokorzenia wypływa na jego policzki, a nawet czubki uszu. Na święte imię Boga, on wcale się na mnie nie gniewa. On się mnie boi. Ale dlaczego? Ponieważ jestem kobietą? Czy to może być tak proste i tak smutne? Nie potrafi nawet znaleźć słów. Nie, to musi być coś głębszego niż zwykły strach. Sir William natomiast beształ się w myślach jak skrępowany parobek i usiłował znaleźć właściwą odpowiedź na jej żart, lecz udało mu się wydusić tylko krótkie, sztywne i opryskliwe zdanie, którym się niemal zadławił, kiedy padło z jego ust. - Kpisz ze mnie, pani. Jessie poczuła, że wytrzeszcza oczy, lecz jej uśmiech nie zniknął. - Nie, panie, zaręczam, że tak nie jest. - Naprawdę, przysięgam, dodała w myśli. Zaraz spoważniała, aż zniknął zarówno uśmiech, jak i zaczepne spojrzenie, popatrzyła mu prosto w oczy i odezwała się w ich ojczystej mowie: - Znałam twoją siostrę Peggy, sir Willia mie, kiedy byłam małą dziewczynką i mieszkałam w domu. Spędza łyśmy razem wiele czasu i byłyśmy sobie bardzo bliskie, a ona wciąż raczyła mnie opowieściami o tobie i twoich dokonaniach. - Przeszła bez wysiłku z powrotem na francuski. - Peggy bez przerwy cię wy chwalała. Byłeś jej ideałem, odzianym w lśniącą kolczugę bratem, ry cerzem Zakonu i obrońcą Świętego Krzyża. A jednak ledwie cię znała, ponieważ spotkaliście się tylko dwa razy, i to na krótko. Mimo to miała o tobie jak najwyższe mniemanie. Rosły mężczyzna zmarszczył brwi, jego usta się rozchyliły, ale nic nie powiedział, więc spróbowała jeszcze raz, powiedziała to samo po szkocku. - Była wtedy ledwie głupiutką dziewczynką - odparł. Zasłużył sobie tym na szybką, ciętą ripostę po francusku: - Czy dziewczynki zawsze są głupiutkie, sir Williamie? Peggy jest już kobietą, i założę się, że jej opinia o tobie się nie zmieniła. Czy wciąż nazwałbyś ją głupią? - Nie wiem. - Przeklął siebie samego za jawne kłamstwo, ponieważ już zwierzył się admirałowi ze swego podziwu dla siostry, lecz parł dalej, czując się jak coraz większy głupiec; nie potrafił zrobić nic 96

innego, a jego słowa brzmiały jeszcze bardziej wrogo. - Nie wiem nic o kobietach, pani. - To wyraźnie widać, sir Williamie. - Głos Jessie był zauważalnie chłodniejszy. - No cóż, jestem tylko prostym żołnierzem... -1 skromnym mnichem. Oczywiście. Słyszałam to już, panie Sinclair. Lecz wydaje mi się, że jest w tobie niewiele prostoty, a jeszcze mniej skromności. - Przemyśl to sobie, panie gburze. Odwróciła się od rycerza, zbywając go chłodno, i znów przeniosła uwagę na admirała, który wyglądał na skonsternowanego tym, co usłyszał. Położyła dłoń na jego ramieniu, z uśmiechem wskazując dwóch pozostałych mężczyzn. - Myślałam, że może będzie tu komtur de Thierry. Czy zobaczę się z nim? Saint Valery odchrząknął, a kiedy się odezwał, starannie unikał wzroku wszystkich. - Niestety, siostro, sir Arnolda nie ma już wśród nas. Zmarł cał kiem niedawno. - Przerwał, pozwalając jej wyrazić smutek i troskę, lecz nie wyjaśnił, ile naprawdę czasu upłynęło. Uznał, że niewiele bę dzie korzyści z niepotrzebnego niepokojenia jej. Zmusił się do uśmie chu i dodał: - Jestem jednak pewien, że chciałby, abym przeprosił cię za to, iż nie może cię tu powitać. — Przerwał jeszcze raz, najwyraźniej z czymś się zmagając, po czym mówił dalej: - Zechciej poznać jego następcę, sir Ryszarda de Montricharda, oraz mojego wiceadmirała, sir Edwarda de Berengera. Obaj ukłonili się, a Jessie obdarzyła ich swoim najbardziej ujmującym uśmiechem, nieświadoma, że Sinclair wciąż stoi nieruchomo, oniemiały z gniewu, patrząc na nią wilkiem i wijąc się w duchu ze wstydu, po tym jak go odprawiła. Jego umysł natomiast borykał się z jasną i przerażającą świadomością, że przyglądając się konturom i ruchom jej gibkiego ciała, patrzy na samą Pokusę, uosobioną diabelską robotę. Ta kobieta była po prostu najpiękniejszą, zdecydowanie najbardziej niepokojącą istotą, jaką spotkał w swoim trzydziestokilkuletnim życiu. Jednak kiedy tak patrzył, dostrzegł jej umiejętność panowania nad mężczyznami. De Berenger, choć zaprawiony w bojach rycerz, sprawiał wrażenie oczarowanego jej promiennym uśmiechem i konwersa97

cją, spijając słowa z jej ust i szczerząc zęby jak głupiec, który nie powinien być wypuszczany w świat bez opiekuna. Nawet ponury zastępca preceptora, de Montrichard, uśmiechał się i przytakiwał jej słowom, patrząc to na nią, to na de Berengera i gorliwie przysłuchując się ich rozmowie. Will poczuł na sobie wzrok Tama i rzucił mu chmurne spojrzenie, lecz Tam odwrócił szybko głowę, zanim Will mógł odczytać wyraz jego oczu. Will wciąż chciał coś powiedzieć, zająć pierwszy plan - aczkolwiek poniewczasie - i kilkoma dosadnymi słowami pokazać tej kobiecie, gdzie jej miejsce, zawiadomić ją, że jej sztuczki i podstępy, choćby nie wiadomo jak subtelne i spowite słodyczą, pójdą w tym towarzystwie na marne. Lecz nie przychodził mu do głowy żaden kąśliwy komentarz, żadna bystra uwaga; mógł jedynie stać bezsilnie z niewytłumaczalnym uczuciem wstydu i upokorzenia, gapiąc się na jej kark i ramiona, na to, jak suknia miękko opina jej ciało i dopasowuje się do każdego jej ruchu. To admirał wyrwał go z tego dręczącego bezruchu, wzywając wszystkich, aby zebrali się przy ogniu. Odsunął krzesło dla lady Jessiki i spoczął po jej prawej, wskazując sir Williamowi miejsce po jej lewej ręce; pozostali też usiedli. Sinclair podszedł niechętnie i zajął wskazane krzesło - jedyne wciąż wolne - dość blisko kobiety, aby jej obecność dała się wyczuć jako słabiutki ślad czegoś ciepłego, słodkiego i cudownie aromatycznego. Spędziwszy dzieciństwo w Szkocji, a resztę życia w zakonnych garnizonach w całym świecie chrześcijańskim i Ziemi Świętej, Sinclair nigdy wcześniej nie zetknął się z wonnościami, więc nie podejrzewał, że czuje cokolwiek poza naturalnym zapachem Jessie Randolph. Mimo swojej niechęci do niej zorientował się, że niepokój zasiany w jego duszy przez subtelny aromat sprawia mu przewrotną przyjemność. Nic nie wskazywało na to, aby Jessie była świadoma jego obecności: odwróciła się od niego, rozmawiając cicho ze szwagrem. W końcu Saint Valery pokiwał głową i poklepał pokrzepiająco jej dłoń, po czym odchrząknął i poprosił o uwagę. Jednak natychmiast przerwało im głośne pukanie do drzwi, które uchylił zaniepokojony strażnik. Niepewnie, niemal kuląc się na widok gniewnej miny admirała, wartownik wyjaśnił, że wkrótce po zmroku do bram przyszły dwie kobiety szukające baronowej Saint Yalery. 98

Jessie zerwała się na równe nogi. Marie i Janette! Słodki Jezu, dzięki za wybawienie. Strażnik wyjaśnił, że zakwaterowano je w jednej z cel w wartowni, ponieważ brat Tescar otrzymał rozkaz, żeby nie wpuszczać nikogo do komturii. Lecz kobiety coraz uporczywiej nalegały, by pozwolono im zobaczyć się z baronową, więc dowódca straży wysłał go po wskazówki. Jessie odwróciła się do Saint Valery'ego, chwytając go za ramię. - To moje służki, Karolu, Marie i Janette. Musiałyśmy rozstać się po drodze, kiedy ostrzeżono nas, że żołnierze de Nogareta szukają trzech kobiet. Posłałam je przodem, aby czekały tu na moje przybycie i przyszły do mnie, kiedy wszystkie będziemy bezpieczne. Muszę do nich iść. Czy mi wybaczysz? Sir William dostrzegł jej wyraźny zachwyt spowodowany wiadomością i wbrew sobie z przyjemnością patrzył na jej radosne oczy i rumieniec na wysokich kościach policzkowych, który sygnalizował szczerą troskę o służki, więc był zaskoczony, kiedy Saint Valery potrząsnął głową. - Nie, moja droga, nie mogę cię puścić. — Popatrzył na pozostałych mężczyzn. - Mam pilne wieści, które musisz usłyszeć teraz... Wieści nowe nawet dla moich zastępców. Wiele się dziś wydarzyło, a wydarzy jeszcze więcej, tylko czasu jest coraz mniej, więc nie mogę opowiadać tej historii dwukrotnie. — Zerknął na de Berengera i Montricharda, widząc na ich twarzach zdziwienie. - Twoje służki są bezpieczne, lady Jessico. Są w dobrych rękach i nie ucierpią, zostając tam, gdzie są, jesz cze trochę dłużej. Teraz, kiedy wiemy, kim są, sprawimy, aby było im cieplej i wygodniej, lecz nie mogę pozwolić im wejść do komturii bez ciebie. To jest zakon. Nie mamy dla nich miejsca, a sama obecność dwóch samotnych kobiet mogłaby wywołać wśród braci konsterna cję. Błagam, poproś je, aby na ciebie poczekały. Jessie patrzyła na niego spode łba zmrużonymi oczami, lecz zacisnęła usta i kiwnęła głową. - Te wieści naprawdę muszą być poważne, bracie, skoro zamknęli ście wszystkie bramy i opuściliście nieszpory. Nie mogę się doczekać, aby je poznać. - Odwróciła się do strażnika. - Czy moje służki jadły coś tego wieczora? Ten wzruszył ramionami. 99

- Nie wiem, pani. Były już na miejscu, kiedy zacząłem wartę. Może jadły wcześniej. - Nakarm je teraz, jeśli łaska, i powiedz im, że cieszę się z ich przybycia. Wyjaśnij, że zatrzymano mnie tutaj na naradę, lecz że dołączę do nich, kiedy tylko będę mogła. I podziękuj dowódcy straży za opiekę nad nimi. Kiedy tylko strażnik wyszedł, baronowa wróciła na miejsce. - No dobrze, admirale - powiedziała z wielką godnością. - Prze każ nam te swoje niebywałe wieści. Admirał wstał i odwrócił się twarzą do obecnych, plecami do ognia. - W istocie są one niebywałe, przyjaciele. Niebywałe, doniosłe i prawie niewiarygodne. Nasz mistrz, Jacques de Molay, przysłał nam dziś ostrzeżenie i rozkazy za pośrednictwem sir Williama. Zawiadomiono go, że wczorajszy dzień mógł być naszym ostatnim dniem wolności we Francji. - Spojrzał po kolei na swoją szwagierkę, de Berengera i Montricharda. - Mistrz de Molay uważa, że król chce się nas pozbyć... Nas i naszego Zakonu. Nie można tego ująć prościej. Do komturii w Paryżu dotarła wiadomość ze źródła, któremu całkowicie ufa, że król Filip wydał rozkaz, aby jutro o świcie aresztowano i uwięziono każdego templariusza we Francji. Plan ułożył Wilhelm de Nogaret, kanclerz króla, na osobiste polecenie monarchy. - Ależ to niedorzeczne! - Montrichard zerwał się na nogi. - Dlaczego król miałby robić coś takiego? Jak mógłby to zrobić? To niemożliwe. To nie ma sensu. - Może miałoby, sir Ryszardzie, gdybyś był królem Filipem. Wszyscy wlepili wzrok w Jessicę, zdumieni, że przemówiła tak odważnie i zaprzeczyła mężczyźnie w męskim gronie, lecz ona nie straciła pewności siebie i uniosła dłoń, nakazując, aby poczekali. - Filip z Kapetyngów rządzi z Bożego nadania, czyż nie? Oczywiście, że tak. Wszyscy to wiedzą, ponieważ nie taił swojego przekonania w tej kwestii. Rządzi we Francji od ilu, dwudziestu dwóch lat? - Pozwoliła ciszy się przeciągnąć, wiedząc, że przykuła ich uwagę. - Tak, koronowano go tak dawno temu. Dwadzieścia dwa lata. Ma teraz trzydzieści dziewięć lat, więc przez ponad pół życia rządzi Francją. Lecz co tak naprawdę o nim wiemy po tak długim czasie? - Urwała na chwilę, a potem znów spytała: - Co ludzie wiedzą o Filipie? Znają jego tytuł: 100

Filip Czwarty. - Rozejrzała się po zebranych. - Znają jego nieoficjalne imię: Filip Piękny. Lecz co jeszcze? Co wiedzą o nim kobiety? Jego żona, królowa Jeanne, zmarła dwa lata temu, po dwudziestu jeden latach małżeństwa, i jedyne, co miała o nim do powiedzenia na łożu śmierci, to wyznanie, że niegdyś chciała, aby się do niej przekonał. Znów pozwoliła ciszy się przedłużyć, a potem dodała: - Niegdyś, panowie. Niegdyś tego chciała. Lecz potem już o to nie dbała. Sir William poruszył się, jakby chciał coś powiedzieć, lecz Jessie niemal nieświadomie uciszyła go gestem. - Wiem, sądzicie, że jestem tylko niewiastą i nie powinnam rozpra wiać tu w taki sposób o męskich sprawach. No cóż, panowie, wiem, o czym mówię. Ten król nie zna umiaru, zawsze tak było i już tak pozostanie. Jeśli coś postanowi, nie zniesie sprzeciwu. Uważa, że jest królem z Bożego nadania i tylko przed Bogiem odpowiada. Ten mo narcha bez duszy, król bez sumienia zgładził mego męża tylko dlatego, że był z niego niezadowolony. Filip Piękny... - Ponownie potoczyła po słuchających wzrokiem, wiedząc, że teraz nikt jej nie przerwie. — Widziałam go ledwie raz, jest piękny. Zdecydowanie piękniejszy niż mój świętej pamięci mąż. Piękny niczym posąg z najświetniejszego marmuru. Podniosła się i stanęła przed ogniem, a wtedy Saint Valery odsunął się i usiadł. Przyjęła tę uprzejmość krótkim skinieniem, lecz jej przemowa nie miała się jeszcze ku końcowi. - Posąg, moi panowie. Oto całość jego natury ludzkiej. Francją rządzi posąg... Może i piękny, lecz zimny jak głaz, bez krztyny życia. Wyniosły, całkowicie niedostępny i pełen rezerwy, pozbawiony ludz kich cech lub słabości. Ten człowiek otacza się chłodem i ciszą. Nigdy się nie uśmiecha, nie słucha ani nie czyni zwierzeń, nie pozwala na swobodne zachowanie w swojej obecności. Nikt nie wie, co myśli, w co wierzy, poza tym że uważa się za namaszczonego przez Boga króla z dynastii Kapetyngów, Bożego regenta na ziemi, ważniejsze go od papieża, Kościoła i każdej innej ludzkiej władzy. Z tych kilku przymiotów, jakie posiada, żaden nie jest chwalebny czy godny po dziwu. Król jest kapryśny, chciwy, przebiegły i ambitny. Cudze życie nic dla niego nie znaczy. Otacza się marionetkami, które wypełnią każdy jego rozkaz. Nad wszystkimi nimi panuje Wilhelm de Nogaret, ulubiony sługus króla, który nie cofnie się przed niczym, aby spełnić 101

życzenia monarchy. Być może pamiętacie, że cztery lata temu przejechał z bandą ludzi osiemset mil z Paryża do Rzymu, aby porwać ówczesnego papieża, Bonifacego Czwartego, w przeddzień obłożenia Francji ekskomuniką. Była to najbardziej rażąca zbrodnia, jaką kiedykolwiek popełniono przeciwko papiestwu, a on dokonał tego bezkarnie. Jak wszyscy wiemy, w ciągu miesiąca osiemdziesięcioletni papież już nie żył; był zbyt stary, aby przeżyć ten akt przemocy. A kiedy jego następca, papież Benedykt, śmiał publicznie potępić de Nogareta, a przez to także króla Francji, i on zmarł w ciągu miesiąca, na nieznośne bóle brzucha. Został otruty, moi panowie. Wszyscy to wiemy, lecz nie mówi się o tym, ponieważ nikt nie waży się zaprotestować i nic nie można udowodnić. Jednak dzięki pracy jego sługusa Filip miał osiemnaście miesięcy, aby zaaranżować wybór jego własnego, francuskiego papieża, Klemensa. I tak oto de Nogaret udowodnił Filipowi swoją śmiałość, pomysłowość i lojalność. W nagrodę został mianowany kanclerzem. To człowiek o wybitnym umyśle i umiejętnościach, tego nikt mu nie odmówi. Ale to też złodziej, morderca, bluźnierca i sprawca uprowadzenia papieża... Kanclerz Francji. - Żydzi. Głos - głuchy i dziwnie przytłumiony - należał do de Berengera, a wszystkie oczy zwróciły się w jego stronę. — Żydzi — powtórzył, tym razem głośniej. — W zeszłym roku, w lipcu. Mistrz de Molay mówi prawdę o jutrzejszym dniu. Saint Valery nabrał głośno powietrza. — Co z Żydami, człowieku? O czym ty mówisz? De Berenger wzruszył ramionami. - O tajnych spiskach, panie. W zeszłym roku, rankiem dwudzie stego pierwszego lipca, bez żadnego ostrzeżenia aresztowano i uwię ziono każdego Żyda we Francji. Potem w ciągu miesiąca wydalono z kraju, a ich majątek i dobra skonfiskowała Korona dla dobra kraju. Przypomniałem sobie o tym dopiero teraz, a wtedy niewielu ludzi zwróciło na to uwagę, przecież aresztowani byli Żydami, a nasze puste chrześcijańskie szkatuły potrzebowały ich pieniędzy. Lecz czy myślisz, lordzie admirale, że wtedy mogło być we Francji tylu Żydów, ilu dziś jest templariuszy? - Popatrzył na Jessicę, po czym obrzucił spojrzeniem każdego mężczyznę po kolei, przyciągając ich uwagę i mówiąc da lej. - Za zaplanowanie i wykonanie zamachu przeciwko Żydom, a tak102

że zachowanie go w sekrecie i organizację odpowiadał wyłącznie de Nogaret. Ten sam człowiek, muszę wam teraz przypomnieć, którego rodzice podobno spłonęli na stosie w Tuluzie jako katarscy heretycy pod bacznym okiem templariuszy, kiedy przez jakiś czas pełniliśmy tam funkcję nadzorców z polecenia inkwizytorów z zakonu dominikanów. - Matko Boska! - Nikt nawet nie zerknął na Saint Valery'ego, kie dy szepnął te słowa. -Teraz ma to sens, choć wtedy tak nie było... Uważam, że zeszłoroczne aresztowania Żydów były próbą przed tym, co ma wydarzyć się jutro. Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości. - De Berenger przerwał, kiwając głową powoli. - Ostrzeżenie wielkiego mistrza jest prawdziwe i nie wyolbrzymia on zagrożenia, w którym się znajdujemy. Tę rzecz planowano od dawna, lecz dokonano już wcześniej czegoś takiego. Myślę, że jutrzejszy dzień będzie dla nas pełen przerażenia i chaosu. - Wyprostował plecy. - Nie sugeruję, że będziemy świadkami rzezi na ulicach, ani nie przyznaję, że to będzie nasz koniec. Koniec końców jesteśmy zakonem rycerskim, nie grupą rozproszonych i bezbronnych Żydów, więc przetrwamy tę absurdalną sytuację z większym powodzeniem, niż im się to udało. Poza tym na naszą korzyść przemawia liczebność, może nie przytłaczająca, lecz chyba wystarczająca, oraz dzieje naszej przykładnej służby. Jutrzejsze wydarzenia mogą skończyć się ingerencją w nasze sprawy i przerwaniem ich, lecz szczerze wątpię, aby możliwy był całkowity rozpad Zakonu. Nawet papież Klemens, choć jest słaby, nie poparłby tak jawnej parodii sprawiedliwości. Ponownie odezwała się baronowa, a jej głos był zimny. - Papież Klemens poprze to, co mu się rozkaże. Jest marionetką króla do tego samego stopnia, co de Nogaret, lecz jest jeszcze gorszy, słabszy i bardziej niebezpieczny, ponieważ boi się o swoją pozycję. Dlatego nie możecie spodziewać się od niego pomocy. Zanim Filip osobiście nadał mu tytuł papieża, Klemens był zwykłym Bernardem de Bot, nieznaną nikomu miernotą, której jakimś sposobem udało się otrzymać nominację na arcybiskupa Bordeaux. Wtedy Filip go znalazł i promował, ponieważ de Bot już był znany jako zachłanny słabeusz, podatny na pochlebstwa i próżny, łatwy obiekt manipulacji. Zdecy dowanie lubił doczesne honory i uznanie, a także słynął z kunktator stwa; był tak tchórzliwy i słaby, że wolałby się przeczołgać sto mil na 103

brzuchu, niż podjąć stanowczą decyzję. Wierzcie mi, nie zaoferuje wam ani pomocy, ani nadziei, ponieważ żyje w strachu, że Filip odbierze mu godność papieża. De Berenger potrząsnął głową. - Nawet gdybyśmy mieli w to wierzyć, pani, na dłuższą metę nie ma to większego znaczenia. A musimy być dalekowzroczni. Może i potrwa miesiące lub lata, zanim sprawa ta zostanie odpowiednio rozsądzona, a nasz skarbiec może na tym ucierpi, lecz święty Zakon przetrwa. Szaleństwem byłoby twierdzić inaczej. Ostatecznie znajdzie się... musi się znaleźć... jakieś rozwiązanie, jakieś reparacje, a kiedy... - Reparacje? Oszczędź mi swojej aroganckiej i głupiej męskiej pewności, panie! - Twarz Jessie nagle przybrała gniewny wyraz, a de Berenger opadł na oparcie, tak jak inni rozdziawiając usta; jeszcze nigdy nie widzieli takiego zachowania u kobiety. - Czy nie usłyszałeś ani słowa z tego, co powiedziałam? Na święte imię Boga, kiedyż w końcu zrozumiecie, że w odróżnieniu od was nimi nie kieruje honor? Nazywacie siebie ludźmi dobrej woli i uważacie, że wszyscy są do was podobni. Ha! Ten król sądzi, że namaścił go sam Bóg, że nigdy się nie myli i nie popełnia błędów. On nie ma honoru w waszym pojęciu, nie ma też dobrej woli, ani jej nie potrzebuje. Niech nas Bóg uchowa przed ślepotą ludzi dobrej woli! Zrozumcie, ten człowiek jest zdesperowany! Zżera go i kieruje nim żądza pieniędzy. To jedyne, o czym myśli i do czego dąży. Tonie w długach, a jego skarbiec to studnia bez dna. Odbierze w podatkach, ukradnie, przechwyci i wyrwie fundusze każdego, kogo podejrzewa o ich posiadanie lub ukrywanie. Sądzi, że Bóg w pełni rozumie jego potrzeby i dał mu wolną rękę w ich spełnianiu w jakikolwiek sposób, który przyjdzie mu do głowy. - Nader dobrze znasz króla, baronowo, jak na kogoś, kto spotkał go tylko raz - odezwał się Montrichard, pogardliwie cedząc słowa. Odwróciła się do niego jak lwica, a jej oczy ciskały gromy. - Powiedziałam, że widziałam go raz, panie rycerzu. Nigdy go nie spotkałam, więc oszczędź mi swojej pogardy. Mój mąż przez lata był pełnomocnikiem króla na dworze angielskim, pracując bez końca, aby w jakikolwiek sposób zebrać fundusze, które mogłyby trafić do skarbca Filipa, i nigdy nie spotkał się z wdzięcznością. Skutki jego pracy nie zadowoliły króla, więc kazał go zabić. Wierz mi, panie. Nie przemawia przeze mnie ignorancja. 104

De Montrichard robił wrażenie niezrażonego, lecz zarumienił się, a jego głos był mniej pewny, kiedy odparł: - Twój mąż omawiał z tobą sprawy króla, madame? - Mój mąż mi ufał, monsieur. Zdecydowanie bardziej, niż jego wyniosły monarcha ufał jemu. Król otrzymał donosy, że baron posiada własne fundusze, i wysłał de Nogareta, aby je przechwycił. Nie udało się to, lecz po drodze Filip Piękny zabił mego męża. Odwróciła się, jakby miała wyjść z pokoju, lecz potem ponownie okręciła się na pięcie. Jej suknia zawirowała, oczy błysnęły gniewem, a dłonią przecięła powietrze z rezygnacją, po czym wskazała prosto na de Berengera. - I jeśli uzna to za stosowne, zabije was wszystkich, aby położyć swoje chciwe łapy na majątku Zakonu. Czy naprawdę myślisz, że otrzymacie jakieś reparacje? Za co? Królewską konfiskatę waszych dóbr w imię Boga? Czy naprawdę myślisz, że Filip odda, co zabrał, lub zadowoli się tylko częścią łupu, kiedy sprawa się już dokona? Jeśli tak, panie, jesteś głupcem bez względu na to, czy jesteś wiceadmi rałem, czy nie. Mnie zdumiewa wyłącznie, że nie dobrał się do was wcześniej. Od czasu, kiedy zaczęła mówić, Sinclair siedział oniemiały, z otwartymi ustami, nieświadom, że się na nią gapi. Nigdy nie spotkał kogoś takiego i był zafascynowany, zahipnotyzowany jej wyglądem i ruchami, falującym dekoltem, skrzącymi się oczami oraz gorączkowo zarumienionymi policzkami, mniej czerwonymi jednak niż jej pełne, wyraziste usta. Dopiero kiedy nazwała wiceadmirała głupcem, odzyskał panowanie nad sobą; zamknął usta i wyprostował plecy, ponownie zalewając się rumieńcem na myśl o tym, czemu się przyglądał i co sobie myślał. Jej ostatnie słowa wciąż pobrzmiewały mu w głowie, gdy nagle zorientował się, że zaczął mówić. - Mnie nie. Odezwał się po raz pierwszy od czasu, gdy upokorzył swoją siostrę, i natychmiast poczuł na sobie spojrzenia wszystkich zebranych, lecz tym razem czuł się pewnie. Baronowa wtrąciła się do rozmowy między mężczyznami i udowodniła swoją wyższość nad nimi wszystkimi, lecz tutaj, wśród ludzi równych mu rangą, głos Sinclaira był nadrzędny. Jako kobieta lady Jessica Randolph budziła jego niepokój. 105

Jednak jako baronowa wtargnęła na jego teren i można się było z nią błyskawicznie uporać, jak z każdym podwładnym. - Co ciebie nie, sir Williamie? - spytał Saint Valery. - Mnie to nie dziwi, admirale. Baronowa powiedziała, że zdumiewa ją, iż król nie wykonał jeszcze ruchu przeciwko nam. Przyszło mi wtedy do głowy, że ja się wcale nie dziwię. Tyle czasu zajęło mu zorganizowanie odpowiedniej reakcji. Nastąpiła długa chwila ciszy, po czym Saint Valery odparł: - Odpowiedniej reakcji na co? Wybacz, sir Williamie, nie rozumiem twoich słów. - I nic dziwnego. - Sinclair rozsiadł się na krześle, chwytając mocno poręcze i wciskając plecy w drewno oparcia. Na jego twarzy pojawił się grymas, lecz potem zorientował się, jak absurdalne jest w obecnych okolicznościach martwienie się o poufną naturę tego, co miał powiedzieć. - Półtora roku temu, po śmierci królowej Jeanne, król Filip zgłosił chęć wstąpienia do naszego Zakonu. Saint Valery uniósł brwi ze zdziwienia. - Doprawdy? Nic o tym nie wiedziałem. - Niewielu wiedziało, sir Karolu. Nie rozpowiadano o tym powszechnie. Ze względu na swoją pozycję raczej nie mógłby zabrać się do tego tak jak wszyscy, lecz zwrócił się bezpośrednio do Rady. - I co się stało? - Rozpatrzyliśmy jego zgłoszenie zgodnie z naszymi prawami i zwyczajami, a sprawę poddano tajnemu głosowaniu. Admirał kiwnął głową. - To na porządku dziennym, nawet, jak sądzę, na poziomie Rady. - Tak, lecz odrzucono go. Saint Valery i inni rycerze aż się zachłysnęli. - Odrzucono? - Powtórzył admirał. - Ktoś zagłosował czarną kulą? Sinclair potrząsnął głową. - Nie, admirale. Głosowało nas wtedy jedenastu. Czarnych kul było osiem. - Co to znaczy? O co chodzi z tymi czarnymi kulami? - Baronowa stała nad nimi, marszcząc brwi. Saint Valery podniósł na nią oczy. - Podczas głosowań w ważnych kwestiach używamy dwóch kul, 106

czarnej i białej. Każdy w tajemnicy przed innymi umieszcza jedną z nich w worku, który podczas głosowania przechodzi z ręki do ręki. Biała kula oznacza głos za, czarna - przeciw. Już jedna czarna kula oznacza veto. Teraz to baronowa wyglądała na zbitą z tropu. Zamrugała, patrząc na Sinclaira. - Jesteś członkiem Rady? - Tak. - Skinął głową. - I nie przyjęliście króla w swoje szeregi? Odmówiliście Filipowi? Sinclair ponownie potaknął. - Zgadza się. Ośmiu członków Rady uważało wtedy, jak ustaliliśmy podczas wstępnych dyskusji, że król chce do nas dołączyć z niewła ściwych powodów: nie po to, aby służyć bractwu, lecz aby skorzystać z możliwości zyskania dostępu do majątku Zakonu i przejęcia nad nim kontroli. Och, ty prawy, oszukujący samego siebie głupcze. Nie masz pojęcia, co zrobiliście, prawda? - pomyślała. - Odmówiliście królowi Francji, choć wiedzieliście, kim jest i jaki jest, i nie przewidzieliście tego, co nastąpi jutro? - Potrząsnęła gło wą, a jej twarz była bez wyrazu. - No cóż, zarówno wasza ocena, jak i honorowe zachowanie były słuszne, lecz to śmiertelna zniewaga. Tego dnia Zakon Świątyni zniszczyło osiem czarnych kul. Przestał ist nieć w chwili, kiedy Filip dowiedział się, że go nie przyjęliście. Tyle czasu zajęło jedynie dotarcie tej wiadomości do was. Sinclair kiwnął głową bez słowa, przyjmując prawdę jej słów, a ona zwróciła się do Saint Valery'ego. - Co zatem zrobisz teraz, panie? Admirał uśmiechnął się do niej, choć jego twarz była zmęczona i napięta. - Niech cię Bóg błogosławi, droga siostro. Jak zwykle nie myślisz o sobie, choć de Nogaret zbliża się do naszych bram. - Wzruszył ramionami i rozejrzał się po pozostałych mężczyznach. - Zrobimy niejedno, wiele już zrobiliśmy. Od ponad pięciu godzin flota zbiera zapasy na podróż morską, rzekomo przygotowując się do zaplanowa nych na jutro rano ćwiczeń. Twój majątek jest bezpieczny, podliczono go i załadowano już na moją galerę. Popłyniesz ze mną i dopilnujemy, abyś wraz ze swoim złotem bezpiecznie trafiła do Szkocji. Idź teraz 107

do swoich kobiet, jeśli łaska. Tam Sinclair cię odprowadzi i zadba o to, abyście spokojnie rozgościły się na pokładzie. Wasze kwatery nie będą zbyt przestronne, ponieważ galery zbudowano z myślą o toczeniu wojen, a nie wygodzie, lecz solidne i bezpieczne, a także cieplejsze niż lochy de Nogareta. Na pokładzie powinnyście się przespać, choć z powodu dzisiejszego zamieszania może się to okazać trudne. Ruszymy wraz z porannym odpływem, a potem, jeśli pogoda, czas i los pozwolą, być może przeniesiemy was na jeden z większych okrętów towarowych, w zależności od tego, jak bardzo będą załadowane. Tam, zaprowadzisz lady Jessicę do jej służek?

3

Zadziwiło mnie, że sir William się ze mną zgodził - odezwała się Jessie po szkocku, a idący przed nią Tam, zaskoczony tymi słowami, obejrzał się przez ramię - Dlaczego, pani? - Dlaczego? Ponieważ mnie nie lubi. Czy tak samo niegrzecznie i opryskliwie zachowuje się przy innych kobietach? Tam zatrzymał się i odwrócił, a ona też stanęła, czekając, aż coś powie. Lecz tylko uśmiechnął się i kiwnął głową. - Ano, można tak rzec. Podczas każdej rozmowy z kobietami, jaką słyszałem w ciągu ostatnich dwudziestu lat, zachowywał się dokładnie tak samo. Niegrzecznie i opryskliwie. - Czy zatem nienawidzi kobiet? Nie przyszłoby mi to do głowy. Tam wyszczerzył zęby jeszcze bardziej. - Nie, lady Jessico, to nie jest nienawiść do kobiet. - W takim razie o co mu chodzi? Powiedziałeś, że przy wszystkich taki jest. - Po prostu nie ma wprawy, pani. Rzekłem, że był taki w towarzystwie każdej kobiety, z którą rozmawiał przy mnie w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Ty jesteś pierwsza. - Pier... W ciągu dwudziestu lat? To niemożliwe. - Tak się może wydawać, ale to wcale nie jest niemożliwe. To szczera prawda. Ostatnią niewiastą, z którą rozmawiał, była jego matka, lady Helena, w dniu, kiedy na dobre opuścił dom, już wtedy marząc o wstąpieniu do Zakonu... Prawie dwadzieścia lat temu. Will unika kobiet. Robi to fanatycznie, a jego życie templariusza mu to ułatwia. To skutek ślubu czystości. A on jest bardzo sumienny. 109

Wciąż stali w długim korytarzu przed komnatą. Jessie rozejrzała się w obie strony, tylko po to, aby dać sobie czas na przywyknięcie do tej zadziwiającej informacji. Tam ruszył dalej, a ona podążyła za nim. - Jest mnichem. Rozumiem to. Ale nie mieszka w klasztorze. Jest też rycerzem, więc jeździ po świecie. - Ano wciąż, szczególnie od czasu tej sprawy z Radą. Ale w ten sposób zachowuje swoją czystość. Ciągle pracuje, a jak nie, to się modli. - A zatem jest świętym... albo pustelnikiem. - Nie, pani, jest zwykłym człowiekiem. Żaden z niego złotousty trubadur, przyznaję. Jeśli szukasz czaru i dworskich manier, nie znajdziesz ich u Willa Sinclaira. Lecz to najlepszy człowiek, jakiego znam, a towarzyszę mu od początku. Opuścił Szkocję jako szesnastoletni chłystek i pojechał prosto do Ziemi Świętej. Walczył tam długie lata i jako jeden z niewielu przeżył oblężenie Akki. :*s - Był w Akce? Nie wiedziałam. Byłeś tam z nim? -Ano. ki - Jak się stamtąd wydostałeś? - Z Willem. Byłem jego serwientem. Nigdzie się beze mnie nie ruszał. - Ale udało mu się uciec, a tobie razem z nim. Jak to się stało? Pozostali zginęli, czyż nie? Tam westchnął ciężko. - Tak, pani, prawda to... Nie dokładnie wszyscy, ale prawie. - Dlaczego więc ty i on nie? Jakim sposobem uniknęliście śmierci? - Rozkazano mu wyjechać wraz z Tibauldem Gaudinem, ówczesnym komturem Zakonu, tamtejszym zastępcą marszałka, Piotra z Sevrey. Marszałek, rozumiesz, to wojskowy głównodowodzący Zakonu w czasie wojny. - To nieważne, Tam. Dlaczego Williama Sinclaira wybrano, aby go ocalić? Tam wzruszył barczystymi ramionami. - Bo tak się stało. Wybrali go. To proste. Komtur Gaudin go lubił. Will kilka razy uratował mu życie podczas potyczek z niewiernymi. Poza tym bardzo dobrze pełnił swoją rolę: dowodzenie szło mu ła two, walczył też niezgorzej. Kiedy powierzono Gaudinowi skarb Za konu i rozkazano przewieźć go z Akki do Sydonu na pokładzie jednej 110

z galer wojennych Zakonu, chciał mieć koło siebie ludzi, którym mógł zaufać. Will pierwszy mu przyszedł do głowy. -1 zabraliście skarb do Sydonu? - Ano, do Azji. -1 co potem? Gdzie potem pojechaliście? Tam znów wzruszył ramionami. - Wróciliśmy do świata chrześcijańskiego, a Willa zaczęli przenosić z jednego garnizonu do drugiego, z coraz wyższym stopniem i coraz większą odpowiedzialnością. Najpierw był w Szkocji, potem we Fran cji, Hiszpanii, Italii, na Cyprze, znów w Hiszpanii i z powrotem we Francji. A potem, kilka lat temu, zaczął się przygotowywać do wstą pienia do Rady. Jeśli honor, lojalność, odpowiedzialność i odwaga coś dla ciebie znaczą, nigdzie nie znajdziesz ich więcej niż u tego jednego człowieka. Baronowa ponownie się zatrzymała i odwróciła do Tama. - Słyszałeś moją opinię o honorze i odwadze. To męskie cnoty, więc z punktu widzenia kobiety są bezużyteczne i próżne. Znajdź mi kobietę, która chce mieć za męża martwego bohatera, a pokażę ci nie szczęśliwą żonę. Martwy mężczyzna nie da pociechy ani miłości pod czas mroźnej zimy czy kiedykolwiek indziej. - Przerwała na chwilę. - Są żywi mężczyźni, którzy dają tego niewiele więcej, i wydaje mi się, że twój Will Sinclair jest jednym z nich... Mogę się tylko modlić, by kiedy wsiądziemy na pokład, poprawiły mu się maniery. Do Szkocji długa droga, a nie chciałabym całego tego czasu spędzić z gburem. Jej głos stracił poufny, natarczywy ton, a w odpowiedzi na tę zmianę i Tam zaczął mówić bardziej oficjalnie. - Nie będziecie na tym samym okręcie, pani. Popłyniesz z admira łem, a Will, jeśli się nie mylę, z wiceadmirałem de Berengerem. Jessica kiwnęła głową. - Tak, to rozsądne. Jak powiedział Karol, galery to okręty bitewne, nie wyposażone w wygody próżnujących pasażerów, więc zapewne masz rację. A teraz zaprowadź mnie do moich służek, Tam, jeśli łaska. Już dość długo na mnie czekają. - Prawie jesteśmy na miejscu, pani.

4

Kiedy Jessie i Tam opuścili komnatę, William siedział przez chwilę bez ruchu, patrząc na drzwi, za którymi zniknęli, a potem zwrócił się do Berengera: - Wybacz mi, admirale. Musiałem cię wcześniej nieco oszukać na temat jutrzejszych ćwiczeń morskich, lecz nie miałem wtedy wyboru. Sir Karol nie przeczytał jeszcze rozkazów od wielkiego mistrza. De Berenger skinął dość przyjaźnie głową i zagadnął Saint Valeryego: - Co z innymi częściami floty, admirale? Czy jest dla nich nadzieja? - Poniekąd tak. Mistrz de Molay zawiadomił komturów Brestu i Hawru, że mają zebrać wszystkie dostępne galery i wypłynąć na morze, na te same ćwiczenia, do których ty miałeś dołączyć. Kapitan floty w Marsylii otrzymał podobny rozkaz tydzień temu: jego galery miały przepłynąć Cieśninę Gibraltarską, a potem udać się na przylądek Finisterre w północnej Hiszpanii. Tam wszyscy się spotkamy i pożeglujemy, dokąd będzie trzeba. - Ile w sumie okrętów, admirale? Saint Yalery potrząsnął głową. - Nie mamy pojęcia, Edwardzie. To zależy wyłącznie od tego, kto był w porcie, kiedy dotarły rozkazy. Może w każdym miejscu cumo wało po dwadzieścia okrętów, może ani jeden. Lecz tylko w skład naszej floty wchodzić będą okręty towarowe. Inne jednostki floty, skądkolwiek przypłyną, składać się będą wyłącznie z galer. Musimy zadbać o jeszcze jedno zadanie, zanim popłyniemy do Finisterre, lecz wyjaśnię ci to jutro. Idź i zajmij się przygotowaniami. To wszystko. 112

- A co z moimi ludźmi, sir? - zapytał po wyjściu Berengera de Montrichard, obecny preceptor komturii w La Rochelle, który do tej pory stał przy Sinclairze i przysłuchiwał się w milczeniu. Admirał zerknął na Willa. - Rozkazy mistrza były ścisłe. Macie zostać w komturii i poddać się na żądanie, nie stawiając oporu nawet w razie najbardziej skrajnej prowokacji. Nie możecie przeciwstawiać się aresztowaniom. Konsek wencje mogłyby być katastrofalne. De Montrichard skinął głową z nieodgadnionym wyrazem twarzy. - Poinstruuję moich ludzi, panie. - Zrób to, lecz poczekaj jeszcze chwilę. Sir Williamie, potrzebuję twojej rady. Instrukcje mistrza de Molaya są niezwykle szczegółowe. - Tak. - Wznosząca intonacja odpowiedzi Sinclaira zamieniła ją w pytanie. - Jednak nie był pewien, że wydarzenia, do których się przygotowywał, faktycznie nastąpią, prawda? - Zgadza się. - Gdyby był tutaj z nami i uczestniczył w dyskusji, czy myślisz, że wierzyłby, iż ostrzeżenie było prawdziwe? - Nie wątpię. Dlaczego pytasz? - Ponieważ martwi mnie konieczność niestawiania oporu ze strony garnizonu. Ilu masz ludzi pod bronią, sir Ryszardzie? - Stu czterech, admirale, włącznie z medykami. - Ponad stu... Wydaje mi się, sir Williamie, że wśród tylu ludzi pokusa sprzeciwienia się byłaby ogromna. - Byłaby, gdyby nie chodziło o templariuszy. Do czego zmierzasz, admirale? - No cóż, do tego, że możemy wyeliminować tę pokusę i tym samym wypełnić rozkazy mistrza. Stu czterech nieobecnych ludzi nie mogłoby stawić oporu... Sinclair zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu, wciągając powietrze nosem i wypuszczając je przez ściągnięte wargi. - Masz dla nich miejsce? - Znajdzie się. Sinclair kiwnął głową. - Niech tak się stanie. Zostawimy de Nogaretowi pustą skorupę. - Dziękuję, przyjacielu - powiedział z uśmiechem Saint Yalery. 113

Sir Ryszardzie, zluzuj wszystkich wartowników, pozamykaj bramy i każ zebrać się swoim ludziom. Niech nie biorą więcej, niż mogą unieść na plecach. Od razu wprowadź ich na pokład. Preceptor zasalutował i odmaszerował żwawo, prężąc ramiona z nową energią. - A teraz, Will, przyjacielu - rzekł admirał - pozostaje mi jedynie ochronić mój własny bezcenny skarb, o którym niemal zapomniałem. Ale ta wielka, czarna flaszka jest bardzo ciężka, a ja coraz słabszy. Po możesz mi ją odciążyć, zanim wyjdziemy? Niedługo później - dogłębnie wzmocnieni trzecią porcją wspaniałego trunku benedyktynów - wyłonili się razem z budynku i poszli na nabrzeże, zalane migoczącym światłem setek smolnych pochodni; Will jeszcze nigdy nie widział tylu w jednym miejscu. Światła o blasku intensywnym niczym latarnie morskie zawieszono w koszach na wysokich, solidnych drewnianych słupach ustawionych w ścieżki i uliczki, które jasno wyznaczały trasy z magazynów i arsenałów do trapów galer przycumowanych wzdłuż nabrzeży. Zaskoczony Will gwizdnął cicho. - Skąd wzięły się te wszystkie pochodnie? Admirał rzucił na niego okiem, a potem ponownie przeniósł wzrok na port. - Z magazynów. Czasami nie mamy wyboru w kwestii pory wyładunku lub załadunku okrętu, więc trzymamy te pochodnie na podorędziu w razie nocnej pracy. Niedaleko stąd jest dobre źródło smoły, otwarta jama koło Touchemarin, najbliższej wioski przy drodze na południowy wschód. Przywozimy ją wozami, w beczkach, i przechowujemy w wielkiej kadzi, która jest tu dłużej niż ja, więc nigdy nie brakuje nam paliwa. - Jestem pod wrażeniem. Jeszcze nigdy nie widziałem czegoś podobnego. - Odwrócił się plecami do ruchliwego nabrzeża i rozejrzał po budynkach, które ciągnęły się po obu stronach za komturią; ich szeregi ginęły w ciemnościach. Jedyne światła paliły się w komturii, co nie dziwiło o tej porze. - Kto jest właścicielem budynków po obu stronach komturii? - My. Wzdłuż całego nabrzeża po tej stronie portu ciągną się placówki Zakonu, prowadzone przez braci świeckich: kupców, handlarzy, rzemieślników i tym podobnych. Należą do Zakonu, lecz raczej nie są to templariusze w naszym rozumieniu. 114

Sinclair przytaknął. Dla niego, jak i dla wszystkich braci walczących, słowo „templariusze" odnosiło się tylko do wojujących mnichów Zakonu. Wszyscy inni, a były ich tysiące, stanowili jedynie dodatek. Głównym celem tych świeckich funkcjonariuszy było zarządzanie ogromnym handlowym imperium Zakonu, niezwiązanym z jego wojskową działalnością. Jak większość jego braci sir William myślał o nich z ambiwalenc/ą graniczącą czasem ze wstrętem. Potrafił przyznać - choć niechętnie - że są niezbędni, lecz ich roszczenia do tytułu prawdziwych templariuszy budziły jego głęboką urazę, ponieważ sądził, iż to nadużywanie owej nazwy, nie mówiąc już o związanych z nią przywilejach, było główną przyczyną spadku uznania względem Zakonu. Chciwy i pozbawiony skrupułów kupiec zawsze spotka się z pogardą, lecz jeśli taką nikczemność popełniano w imię Zakonu, bractwo nieodmiennie na tym cierpiało; uważano, że popiera ono arogancję i wykroczenia łajdaka. Sinclair i podobni mu ludzie zmagali się z tym problemem od dziesięcioleci i uznali, że nie da się go rozwiązać, więc teraz Will ponownie wyrzucił go ze swoich myśli, wiedząc, że jest bezsilny. - Ciekawe, co stanie się z nimi jutro. Nie oczekując odpowiedzi, ponownie zaczął się przyglądać otaczającej ich krzątaninie. Całe nabrzeże tętniło zdyscyplinowanym i uporządkowanym ruchem: wszyscy szli zdecydowanie i niemal bezgłośnie, skupieni na swoich zadaniach. Niektórzy ustawili się w łańcuchy i podawali sobie worki ziarna, paszy i innych zapasów, układane potem w sterty na skraju nabrzeża; ludzie zajmujący się załadunkiem wrzucali je do sieci, które wciągano na pokłady. Inni szli gęsiego z towarami, które były zbyt nieporęczne, kruche, ciężkie lub cenne na podawanie ich z ręki do ręki. Jeszcze inni obsługiwali podnośniki ustawione wzdłuż nabrzeża, przekazując ładunek brygadom na pokładach, które wyjmowały dobra z sieci i sztauowały je pod pokładem. Między wszystkimi krążyły zaprzężone w konie wozy z towarami zbyt wielkimi, aby można było je przetransportować w inny sposób. Sinclair obserwował nieustanną bieganinę i nie był świadom, że Saint Va-łery mu się przygląda, a kiedy admirał dostrzegł na twarzy młodszego mężczyzny cień uśmiechu, rzekł: - Uśmiechasz się, sir Williamie... Podoba ci się ten widok? - Czy mi się podoba? Na Boga, nie, a przynajmniej nie w sensie, 115

który chyba masz na myśli, panie. Nie znajduję w nim rozrywki. - Nikły uśmiech nie znikał z jego twarzy. - Lecz zawsze miło popatrzeć na zdyscyplinowanych ludzi dobrze spełniających swoje zadania... Mój uśmiech wziął się z wdzięczności, że ci, którzy tu pracują, to prawdziwi templariusze, a nie bracia świeccy. W przeciwnym razie nawet nie chcę myśleć, jaki panowałby tu chaos. Przejdę się między nimi; niech wiedzą, że ich pracę się docenia. Dołączysz do mnie?

Niewiele ponad godzinę później, czując ruch pokładu pod stopami, kiedy galera wypływała z portu w stronę kotwicowiska, William ulokował miecz w rogu, aby oręż się nie przewrócił, zdjął pelerynę, zawiesił ją na haczyku i padł twarzą na wąską koję, która przez kolejne tygodnie lub miesiące miała być jego jedynym miejscem na odpoczynek, a ostatnią myślą było wspomnienie lśniących gniewem oczu Jessiki Randolph i słowa: „Zakon Świątyni zniszczyło osiem czarnych kul".

Misja wiary 1

Dlaczego tutaj czekamy? Przecież wiemy, że przybędą. Will zerknął z ukosa na mówiącego, wiceadmirała sir Edwarda de Berengera, który ściskał reling na wąskim pokładzie rufowym galery tak mocno, że zbielały mu kostki, i wlepiał wzrok w spowite rzadką mgłą nabrzeże. - Wiedzieć coś a być tego świadkiem to dwie różne rzeczy, Edwar dzie - odparł. - Jeśli nie zobaczymy tego na własne oczy, zanim od płyniemy, nigdy nie będziemy pewni, czy stało się to, czego oczeki waliśmy. Odwrócił głowę w stronę zacumowanej niedaleko galery admirała Saint Valery'ego. Była to większa wersja jego własnej, największy okręt floty. Czterdzieści wioseł - każde obsługiwało dwóch ludzi, a rozmieszczone były w dwóch rzędach po dziesięć na obu burtach — spoczywało na chlupoczącej o kadłub wodzie. Will nie dostrzegał samego admirała, ponieważ zasłaniała go grupa ludzi zebranych na wysokim pokładzie rufowym, lecz widział, że wszyscy patrzą w stronę komturii z takim samym napięciem jak de Berenger. - Czekamy zatem - dodał. - Podoba mi się to nie bardziej... - Wy prostował się. - Oto i oni. Sinclair wiedział, że każdy przyglądający się dojrzał to samo: postaci ruszające się we mgle na brzegu, biegających wszędzie ludzi. Dały się także słyszeć krzyki, odbijające się dziwnym echem w pustce. Biegnący zbliżyli się - widać ich było wyraźniej za smugami mgły -aż zatrzymali się nabrzeżu, krzycząc jeszcze głośniej. - Chyba są skonsternowani - mruknął Will, przyglądając się gęst niejącemu tłumowi. 117

Za galerami admirała i wiceadmirała widniał port La Rochelle, po raz pierwszy od dawna pusty poza dwunastoma okrętami zacumowanymi grubymi linami koło południowego falochronu. Wszystkie inne okręty stojące tam na kotwicy poprzedniej nocy wycofały się poza granice portu i czekały na głębokiej wodzie na to, co przyniesie ranek. Zgodnie z przewidywaniami przyniósł de Nogareta. Teraz Sinclair odwrócił się w samą porę, aby ujrzeć, jak bandera floty - biała czaszka i skrzyżowane kości udowe na czarnym polu - wciągnięto na maszt galery admirała; był to umówiony znak. Nawet żołnierze tłoczący się na brzegu umilkli, obserwując powolne wznoszenie się trzepoczącej bandery i zastanawiając się, co to oznacza, lecz cisza się przedłużała i nie wyglądało na to, aby cos' miało się wydarzyć. Galera admirała była nieruchoma. Ciszę przerwał podekscytowany okrzyk: ktoś na brzegu dostrzegł to, na co Will już spoglądał, a zgiełk rozniósł się, kiedy część tłumu w porcie zaczęła biec w stronę południowego falochronu, lecz było już za późno. Ogień na pokładach dwunastu zacumowanych okrętów — podsycony oliwą i starannie przygotowany - już szalał, rozprzestrzeniając się z zadziwiającą prędkością, a ludzie zmykali ze skazanych na zniszczenie jednostek do łodzi czekających poniżej. - Odebrać ich - powiedział cicho Will, a de Berenger zaczął wyda wać rozkazy, aby galera przejęła zbliżające się łodzie. Biegnący na czele ludzie de Nogareta zatrzymali się przy falochronie, osłaniając twarze przed żarem bijącym od strony płonących okrętów. Wszystkie były jednostkami towarowymi, najstarszymi i najmniej sprawnymi z całej floty, i Saint Valery postanowił nie oddawać ich, lecz spalić na miejscu; tym samym odebrał je Filipowi i jego zausznikowi jednym wyraźnym aktem buntu. Kiedy pokład ruszył się pod stopami Sinclaira w reakcji na pierwsze pociągnięcie wioseł z prawej burty, Will dostrzegł na nabrzeżu nowe zamieszanie. Wlepił wzrok w postać mężczyzny, który wyróżniał się wśród otaczających go ludzi: lśniąca zbroja i czerwona peleryna jasno mówiły o jego wysokiej pozycji. - Czy to de Nogaret? Przyjechał tu osobiście? - Świadom, że de Be renger nie słucha, sam odpowiedział sobie na pytanie. - No tak, przyje chał, ten zawszony kundel. Chciał sam zająć La Rochelle. Teraz żałuję, że zacumowaliśmy poza zasięgiem kuszy. Mógłbym go stąd zastrzelić. 118

Uderzenia o kadłub dały znak, że przybyły łodzie podpalaczy, i kiedy tylko znaleźli się na pokładzie, de Berenger nakazał zwrot i wypłynięcie na morze. Kiedy dziób galery zaczął się odwracać, Sinclair okręcił się w przeciwną stronę, nie odrywając wzroku od odległej sylwetki de Nogareta. Między nimi grad bezużytecznych bełtów spadał do wód portowych, a Will miał przyjemność zobaczyć, jak kanclerz króla wymierza cios stojącemu obok człowiekowi, po czym znika w tłumie, najwyraźniej zmierzając do pustej komturii. Wtedy Will odwrócił się plecami do nabrzeża, czując kłębiący się w jego duszy gniew i usiłując oczyścić głowę z myśli o tym, co się dokonało. Nie miał czasu na płonne złorzeczenia; musiał teraz myśleć o przyszłości. Przed nim obramowana ujściem portu potężna galera admirała cięła ostatni odcinek spokojnych wód, a jej wiosła wyrzucały w powietrze krople wody, lśniące niczym diamenty w słońcu, które już wschodziło za nimi, nad murami i wieżami La Rochelle, podczas gdy elegancki, szybki okręt unosił podwójny ładunek - skarb i zbiegów - z dala od króla Francji. Na jego rufie Will widział patrzącą w tył, na ląd, postać owiniętej w pelerynę z kapturem kobiety, baronowej de Saint Yalery.

2

Sześć godzin później ponownie stali na kotwicy, tym razem w maleńkim porcie bezimiennej wioski rybackiej; przepłynęli cztery mile na południe, wzdłuż wybrzeża. Ludzi w wiosce mieszkało niewielu, lecz było tam solidne kamienne nabrzeże i spory fragment płaskiego lądu pod górującymi nad nią klifami, więc pomieściłaby się tam siła nawet większa niż mała armia, która dotarła tam wraz ze światłem poranka. Will opierał się z założonymi na piersi rękami o niski reling na rufie galery i przyglądał tętniącej dookoła krzątaninie, poznając różnice między flotą i armią. Obie wymagały rozporządzania samymi zbrojnymi, a także ich karmienia i transportu, lecz Will wiedział, że ani on, ani jego brat Kenneth nigdy by nie zorganizowali tak gładkiego i łatwego zejścia na ląd. Kenneth mignął mu wcześniej na nabrzeżu, ale szybko zniknął; nie zaskoczyło to Williama, który wiedział, że jego młodszy o trzy lata brat ma dość rozsądku, aby nie plątać się pod nogami i pozwolić marynarzom robić to, na czym znali się najlepiej. Poprzedniej nocy, przed opuszczeniem La Rochelle, Saint Valery i de Berenger zaplanowali do pewnego stopnia to popołudnie, lecz nie znali wsi, do której mieli zawinąć; wiedzieli, że rozmiar i warunki nieznanego portu w jakiś sposób ich ograniczą. Sinclair mógł im o nim opowiedzieć, ponieważ to on go wybrał - odwiedził to miejsce lata wcześniej i wciąż je pamiętał - ale tej nocy miał własne obowiązki, a im nie przyszło do głowy, aby go odszukać. Okazało się, że mimo solidnego kotwicowiska nabrzeże jest bardzo małe i mieści naraz tylko dwa okręty, za to wyposażone było w dźwigi i podnośniki służące do opuszczania łodzi rybackich na fale i podnoszenia ich, więc de Berenger znajdował się teraz na lądzie i nadzorował pracę. 120

Will patrzył, jak na śródokręcie jednego ze statków towarowych opuszczano parę koni. Był pod coraz większym wrażeniem zarówno zaradności brygad załadunkowych, jak i szybkości, z jaką okręty zajmowały po kolei miejsce w porcie: nowa para szykowała się do podholowania za cumę do brzegu, kiedy odbijały od niego załadowane już okręty. Statki towarowe Zakonu bardzo różniły się od galer admirała, zarówno pod względem wyglądu, jak i funkcji. Zbudowano je z myślą o jak największej pojemności i stabilności; większość miała dwa maszty, a trzy z nich były trzymasztowe. Wszystkie były szerokie i miały spore zanurzenie, kiedy je załadowano, więc robiły wrażenie masywnych i niezgrabnych w porównaniu z chroniącymi je jednostkami bojowymi. Przyglądając się ich załadunkowi, Sinclair uznał jednak, że są na swój sposób piękne, i poczuł podziw dla zręczności, z jaką ich doświadczone załogi, składające się w całości z braci świeckich Zakonu, manewrowały nimi w małym porcie. Wiedział, że załogi galer są równie umiejętne, lecz pod innymi względami, i znacznie bardziej /dyscyplinowane. Załogi statków towarowych tworzyli zawodowi marynarze, zatrudniani przez Zakon lub należący do niego; na galerach pływali walczący żeglarze, serwienci Zakonu, którzy woleli służyć na morzu niż na lądzie. Ta druga grupa żyła, żeglowała i walczyła zgodnie z wojskowym i zakonnym drylem; ich życiem kierowała morska wersja reguły Zakonu, więc każdego dnia modlili się i wypełniali zakonne obowiązki, choć załodze nie będącej na służbie pozwalano spać całą noc i odzyskać siły. Ich głównym obowiązkiem była ochrona potężnej noty handlowej Zakonu. Sinclair spojrzał w stronę śródokręcia galery, na rzędy wioślarzy usadowionych na ławkach, z których najbliższy znajdował się dobre dwanaście stóp pod pokładem rufowym. Na burtach było po osiemnaście wioseł, wszystkie takie same: długie, ciężkie, eleganckie. Potrafiły rozpędzić okręty do zadziwiającej prędkości nawet bez pomocy ogromnego kwadratowego żagla. Sinclair usłyszał, że ktoś go woła, i wyjrzał za reling; tuż pod nim zatrzymała się długa, wąska łódź z ośmioma wioślarzami. Z rufy patrzył na niego admirał, który machnął ręką w stronę wioski i krzyknął: - Dołącz do mnie na brzegu. Będę rozmawiał z de Berengerem. Will ponownie uświadomił sobie różnicę między ruszaniem się po 121

wodzie i po lądzie. Jego galera - okręt wiceadmirała - była przycumowana mniej niż jedną dziesiątą mili od krańca nabrzeża, co na lądzie równałoby się może dwustu krokom, odległości, którą Will mógłby pokonać w kilka chwil, nawet gdyby wcześniej musiał osiodłać konia. Tym razem jednak musiał wezwać łódź i wioślarzy, przejść z galery na łódź z wyjątkową ostrożnością szczura lądowego, który nie ufa zachowaniu wody i unoszących się na niej jednostek, oraz dać się przewieźć na koniec nabrzeża. Spotkał się z Saint Valerym dopiero po trzech kwadransach. Kiedy Will wydostał się z łodzi na falochron, powitał go niedźwiedzim uściskiem brat Kenneth. Wyplątawszy się z szerokim uśmiechem, Will dotknął kolczugi Kennetha. - Dobrze cię widzieć, bracie. Z braku łez i zgrzytania zębami wnioskuję, że wszystko poszło jak należy. Towary są bezpieczne? - Wszystkie dotarły całkiem bezpiecznie, Will. - Mówisz, jakby było tego więcej, niż się spodziewałeś. - Bo to prawda! Zapełniliśmy pięć czterokołowych wozów i jeden mały wózek. Było tego znacznie więcej, niż sądziliśmy, lecz udało się wszystko przewieźć. Były oczywiście cztery główne, duże kufry, które zgodnie z planem załadowaliśmy na dwa wozy, a także wspaniała kolekcja złotych i srebrnych sztab oraz monet, której się nie spodziewałem, i aż siedem skrzyń klejnotów, dwie małe i pięć niemal tak dużych jak główne kufry. Są zamknięte na skórzane pasy, więc łatwo było kilka uchylić i zobaczyć, co taszczymy. Pełne są wysadzanych kielichów, krucyfiksów i naczyń kościelnych. Najwyraźniej mistrz nie chciał, aby wpadły w łapy de Nogareta. Musieliśmy przewrócić okolicę do góry nogami, aby znaleźć więcej wozów. - Mam nadzieję, że nie zasialiście zbyt dużego zamętu. - Uważasz mnie za głupca, bracie? Wysłałem po parze ludzi w każdym kierunku, dałem im po srebrnej monecie i kazałem kupić to, co znajdą w ciągu dnia, lecz nie więcej niż jeden wóz z zaprzęgiem w każdym miejscu... I zanim spytasz: żaden nie miał na sobie nic, z czego obcy mogliby wywnioskować, że jest templariuszem. - Hmm... - Sinclair roztrząsał to przez chwilę, a potem kiwnął zdecydowanie głową. - Świetnie. Dobrze się spisałeś, Kenneth. Szybko załadujemy wszystko na pokład i zadbamy, aby skarb bezpiecznie zasztauowano. Tymczasem obiecaj mi, że zdejmiesz tę zbroję, zanim 122

będziesz chciał wejść na okręt, i każ swoim ludziom zrobić to samo. Jak widzisz, najcięższą rzeczą, którą mam przy sobie, jest ten sztylet. Kilka razy niemal się unurzałem, tylko wchodząc do łodzi i wychodząc z nich. Jeśli wpadniesz tak uzbrojony, zatoniesz jak kamień. A przy okazji, gdzie twoi ludzie? Kenneth wskazał kciukiem za siebie, a Will wspiął się na pobliski głaz, spojrzał ponad rojącym się dookoła tłumem i zobaczył stu rycerzy oraz serwientów stojących na baczność w porządnych szeregach u podnóża wysokiego klifu. Ubrani w brąz i czerń serwienci tworzyli zwartą, zdyscyplinowaną falangę, a czterdziestu rycerzy - głównie w kolczugach okrytych białymi opończami z czerwonymi krzyżami - zebrało się po ich lewej. Will od razu zobaczył, że ludzie czekają cierpliwie, i zeskoczył z głazu. - Dobrze się prezentują. Ich konie właśnie są ładowane na okręt. Każę wiceadmirałowi wysłać ci rozkazy dotyczące tego, gdzie i kiedy twój oddział ma wejść na pokład... A oto on we własnej osobie. Zbliżył się sir Edward de Berenger, a Sinclair przedstawił go bratu, po czym spytał, gdzie podział się admirał. De Berenger z uśmiechem machnął ręką w stronę odległego o sto kroków wielkiego namiotu, przed którym William zauważył ciasno zbitą grupkę ubranych po wiejsku ludzi, stojącą z dala od krzątaniny na nabrzeżu. Kiwnął w ich stronę głową. - Co z tymi wieśniakami? Miałeś jakieś kłopoty? - Ależ nie. - Kenneth potrząsnął głową. - Byli przerażeni, kiedy zeszliśmy z klifów w ich stronę, lecz gdy zrozumieli, że nie chcemy ich skrzywdzić i jesteśmy zainteresowani tylko ich nabrzeżem, zostawili je nam do dyspozycji. Przewodzi im człowiek o imieniu Pierre. Uspokoił ich. Powiedziałem mu, aby nie wchodzili nam w drogę, i dałem za fatygę sakiewkę srebra. Zrobiłem to przy wszystkich, żeby nie zachował jej dla siebie. Od tamtej pory nie odezwali się słowem. Aha, i powiedziałem mu też, że jeśli ktoś przyjedzie i zacznie zadawać pytania, niech opiszą, co widzieli. Dla nas to już wtedy będzie bez znaczenia. Jego brat mruknął i wykrzywił gorzko usta. -Jeśli ktoś będzie nas tutaj szukał, nie będzie miało znaczenia to, co ci ludzie powiedzą. I tak zostaną zgładzeni. Jestem pewien, że i oni to wiedzą. - Odwrócił się do Berengera. - No cóż, sir Edwardzie, 123

powinniśmy dołączyć do admirała, skoro osobiście nas tutaj wezwał. Kenneth, wracaj do swoich ludzi. Kenneth skinął im głową i odszedł, a de Berenger uniósł palec. - Nie mogę ci jeszcze towarzyszyć. Mam sprawę nie cierpiącą zwłoki: problem z jednym dźwigiem. Przeproś sir Karola, jeśli łaska, dotrę do was jak najszybciej. Zbliżając się do namiotu, Sinclair zauważył z niezadowoleniem, że na kamienistym brzegu siedzi już w towarzystwie swojego szwagra baronowa Saint Valery; miał wrażenie, że serce podchodzi mu do gardła. Zaczął się zastanawiać, czy ona ma zamiar uczestniczyć w każdej dyskusji, i myśl ta natychmiast go zdenerwowała. Dostrzegł, że admirał zauważył jego przybycie, lecz natychmiast się odwrócił, ponieważ podszedł do niego jakiś posłaniec. Saint Yalery podniósł się i powiedział coś baronowej, zasalutował docierającemu już na miejsce Sinclairowi i podążył za gońcem, znikając szybko w tłumie. Sinclaira dzieliło teraz mniej niż sto kroków od przyglądającej się załadunkowi kobiety; próbując iść szybko po usuwającej się spod stóp żwirowej plaży, opuścił wzrok, unikając patrzenia na nią. Mimo wyczerpania - a może właśnie z jego powodu poprzedniej nocy nie mógł zasnąć i długo myślał o baronowej, uznawszy w końcu, że nie jest w stanie przestać. Lady Jessica Randolph głęboko go niepokoiła; leżąc przed świtem na swojej kołyszącej się koi, zrozumiał, że jest dla niego uosobieniem czegoś zupełnie obcego, esencją wszystkiego, co z własnej woli porzucił, wstępując do Zakonu i składając uroczyste śluby. Jako mnich, żołnierz i krzyżowiec pędził życie całkowicie wypełnione męskimi sprawami: walką, ćwiczeniami i prowadzeniem kampanii w czasie wojny oraz obowiązkami garnizonowymi, nieubłaganą dyscypliną i nieustannymi modłami w czasie pokoju. Nawet w ostatnich latach, kiedy intensywnie przygotowywał się do swojej przyszłej roli członka Rady, z dala od spraw wykraczających poza Zakon trzymało go niewiarygodnie złożone zadanie zgłębienia ezoterycznych sekretów znanych jedynie uprzywilejowanej elicie najbardziej wtajemniczonych templariuszy, wiedzy zwanej - choć nieczęsto i nigdy publicznie „wyższymi tajemnicami prastarego Bractwa Syjonu". Zadanie to całkowicie go pochłonęło, a w miarę jak coraz lepiej pojmował jego ogrom, czasem nawet przerażało, zmuszając do zrewidowania całej 124

wiedzy i przekonań zdobytych w latach poprzedzających poznanie tajemnic. A teraz pojawiła się ona, aby rozproszyć go swoim głosem, ciałem, zapachem i kobiecością. Dostrzegła go, kiedy dzieliło ich nie więcej niż dwadzieścia kroków, a jej twarz się wygładziła; zniknął z niej wyraz zamyślenia, a pojawił... jaki? Obojętny? Nie - poprawił sam siebie Sinclair. Jej twarz wyrażała całkowitą pustkę. Jakby nawet nie zasługiwał na jej uwagę. No cóż - pomyślał - nie będzie się na nią za to gniewał. Jeśli chciała się zachowywać tak, jak według jej uznania zachowują się mężczyźni, zostanie potraktowana jak mężczyzna... niższej rangi, oczywiście. Podwładny. Sinclair zorientował się, że zgrzyta zębami, i postarał się rozluźnić. Podniosła na niego oczy, kiedy podszedł, a on skinął sztywno głową, witając ją milcząco i niedbale. - Dzień dobry, sir Williamie. -Choć jej głos nie był serdeczny, nie sły chać było w nim wrogości. — Sir Karol zaraz do nas wróci. Proszę, usiądź. Być może rozzłościło go to „do nas", sugestia, że będzie przysłuchiwała się jego rozmowie z admirałem, a może chłodna maniera niezachwianego spokoju, z jaką zaprosiła go, aby usiadł, i najwyraźniej oczekiwała, że posłucha. W każdym razie poczuł, że wzbiera w nim gniew, a uraza i upokorzenie walczą o to, co go zgubi - wiedział bowiem ponad wszelką wątpliwość, że cokolwiek powie lub zrobi, zachowa się niewłaściwie; stał więc bez słowa przez długą chwilę, nie mogąc się ruszyć. Na szczęście dla niego kobieta źle zinterpretowała jego bezczynność i spojrzała na niego nieco cieplej. - Proszę, usiądź, jeśli łaska. Karol widział, że nadchodzisz, lecz musiał odejść. Chodziło o coś związanego z załadunkiem zwierząt. Muszę przyznać, że jestem zdumiona liczebnością oddziału twojego brata. Spodziewałam się może dwudziestu ludzi, a jest ich na pewno ponad stu. Proszę, spocznij tutaj. Moje służki poszły szukać drewna na opał, niedługo powinny wrócić, więc ogrzejemy się przy ogniu. Zakłopotany jej otwartością i brakiem chytrości Sinclair ruszył, aby spełnić jej życzenie, choć wciąż nie miał najmniejszego pojęcia, o czym z nią rozmawiać. Lecz kiedy przysiadł na głazie naprzeciwko niej, po prostu mówiła dalej, a on słuchał i wbrew sobie przygotowywał się do odpowiedzi. 125

- Przyznaję, gdyby nie moje panie, zamarzłabym, ponieważ nie wiem, jak rozpalić ogień na otwartym powietrzu. A ty? Czy biegle posługujesz się krzesiwem? Zapewne tak, w końcu jesteś templariuszem. Słyszałam, że znacie się na wszystkich praktycznych sprawach. - Nie, to bzdury. - Sinclair niemal się skrzywił, gdy usłyszał, jak obcesowy jest jego głos. - Mam pudełko na hubkę z krzesiwem, lecz, na Boga, pani, nie pamiętam, kiedym go ostatnio używał. Tam robi to wszystko i wdzięczny mu jestem za to. Rozpala nasze ogniska i dokłada do nich, a także karmi mnie, bo inaczej najpewniej bym się zagłodził. Nie mam głowy do takich spraw. No, jednak potrafisz mówić jak normalny człowiek. Po tym, czego się dotychczas o tobie dowiedziałam, to wielki postęp w twoim zachowaniu wobec kobiet... Sinclair już zrywał się na nogi. - Oto idą twoje służki, pani. Zostawię cię z nimi. - Skinął głową w stronę jedynych poza nią kobiet na plaży, niosących polana; za nimi szła grupa serwientów z kolejnymi kłodami. Kiedy naręcza drewna spadły z łoskotem na kamienistą plażę, Jessica również wstała i zawołała Sinclaira, który już miał odejść. - Poczekaj, sir Williamie, jeśli łaska. Przejdę się z tobą, aż nie za płonie ognisko. Skonsternowany Sinclair czekał z wahaniem, aż się zbliżyła, i udało mu się nie wzdrygnąć, kiedy położyła dłoń na jego ramieniu. - O, dziękuję - powiedziała. - Chodzenie po tych kamykach jest niezwykle trudne i niebezpieczne. Nie odpowiedział, lecz ugiął sztywno ramię i ruszył przesadnie wolno, najwyraźniej szykując się, aby zapobiec jej upadkowi. Powstrzymała uśmiech, który już-już wypełzał jej na twarz, i zmusiła się, aby iść u jego boku powoli i z godnością, wyobrażając sobie jego szok, gdyby ruszyła w jakiś tan z ręką na jego ramieniu. Miała taką ochotę zachichotać, że musiała podnieść dłoń do ust i udać, że kaszle. Stanęła, zmuszając go, aby zrobił to samo i czekał, kiedy ona teatralnie przyglądała się wiosce rybackiej i klifom. - Cóż za świetne miejsce na zadanie, które musisz wykonać, sir Williamie. Ten zakątek jest z pewnością całkowicie ukryty przed kim kolwiek, kto stoi na klifach. Zaręczam, iż nie dałoby się go też do126

strzec z przepływającego okrętu, gdyby jego załoga nie wiedziała, że tu jest. Jakim sposobem je znalazłeś? Sinclair podążył za jej wzrokiem i spojrzał na klify. - Przypadkiem, pani - rzekł, nie patrząc na nią. - Zupełnym przypadkiem, ponad dwadzieścia lat temu. - Co to za przypadek cię tutaj sprowadził? Linia brzegowa nie jest gościnna. - Wiatr i woda. Byłem na okręcie, który zatonął, kiedy zimowa nawałnica zwiała nas na mieliznę na południe stąd. Tam i ja byliśmy jednymi z nielicznych, którzy przeżyli: on trafił na łódkę z trzema innymi, a ja chwyciłem się drzewca wraz z innym człowiekiem, który nie żył, kiedy prąd wyrzucił nas na brzeg w tej zatoczce. Tam dotarł do brzegu jakąś milę dalej na północ i następnego dnia przez przypadek się odnaleźliśmy. - Czy wtedy ta wioska już tu była? Zerknął na nią z ukosa, jakby zaskoczony naiwnością jej pytania. - Tak. To naturalny port. Jestem pewien, że rybacy mieszkają tu od dawna. - A ty to zapamiętałeś. - Ano tak. Zawsze staram się pamiętać i dobre rzeczy, i złe. Głupotą jest nie pamiętać obu stron wydarzeń. Większość rzeczy codziennych nie jest warta pamiętania... lecz znajomość bezpiecznego portu lub miejsca dającego przewagę w potyczce może być czasem bezcenna. Przyglądała mu się z przechyloną głową, a teraz znów ruszyła przed siebie, wciąż opierając dłoń na jego ramieniu. - Przyznaję, sir Williamie, że rzadko rozmyślam o właściwych te renach na potyczki, lecz pojmuję, co mówisz, i zgadzam się z twoim rozumowaniem. Potem zamilkła na jakiś czas, idąc przed siebie z opuszczonym wzrokiem, zostawiając jemu czas na uporanie się z tym, że zwykła kobieta zadeklarowała zrozumienie jakiegoś konceptu. Chciał kontynuować tę myśl, lecz nie miał pojęcia, jak się do tego zabrać, więc po prostu czekał z nadzieją, że sama powie więcej na ten temat. Szła jednak dalej bez słowa, po czym, kiedy uznał, że już się nie odezwie, ciągnęła jakby nigdy nic. - Czy nie sądzisz, że byłoby zabawne - rzuciła mu szybki uśmiech - zobaczyć, jak twoje poglądy mogą się odtąd zmienić, bio127

rąc pod uwagę czekające cię w twoim nowym życiu bezpieczne porty i potyczki? - W moim nowym życiu? - Jego głos natychmiast nabrał chłodu, kiedy Will wyczuł, że baronowa porusza tematy, do których nie ma prawa. - Nie mam nowego życia, pani, nigdy nie będę go miał. - Lecz ja... - Jessie była wzburzona nagłą niechęcią w jego słowach i odezwała się bez namysłu. - Miałam na myśli wyłącznie wydarzenia dzisiejszego poranka... Ewidentną wrogość króla i dwulicowość de Nogareta. To zmieniło... - Nic się nie zmieniło, baronowo — oznajmił Sinclair surowym, nie znoszącym sprzeciwu głosem. - Nastąpiło jakiegoś rodzaju nieporozumienie, lecz zapewniam cię, wkrótce zostanie wyjaśnione. Templariusze są najsilniejszym zakonem na świecie, znacznie potężniejszym od każdego pojedynczego człowieka. Nie mogą mu poważnie zaszkodzić chciwe intrygi ludzi mniejszego formatu, nawet jeśli są oni królami lub kanclerzami. W moim życiu nie będzie więc trwałych zmian. Patrzyła na niego szeroko rozwartymi oczami prawie od początku jego wypowiedzi, jej policzki już nabierały rumieńców, a teraz zaatakowała. - Nieporozumienie? Wkrótce wyjaśnione? Chyba byłeś wczoraj w tej samej komnacie, kiedy mówiłam na ten właśnie temat? Czy nie słyszałeś, co powiedziałam? Czy po prostu zlekceważyłeś mnie jako kobietę i postanowiłeś, że moja opinia jest bezwartościowa i bezpod stawna? Patrzyli na siebie wilkiem, a Jessie czekała na jego odpowiedź, która, kiedy się pojawiła, nie wymagała słów. Jego twarz po prostu zastygła w złowrogą maskę dezaprobaty, a on odwrócił się na pięcie, sztywny z urażonej godności, zostawiając ją samą na brzegu. Właśnie podszedł jej szwagier, a jego twarz wyraźnie zdradzała zdumienie tym, co widział. - Na Boga, co się stało, siostro? Czym tak uraziłaś sir Williama? Nigdy nie widziałem go tak zagniewanego. Nawet na niego nie zerknęła, wlepiając oczy w znikającego w tłumie Sinclaira. Potem odwróciła się do admirała. - Bóg mi świadkiem, że nie powiedziałam nic, co obraziłoby roz sądnego człowieka. Lecz twój uparty sir William wykazuje mało oznak rozsądnego zachowania wobec każdego, kogo nie może zdominować 128

i zastraszyć. To nie ja sprowokowałam jego urazę i gniew. Poszukaj ich źrodeł w nim samym, ponieważ ja nie mam ochoty mieć z nim nic wspólnego. To po prostu źle wychowany prostak. Wyraziwszy tę opinię, i ona odeszła zamaszystym krokiem, a zmieszany admirał odprowadził ją wzrokiem, pokręcił głową i szybko podążył za Sinclairem.

3

Kiedy go dogonił, Will stał na skraju kei, przyglądając się załadunkowi z zaciśniętymi ustami i czołem zmarszczonym w zamyśleniu i przerzucając gładki kamyk z ręki do ręki. - Sir Williamie. Muszę zająć ci nieco czasu, abyśmy mogli omó wić kilka ważnych spraw. Czy możemy wrócić do mego namiotu na plaży? Sinclair kiwnął głową bez słowa. - Wspaniale. - Saint Valery zawahał się, po czym ciągnął: - Sir Williamie, nie wiem, co zaszło między tobą a moją bratową, lecz widzę, że wzbudziło twój gniew, a nie mogę ci teraz pozwolić na złość. Jeśli możesz, wyrzuć więc z myśli to, co cię drażni, i porozmawiajmy o najważniejszych sprawach czekających nas w związku z tym przedsięwzięciem. Czy możesz to zrobić? - Oczywiście, sir Karolu. Martwi mnie, że nawet musisz o to pytać. Prowadź, jeśli łaska. Masz moją niepodzielną uwagę. - To świetnie, mamy wiele do omówienia, przede wszystkim rozmieszczenie skarbu przywiezionego przez twojego brata: jest znacznie większy, niż przypuszczaliśmy. Nasze dwa największe i najbardziej żeglowne okręty to galery dowódców, moja i de Berengera, i nie podoba mi się myśl o umieszczaniu skarbugdziekolwiek indziej, choć na statkach towarowych jest więcej miejsca. Uważam, że bylibyśmy głupcami, gdybyśmy załadowali skrzynie tak, aby nie mieć ich na oku... Nie dlatego, że nie ufam naszym ludziom, lecz dlatego, że nie ufam pogodzie. W każdej chwili mogą się zacząć zimowe burze, rozproszyć naszą flotę po krańcach mórz i uzależnić ją od kaprysów i siły wiatrów. Proponuję więc podzielenie skarbu między moją galerę, 130

i woja i de Berengera. Macie już na pokładzie złoto lady Jessiki, a ty ponosisz osobistą odpowiedzialność za ochronę skarbu templariuszy. Każę więc załadować te cztery skrzynie na twoją galerę, a mniejszy skarb wezmę na moją. Co o tym sądzisz? Sinclair zgodził się, z ulgą myśląc o tym, że nie będzie musiał rozstawać się z główną częścią skarbu, której ochrona była najważniejszym obowiązkiem nałożonym na niego przez mistrza de Molaya. Przez kolejne pół godziny dowódcy chodzili po plaży, obserwując postępy w pracy i omawiając szczegóły planów na kilka następnych dni. Tuż po bezpiecznym załadowaniu skarbu mieli zamiar popłynąć na południe, między stałym lądem a wyspą Oleron, mijając po bakburcie szerokie ujście Żyrondy, aby podążyć wzdłuż francuskiej linii brzegowej i Zatoki Biskajskiej, aż dotrą do Półwyspu Iberyjskiego. Stamtąd czekała ich droga na zachód wzdłuż wybrzeża zatoki aż do okolic La (>oruńa, skąd mieli udać się znów na południe, zbierając po drodze wszystkie jednostki zakonnej floty, które zgromadzą się przy przylądku Finisterre. Nie mieli pojęcia, ile jednostek mogło uciec z innych francuskich portów i przypłynąć do punktu zbornego ani jak będą punktualne, lecz kontyngent z La Rochelle miał cierpliwie czekać na miejscu przez siedem dni, stojąc na kotwicach w bezpiecznej odległości od lądu, zapewniając innym okrętom możliwość dołączenia do niego. Potem mieli razem pożeglować tam, gdzie rozkaże im William Sinclair, najstarszy stopniem przedstawiciel Zakonu Świątyni. W końcu Saint Valery'emu zabrakło tematów do omówienia. Znów zbliżali się do nabrzeża, a sterty dobytku leżące na plaży zdążyły znacznie zmaleć. - Wygląda na to, że prawie skończyli - powiedział Will, wskazując głową krzątaninę na kei. Cztery wielkie skrzynie ze skarbem wraz z resztą zawartości wozów Kennetha wciąż leżały na nabrzeżu, lecz same wozy już rozmontowano i zasztauowano, ludzi Kennetha przewieziono na okręty, a większość ich koni, wraz z rzędami i orężem, już umieszczono na pokładach. - Czy jesteś całkowicie zdecydowany, aby popłynąć do Szkocji, sir Williamie? - spytał Saint Valery, prawie nie podnosząc oczu. Sinclair spojrzał na niego zaskoczony. - Czy jestem zdecydowany? Tak, chyba tak... Lecz wnioskuję, że 131

ty nie. Czy masz coś innego na myśli? Jeśli tak, wyduś to z siebie i porozmawiamy o tym. Mam posłać po de Berengera? —Nie! To nie będzie konieczne. Mam na myśli... No cóż, to coś, co mam na myśli już od dawna... Coś bardziej związanego z naszą rolą i tym, gdzie powinniśmy być, niż z tym, kim jesteśmy i dokąd powinniśmy się udać... Jeśli wiesz, co chcę powiedzieć. —Nie, sir Karolu, nie wiem. - Sinclair pokręcił głową z lekkim uśmiechem. - I prawdę mówiąc, po raz pierwszy słyszę, żebyś wyrażał się niejasno, więc niezwykle mnie to ciekawi. - Rozejrzał się szybko, aby sprawdzić, czy ktokolwiek jest w pobliżu, lecz stali poza zasięgiem głosu od najbliższej grupy pracujących. - Przejdźmy się zatem jeszcze kawałek, aby nikt nas nie usłyszał, ponieważ mam przeczucie, że nie chcesz zdradzić swoich myśli nikomu poza mną, nawet wiceadmirałowi de Berengerowi. Wyjaw mi to więc jako przyjaciel, nie jako admirał. Ruszył dalej, a Saint Valery zrównał się z nim, pochylając głowę. Sinclair milczał; pamiętał własne problemy z wypowiedzeniem wieści, które musiał dostarczyć poprzedniego dnia, zadowolił się więc czekaniem, aż starszy mężczyzna znajdzie właściwe słowa. W końcu Saint Yalery westchnął i wyprostował ramiona. —Sir Williamie, zanim zacznę, czy mogę spytać, co poróżniło ciebie i moją bratową? Widać było wyraźnie, że zbiło cię to z tropu. —Tak było, choć myślę, że być może się myliłem. — Urwał, przygryzając wąsa. - Zapytała mnie, co zamierzam w moim nowym życiu, po tym, jak Zakon został zdradzony. —I to cię rozgniewało? -Tak, ponieważ kazało mi pomyśleć... na chwilę, lecz wbrew mojej woli... o świecie, w którym nasz Zakon już nie istnieje. A to jest dla mnie niepojęte. Pod przewodnictwem naszego prastarego Zakonu Syjonu templariusze stali się najpotężniejszym bractwem na świecie. W taki czy inny sposób więc różnice zostaną wyjaśnione, a kompromisy zawarte, lecz co najważniejsze, nasz Zakon przetrwa. Rozwścieczyła mnie nagła myśl o zmianie w moim życiu, na którą nie miałbym żadnego wpływu. Nie byłem na nią przygotowany i nie miałem zamiaru omawiać jej z twoją bratową, to wszystko. Tak jak powiedziałem, zapewne moja reakcja była niewłaściwa. — No cóż, sir Williamie, nie mnie sądzić, czy tak czy nie, lecz 132

zgadzam się z tobą, że nasz prastary Zakon przetrwa, niezależnie od wszystkich prób unicestwienia go. Jego zewnętrzna forma może ulec niewiarygodnym przemianom, może nawet całkiem zniknąć ze świadomości ludzi i wrócić do tego, czym był, zanim Hugon de Payns i jego towarzysze podążyli do Zamorza w poszukiwaniu tego, co udało im się znaleźć. Lecz Zakon Syjonu przetrwa dopóty, dopóki ktokolwiek z nas, ludzi, którzy przysięgali kultywować jego zasady, będzie mógł je przekazać następnemu pokoleniu. U swego sedna nasz Zakon jest ideą, sir Williamie, systemem wierzeń, a wierzenia są nieśmiertelne i niezniszczalne... Głos Saint Valery'ego zamarł, lecz Sinclair czuł, że admirał jeszcze nie skończył, i faktycznie, po chwili znów się odezwał: - To właśnie ten tok myślowy naprowadził mnie na tę drugą spra wę. - Admirał chwycił nagle Sinclaira za ramię i skręcił ostro w lewo, w stronę lądu, aby wyminąć grupę marynarzy ładujących broń do sieci dźwigu. - Wydaje mi się, że fundamentalnej zasadzie stanowią cej podwaliny naszego Zakonu mogłaby w przyszłości przysłużyć się jakaś praktyczna demonstracja prawdziwości naszej wiedzy. Sinclair zmarszczył brwi. - Praktyczna demonstracja? Co masz na myśli? Ona już nastąpiła prawie dwieście lat temu, kiedy Zakon odrodził się w tunelach Świątyni, a prawdziwość jego nauk udowodniono ponad wszelką wątpliwość. Cóż by mogło być bardziej praktyczne? Zmieniliśmy wtedy nazwę z Zakonu Odrodzenia w Syjonie na zwykły Zakon Syjonu. Tam i wtedy wydarzyło się odrodzenie. Zakon Świątyni powstał dopiero potem. - Wiem to, sir Williamie, równie dobrze jak ty, lecz zwykli członkowie dzisiejszego Zakonu Świątyni, którzy nie mają pojęcia o naszym bractwie, nie są tego świadomi. Pozbawieni tego dowodu mogą stracić nadzieję i wpaść w rozpacz z powodu zajść we Francji. -Więc? - Więc nie przyjmuję do wiadomości, że powinniśmy po prostu pozwolić Zakonowi Świątyni umrzeć. - Dlaczego nie miałoby się tak stać? - odparł Sinclair bez wahania. To nasz Zakon się tu liczy, sir Karolu, Zakon Syjonu, a nie Świątyni. Od czasu, kiedy ponad dziesięć lat temu upadła Akka i straciliśmy Zamorze, wygląda na to, że Zakon Świątyni nie cieszy się już 133

poważaniem u ludzi, którzy kiedyś je żywili. Owa strata jest prawdziwa, lecz ta pomniejsza... utrata Akki... nie może być jej przyczyną; była tragiczna, lecz honorowa. Przebywający tam rycerze i serwienci Zakonu zostali zgładzeni wraz z upadkiem miasta, nikt nie przeżył. Wraz z innymi obrońcami wiary w Zamorzu spełnili oni swój obowiązek i zmarli męczeńską śmiercią w obliczu niemożliwych do pokonania przeciwności. Niesprawiedliwe jest zatem obwinianie zmarłych za upadek Zakonu. Przez lata sam zasłużył on sobie na niełaskę, i to w pełni, począwszy od dnia, kiedy obniżył wymagania i zarządził, że bycie mnichem nie jest koniecznym warunkiem członkostwa. Oto, kiedy wdała się zgnilizna: w dniu, kiedy Zakon pozwolił osobom świeckim i kupcom wstąpić w jego szeregi i dał im przywilej nazywania się templariuszami. Od tamtej pory przez ich zachowanie Zakon, który widzą codziennie zwykli ludzie, kurczowo chwyta się swojej arogancji i przywilejów i robi wszystko, aby zrazić do siebie ludzi, z którymi ma do czynienia. Urwał i zacisnął usta, patrząc na Saint Valery'ego niemal buntowniczo, jakby rzucał mu wyzwanie. - No już, sir Karolu, odrzućmy powierzchowną lojalność i przyznajmy, że w Zakonie od początku można było znaleźć gburów, pyszałków i upartych głupców. Lecz byli to walczący rycerze i nawet ich najgorsze wybryki stanowiły rajemnicę strzeżoną przez braci. Nie tego rodzaju zachowanie potępiam. Dzisiejszy Zakon Świątyni Salomona w niczym nie przypomina bractwa, jakim było kiedyś, poza tymi nielicznymi z nas, którzy służą w jego wojskowym ramieniu. Stał się gildią handlarzy, pełną fanfaronów, oszustów, samochwałów i innych żenujących kreatur; żaden z nich nie płaci podatków, a wszyscy, radując się swoimi przywilejami i pozycją, uosabiają całą arogancję, dumę, głupotę i słabość, które odziedziczyła ludzkość. A jednak w ramach struktury Zakonu starannie ukrywają się nasi towarzysze z Bractwa Syjonu, żywe ścięgna, które poruszają mięśniami korpusu i czuwają, by ciało działało sprawnie. Usuń tych braci i wiedzę, którą pielęgnują, a sam Zakon upadnie i przejdzie do historii, czego nikt nie będzie bardzo żałował, a Bractwo Syjonu będzie trwać dalej. Saint Valery marszczył czoło, skubiąc brodę, a potem skinął głową.

- Tak, masz rację. Choć przyznaję to z oporami, nie będę się z tobą spierał. Zakon Świątyni jest zepsuty i jeśli upadnie lub zostanie w jakiś sposób przekształcony, nasze Bractwo przetrwa. Lecz jakim kosztem, sir Williamie? Znów będziemy zmuszeni żyć i pracować w tajemnicy, ze szkodą dla planów naszego Bractwa. Sądzę, że samo to powinno skłonić nas do zastanowienia. Bracia Zakonu Świątyni, jak i sama jego struktura, zapewniają nam niewidziainość. Wierzę, że powinni śmy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby zachować tę przykrywkę, i w tym celu musimy dać szeregowym templariuszom coś, w co mo gliby wierzyć, jakiś element ich własnej wiedzy, który pomoże im wy trwać w obliczu obecnych trudności. Po plaży przemknął zimny podmuch wiatru, uderzając w nich. A Saint Valery podniósł wzrok na poszarpane chmury, które zaczęły się zbierać, gdy wylądowali, a teraz zaciemniały niebo. - Szkwały - rzekł, owijając się szczelniej lekką peleryną. - Miejmy nadzieję, że szybko miną. Jeśli pogoda się pogorszy, możemy tu utknąć. - Obejrzał się na poprawiającego odzienie Sinclaira. - Zakon nie ma własnej wiedzy, admirale - powiedział szkocki rycerz, jakby Saint Valery nie wspomniał o pogodzie. - Nie zdążył jej sobie jeszcze wykształcić. - Tak, wiem. - Saint Valery znów przyglądał się kłębom chmur. Wątpię, żeby pogoda bardzo się pogorszyła, lecz jeśli będzie trzeba, możemy za pomocą wioseł wyprowadzić statki towarowe na głęboką wodę. Tak jak powiedziałem, jeśli rozszaleje się sztorm, może będziemy musieli tu zostać na jakiś czas. - Jak na mój gust za blisko La Rochelle - odparł Sinclair. - Drogą jest to ledwie trzydzieści mil. Ludzie de Nogareta mogą nas tu dopaść, a my będziemy bezbronni. - Mogliby, gdyby wiedzieli, gdzie szukać, a tak nie jest. Ta myśl powinna napawać nas wdzięcznością, przyjacielu. - Saint Valery jesz cze raz zerknął w niebo, po czym przyjrzał się krzątaninie w małym porcie. - Wygląda na to, że wszystko idzie gładko, a odpływ będzie dopiero za kilka godzin. Załadowane okręty już czekają z dala od lądu i na zawietrznej od wyspy Oleron, a zostało ich już niewiele. Cały skarb i większość żywego inwentarza jest już na pokładzie. Został do załadowania już tylko sprzęt, bez którego moglibyśmy się obejść. A jeśli chodzi o nauki Zakonu lub ich brak... Jest jedna rzecz, część 135

prastarej wiedzy Zakonu Syjonu, która w jakiś sposób umknęła i dawno temu przejął ją Zakon Świątyni. - Sprawa Meryki. - Tak. Nigdy nie odkryto, kto zdradził ani w jaki sposób, lecz była to jedyna taka sytuacja w dziejach. Osobiście zacząłem kilka lat temu podejrzewać, że Hugon de Payns sam rozmyślnie wyjawił tę wiadomość na wczesnym etapie rozwoju Zakonu Świątyni, sądząc, że jest nieszkodliwa, lecz cenna jako dowód potrzeby dyskrecji w nowo założonym Zakonie. Być może było to ziarno, z którego miała zakiełkować tradycja. Uważasz to za wyssane z palca? Sinclair wysunął żuchwę. - Nie, absolutnie. Teraz, kiedy o tym mówisz, ma to sens. Pogłoska o Meryce zawsze była raczej pozbawiona podstaw i nie miała znaczenia dla naszych celów. Wszyscy, którzy o niej słyszeli^ uważali ją za błahą. Jej wyjawienie z pewnością nie zagroziłoby naszemu Bractwu. Tak, myślę, że Hugon de Payns mógł ją pożyczyć, będąc w potrzebie. - Meryka to nie pogłoska, sir Williamie. To przyjęta i ratyfikowana część naszych prastarych nauk i wierzeń. - Tak, znam jej założenia, admirale: za Zachodnim Morzem istnieje wielka, legendarna kraina obfitości, nad którą pieczę sprawuje jasna gwiazda wieczorna, nazywana przez mieszkańców Meryką. Zapoznałem się nawet z wiedzą na jej temat, choć jest ona bardzo ograniczona. Lecz bez względu na to, w co chcielibyśmy wierzyć, pozostaje ona niczym więcej niż bajką, zakorzenioną, jak mówisz, w naszej wiedzy. Możemy spekulować na jej temat, lecz nie mamy dowodu na jej istnienie. - Zgadzam się, lecz to o niej myślałem... - Sir Karolu, twoje słowa nie mają sensu. - Przeciwnie, sir Williamie, sądzę, że mają. Jak myślisz, ile okrętów liczy nasza flota? Kolejny powiew wiatru chlusnął im lodowatymi kroplami deszczu w twarze, a Sinclair uniósł dłoń, aby wytrzeć policzek, zaskoczony tym, jak zimna jest jego skóra. - Wiesz to lepiej niż ja, admirale. To twoja flota. Nie próbowałem ich liczyć, lecz myślę, że dwadzieścia. Saint Valery kiwnął głową. -To niedaleka od prawdy ocenn. Mnmy siedem galer i C7ternas'cie 136

statków towarowych, razem dwadzieścia jeden jednostek. Ponadto w ciągu tygodnia może dołączyć do nas jeszcze około połowy tej liczby, w zależności od tego, kogo zastaniemy przy Finisterre. - Ale nie będą to statki towarowe. - Nie, to mało prawdopodobne. Jeśli ktokolwiek pojawi się w punkcie zbornym, będzie na pokładzie galery. - Ilu zbrojnych masz do dyspozycji? - spytał sir William. - Ilu ja mam do dyspozycji w przeciwieństwie do ciebie? - Tak, marynarzy i żołnierzy. - Hmm... Żołnierzy, nie licząc oddziału twojego brata, stu pięćdziesięciu czterech z garnizonu w La Rochelle, z czego trzydziestu sześciu to świeccy serwienci, którzy nie walczą... - Saint Valery skrzywił się, licząc w głowie. - A zatem stu osiemnastu walczących o różnych stopniach, pod wodzą de Montricharda. Marynarzy? Załogi statków towarowych, ogółem około czterystu ludzi, nie walczą, w odróżnieniu od załóg galer; na każdej jest od dwudziestu do czterdziestu wioseł. Po dwóch ludzi na wiosło, do tego załoga wymienna, jeden lub dwaj dodatkowi ludzie na każde wiosło... Mogłoby to oznaczać siedmiuset ludzi, lecz ten rachunek jest mylący, ponieważ na każdej galerze mamy inną liczbę wymiennych wioślarzy, niezależnie od tego, jak bardzo próbujemy zatrzymać ich przy sobie. - Wzruszył ramionami. - No i proszę. Na pozór wielka siła. Mogłaby budzić grozę. - Mogłaby. I tak będzie. Skąd zatem wziął się temat Meryki i co ma ona wspólnego z naszą flotą? Saint Valery zatrzymał się i spojrzał na niego. - Czy potrzebowałbyś aż tylu okrętów w Szkocji? Od siedmiu do dwudziestu galer i wielu statków towarowych? Jeśli nie, chciałbym wziąć kilka z nich, zebrać załogę ochotników i popłynąć w poszukiwaniu tego miejsca. - Meryki? Saint Valery nie zareagował na niedowierzanie w głosie Sinclaira; dwaj mężczyźni stali, mierząc się wzrokiem. - To nie wygłup - powiedział w końcu Sinclair bezbarwnym to nem. - Ty mówisz poważnie. Admirał wzruszył lekko ramionami. - Nie zajmuję się wygłupami. To nawyk całego życia. Zawsze uwa żam, aby mówić, co myślę../i mówić poważnie. 137

Znów na chwilę zapadła cisza, po czym odezwał się Sinclair: - Zakładam, że jesteś świadom, jak absurdalnie to brzmi. Masz zamiar przemierzyć z częścią naszej floty wielkie odległości po nie znanych wodach w nadziei, że znajdziesz miejsce, którego nikt nie szukał od ponad tysiąclecia, które być może nigdy nawet nie istniało. I zabierzesz ze sobą ochotników na niemal pewną śmierć. Saint Valery znów wzruszył ramionami. - Zasadniczo tak. Ale nie nazwałbym tego szaleństwem. - Oczywiście że nie, to twój pomysł. — Sinclair wyszczerzył zęby. - Wiesz, naturalnie, że nazwa naszego punktu zbornego, Finis-terre, oznacza koniec świata, koniec lądu? Saint Yalery się uśmiechnął. -Tak. Lecz podejrzewam, że nazwę temu miejscu nadali ludzie, którzy nie znaleźli dalszego lądu... ponieważ nigdy nie popłynęli dość daleko na zachód. Starożytni nie wiedzieli nic na temat nawigacji poza zasięgiem wzroku. - Admirał przechylił głowę, oceniając niepokój towarzysza. - Słuchaj no - ciągnął - wysłuchaj mnie, choćby tylko jako człowieka, a potem zastanów się nad moimi słowami, zanim podejmiesz decyzję. Mamy co najmniej dziesięć dni, zanim będziemy musieli coś postanowić. Jeśli odrzucisz moją prośbę, będę posłuszny, jak każe mi moja przysięga. Niechętnie, ale będę posłuszny... - Mów dalej. - Pomyśl najpierw, co powiedziałem o potrzebie jakiegoś znaku dla ludzi zamieszanych w obecne wydarzenia we Francji. Jeśli sprawy faktycznie mają się tak źle, jak się zdaje, a wszyscy bracia o wysokiej randze zostali uwięzieni, zwykli członkowie, którzy przetrwali pierwszą czystkę, atak czy cokolwiek to jest, będą się czuli porzuceni i zagubieni, jak pozbawiony steru statek na wzburzonym morzu... A jeśli tak jest, będzie jeszcze gorzej. Sinclair zmarszczył brwi na tę myśl, a potem potrząsnął głową. -Nie przyjmuję tego, admirale... Tego, że będzie jeszcze gorzej. Muszę wierzyć, że cokolwiek przydarzyło się naszym braciom we Francji, jest tymczasowe, choćby nie wiem, jak było bolesne. Uważam, że sam mistrz de Molay tak sądził, kiedy ostatnio z nim rozmawiałem, a wymaga tego sama logika, choćby z powodu rozmiarów Zakonu... - Święty katolicki Kościół apostolski jest większy - przerwał Saint 138

Valery sardonicznie, na co Sinclair umilkł, mrugając. - Z pewnością nie zaprzeczysz. - No cóż, nie, nie pod względem liczebności. Nie można odmówić im tej siły, lecz... - Lecz musimy podejrzewać, iż Kościół aktywnie uczestniczył w tym, co przydarzyło się naszemu Zakonowi, sir Williamie. Mimo całej swojej arogancji Filip Piękny nie ważyłby się wystąpić przeciwko nam w ten sposób bez pozwolenia papieża. Takie działanie wymagałoby papieskiego poparcia, ponieważ jesteśmy mnichami. I czy muszę ci przypominać, że papieża Klemensa powszechnie uważa się za marionetkę Filipa, która zawdzięcza królowi swoją pozycję? Rysy Sinclaira zastygły w głębokim grymasie. - Dlaczego nie wspomniałeś o tym wczoraj wieczorem? - Ponieważ przyszło mi to do głowy dopiero potem, choć od tamtej chwili nie myślę prawie o niczym innym. Poza tym wczoraj wieczorem nie było czasu. Mieliśmy zbyt wiele do zrobienia. Lecz dziś, nie przespawszy ani chwili z powodu dręczących mnie myśli, znajduję w sobie poważne i uzasadnione wątpliwości co do przyszłości naszego Zakonu we Francji. Być może, jak mówisz, nastąpią kompromisy i ugody, lecz obawiam się, że Zakon już nigdy nie będzie cieszył się we Francji takimi wpływami, jakie miał choćby tydzień temu. Jest przestarzały, a w ostatnich latach wywołał powszechne rozżalenie, chociażby z tego powodu, iż sądzi się, że obrasta w bogactwa i nie płaci podatków. Kiedy padła forteca w Akce i utracono Królestwo Jerozolimskie w Zamorzu, Zakon Świątyni stracił raison d'etre... A niemało ludzi we Francji i w innych krajach zrzuca winę za tę stratę na Zakon, niezależnie od tego, jak niesprawiedliwy i bezpodstawny jest ten zarzut. I dlatego boję się, że nasze miejsce we Francji przepadło. Król Filip to twardy i bezduszny człowiek, a jego ambicje nie znają granic poza tymi, które nakłada brak funduszy. Nie odda ani jednej srebrnej marki z tego, co odbiorą nam jego prawnicy. Czoło Sinclaira powoli się wygładziło, a na jego twarzy pojawił się wyraz zamyślenia. - Mówiłeś o pozbawionym steru okręcie. Lecz jeśli masz rację, okrętu wcale nie będzie... Nie będzie Zakonu. Jak zatem sprawy mo głyby jeszcze bardziej się pogorszyć? Saint Yalery machnął ręką, jakby to było oczywiste. 139

- No cóż, przypuśćmy na chwilę, że Filipowi i de Nogaretowi się uda i wyrwą nam z rąk kontrolę nad majątkiem Zakonu... Mam na myśli majątek, który pozostał we Francji. To przyniesie natychmiasto we, wielkie korzyści ich skarbcowi: uwolnienie od długów i prawdziwe fundusze, którymi będzie można operować. To najważniejszy powód, dla którego sądzę, że sprawa ta nie zakończy się dla nas pomyślnie. Lecz jeśli tak się stanie i nikt, nawet Kościół, się temu nie sprzeci wi, czy myślisz, że inni chrześcijańscy monarchowie powstrzymają się przed postąpieniem w podobny sposób względem templariuszy w swoich krajach? Wątpię. Szkocki rycerz odwrócił się plecami do zimnego deszczu, który zacinał w stronę lądu. - Przynajmniej w tej kwestii się z tobą zgadzam. To samo przyszło mi wcześniej do głowy. A jednak... opisujesz ponurą perspektywę, admirale. Jakkolwiek niechętnie jestem skłonny to przyznać, obawiam się, że masz rację. Lecz co to ma wspólnego z twoją Meryką? - Wszystko, Williamie, i nic. Sądzę, że inni chrześcijańscy królowie zlecą się jak sępy do ścierwa, kiedy już Filip pokaże im drogę. A ja postanawiam, że nie będę żył w takim świecie. Nagle i niespodziewanie stałem się starym człowiekiem, a koniec mojej użyteczności zbliża się właśnie wtedy, kiedy najbardziej chcę dokonać wielkich rzeczy, i napawa mnie to goryczą. Wiem, że nadszedł czas, aby przekazać obowiązki, stopień i odznakę admirała młodszemu człowiekowi, wiem też, że de Berenger będzie świetnym następcą... Pod warunkiem że zostanie cokolwiek, nad czym będzie mógł sprawować władzę. Przerwał, po czym pokręcił głową. - Zmarniałbym w tej twojej Szkocji, przyjacielu. To dom twój i lady Jessiki, ale nie mój. A poza tym jesteś człowiekiem ziemi, wyszkolonym do jazdy konnej. Ja jestem żeglarzem, nauczonym nawigacji. Wolę zginąć na morzu podczas wartych zachodu poszukiwań czegoś, w co wierzę, niż sczeznąć w obcym, zimnym kraju, wśród ludzi, z którymi nie potrafię nawet porozmawiać. W każdym razie masz tu dość okrętów dla swoich celów i moich, a kto wie, może ten twój szkocki król uzna więcej niż dwadzieścia okrętów za zagrożenie? Ja... - Admirał przechylił głowę. Ktoś cię woła. - Rozejrzał się i pokazał palcem. - Tam, na nabrzeżu. - Masz lepszy słuch niż ja, sir Karolu. - Sinclair zobaczył, że ktoś 140

do niego macha. - To Tam Sinclair, mój serwient. Niedobrze, nie przerwałby naszej rozmowy bez powodu. - Idź zatem do niego. Lecz zostawię cię z tą myślą: być może po płynę i umrę setki mil od lądu, i, jak rzekłem, będę zadowolony. Lu dzie, którzy ze mną będą, dokonają wyboru z własnej woli. Pomyśl, sir Williamie... A jeśli wiedza o Meryce okaże się tak prawdziwa, jak podania o Jerozolimie i ukrytym tam skarbie? Jeśli znajdę to miejsce? A gdybym miał wrócić, wioząc ci dowody na to, co odkryłem? Czyż to by nie zmobilizowało wszystkich naszych braci, zarówno z Brac twa Syjonu, jak i Zakonu Świątyni? - Rozłożył dłonie. - Nie jest to dziwniejsze niż szukanie ruin Świątyni, o których nikt nie wiedział, prawda? Sinclair uniósł rękę w stronę Tama na znak, aby ten poczekał. - Nie, admirale, jeśli ująć to w ten sposób. Niech będzie. Będę nad tym rozmyślał do czasu, aż przybijemy do Finisterre. Lecz teraz, jeśli pozwolisz, muszę sprawdzić, czemu Tam mnie wzywa. Karol Saint Valery odprowadził go wzrokiem, a potem podrapał się leniwie w brodę. Z zaskoczeniem dostrzegł, że jego młody przełożony zatrzymał się i zawrócił. - Zdaje się, że Tam chce, abyś poszedł ze mną! - krzyknął. - Jeśli ma ważne wieści, ciebie pewnie też będą dotyczyły. Saint Yalery ruszył, z nową energią wbijając grube podeszwy butów w żwir.

4

O co chodzi, Tam? - Nie jestem pewien. - Serwient nie tracił czasu na formalności: skinął głową Saint Valery'emu i zwrócił się bezpośrednio do niego. Właśnie przybył jeden z twoich kapitanów, admirale. Jeden z dwóch, których zawróciłeś dziś rano. Mam przekazać ci jego wyrazy uszano wania i poprosić, abyś udał się na pokład jego galery i porozmawiał z nim. Saint Valery i sir William wymienili pytające spojrzenia, a potem admirał rzucił okiem w stronę ujścia portu, gdzie stała na kotwicy elegancka galera; była bliżej niż inne okręty bojowe, choć zasłaniał ją masywny statek towarowy stojący przy nabrzeżu. - To Parmaison. A gdzie de Lisie? I dlaczego nie przyszedł bezpo- < średnio do mnie? - Sprawa jest bardzo pilna - powiedział Sinclair. - Popatrz na wiosła. Kiedy tylko się z tobą naradzi, jest gotów natychmiast wrócić na morze. - Hmm... Znajdź nam łódź. - Już czeka, admirale, na końcu nabrzeża. Opuściwszy tego ranka La Rochelle, Saint Valery - za zgodą Sinclaira - wysłał z powrotem dwie najszybsze galery, aby patrolowały redy w okolicach portu i zostały tam do końca dnia, obserwując rozwój wydarzeń. Ten środek zapobiegawczy nie należał do ich pierwotnego planu: byli w drodze już od dwóch godzin, zanim przyszło im to do głowy, i choć sądzili, że jest mało prawdopodobne, aby stało się coś nieprzewidzianego - spalili przecież wszystkie okręty, które zostały w porcie — uznali, że dobrze będzie pilnować fortu i otaczających go 142

cypli. Lecz teraz jeden z oddelegowanych okrętów dogonił ich, znacznie wyprzedzając plan. Kapitan owej galery, sir Geoffrey Parmaison, przyglądał się, kiedy ich łódź zbliżyła się od strony wąskiego kubryku, a potem osobiście pomógł dowódcom wejść na pokład i zaprowadził ich do małego składanego stolika i trzech krzeseł, które rozstawił pod płóciennym dachem na górnym pokładzie dziobowym. Odprawił pełniącego tam wachtę marynarza i we trzech usiedli. - Mów, sir Geoffreyu - rzekł Saint Valery bez zbędnych wstępów. Parmaison skinął głową i odpowiedział lakonicznie: - Zgodnie z rozkazami wróciliśmy do La Rochelle, admirale, i znaleźliśmy się w zasięgu wzroku w samą porę, aby zobaczyć, jak do portu wpływają trzy nasze galery. Widzieliśmy je, lecz byliśmy zbyt daleko, aby zwrócić ich uwagę, i nie mogliśmy zrobić nic, aby je powstrzymać. - Wiesz, kto to był? - Tak, admirale. De Lisie był bliżej i zarzeka się, że rozpoznał galerę Antoine de l'Armentiere'a. - De l'Armentiere'a? Przecież on ma być na Cyprze. - To samo pomyślałem, panie, ale de Lisie to jego kuzyn, przysięga, że to galera Antoine'a prowadziła tę flotyllę. Podobno różni się ona od wszystkich innych. - W rzeczy samej. To mauretański pryz, statek piracki zajęty u wybrzeży Gibraltaru kilka lat temu. De Lisie był pewien? - Tak pewien, jak mógł być, widząc ją z dużej odległości, lecz ktokolwiek to był, wpłynął z trzema zakonnymi galerami do La Rochelle i został tam. - Hmm. Gdzie jest teraz kapitan de Lisie? - Na miejscu, admirale, czeka, co się stanie. Wysłał mnie z wiadomością. - I nie widziałeś nic poza tym, co opisałeś? - Nic, panie. Wpłynęli i nie wypłynęli. - No dobrze. Dziękuję, kapitanie Parmaison. Wróć na stanowisko, dołącz do kapitana de Lisle'a i każ mu tam zostać, aż zdobędzie więcej informacji. - Uniósł dłoń, aby go powstrzymać jeszcze na chwilę, i zwrócił się do Sinclaira: - Czy masz coś do dodania, sir Williamie? - Nie, admirale, ponieważ myślę, że rozważamy tę samą ewentu143

alność. Gdybyśmy byli na miejscu de Nogareta, skonfiskowalibyśmy wszystkie trzy okręty, uwięzilibyśmy dowódców i załogę, po czym wypłynęli nimi z własną załogą, aby udać się w pościg. Czy tak? - Nie inaczej. Kapitanie Parmaison, sam widzisz, że nie ma czasu do stracenia. Dołącz do de Lisle'a najszybciej, jak możesz, i każ mu sprawdzić, pozostając w bezpiecznej odległości, czy te galery ponownie wypłyną z La Rochelle. Jeśli tak, od razu wracajcie tutaj i zawiadomcie nas. Zrozumiano? - Parmaison skinął głową, a Saint Valery wstał. - A zatem niech Bóg będzie z tobą i da ci szybką podróż. Na żaglach i wiosłach, sir Geoffreyu, na żaglach i wiosłach. Sir Williamie, musimy natychmiast donieść o tym admirałowi de Berengerowi. Parmaison zaczął wykrzykiwać rozkazy, zanim jeszcze dotarli do bramki w burcie, pod którą czekał w łodzi Tam, a kiedy przybili z powrotem do nabrzeża, jego galera już odpłynęła.

5

Administracyjne i organizacyjne umiejętności wiceadmirała de Berengera były niewątpliwe: jego załogi uporządkowały, w razie konieczności rozmontowały i zasztauowały na okrętach każdy element konwoju sir Kennetha Sinclaira - wozy, żywy inwentarz oraz ładunekdość szybko, aby odpłynąć wraz z wieczornym pływem, przez co wioska nabrała wyglądu opuszczonej. Sir William, który nie spodziewał się, że naprawdę uda im się zdążyć przed pływem, dołożył starań, aby przed powrotem na własną galerę odnaleźć admirała i pogratulować mu szybkiej i sprawnej operacji. De Berenger, wciąż skupiony na ostatnich szczegółach demontażu sprzętu załadunkowego i sprzątaniu małego nabrzeża, podziękował mu z lekko roztargnionym uśmiechem i powiedział, że spotkają się na pokładzie w ciągu godziny. Sir William zostawił go z jego zadaniami i wrócił do łodzi przycumowanej na końcu kei, w której czekał na niego cierpliwie Tam. Kiedy tylko wsiadł, Tam rozkazał czterem wioślarzom, aby zabrali ich na galerę stojącą około stu kroków dalej. Dopiero po drodze Sinclair zdał sobie sprawę, że nie widział, aby baronowa opuszczała plażę, i że nie myślał o niej od kilku godzin. Skupienie na innych sprawach najwyraźniej na jakiś czas wyparło ją z jego świadomości i rycerz postanowił stosować tę technikę w przyszłości. Widział, jak galera admirała Saint Valery'ego znika już na horyzoncie, a nieliczne okręty, które zostały jeszcze w zatoczce, były już prawie gotowe do wypłynięcia. Galera Williama pod dowództwem de Berengera miała odbić ostatnia, a Will miał nadzieję, że mieszkańcy wioski bezzwłocznie zatrą wszelkie ślady ich wizyty. Kiedy znalazł się na pokładzie, ludzie de Berengera już wchodzili 14S

do dwóch łodzi zacumowanych przy kei, którą starannie zamieciono, nie pozostawiwszy nic, co mogłoby świadczyć o ich obecności. Zobaczywszy, że wiosła łodzi tną wodę, Sinclair odwrócił się i ruszył w stronę swojej ciasnej kajuty na dziobie. Tam zrzucił wierzchnie ubranie i padł na wąską koję, podczas gdy okręt kołysał się, zanim w końcu ruszył na morze. Ponieważ nie miał nic pilnego do roboty, zdrzemnął się, świadom, że tuż przed zaśnięciem oczami duszy patrzy na lady Jessicę Randolph, która odwzajemnia spojrzenie; jej oczy były szeroko otwarte, lecz pozbawione wyrazu, obojętne, i ukrywały jej myśli. Siedem dni później, wśród wyjącego sztormu, Sinclair kurczowo trzymał się naprężonej liny w śródokręciu i znów o niej myślał. Wytężył oczy, aby dojrzeć po bakburcie galerę admirała, gdzie była ostatnio kilka dni wcześniej, lecz jej nie dostrzegł. Świat zasłaniały wzburzone fale, chłostana wiatrem piana i niesione poziomo strugi deszczu, kłującego nieosłoniętą skórę niczym lodowe igły. Pierwszego dnia po opuszczeniu wioski rybackiej dwukrotnie widział postać lady Jessiki, kiedy patrzyła ponad relingiem galery, raz na dziobie i raz na rufie, lecz od kiedy drugiego dnia podróży pogoda się pogorszyła, baronowa przestała się pojawiać, co go nie zdziwiło. Zatoka Biskajska słynęła ze srogich sztormów, szczególnie o tej porze roku, podczas nieuchronnego zbliżania się zimy. Sinclair był tego w pełni świadom, tak samo jak tego, że okręt, którym płynie, stworzono do radzenia sobie z takimi warunkami i że będą bezpieczni dopóki, dopóty utrzymają się dość daleko od lądu, aby wykluczyć możliwość uderzenia o skalisty brzeg. Wiedział to jego umysł, wiedziało to jego serce, lecz jakaś inna część jego istoty nie dawała się przekonać. Ta część podpowiadała mu już od kilku dni, że nie powinien przebywać na kołyszącym się okręcie na środku morza, stawiając czoło kolejnym sztormom i szkwałom; powinien być gdzieś na lądzie, na twardej ziemi, z mocnym koniem pod sobą i stopami w strzemionach. Kiedy myślał o tym kolejny raz, usłyszał, że ktoś go woła; wciąż ściskając linę, odwrócił się i zobaczył za sobą Tama. Puścił się jedną ręką, uświadamiając sobie nagle, jak ciężka jest jego przemoczona peleryna, po czym zamknął palce na nadgarstku Tama i przyciągnął go bliżej, aby on też mógł chwycić się olinowania i odwrócić zgarbionymi plecami do wichury.

- De Berenger kazał mi cię przyprowadzić - krzyknął Tam do ucha Willowi przez zwiniętą w trąbkę dłoń. - Jest w swojej kabinie. Na to wezwanie sir William poczuł, że ma duszę na ramieniu. Stał na głównym pokładzie galery z jednego powodu: przeżył pierwszy napad choroby morskiej kilka dni wcześniej i choć wciąż ledwo wierzył, że udało mu się przetrwać tę straszną udrękę, ta odrobina odporności na chybotliwe, gwałtowne przechyły okrętu, której nabrał, nie utrzymałaby się w smrodzie, ciemnościach i nieprzewidywalnych ruchach pod pokładem. Wyglądało na to, że marynarzom rzeczy te wcale nie przeszkadzają; znali rozkład okrętu tak dobrze, iż potrafili poruszać się w zupełnym mroku. Will wiedział jednak, że nigdy nie posiądzie tej umiejętności, i sama myśl o pozostaniu na okręcie dość długo, aby ją wykształcić, przerażała go. Teraz, wiedząc, że nie ma wyboru, obejrzał się w stronę wysokiej rufy, gdzie widać było dwóch sterników zmagających się z rumplem i usiłujących utrzymać okręt na kursie pod wiatr, a także niekończące się bałwany, zmierzające w ich stronę z północnego zachodu. Poniżej, w śródokręciu, nieszczęśni wioślarze kulili się na ławkach, czekając cierpliwie na rozkazy; ich wiosła były wciągnięte i umocowane pionowo. - Wiesz, o co chodzi? - Nie. Wszedł na pokład i zobaczył mnie na rufie. Wezwał i kazał cię sprowadzić. Coś się dzieje, ale wiem tyle co ty. - No, to się dowiedzmy. Z chęcią stąd zniknę. - Ano, ja też. Zejść z tego pieprzonego pudła i wrócić na suchy ląd. Im szybciej, tym lepiej. Razem ostrożnie przedarli się z powrotem na rufę, gdzie Tam kucnął, chowając się przed wiatrem za burtą, a sir William podszedł do jednych z trojga drzwi umiejscowionych pod pokładem rufowym, na którym stali sternicy. Zapukał, nie czekając na odpowiedź uchylił drzwi i wsadził głowę do środka. De Berenger siedział twarzą do burty, przed małym, składanym blatem umocowanym do belek na zawiasach. Wcześniej musiał coś pisać: palce miał zaplamione atramentem. - Posyłałeś po mnie, sir Edwardzie? Tak, sir Williamie. Wejdź, jeśli łaska, i zamknij drzwi. Sinclair spełnił polecenie, z ulgą zauważając, że w kajucie jest przy najmniej jasno. Trzy grube świece paliły się w ciężkich lichtarzach, 117

zawieszonych zmyślnie - nie do końca widział jak - u sufitu, i choć rzucane przez nie cienie huśtały się niepokojąco, ich dające iluzję ciepła światło było bardzo przyjemne. - Usiądź na koi, jeśli chcesz, lub na stołku. - De Berenger zerk nął na Willa ze współczuciem, zauważając bruzdy dookoła jego oczu i ust. - Jak się czujesz? Myślisz, że wytrzymasz? - Na jego twarzy wi dać było ślad uśmiechu. Sinclair przycupnął ostrożnie na stołku, plecami do drzwi, zapierając się szeroko rozstawionymi stopami o pokład i jedną ręką ściskając żelazny wspornik umocowany w deskach. - Tak, wytrzymam. Wiem to po pięciu dniach takich warunków. Ale uprzedzam cię, mogę nagle zwymiotować. Ledwie potrafię się opa nować na świeżym powietrzu, ale nie mogę przebywać w zamkniętych przestrzeniach zbyt długo, nie widząc horyzontu. De Berenger uśmiechnął się szerzej. -To częste przy chorobie morskiej. Ale nie przejmuj się. Nie sądzę, żebyś po pięciu dniach miał w sobie dużo do wyrzygania. I nie brakuje słonej wody, która to spłucze. - Wskazał kciukiem papiery wysypujące się z otwartego skórzanego pokrowca leżącego na stoliku. - Chciałem z tobą o nich porozmawiać. Nie miałem zbyt wiele czasu, od kiedy trafiły na pokład, i zacząłem je czytać dopiero dziś przed południem... Ale dają mi do myślenia, a admirał najwyraźniej zadał sobie wiele trudu, aby wyrazić to, co chciał powiedzieć. Trafiły do mnie, oczywiście, od admirała do wiceadmirała, od jednego kapitana okrętu do drugiego. Lecz ty masz wyższy stopień w Zakonie niż my obaj, więc wiem, że treść tych dokumentów dotyczy głównie ciebie. Admirał sugerował, że trzeba będzie podjąć poważne decyzje, a także podpowiada, z czym mogą być związane... Przeczytałem jego słowa z wielkim zainteresowaniem i cieszę się, że decyzje te nie należą do mnie. Sinclair kiwnął głową, zerkając z ukosa na pokrowiec i jego zawartość. Widział, jak trafia on na pokład pierwszego dnia złej pogody, podczas chwili spokoju między jednym sztormem a następnym. Galera Saint Valery'ego podpłynęła na zdradzieckich wodach dość blisko, aby można było z jej pokładu bezpiecznie wystrzelić bełt, który wbiłby się w ich burtę blisko bramki. Trzeba było kilku prób, lecz w końcu się udało. Przywiązana do niego była linka do łowienia ryb, 148

a do jej drugiego końca z kolei - grubszy sznur, do którego umocowano pokryty smołą koszyk, coś na kształt małej łódki, zawierający owinięty mocno nawoskowanym materiałem pokrowiec z meldunkami. Sinclair z zainteresowaniem przyglądał się przekazywaniu przesyłki; niemal zapomniał o własnej przypadłości, podziwiając małpią zręczność marynarzy, którzy się tym zajmowali. Zakładał, że chodziło o coś związanego wyłącznie z flotą, ponieważ znajdowali się wtedy z dala od lądu już od kilku dni, podczas których nie stało się nic, co mogłoby wymagać jego udziału w roli członka Rady Zakonu. Teraz spojrzał na de Berengera z uniesioną brwią. - Chcesz, żebym je przeczytał? -Tak, sir Williamie. Podejrzewam jednak, że z powodu choroby morskiej będzie to dla ciebie niemożliwe. Musiałbyś siedzieć tutaj ze spuszczoną głową i koncentrować się na czytaniu, podczas gdy wszystko dookoła ciebie by się kołysało. Czy mogę zatem coś zaproponować? - Oczywiście. Słucham. De Berenger ponownie machnął ręką w stronę stolika. - Przeczytałem już wszystkie te papiery i od kilku godzin rozmy ślam nad ich treścią. Mogę powiedzieć ci, co zawierają, i nakreślić su gestie admirała. Potem, jeśli sobie zażyczysz, będziesz mógł przeczytać wybrane fragmenty dokładniej, nie musząc brnąć przez wszystko. - Świetny pomysł. Zróbmy tak. Streść mi je. Wiceadmirał podniósł sporą stertę papierów. -Jak można się spodziewać, duża ich część to zwykłe protokoły morskie: kopie konosamentów, listy ładunków, raporty dyscyplinarne i tak dalej. To nas na razie nie interesuje. - Wyrównał krawędzie pliku i ułożył go starannie pod grodzią. Potem wziął drugi, znacznie mniejszy stosik, który odłożył wcześniej. - Interesuje nas to. Te papiery zajmują się dwiema głównymi kwestiami, które martwią admirała. Pierwsza to sprawa trzech galer, które wpłynęły do La Rochelle po naszym wyjeździe. Co się z nimi stało i gdzie są teraz? - Czy wiemy coś na ten temat? Nie słyszałem o tym nic od chwili, kiedy admirał oddelegował dwie galery, aby miały je na oku. - Admirał Saint Valery wysłał kolejne dwa okręty, aby zostały z tyłu, i umiejscowiły się osobno między nami a galerami Parmaisona i de Lisle'a. Było to pięć dni temu, przed sztormami. - Osobno od siebie nawzajem czy osobno od statków de Lisle'a? 149

-1 tak, i tak. Druga para, dowodzona przez Andrzeja du Bois i Karola Vitriera, miała ustawić się w zasięgu wzroku od siebie nawzajem, lecz dość daleko od pierwszej pary, aby móc nas szybko zawiadomić, gdyby pojawiły się jakieś trudności. -I? - Pogoda zbyt się pogorszyła; nie wiemy, co się tam dzieje. - Twój ton sugeruje, że to nie wszystko. - To fakt. Admirał sądził, że trzy galery przechwycono i że puszczą się w pogoń za nami. - Takie było nasze pierwsze założenie. Pozostaje ono zasadne, dopóki nie dowiemy się czegoś więcej. Co zatem proponuje admirał? Między brwiami de Berengera pojawiła się zmarszczka. -To tutaj jego logika umyka mi... Nie rozumiem jej... I dlatego postanowiłem porozmawiać z tobą. Czy admirał Saint Valery rozmawiał z tobą o tym, co ma zamiar zrobić, kiedy odbijemy już od przylądka Finisterre i ruszymy w drogę? Sinclair uniósł brew. - Tak. Ma pomysł, aby popłynąć na zachód, przez wielkie morze, w poszukiwaniu czegoś, co jego zdaniem tam jest. - Chodzi o legendę o Meryce. - Ach... Rozmawiał z tobą o tym? - Nie, nie do końca. - De Berenger wyglądał na stroskanego, jakby zdradzał jakiś sekret. - Wspominał o tym, kiedy ostatnio rozmawialiśmy w cztery oczy. Zasugerował, że może zechce udać się na jej poszukiwanie, kiedy ustąpi ze stanowiska admirała. Powiedział, że od lat marzy o odnalezieniu jej i teraz nic go nie powstrzyma, jeśli znajdzie załogę ochotników... Sinclair mruknął pod nosem. - Mniej więcej to samo usłyszałem. Poprosił mnie, abym rozważył pozwolenie mu na tę podróż. Nie chce płynąć z nami do Szkocji. Wy raził się w tej kwestii jasno... Co ty o tym myślisz? To, jak de Berenger zamrugał oczami, zdradziło jego dezorientację, zanim spytał: - O czym, o Meryce? Czy o płynięciu do Szkocji? - O Meryce. Przez twarz wiceadmirała przemknęło kilka różnych uczuć, a w końcu wzruszył ramionami. 1
Jack Whyte - Templariusze 03 - Chaos w zakonie.pdf

Related documents

623 Pages • 192,233 Words • PDF • 3.6 MB

623 Pages • 192,233 Words • PDF • 3.6 MB

502 Pages • 191,519 Words • PDF • 3.6 MB

260 Pages • 103,905 Words • PDF • 1.1 MB

339 Pages • 111,186 Words • PDF • 2 MB

2 Pages • PDF • 622.4 KB

260 Pages • 103,905 Words • PDF • 1.1 MB

16 Pages • 2,916 Words • PDF • 608.3 KB

420 Pages • 93,798 Words • PDF • 9.4 MB

542 Pages • 158,410 Words • PDF • 2.4 MB

179 Pages • 76,466 Words • PDF • 856.2 KB