Jeaniene Frost - Nocna Łowczyni 03 - W Grobie.pdf

228 Pages • 82,628 Words • PDF • 1.2 MB
Uploaded at 2021-09-24 12:55

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


Twarzą w twarz ze śmiercią Nocna Łowczyni 3

Jeaniene Frost Tłumaczenie rainee (www.chomikuj.pl/rainee)

Mojemu mężowi, za akceptowanie bez oceniania, bezwarunkową miłość, śmiech zamiast gniewu, i myślenie przede wszystkim o innych. Jestem prawdziwą szczęściarą.

2

ROZDZIAŁ PIERWSZY Mężczyzna uśmiechnął się, a ja pozwoliłam spojrzeniu błądzić po jego twarzy. Jego oczy były w cudownym, chabrowym odcieniu. Ich kolor przypomniał mi te u psów husky, tylko że osoba przede mną w żadnym razie nie była zwierzęciem. Oczywiście, człowiekiem też nie. - Muszę już iść, Nick - powiedziałam. – Dzięki za drinki. Pogładził delikatnie moje ramię. - Napij się jeszcze jednego. Pozwól mi jeszcze chwilę podziwiać twoją piękną twarz. Zdusiłam prychnięcie. Czyż nie lubił pochlebiać? Lecz skoro tak bardzo podobała mu się moja twarz, nie powinien wbijać wzroku w mój dekolt. - W porządku. Barman… - Niech zgadnę. – Z przeciwnej strony baru dobiegł mnie donośny głos, a na nieznajomej twarzy pojawił się szeroki uśmiech. - Gin z tonikiem, prawda Żniwiarzu? O żesz. Nick zamarł, a po chwili zrobił coś, czego się obawiałam. Uciekł. - Kod czerwony! – warknęłam rzucając się za znikającą postacią. Ubrani na czarno i potężnie uzbrojeni mężczyźni pobiegli w stronę baru, odpychając ludzi na boki. Kiedy za nim biegłam, Nick zaczął rzucać we mnie ludźmi. Krzyczące i wymachujące ramionami ciała uderzały we mnie sprawiając, że moje próby złapania ich i wyrzucenia noży w stronę Nicka były niemal niemożliwe. Jedno z ostrzy wbiło się w jego pierś, lecz było zbyt daleko od jego serca, żeby wyrządzić jakiekolwiek szkody. Wciąż jednak, nie mogłam pozwolić, by ludzie ci padali na podłogę jak jakieś śmieci. Nick mógł tak myśleć o śmiertelnych. Ja - nie. Mój oddział rozprzestrzenił się po barze, pilnując wszystkich wyjść i starając się odpędzić spanikowanych ludzi z drogi. Nick dotarł do końca pomieszczenia i szalonym wzrokiem rozejrzał się wokół siebie. Jego oczy spojrzały na mnie, gdy zbliżałam się do niego, a moi ludzie celowali do niego ze swoich Magnum. - Jesteś otoczony – stwierdziłam fakt. – Nie wkurzaj mnie. Bo kiedy wpadnę w gniew, nie będziesz już myślał, że jestem ładna. Puść dziewczyny. W uścisku miał dwie młode kobiety, z których każdej zaciskał dłoń na gardle. Widząc przerażenie w oczach dziewczyn poczułam falę ogarniającej mnie wściekłości. Tylko tchórze chowają się za zakładnikami. Albo mordercy - jak Nick. - Gdy wyjdę, one przeżyją – syknął Nick. W jego głosie nie było już nawet śladu romantyczności. – Powinienem był się domyśleć. Twoja skóra jest zbyt doskonała, by była czysto ludzka, nawet jeśli twoje włosy nie są rude, a oczy szare. 3

- Kolorowe soczewki. Nowoczesna technologia to prawdziwa suka. Bladoniebieskie oczy Nicka zapłonęły wampirzą zielenią, a z jego ust wysunęły się kły. - To był wypadek - krzyknął. – Nie chciałem jej zabić. Po prostu wziąłem za dużo! Wypadek? Chyba jaja sobie robił. - Ostrzegłoby cię coraz wolniejsze bicie jej serca - odparłam. – Nie wciskaj mi więc kitu z wypadkiem. Żyję z wampirem, a jemu nawet raz nie zdarzyło się takie „Upss”. Jeśli to możliwe, Nick jeszcze bardziej zbladł. - A skoro ty tutaj jesteś… - Właśnie, koleś. Akcent był angielski, a ton głosu - zabójczy. Poczułam na plecach falę mocy, gdy moi ludzie przesunęli się, by przepuścić Bonesa – wampira, któremu najbardziej ufałam… i kochałam. Nick nie spojrzał na niego, na co w duchu liczyłam. Nie, nawet na chwilę nie oderwał ode mnie wzroku. Nagle wyrwał z siebie sztylet i wbił go w pierś jednej z dziewczyn, a następnie rzucił ją na mnie. Instynktownie starałam się złapać ją, nim upadła. - Pomóż jej! – krzyknęłam do Bonesa, który rzucił się na Nicka. Z taką raną, jeśli Bones by jej nie uleczył, pozostało jej jedynie kilka sekund życia. Usłyszałam jeszcze, jak Bones przeklął pod nosem, lecz zawrócił i ukląkł przy dziewczynie. Rzuciłam się za Nickiem, sama klnąc jak szewc. Rozległy się strzały, jednak zaledwie kilka. Biorąc pod uwagę tłum ludzi w barze usiłujących dostać się do drzwi oraz Nicka trzymającego drugą z dziewczyn jak tarczę, mój zespół nie mógł tak po prostu otworzyć ognia. Nick wiedział o tym równie dobrze jak ja. Nick, wbrew zasadom grawitacji, wyskoczył w powietrze ponad głowami klientów, rzucając dziewczyną w jednego z moich ludzi. Bezsilny żołnierz złapał dziewczynę i upadł na plecy, gdy Nick zanurkował i chwycił jego broń. Rzuciłam jeszcze trzy ostrza, lecz przy tylu przepychających się ludziach nie potrafiłam dobrze wycelować. Nick krzyknął, kiedy jeden z noży utknął mu w plecach, tuż obok serca. W następnej chwili odwrócił się i strzelił do mnie. W ułamku sekundy dotarło do mnie, że jeżeli się uchylę, kule trafią w ludzi obok mnie. Nie byli pół-wampirami, jak ja, więc pociski pewnie by ich zabiły. Zebrałam się w sobie… i w następnej sekundzie ktoś błyskawicznie mnie odwrócił. Czołem uderzyłam w pierś Bonesa i poczułam, jak jego ciałem wstrząsają wibracje od trzech uderzeń. Kule, które przeznaczone były dla mnie. Bones puścił mnie. Natychmiast obrócił się i błyskawicznie ruszył na Nicka, który próbował chwycić kolejnego zakładnika. Nie udało mu się. Bones wpadł na niego z taką siłą, że obaj przebili się przez ścianę. Przeskakując nad ludźmi rzuciłam się w ich kierunku, i zobaczyłam jak Bones przekręca sztylet w sercu Nicka. 4

Rozluźniłam się. Przecięcie serca srebrem oznaczało dla Nicka koniec przedstawienia… jak i dla każdego innego wampira. Bones dla pewności przekręcił nóż jeszcze raz, po czym wyrwał go z piersi Nicka i przesunął na mnie swoje płonące spojrzenie. - Krwawisz – powiedział, a na jego twarzy pojawiło się zmartwienie. Dotknęłam policzka. Poczułam ranę w miejscu, gdzie czyjś pasek lub but, lub cokolwiek innego trafiło mnie, gdy starając się mnie spowolnić Nick rzucał mi ludzi pod nogi. - Postrzelono cię, a ty się martwisz o zadrapanie na mojej twarzy? Bones podszedł do mnie i musnął mój policzek. - Ja się leczę natychmiast, słonko. Ty – nie. Wiedziałam, że to co mówił było prawdą. Jednak nie mogłam się powstrzymać, by nie pogładzić go po plecach. Chciałam osobiście się przekonać, że jego skóra była gładka, bez krwawych ran po kulach. - Skoro o tym mowa, jest tutaj mnóstwo ludzi, których musisz uleczyć. Potem możesz zająć się moim zadrapaniem. Bones zignorował moje słowa. Przeciągnął kciukiem po jednym z kłów, po czym przesunął nim po mojej ranie, a następnie przytknął go do moich ust. - Dla mnie zawsze jesteś pierwsza, Kotek. Nikt inny mnie tak nie nazywał. Dla mojej matki byłam Catherine. Ludzie z jednostki nazywali mnie Cat. A w świecie nieumarłych byłam znana jako Czerwony Żniwiarz. Zlizałam krew z jego palca. Wiedziałam, że spieranie się z nim nie miało sensu. Poza tym, nie mogłam nic poradzić na to, że czułam do niego to samo. - W porządku – powiedziałam czując, jak piekący ból znika z mojej twarzy. - Zabierajmy się stąd. Dziewczyna, którą Nick rzucił na jednego z moich ludzi, leżała niedaleko nas. Bones spojrzał na nią swoim hipnotycznym wzrokiem, dostrzegł, że nie była ranna i ruszył dalej. - To… On nie jest… - zaczęła paplać, widząc jego płonące oczy i wystające kły. Poklepałam ją po ramieniu. - Nie martw się. Za dziesięć minut nie będziesz niczego pamiętać. - A-ale co…? Zignorowałam resztę jej jąkania i zaczęłam sprawdzać, co z innymi. Wydawało się, że poza Nickiem nikt nie zginął. Dzięki Bogu. Bones uleczył drugą dziewczynę, która była zakładniczką. Teraz jedyną rzeczą na jej piersi była rozmazana krew i rozdarcie w koszuli, gdzie przebił ją mój sztylet. Mieliśmy szczęście. - Jakie szkody? - spytałam Coopera, który stał przy jednym z klientów. Facet nie odrywał ode mnie wzroku. - Nieźle, Dowódco. Wiele złamań, otarć, kontuzji. To, co zwykle. 5

Patrzyłam, jak Bones chodził wśród rannych i zmuszał tych w poważniejszym stanie, by przełknęli kilka kropel jego krwi. Do uleczania się nie było nic lepszego niż wampirza krew. - Kolejny czerwony kod, querida – zauważył jeden z moich kapitanów, Juan. Wskazał na wampira-krzykacza, który nas wydał, a którego po drugiej stronie baru przytrzymywał Dave, mój drugi kapitan. Dave był ghulem, co znaczyło, że potrafił sobie poradzić ze schwytaniem wyrywającego się wampira. Żaden z ludzi w oddziale by tego nie dokonał. Skinęłam twierdząco. - Niestety. Juan westchnął. - To trzeci raz z rzędu. Niezbyt ci wychodzi ten kamuflaż, pomimo innego koloru oczu i włosów. Nie mówił mi niczego, czego już nie wiedziałam. Dostrzegłam spojrzenie Bonesa. Cała jego twarz wręcz krzyczała: „a nie mówiłem”. W ciągu ostatnich miesięcy sprawy stały się bardziej niebezpieczne. Zbyt wielu w nieumarłym świecie wiedziało, że jest pół-wampir, który na nich poluje. Wiedzieli już czego szukać. Wbiłam wzrok w schwytanego wampira. - Dzięki za wydanie mnie. - Chciałem tylko kupić ci drinka - rzucił. – Nie byłem nawet pewien czy to ty, jednak twoja skóra… Jest zbyt doskonała, by była ludzka. I bez znaczenia jest to, że oddychasz. Poza tym jesteś ruda – zobaczyłem to, gdy uniosłaś ramię. Ślad włosów, który zobaczyłem nie był koloru blond. Z niedowierzaniem uniosłam ramię i dokładnie przyjrzałam się wydepilowanemu łukowi. Teraz słyszałam już wszystko. Dave również spojrzał na moją skórę. - Facet ma rację. Kto by pomyślał, że ktokolwiek będzie oglądał twoje pachy? Rzeczywiście, kto? Z frustracją przesunęłam dłonią po moich rozjaśnionych włosach. Nie miałam już do dyspozycji żadnych kolorów. Byłam już brunetką i szatynką, by poderwać i załatwić mój cel, a do tego nosiłam wielokolorowe soczewki. Ostatnio jednak nawet to nie pomagało. - Juan, potrzymaj – powiedziałam do Juana, podając mu noże. Mrugnęłam kilka razy i wyciągnęłam soczewki z oczu. Ach, co za ulga! Cały wieczór mnie wkurzały. - Pokaż mi je – odezwał się nagle wampir. – Słyszałem o nich… Ale możesz mi je pokazać? Dave zacieśnił uścisk. - Ona nie jest dziwadłem na festynie. - Nie jestem? – westchnęłam, po czym pozwoliłam, by moje oczy zapłonęły zielenią. 6

Błyszczały teraz tak samo, jak u wszystkich wampirów. Był to niepodważalny dowód mojego mieszanego pochodzenia. - No dobra. Mów. Przekonaj mnie, że nie powinnam cię zabijać. - Nazywam się Ernie. Jestem z linii Two-Chaina. Two-Chain jest przyjacielem Bonesa. Sama więc widzisz – nie możesz mnie zabić. - Z przyjaciółmi jak ty, komu potrzebni są wrogowie? – powiedział Bones zjadliwie, podchodząc do mnie. Właśnie skończył leczyć ludzi i hipnozą wszczepiać im nowe wspomnienia. – Cholera, wywrzaskując jej imię założyłeś jej stryczek na szyję – ciągnął. – Tylko za to powinienem wyrwać ci jaja i wsadzić ci je do gęby. U niektórych takie słowa były by tylko pustym wyrażeniem. Jednak nie u Bonesa. On nigdy nie blefował. Najwyraźniej Ernie słyszał o jego reputacji, gdyż natychmiast zasłonił krocze. - Proszę, nie rób tego. – Porzucił negocjacje i przeszedł w błagania. - Nie chciałem jej skrzywdzić, przysięgam na Kaina. - Jasne – odparł Bones zimno. – Jeśli jednak kłamiesz, będziesz potrzebował czegoś więcej niż tylko przywołania imienia stwórcy wszystkich nieumarłych. Kotek, chciałbym wsadzić go do pudła i przewieźć do ośrodka. Chciałbym zweryfikować to, że naprawdę jest jednym z ludzi Two-Chaina. Bones zwrócił się z tym do mnie, gdyż w sprawach służbowych to ja dowodziłam. Jednakże jeśli chodziło o sprawy sypialniane, Bones przewyższał mnie o ponad dwa stulecia. - Pewnie. Jednak nie spodoba mu się kapsuła. Bones ponuro się roześmiał. Wiedział z doświadczenia, jak nieprzyjemny był nasz transport. - Jeśli kłamie, będzie to najmniejsze z jego zmartwień. Podszedł do nas Cooper. - Dowódco, kapsuła jest na miejscu, gotowa do użycia. - Zapnijcie go w niej. Jak najszybciej kończmy to przedstawienie. Do klubu wszedł mój zastępca, Tate Bradley. Zatrzymał się zaraz za drzwiami i granatowym spojrzeniem przesunął po zebranych, wyławiając mnie z tłumu. - Cat, to już trzeci raz, kiedy cię rozpoznano. Jak gdybym nie wiedziała. - Będziemy musieli po prostu wymyśleć jakieś lepsze przebranie. I to szybko, jeszcze przed zadaniem w następnym tygodniu. Tate nie dał się zbyć. - Przez takie ryzyko w końcu zginiesz. Któregoś dnia ktoś cię rozpozna i po prostu wyciągnie broń, zamiast zaproponować ci drinka. To się robi coraz bardziej niebezpieczne, nawet według twoich standardów. - Nie mów mi, co mam robić, Tate. Ja tu dowodzę, nie musisz więc odgrywać przede mną Taty Słonia. - Wiesz, że moje uczucia do ciebie są dalekie od ojcowskich. 7

Zanim zdążyłam nawet mrugnąć, Bones chwycił Tate’a za gardło i podniósł go, aż jego nogi zadyndały w powietrzu. Komentarz Tate’a tak mnie wkurzył, że dopiero po chwili powiedziałam Bonesowi, by go puścił. Gdybym nie znała Tate’a od dobrych kilku lat, sama zaczęłabym go dusić za to, jak przeze mnie podpuszczał Bonesa. Zamiast jednak kopać i walczyć z uściskiem, Tate wykrzywił twarz w grymasie podobnym do uśmiechu. - I co mi zrobisz, Strażniku Grobowca? - wycharczał. – Zabijesz mnie? - Zostaw go, Bones. Mamy większe problem niż jego zachowanie - powiedziałam. – Musimy skończyć tutaj, sprawdzić pochodzenie Erniego, zdać Donowi raport, a później dostać się jeszcze do domu. Chodź, jest już późno. - Któregoś dnia posuniesz się za daleko - warknął Bones i puścił Tate’a, który opadł na podłogę. Rzuciłam Tate’owi ostrzegawcze spojrzenie. Tego również się obawiałam. Tate był moim przyjacielem i zależało mi na nim, lecz jego uczucia do mnie biegły zupełnie innym torem. Nie pomagało też, że ostatnio Tate wydawał się z determinacją pokazywać te uczucia, szczególnie wtedy, gdy w pobliżu był Bones. Co działało jak czerwona płachta na byka. Wampiry nie słynęły raczej ze swoich tendencji do dzielenia się swoją własnością. Jak dotąd udawało mi się zapobiec regularnej bójce między nimi. Wiedziałam jednak, że jeśli Tate kiedykolwiek sprawi, że Bones naprawdę straci nad sobą kontrolę, nie pożyje na tyle długo, by tego pożałować. - Senator Thompson będzie zadowolony, że morderca jego córki został ukarany powiedział później mój wuj i szef, Don Williams. Wszyscy siedzieliśmy już w jego biurze. - Cat, słyszałem, że ponownie cię rozpoznano. To już trzeci raz. - Mam pomysł - powiedziałam. – Może ty, Tate i Juan ustawicie się w szereg i zaczniecie krzyczeć o tym z dachu? Wiem, że to już trzeci pieprzony raz, Don! Moja łacina go nie poruszyła. Don nie był obecny w moim życiu przez pierwsze dwadzieścia dwa lata, lecz przez ostatnie pięć stanowił jego centrum. Do niedawna nawet nie wiedziałam, że jestem z nim spokrewniona. Don ukrył przede mną nasze rodzinne koligacje, ponieważ nie chciał, bym się dowiedziała, że wampirem, który – rzekomo – zgwałcił moją matkę, był jego brat. - Będziemy musieli znaleźć kolejną kobietę, która odgrywałaby przynętę stwierdził Don. – Wciąż będziesz dowodziła oddziałem, Cat, jednak teraz to już zbyt niebezpieczne, żebyś sama to robiła. Wiem, że Bones się ze mną zgadza. Słysząc to wybuchłam śmiechem. Bones w takim samym stopniu przepadał za tym, że ryzykowałam życie, jak ja przepadałam za moim ojcem. - Oczywiście, że się zgadza. Do diabła, Bones zatańczyłby na twoim grobie ze szczęścia, gdybym odeszła z pracy. Bones, zupełnie spokojny, uniósł brew, jednak nie zaprzeczył. 8

- Pewnie wtedy byś skłoniła go, by wyciągnął Dona spod ziemi, Cat – powiedział Dave z uśmiechem. Również się uśmiechnęłam. Właśnie to zrobił z Davem po tym, jak Dave’a zabito podczas jednego z zadań. Wiedziałam, że wampirza krew była potężnym uzdrowicielskim eliksirem, jednak nie wiedziałam, że jeśli śmiertelnie ranna osoba połknie jej wystarczająco dużo, będzie można ją później wskrzesić jako ghula. Don kaszlnął. - Tak czy inaczej, wszyscy się zgadzamy, że to zbyt niebezpieczne, byś to ty była przynętą. Pomyśl o przypadkowych ludziach, Cat. Kiedykolwiek ogłaszasz Kod Czerwony, coraz więcej z nich jest zagrożonych śmiercią. Miał rację. Dzisiejszy wieczór był tego najlepszym przykładem. Wampiry i ghule popadały w desperację, kiedy przyparło się je do muru. Dodajmy do tego fakt, że miałam reputację osoby, która nie bierze zakładników. Co więc im zależało zabić przy tym tulu ludzi, ilu tylko zdołają? - Cholera. – Tym jednym słowem przyznałam się do porażki. – Jednak dzięki twoim seksistowskim zasadom, Don, nie mamy w zespole kolejnej kobiety, a następne zadanie jest już w następnym tygodniu. To zbyt mało czasu na to, by znaleźć nowego członka jednostki, przekazać jej złe wieści o istnieniu wampirów i ghuli, odpowiednio ją wyszkolić i jeszcze wypacykować, żeby była gotowa do akcji. W pomieszczeniu zapadła cisza. Don zmarszczył brwi, Juan zagwizdał, a Dave przetoczył głową po ramionach, strzelając kręgami. - A Belinda? – zasugerował Tate. Wbiłam w niego wzrok. - Ale to morderczyni. Tate mruknął coś. - Tak, lecz jest dobra w walce i potrafi skusić mężczyzn. Biorąc pod uwagę jej dobre zachowanie, obiecaliśmy wypuścić ją po dziesięciu latach. Być może zabranie jej na akcję będzie dobrym wskaźnikiem tego czy rzeczywiście – jak twierdzi – całkiem się zmieniła. Bones lekko wzruszył ramionami. - To ryzykowne, lecz Belinda jest wampirem. A to znaczy, że nadaje się do tej roboty. Plus, jest wystarczająco pociągająca, by robić za przynętę i nie wymaga treningu. Nie lubiłam Belindy i to nie dlatego, że kiedyś próbowała mnie zabić. Miała również pewną historię z Bonesem, która dotyczyła jego urodzin, jeszcze jednej wampirzycy - Annette, dwóch innych dziewczyn i naprawdę małej ilości rozmów. - Don? - spytałam. - Wypróbujemy Belindę w następnym tygodniu – powiedział w końcu. – Jeśli sobie nie poradzi, wtedy poszukamy kogoś innego na zastępstwo.

9

Wykorzystywanie wampirzycy, by zwabić i zabić inne wampiry. Ten pomysł był niemal tak samo szalony jak to, co robiliśmy teraz. To znaczy, wykorzystywaliśmy mnie – pół-wampira – do tego samego. - Musimy porozmawiać o czymś jeszcze – powiedział Don. – Kiedy ponad trzy miesiące temu Bones dołączył do jednostki, było to pod pewnym warunkiem. Nie prosiłem o jego największy wkład w naszą jednostkę… aż do dzisiaj. Zesztywniałam. Wiedziałam, co miał na myśli. Po mojej lewej, Bones znudzony ponownie uniósł brew. - Nie będę wypierał się tego warunku. Po prostu wymień osobę, którą mam zmienić w wampira. - Mnie. To jedno słowo padło ze strony Tate’a. Z niedowierzaniem skierowałam na niego wzrok. - Ale ty nienawidzisz wampirów! - wybuchłam. – Dlaczego chcesz, by cię zmienił w jednego z nich? - Nienawidzę go – zgodził się natychmiast Tate. – Jednak ty sama powiedziałaś, że to dana osoba decyduje o tym, jakim staje się wampirem, a nie odwrotnie. A to znaczy, że nienawidziłbym Bonesa nawet wtedy, gdyby był człowiekiem. Nieźle, pomyślałam wciąż zszokowana jego zamiarem. Dobrze wiedzieć, że ma otwarty umysł, jeśli chodzi o nieumarłych. Tak, jasne. Bones spojrzał na Dona. - Będę potrzebował czasu, by przygotować go do przemiany. Pozwólcie jednak, że od razu coś wyjaśnię. – Z powrotem spojrzał na Tate’a. – To nie sprawi, że ona cię pokocha. Przesunęłam wzrok na Bonesa. Powiedział na głos to, co również mnie martwiło. Boże, miałam nadzieję, że nie miałam nic wspólnego z decyzją Tate’a, by być pierwszą osobą w jednostce zmienioną w wampira. Proszę, niech nie robi nic tak drastycznego tylko ze względu na mnie. - Kocham cię jak przyjaciela, Tate. – Mój głos był łagodny. Nie znosiłam myśli, że musiałam mówić o tym przy świadkach, jednak wszyscy wiedzieli, co Tate do mnie czuł. Ostatnio nie był nieśmiały w okazywaniu tych uczuć. – W gruncie rzeczy jesteś jednym z moich najlepszych przyjaciół. Jednak patrzę na ciebie jedynie jak na przyjaciela. Don odchrząknął. - Dopóki ty lub Bones nie macie jakichś uzasadnionych obaw, osobiste uczucia Tate’a są nieistotne. - Obawiam się o jego motywację – odpowiedział natychmiast Bones. – A co, jeśli ogarnie go zgorzknienie, gdy nie uda mu się oderwać jej od mojego boku – a pozwól, że zapewnię cię, że nigdy ci się to nie uda. Wtedy pozostaje pytanie – czy dokonuje tego wyboru dla siebie, czy dla niej? Jeśli robi to z innego powodu, będzie miał mnóstwo czasu, by tego żałować. 10

W końcu odezwał się sam Tate. - Mam swoje własne powody. Jednak zapewniam, że nie wpłyną one na moje zaangażowanie i lojalność w stosunku do jednostki. Bones uśmiechnął się do niego lekko. - Za sto lat twojej pracy i szefa dawno już nie będzie, ale ty wciąż będziesz stworzony przeze mnie. Będziesz winien lojalność mi, dopóki nie pozwolę ci założyć własnej linii lub dopóki nie wyzwiesz mnie na pojedynek, na który się zgodzę. Jesteś pewien, że się na to piszesz? - Poradzę sobie – powiedział tylko Tate. Bones wzruszył ramionami. - W takim razie ustalone. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, Don, będziesz miał swojego wampira. Tak, jak obiecałem. Na twarzy Dona pojawił się wyraz ponurej satysfakcji. - Mam nadzieję, że nie będę tego żałował. Ja również ją miałam.

11

ROZDZIAŁ DRUGI W środku nocy obudziłam się w łóżku sama. Zaspana rozejrzałam się po pokoju, lecz Bonesa w sypialni nie było. Zaciekawiona zeszłam na dół i znalazłam go w salonie. Siedział na kanapie i zamyślony wpatrywał się za okno, w widoczny w oddali górski masyw. Wampiry miały zdolność siedzenia całkowicie nieruchomo, niczym prawdziwe posągi. Oczywiście Bones był wystarczająco piękny, by stanowić dzieło sztuki. Księżycowy blask sprawiał, że jego włosy wydawały się jaśniejszy od jego zwyczajnego, ciemnego brązu. Powtórnie wrócił do swojego naturalnego koloru, by nie wyróżniać się tak bardzo podczas wykonywanych zadań. Delikatne, srebrne promienie wydobywały również wypukłości i wgłębienia jego doskonałej skóry, podkreślając jego szczupłą i doskonałą budowę. Jego ciemniejsze brwi pasowały do niemal czarnych oczu, kiedy te nie lśniły zielenią. Kiedy odwrócił głowę i zobaczył mnie w progu, jego kości policzkowe zdawały się być jeszcze bardziej wyraziste. - Hej – Zawiązałam ciaśniej szlafrok, który na siebie narzuciłam, wyczuwając w powietrzu . – Coś nie tak? - Wszystko w porządku, słonko. Nieco się jednak denerwuję. To przykuło moją uwagę. Usiadłam obok niego. - Ty się nigdy nie denerwujesz. Bones uśmiechnął się. - Mam coś dla ciebie. Jednak nie mam pojęcia czy to zechcesz. - A dlaczego miałabym nie chcieć? Bones ześlizgnął się z kanapy i uklęknął przede mną. Wciąż nic do mnie nie docierało. Dopiero, kiedy w jego dłoni dostrzegłam niewielkie pudełko z czarnego aksamitu zrozumiałam, co zamierzał. - Catherine. – Gdybym nawet nie zgadła, użycie przez niego mojego pełnego imienia z pewnością naprowadziło by mnie na właściwy trop. - Catherine Kathleen Crawfield, wyjdziesz za mnie? Dopiero w tym momencie dotarło do mnie, jak bardzo chciałam, by Bones zadał mi to pytanie. Pewnie, wedle wampirzego prawa byliśmy zaślubieni, lecz przecięcie dłoni przez Bonesa, złączenie jej z moją i zadeklarowanie mnie jako swojej żony nie było szczytem marzeń, jakie miałam jako mała dziewczynka. Plus, Bones zrobił to, by zapobiec wojnie między swoimi ludźmi a ludźmi Iana, swojego stwórcy, przez kwestię dotyczącą tego, do kogo należę. Jednakże patrząc teraz na Bonesa, wszystkie moje dziecinne marzenia rozmyły się w nicość. Prawda, Bones był byłym-śmiertelnym-żigolo-zmienionym w wam12

pira-zabójcą, a nie księciem z bajki, lecz żadna bohaterka z baśni nie mogła czuć się tak jak ja teraz, kiedy mężczyzna, którego kochałam jak szalona na kolanach prosił mnie o rękę. Z napływających emocji poczułam aż ściskanie w gardle. Jakim cudem spotkało mnie takie szczęście? Bones westchnął z pełną rozbawienia irytacją. - Akurat teraz nie wiesz, co powiedzieć. Jeśli nie masz jednak nic przeciwko, to wybierz jedną z dwóch odpowiedzi. To napięcie to prawdziwa tortura. - Tak. Do oczu napłynęły mi łzy, mimo że śmiałam się, dając upust kipiącej we mnie radości. Poczułam, jak na palec wślizguje mi się coś twardego i chłodnego. Ledwie widziałam co to, gdyż mój wzrok był zamglony od łez, lecz dostrzegłam błysk czerwieni. - Dałem go do ścięcia i oszlifowania już pięć lat temu - powiedział Bones. – Wiem, że sądzisz, że byłem zmuszony do związania się z tobą wcześniej. Zapewniam cię jednak, że to nieprawda. Zawsze miałem zamiar się z tobą ożenić. Po raz tysięczny pożałowałam, że lata temu opuściłam Bonesa w taki sposób. Myślałam, że go chronię. Okazało się jednak, że bez potrzeby raniłam nas oboje. - Jakże mogłeś się denerwować poproszeniem mnie o rękę, Bones? Umarłabym dla ciebie. Dlaczego więc nie miałabym dla ciebie żyć? Pocałował mnie długo i głęboko, szepcząc do mnie jedynie wtedy, gdy musiałam zaczerpnąć powietrza. - Wiem, że teraz zamierzam zrobić to. Dużo później leżałam wyciągnięta w jego ramionach i czekałam na świt, który miał nadejść lada chwila. - Chcesz gdzieś uciec i wziąć cichy ślub czy raczej myślisz o hucznym weselu? – spytałam sennie. Bones uśmiechnął się. - Wiesz, jakie są wampiry, zwierzaczku. Nigdy nie gardzimy wielką pokazówką. Wiem również, że nasza wampirza „ceremonia” niespecjalnie spełniła twoje wyobrażenia o ślubie. Dlatego właśnie chciałem dać ci coś, co to zmieni. Mruknęłam z rozbawieniem. - Wow, wielkie wesele. Będziemy mieli piekielny problem z wyjaśnieniem wszystkiego potencjalnej firmie cateringowej. Wybór dania głównego: wołowina bądź owoce morza dla ludzi, surowe mięso i różne części ciała dla ghuli… a dla wampirów wielka beczka ciepłej, świeżej krwi przy barze. Boże, już wyobrażam sobie wyraz twarzy mojej matki. Bones uśmiechnął się przebiegle i wstał. Zaciekawiona nie odrywałam od niego wzroku, kiedy przeszedł przez pokój i wybrał numer na swojej komórce. - Justina. 13

Kiedy tylko usłyszałam imię mojej matki, wyskoczyłam z łóżka jak oparzona. Bones uciekł ode mnie walcząc, by nie wybuchnąć śmiechem i kontynuował rozmowę. - Tak, z tej strony Bones. Ach, co za brzydkie słowo na określenie mojej osoby… Taa. I nawzajem, jak sądzę… - Oddaj mi telefon - zażądałam. Zignorował mnie, ponownie uciekając poza zasięg moich rąk. Od momentu poznania mojego ojca, moja matka nienawidziła wampirów z niewiarygodną więc zaciekłością. Kiedyś nawet próbowała zabić Bonesa – dwa razy – i właśnie dlatego czerpał tak wiele przyjemności mogąc teraz nieco się na niej odegrać. - Tak naprawdę, Justino, nie zadzwoniłem do ciebie, by porozmawiać o tym, jakim to jestem obrzydliwym, nieumarłym mordercą … A tak, zdegenerowanym skurwielem również. Czyż wspominałem już, że moja mama była kurwą? Nie? Och, cholera, tak naprawdę, to pochodzę z długiej linii prostytutek… Gwałtownie zaczerpnęłam powietrza, gdy Bones zaczął rozwodzić się nad kolejnym rarytasem ze swojej przeszłości. Do tej pory moja matka pewnie toczyła już pianę z ust. - …zadzwoniłem, by przekazać ci wspaniałe wieści. Poprosiłem twoją córkę o rękę, a ona mnie przyjęła. Gratulacje! Teraz oficjalnie zostanę twoim zięciem. Chcesz, żebym od razu zaczął mówić ci „mamo”, czy mam zaczekać z tym aż do ślubu? Rzuciłam się przez pokój i zanurkowałam w powietrzu. Wpadłam na niego z impetem i w końcu udało mi się wyrwać mu z dłoni telefon. Bones śmiał się tak bardzo, że zaczął przy tym regularnie oddychać. - Mamo? Jesteś tam? Mamo…? - Coś mi się zdaje, że będziesz musiała dać jej chwilkę. Zdaje się, że zemdlała. Bywały dni, kiedy czułam dojmujący żal, że nigdy nie zostanę matką. Pewnie, mój ojciec był wystarczająco młodym wampirem, by zapłodnić moją matkę, lecz generalnie wampiry nie mogły się rozmnażać. A ja nigdy nie przekazałabym moich zmutowanych genów dziecku poczętemu w drodze sztucznego zapłodnienia, ani nie naraziłabym adoptowanego dziecka na mój niebezpieczny styl życia. Teraz jednak byłam wdzięczna za to, że nie jestem matką. Polując na wampiry i ghule widziałam już dużo potworności. Jednak hordy dzieci naszprycowanych cukrem, wrzeszczących podczas grania to w jedną, to w drugą grę, kiedy wiedziałam, że to przede mną nie ma ucieczki? Prawdziwie przerażająca wizja. Bones był na zewnątrz „Chuck E. Cheese”, szczęśliwy drań. To ze względu na jego poziom mocy. Kiedy był blisko, to znaczy w środku lokalu, inne wampiry go wyczuwały. Zazwyczaj Bones obserwował nas do chwili rozpoczęcia akcji, gdy nasz cel wiedział, że on lub ona był na celowniku. Ja nie miałam aury typowej dla nieumarłych, przypominającej wszystko od wyładowania elektrostatycznego do 14

porażenia prądem, w zależności od mocy posiadanej przez wampira. Nie, moje serce biło i oddychałam, przez co wydawałam się nieszkodliwa dla tych, którzy i tak nie wiedzieli czego szukać. Na koniec, moja skóra była niemal w całości zakryta. Hej, nie byłam przynętą, nie musiałam więc nosić mojego zwyczajnego stroju zdziry. To Belinda miała na sobie głęboko wycięty top i biodrówki, ukazujące kilkanaście centymetrów jej brzucha. Miała zakręcone włosy i makijaż. To rzadkość, gdyż jako więzień Dona, nie wychodziła zbyt często. Patrząc na Belindę, jej blond włosy, pełne, rozciągnięte w uśmiechu usta i ponętne krągłości, ludzie nigdy by nie zgadli, że jest wampirem. Szczególnie, że był dzień. Nawet ci skłonni uwierzyć, że wampiry istnieją wierzyli w błędne mity, według których mogły one wychodzić jedynie nocą. Mówiąc krótko wszystkie te historie, razem ze spaniem w trumnach, wstrętem do symboli religijnych lub zabiciem ich przy pomocy drewnianego kołka, były nieprawdziwe. Mały chłopiec stanął obok mnie i pociągnął mnie za ramię. - Jestem głodny – powiedział. Zmieszałam się. - Ale dopiero co jadłeś. Przewrócił oczami. - Paniusiu, to było godzinę temu. - Mów do mnie mamo, Ethan – przypomniałam mu z szerokim uśmiechem, jednocześnie wyławiając z torebki pieniądze. To miało być zadanie najprostsze ze wszystkich. Nie miałam pojęcia, skąd Don załatwił dziesięciolatka, by odgrywał mojego syna. Jednak załatwił, by Ethan do nas dołączył. Powiedział, że jeśli mamy spędzić kilka godzin w „Chuck E. Cheese” bez dziecka, nasz wampirzy cel założy, że albo jesteśmy pedofilami, albo – jak rany – łowcami wampirów. Ethan chwycił mi z dłoni garść drobnych, nie czekając nawet, aż wyjmę banknoty. - Dzięki! – powiedział i pędem rzucił się w kierunku kolejki po pizzę. No dobra. To wyglądało autentycznie. Przez cały dzisiejszy dzień, plus również wczorajszy, patrzyłam jak dzieci robią to swoim rodzicom. Dobry Boże… Przez dwa dni wydałam więcej pieniędzy na niekończące się jedzenie i różne gry niż przez cały tydzień w robocie, kupując w barach niezliczone giny z tonikiem. Przynajmniej wszystko fundował Wuj Sam, nie ja. W „Chuck E. Cheese” było tylko jedno piętro, łatwiej więc było nie spuszczać wzroku z Belindy. Nie było nawet potrzeby, by siedzieć obok niej i dyszeć jej w kark. Stała teraz na lewo od głównych drzwi, grając w Skee-Ball. Kolejny raz rzuciła piłką, idealnie trafiając w sam środek kół. Światełka maszyny przygasły nieco, gdy kolejna warstwa biletów wypadła z jej boku. Przy stopach Belindy 15

widniała już ich sterta, a obok zgromadziła się już pokaźna grupa dzieci z podziwiającymi ją ojcami. Jednak w „Chuck E. Cheese” nie było żadnego wampira, mimo że lokal ten był powiązany z tajemniczym zniknięciem całej rodziny przed trzema tygodniami. Nie, żeby ktokolwiek z klientów o tym wiedział. Don zaczął podejrzewać, że wampiry mają cokolwiek z tym wspólnego, gdyż kamery przemysłowe zarejestrowały osobę z płonącymi, zielonymi oczami. Nieumarli zabójcy lubili kilka razy polować na tym samym terenie. Co – prawdę mówiąc - stanowiło dla mnie piekielne zaskoczenie. Gdyby wampiry czy ghule nie powracały dwa razy w to samo miejsce, wydział specjalny Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, którym kierował mój wuj, nie miał by pracy. Tylko niektórzy z krwiopijców byli wystarczająco inteligentni, by – jak błyskawica – nigdy nie uderzać dwa razy w to samo miejsce. Poczułam wibracje mojej komórki. Zdjęłam ją z paska, spojrzałam na numer… i uśmiechnęłam się. Na wyświetlaczu widniało „911”, co znaczyło, że na parkingu właśnie zauważono wampira. Powoli przeszłam do miejsca, w którym stała Belinda, nie spuszczając przy tym wzroku z Ethana. Położyłam jej dłoń na ramieniu, na co spojrzała na mnie z irytacją. - Czas na pokaz - mruknęłam. - Zabieraj ręce – odparła, nie przestając słodko się uśmiechać. Zamiast tego ścisnęłam ją jeszcze bardziej. - Jeśli tylko czegoś spróbujesz – zabiję cię. Jeśli tylko Bones nie zrobi tego pierwszy. Oczy Belindy na moment zamigotały jasną zielenią, po czym dziewczyna wzruszyła ramionami. - Jeszcze dziesięć lat i nie będę musiała więcej na ciebie patrzeć. Puściłam ją. - Masz rację. Nie spieprz więc oferty lepszej niż na to zasługujesz. - Nie musisz być gdzieś indziej, Żniwiarzu? – syknęła tak cicho, że ledwie ją słyszałam. – Nie chcesz chyba wystraszyć rybki, co? Zanim odeszłam, rzuciłam Belindzie chłodne i oceniające spojrzenie. Mówiłam poważnie. Jeśli będzie chciała wyciąć jakiś numer i narazi którekolwiek z dzieci, zabiję ją. Ale – zgodnie z przysłowiem – daliśmy jej w ręce pełen dzban. Teraz tylko musieliśmy poczekać i zobaczyć czy urwie się od niego ucho. W drodze do Ethana moja komórka ponownie zawibrowała. Zerknęłam na nią i jęknęłam w duchu. Kolejne „911”. To znaczyło, że pojawił się kolejny wampir. Niedobrze. Dotarłam do Ethana, chcąc mieć na oku zarówno jego, jak i drzwi. Nie trwało długo, gdy zobaczyłam jak obaj wchodzą do środka. Poznałam ich po lśniącej skórze i charakterystycznych ruchach, które odróżniały ich od zwyczajnych ludzi. 16

Ponownie z frustracją rozejrzałam się po „Chuck E. Cheese”. Ze wszystkimi obecnymi tu dziećmi, było to najgorsze miejsce na walkę z nieumarłymi. Gdybym to ja robiła za przynętę, starałabym się zwabić wampiry z powrotem na parking, by zminimalizować ewentualne ofiary w ludziach. Jednak Belinda pewnie nie dbała o śmiertelnych. Cóż, będę musiała zostać i jej pomóc. Chwyciłam Ethana za rękę. - Już czas – powiedziałam. Jego zielono błękitne oczy rozszerzyły się. - Są tutaj źli ludzie? – wyszeptał. Wątpiłam, by Don wyjaśnił Ethanowi – lub jego rodzicom, kimkolwiek byli wariaci, którzy zgodzili się na udział ich syna w operacji – jakiego rodzaju „złych ludzi” ścigamy. Ja również nie chciałam się nad tym rozwodzić. - Masz nie znikać mi z oczu, pamiętasz? – powiedziałam łagodnie, acz stanowczo. – Wszystko będzie dobrze. Skinął głową, wyraźnie gromadząc w sobie odwagę. - Dobrze. Jaki dobry chłopiec. Moja komórka znów zawibrowała, a na ekranie pojawiła się seria cyfr - „911– 911”. - O żesz k..urka – W ostatniej chwili się powstrzymałam. Ethan zerknął na mnie. - Co się stało? Ciaśniej ujęłam jego dłoń. - Nic. Oczywiście, to było kłamstwo. Podniosłam wzrok na tyle, by dostrzec trzeciego wampira wchodzącego właśnie przez drzwi. Potem czwartego. Zobaczyłam, jak Belinda zamarła w połowie zagrywki do Skee-Ball, popatrzyła na nich i uśmiechnęła się. Szeroko. To będzie piekielne popołudnie.

17

ROZDZIAŁ TRZECI Zauważenie Belindy nie zajęło wampirom dużo czasu. Być może nawet wyczuli jej zapach zanim ją w ogóle zobaczyli, gdyż nie minęła nawet minuta od ich wejścia, gdy skierowali się w jej stronę. Trzymałam Ethana mocno za rękę i słyszałam, jak Belinda się z nimi wita. Wytężałam przy tym słuch, by upewnić się, że nie powie niczego, czego nie powinna. Jak na przykład „pułapka”, albo „Żniwiarz”. Jak dotąd, było nieźle. Belinda po prostu sobie flirtowała… przy czym robiła to nieco uszczypliwie i z podtekstem, pytając ich czy zamierzali tu kogoś zjeść. - A myślałaś, że po co tu jesteśmy? – powiedział jeden z nich, uśmiechając się z wyższością. – Z pewnością nie dla tej wielkiej, grubej myszy. Pozostali roześmiali się, a ja mimowolnie zacisnęłam zęby. Skurwiele. - Jesteś tu z kimś? – spytał kolejny, spoglądając na Belindę z pożądaniem. - Z jakąś laską, którą tu spotkałam i jej synem - odparła Belinda wymijająco. – Jeden z was może ją zjeść, ale do chłopaka pierwszeństwo mam ja. - Wskaż ich – odezwał się brunet. Gdy Belinda uniosła wzrok i wskazała na nas palcem, odwróciłam od nich wzrok i spojrzałam na Ethana, a na twarzy pojawił mi się fałszywy uśmiech. Nie martw się. Nic ci się nie stanie. - Blondynka w czarnym golfie, która trzyma chłopca za rękę. To oni. - Ładna – powiedział brunet przeciągle, po czym dodał szybko. – Ale nie tak ładna jak ty, oczywiście. - Dzięki. – Głos Belindy jasno wskazywał, że nie był jednak wystarczająco szybki, lecz postanowiła dać sobie spokój. – To jak zazwyczaj to robicie? Po prostu łapiecie dzieciaka i zwiewacie? - Widzisz tamtego faceta? – Wysoki, chudy wampir wskazał mężczyznę z plakietką pracownika lokalu. – Wystarczy, że spojrzę mu w oczy i zahipnotyzuję, a odda mi swój strój. - A niby po co chcesz nosić łachy jakiegoś gościa? – spytała Belinda z niedowierzaniem. Swobodnie spojrzałam w ich kierunku. Sama się nad tym zastanawiałam. - Nie jego ubranie, ale uniform „Chuck E. Cheese” – odparł wampir z uśmiechem. – Dzieciaki łatwo jest wyprowadzić bez wzbudzania zbędnych podejrzeń, kiedy go nosisz. Nawet, jeśli zauważą nas ich rodzice, jeden z nas po prostu ich hipnotyzuje, a wracają do domu myśląc, że wszystko w porządku. Dopiero po jakichś dwóch dniach zauważają, że ich dzieci nie ma w domu, lecz nie pamiętają, gdzie je zostawili. 18

- Wyprowadzamy ich po kolei i przechowujemy w bagażniku – dodał inny. – O tej porze roku jest wystarczająco chodno, by nie umarli i zgnili, a dzięki hipnozie nie robią zamieszania i siedzą cicho. Tak mocno ścisnęłam dłoń Ethana, że aż jęknął. Szybko rozluźniłam uścisk, walcząc by z furii moje oczy nagle nie rozbłysły. Każda śmierć będzie dla nich zbyt szybka. Belinda uśmiechnęła się. - Wampir w kostiumie „Chuck E. Cheese”? Muszę to zobaczyć. Mężczyzna również odpowiedział uśmiechem. - Poczekaj tu, skarbie. Spodoba ci się przedstawienie. Jak na zawołanie, przypominające roboty postacie zaczęły poruszać się na scenie. Dzieci zapiszczały z uciechy. Patrzyłam, jak jeden z wampirów podążył za wskazanym pracownikiem za kulisy. Miałam zamiar pójść za nimi, lecz słysząc następne słowa stanęłam jak wryta. - …głodny teraz. Idę wrzucić coś na ząb – powiedział rudowłosy wampir, po czym zaczął oddalać się od Belindy i pozostałych. Puściłam dłoń Ethana. Belinda podkreśliła, że chłopiec należy do niej, a to w obecnej sytuacji czyniło go najbezpieczniejszym dzieckiem na sali. Uklękłam obok niego, by móc spojrzeć mu w oczy. - Widzisz tamtą grę? – spytałam wskazując na maszynę najbliżej nas. – Zagraj w nią i nie odchodź stąd, dopóki ja lub jeden z mężczyzn, których poznałeś wcześniej po ciebie nie przyjdzie. Obiecaj mi. Ethan skinął głową. - Obiecuję. - Dobry chłopiec - mruknęłam. Ethan podszedł do automatu i wrzucił do niego wszystkie swoje drobne. Obserwowałam, jak rudowłosy wampir poluje na swoją ofiarę i poczułam, jak budzi się we mnie wściekłość. - Wszystkie jednostki, przygotować się – powiedziałam cicho do komórki. Sprawy szybko mogły przybrać zły obrót. Kiedy wampir krążył po sali, dyskretnie wodziłam za nim wzrokiem. Bystrym wzrokiem wyłapywał, które dzieci były z opiekunem, a które bez. Przy maszynie wymieniającej bilety stał chłopiec zbierający zamienione żetony. Wampir obserwował go i podszedł do niego z tyłu w chwili, gdy chłopiec zaczął przeglądać różne gry. Potem poczekał, aż podejdą do rogu sali i położył mu dłoń na ramieniu. Chłopiec podniósł wzrok… i tyle wystarczyło. Wampirze oczy zalśniły zielonym światłem, a wampir mruknął coś tak cicho, że nie zdołałam tego usłyszeć. Nikt nic nie zauważył. Chłopiec bez wahania podążył za wampirem do następnej sali, po czym zniknął za jednym z przepierzeń. Ruszyłam za nimi. Zauważyłam, że wampir wybrał najmniej uczęszczane miejsce, które służyło do magazynowania zepsutych automatów. Klęczał, a chłopiec 19

stał zwrócony do niego twarzą. Widziałam zieloną poświatę odbijającą się od twarzy dziecka, które nie próbowało nawet uciekać czy krzyczeć. Wampir zamierzał go właśnie ugryźć. Dokładnie w tym miejscu, gdzie w mniej niż minutę mógł ukryć małe ciało za jedną z zepsutych maszyn. A jego rodzice zaczną podejrzewać, że coś mu grozi dopiero wtedy, gdy on już będzie martwy… Rudowłosy pochylił się do szyi chłopca, niepowstrzymywany przez strach przed rodzicami, Bogiem, czy czymkolwiek innym. Wyciągnęłam z rękawa srebrny sztylet i podkradłam się bliżej. Przywitaj się z moim małym przyjacielem, dupku! - Co do…? Czując falę mocy za plecami obróciłam się gwałtownie tuż przed tym, jak usłyszałam zdziwiony głos. Stał za mną wampir w przebraniu „Chuck E. Cheese”, który pytająco przekrzywił głowę przyozdobioną wielką, pluszową myszą. Wampir przed chłopcem zdjął ręce z jego ramion i podszedł do mnie, zmrużonymi oczami wpatrując się w mój nóż. - Srebro – mruknął. Wpadliśmy. - Ruszać! – wrzasnęłam wiedząc, że Bones mnie usłyszy, po czym rzuciłam nożem. Ostrze aż po rękojeść zatopiło się w jego piersi. Niemal w tym samym momencie rzuciłam się na niego, przewracając go i kilkukrotnie przekręcając sztylet. Poczułam jednak, jak coś na mnie spadło. Coś ciężkiego… i miękkiego. Wampir w przebraniu myszy. Przetoczyłam się na bok, podciągając nogi do piersi i kopniakiem go z siebie zrzuciłam. Upadł na jedną z maszyn z grami video, która pchnięta impetem wypadła przez okno. Usłyszałam Tate’a krzyczącego „Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie ruszać się!” i rzuciłam kolejnymi ostrzami, które bezbłędnie wylądowały w pluszowej piersi krwiopijcy. Cofnął się, jednak nie upadł. Cholerny kostium musiał być zbyt gruby. Chwyciłam kolejne noże i zaatakowałam go. Walczył z zaciekłością niezwykłą jak na kogoś uwiązanego w kostiumie myszy. Zaczęliśmy tarzać się po ziemi. Ja próbowałam wbić w niego sztylet na tyle głęboko, by go zabić, a on usiłował mnie pobić pomimo krępującego go przebrania. - Zostaw Chucky’ego w spokoju! – usłyszałam dziecięce zawodzenie, po którym nastąpił zbiorowy płacz. Jezu Nazareński, jak tu nie mówić o psychicznym okaleczaniu dzieci? szczególnie, gdy patrzyły na kogoś, kto według nich był jakąś wariatką usiłującą zasztyletować ich ukochanego idola. Jeśli Bones nie usunie im tego wspomnienia, przez całe lata będą śnić koszmary. Nie skupiałam jednak na tym uwagi. Wciąż wbijałam w wampira noże, gdy usłyszałam niedaleko wybuch innej bójki. Pozostałe wampiry. W końcu udało mi się 20

wystarczająco głęboko wepchnąć ostrze w ciało pode mną, by wampir zwiotczał, i przekręciłam ostrze. Podniosłam się z ziemi i napotkałam przerażony wzrok dzieci i ich rodziców. Nie miałam jednak czasu wyjaśniać, że Chucky nie był Chuckym, lecz jego złym bliźniakiem. Z wrzaskiem wampir o blond włosach rzucił się na mnie, niemal tratując ludzi po drodze. Sięgnęłam po kolejny nóż i zauważyłam, że pozostało mi ich już zaledwie kilka sztuk. Nie miałam jednak wyboru. Z odsłoniętym ostrzem wyszłam mu naprzeciw. Nie mogłam ryzykować rzucenia sztyletu. Gdyby zrobił unik, trafiłabym kogoś stojącego za nim. Nie, to musiała być bezpośrednia walka. Pozwoliłam, by moje oczy w końcu zalśniły. Dalej, blondynku, zobaczmy co potrafisz. Na widok moich oczu zawahał się, lecz zaledwie na chwilę. Kątem oka zauważyłam, jak Belinda zmaga się z ciemnowłosym wampirem. Z oczywistych powodów nie daliśmy jej żadnej broni, lecz widok jej walczącej dla nas, a nie przeciwko nam, stanowił pewną ulgę. Za blondwłosym wampirem pojawił się ostatni z ich grupy. Kiedy mnie zobaczył, warknął dziko i również ruszył w moim kierunku. Niemal natychmiast jednak zatrzymał się i spojrzał na drzwi. - O żesz – powiedział, po czym błyskawicznie uciekł za scenę. Nie musiałam się odwracać, by wiedzieć co go tak przestraszyło. Czułam, że na sali pojawił się Bones. W tym samym jednak momencie drugi z wampirów zaatakował mnie, nie mogłam więc rozkoszować się widokiem również jego, podwijającego pod siebie ogon. - Idź za nim, ja się zajmę blondynkiem – zawołałam uchylając się przed parą kłów próbujących rozszarpać mi gardło. - Dorwę skurwiela – warknął Bones, po czym zniknął za dużymi, puszystymi, automatycznymi postaciami, które wciąż śpiewały i żartowały na scenie. - Na zewnątrz, ludzie! – rozkazałam między jednym a drugim ciosem. I to szybko, nim ktokolwiek z dzieci lub rodziców zostanie zakładnikiem, pomyślałam. Zerknęłam na Belindę, która złapała już jednego z wampirów i teraz w niemal niedźwiedzim uścisku wyprowadzała go na zewnątrz. Wydawało mi się, że jednocześnie coś do niego mówi, jednak w całym tym zgiełku niech mnie diabli, jeśli cokolwiek zdołałabym usłyszeć. Potężny cios ponownie zwrócił moją uwagę na wampira przede mną. Jeszcze tylko troszkę, mówiłam sobie w myślach. Nie chcę zabić również ciebie na oczach tych dzieci. I tak będą miały koszmary. Kiedy stanął przed dziurą w wybitym oknie, przez które wyleciał automat z grą, zaatakowałam go nisko, starając się uniknąć jego kłów. Wypadliśmy na parking, twardo uderzając o asfalt. Miałam przy sobie zaledwie kilka noży, nie oczekiwałam bowiem, że tyle ich stracę wbijając je w ubranko Chucky’ego. Musiałam dobrze wybrać moment. 21

- Mamusiu, niech oni przestaną – zawyło jakieś dziecko, a ja zaklęłam w duchu. To najgorsze miejsce na obławę wampirów. Sądząc po odgłosach, chłopaki mieli wystarczająco dużo kłopotu z powstrzymaniem spanikowanych rodziców i dzieci przed wybiegnięciem na parking, co jeszcze bardziej skomplikowało by sprawy. Dave warknął rozkaz, by ciemnowłosego wampira, z którym zmagała się Belinda, umieszczono w kapsule. Sprytnie. Zamknięty w tym pudle nie będzie już zagrożeniem, a zawsze będziemy mogli go zabić później, po powrocie do ośrodka. Pochyliłam się, starając uniknąć potężnego ciosu, który przetrącił by mi kark i spojrzałam na Belindę. Jakby w zwolnionym tempie patrzyłam, jak pozbawiona już swojego więźnia wampirzyca doskoczyła nagle do Zachary’ego, nowego w naszej jednostce, i zatopiła kły w jego szyi. - Tate, powstrzymaj ją! – wrzasnęłam bezradna, że nie mogę nic zrobić. Belinda poderwała głowę, puszczając Zachary’ego, który upadł na ziemię. Ranny trzymał się za gardło, a ciepła krew tryskała spomiędzy jego palców. Wtedy Belinda uciekła. Usłyszałam strzały, przekleństwa i tupot wielu stóp, kiedy pozostali żołnierze z jednostki pospieszyli do nas. - Wróg na wolności! Zabezpieczyć teren! - krzyknął Cooper. Zimnym wzrokiem spojrzałam na wampira przede mną. - Nie mam na to czasu – warknęłam i natarłam na niego, przewracając nas oboje. Zaczął młócić pięściami, zadając liczne ciosy, lecz nie broniłam się. Przyjmowałam je wszystkie, jedną ręką odsuwając od siebie jego szczękę, drugą zaś chwytając sztylet i przebijając nim jego serce. Wystarczyły trzy ruchy ostrzem, by był dosłownie martwy. Odsunęłam się od niego. Żebra bolały mnie jak diabli, jednak nie przycisnęłam do nich ręki, jak instynktownie chciałam. Nagle po mojej lewej wybuchło zamieszanie. Odwróciłam głowę w samą porę, by zobaczyć jak ciemnowłosy wampir, którego właśnie umieszczano w kapsule, powala dwóch najbliżej stojących żołnierzy na ziemię. Większość oddziału, która nie pilnowała wyjść z lokalu, pobiegła za Belindą. Zostali jedynie ci, którzy opatrywali Zachary’ego. Ten wampir zaś w pełni wykorzystał ich nieuwagę. Dave rzucił się na niego, lecz krwiopijca zrobił unik, niczym makabryczny pingwin na brzuchu prześlizgnął się po asfalcie, po czym pędem puścił się przed siebie. Rzuciłam się za nim, gdy usłyszałam głosy Tate’a i Coopera, którzy ścigali Belindę. Jako śmiertelnicy nie mieli najmniejszych szans, by ją dogonić. W ułamku sekundy podjęłam decyzję i podjęłam pościg za Belindą. Była dla nas większym zagrożeniem. Belinda znała nazwiska ludzi z jednostki. Znała wszelkie szczegóły działalności organizacji Dona i – będąc tak długo uwięzioną w naszym systemie 22

bezpieczeństwa – mogła przekazać jego dokładny opis temu, ko byłby wystarczająco głupi, by spróbować się do niego włamać. Nie mogłam pozwolić, by komukolwiek przekazała te informacje. Biegłam tak szybko, jak tylko mogłam, szybko doganiając Tate’a i Juana. Nie widziałam przed sobą Belindy, usłyszałam jednak pisk hamulców i gniewne okrzyki ludzi, gdy przebiegała przez coś, co wydawało mi się ruchliwym skrzyżowaniem. - Weź samochód – wydyszałam do Tate’a, mijając go pędem. – Namierzcie mnie! W pagerze miałam zamontowany nadajnik, a samochodem mogli dogonić mnie o wiele szybciej. Oraz załatwić sprawę z policją, gdyby do tego doszło. Rozległy się kolejne piski hamulców, gdy wypadłam na skrzyżowanie i dostrzegłam Belindę znikającą w jednej z bocznych uliczek. O nie, moja droga, pomyślałam. Wytężyłam siły marząc o tym, by moje żebra nie bolały tak, jakby przy każdym kroku miały się złamać. W duchu modliłam się, by Belinda nie wpadła do jakiegoś domu i próbowała wziąć zakładnika. Może jednak widziała i słyszała wystarczająco dużo o mnie i o jednostce, by wiedzieć, że nie wyszło by jej to na dobre. Nie, uciekała jak sto diabłów, a ja – depcząc jej po piętach - przeklinałam ją w duchu na czym świat stoi. Nie zmniejszając tempa Belinda wyrzuciła ciało w powietrze i przeskoczyła przez płot. Dzięki Bogu nie należała do wysokich rangą wampirów, którzy potrafili latać. Wtedy było by po mnie. Pokonałam płot niemal tak szybko, jak ona, jednak rana, jaką zadał mi wystający kawałek drutu nie uleczyła się natychmiast, jak w jej przypadku. Bywały dni, kiedy zazdrościłam nieumarłym ich uzdrawiających zdolności. Nie na tyle jednak, by w pełni stać się jednym z nich. Kiedy dogoniłam ją na tyle, by móc zaryzykować, wyrzuciłam z dłoni noże. Zostały mi zaledwie dwa, musiałam więc dobrze wycelować. Sztylety wbiły się w jej plecy. Belinda zachwiała się, lecz nie upadła. Cholera, nie trafiłam w serce! Moja orientacja podczas gorączkowego biegu po nierównym gruncie i z ruchomym celem nie mogła się równać z tą, którą prezentowałam w zamkniętym ośrodku i nieruchomo. Zapamiętać: popracować nad rzucaniem do celu w czasie pościgu. Jednak ostrza zaczęły ją spowalniać. Całe to podskakiwanie podczas biegu musiało przesunąć jedno z nich w pobliże jej serca. Belinda jednak nie mogła po prostu zatrzymać się, by sięgnąć do tyłu i wyszarpnąć je z ciała. Próbowała zamachnąć się i pochwycić je nie zmniejszając swojej zabójczej prędkości, jednak jedyne, co jej się udało, to wepchnąć noże jeszcze głębiej. Belinda ponownie się zachwiała, a ja zmusiłam się do jeszcze szybszego biegu. Już prawie… Gaz do dechy, Cat, nie możesz pozwolić jej zwiać! Zebrałam wszystkie siły i skoczyłam na nią. Udało mi się chwycić ją za kostki i przewrócić. Momentalnie obróciła się i zaatakowała kłami każdy skrawek moje23

go ciała, jaki tylko znalazła. Zignorowałam to i rzuciłam się na nią, całym ciężarem naciskając na jej pierś. Belinda natychmiast znieruchomiała. Jej ogromne, chabrowe oczy na sekundę napotkały mój wzrok, po czym szybko je zamknęła. Z jej gardła wyrwał się krzyk, który nagle zamarł. Ostrza, wciąż tkwiące w jej plecach, przecięły jej serce. Nie zamierzałam jednak ryzykować. Przewróciłam ją na brzuch, chwyciłam za rękojeści i mocnym ruchem przekręciłam noże. Momentalnie poczułam, jak jej ciało pode mną zwiotczało. Powinnaś skorzystać z dziesięcioletniej umowy, pomyślałam chłodno. A teraz zobacz, co z tego masz. Głośny krzyk przywrócił mnie do rzeczywistości. Wyglądało na to, że Belinda i ja znajdowałyśmy się na skraju czyjegoś trawnika. Właścicielka domu, starsza kobieta, była najwyraźniej poruszona widokiem dwóch dziewcząt toczących śmiertelną walkę na jej podwórku. Usiadłam z westchnieniem. - No dalej, proszę zadzwonić na 911. Poczuje się pani lepiej. – Pomimo faktu, że policja nigdy mnie nie dostanie. Nie z referencjami Dona. Poza tym gotowa byłam się założyć, że niedługo zjawią się tu zarówno Tate z chłopakami, jak i Bones. Nie potrzebował żadnego nadajnika, by mnie zlokalizować. Wystarczył mu mój zapach. Kobieta zaczęła mamrotać coś w stylu „Morderczyni” i weszła do domu, zatrzaskując za sobą drzwi. Chwilę później usłyszałam, jak dzwoni na policję. Zostałam na trawie, przy ciele Belindy, uprzejmie kiwając głową na powitanie kilkorgu jej sąsiadom, którzy z ciekawości wyszli na zewnątrz. Natychmiast jednak wracali do domów i - wzorem staruszki – dzwonili na policję. Nie minęły jeszcze trzy minuty, kiedy zobaczyłam Bonesa. Zwolnił, kiedy mnie dostrzegł i ostatnie kilka metrów pokonał spacerem. - Nic ci nie jest, słonko? Skinęłam głową. - Tylko zadrapania i siniaki. Nic poważnego. A co z wampirem, którego ścigałeś? Bones uklęknął obok mnie. - Sądzę, że w tej chwili w piekle wita się z Belindą. Świetnie. Jeden może i uciekł, ale trzech nie, a najbardziej niebezpieczna z tej trójki zaczynała marszczyć się i wysychać w późnym, popołudniowym słońcu. - A Zachary? Bones potrząsnął głową. Głęboko zaczerpnęłam powietrza i pożałowałam, że nie mogę jeszcze raz zabić Belindy. Pisk opon zapowiedział przyjazd chłopaków. Juan i Tate wyskoczyli z samochodu, który zatrzymał się tuż obok nas. Wstałam i otrzepałam się z trawy i kurzu. - Jak widzicie, chłopcy, Belinda została zwolniona.

24

ROZDZIAŁ CZWARTY Ciemnowłosemu wampirowi udało się uciec. Dave obwiniał się, że osobiście nie umieszczał go w kapsule, jednak atak Belindy na Zachary’ego, który oczywiście od początku planowała, całkowicie odwrócił jego uwagę. Zachary wykrwawił się, zanim jeszcze Bones skończył z ostatnim wampirem, nie było więc szans, by go uzdrowić. Zachary miał również swoją wersję testamentu za życia. Nie chciał, by w przypadku śmierci podczas misji wskrzeszono go jako nieumarłego. Dlatego też, pomimo smutku, pochowaliśmy go. Okazało się, że Ethan jest sierotą. Wyjaśniało to, dlaczego jego rodzice nie oponowali, by odgrywał mojego syna. Zmusiłam Dona, by obiecał, że nigdy więcej nie wykorzysta jego lub jakiegokolwiek innego dziecka do tak niebezpiecznych zadań i że znajdzie chłopcu dobrą rodzinę zastępczą. Skoro potrafił kierować tajnym wydziałem rządowym do odnajdywania nieumarłych, znalezienie takiej rodziny nie powinno sprawić mu większych kłopotów. W końcu dla Tate’a nadeszła godzina „W”. Tego dnia wszyscy znajdowali się w ośrodku. Brakowało tylko jednej osoby, lecz tylko przez problemy techniczne z samolotem. Annette - pierwszy wampir stworzony przez Bonesa - przyjeżdżała, by pomóc nam z Tatem. To ja wpadłam na ten pomysł. Od chwili, gdy Annette starała się odsunąć mnie od niego przy pomocy pikantnych historii z przeszłości, Bones ledwie z nią rozmawiał. Wiedziałam jednak, że ta obcość mu przeszkadzała. Zaproponowałam więc, by Annette mogła pilnować Tate’a, kiedy po przemianie będzie zamknięty w celi. Zanim Tate zacznie kontrolować swój głód na tyle, by nie rozrywać pierwszej żyły, jaką tylko zobaczy, jedynie ktoś nieumarły będzie mógł pomóc mu w ciągu tych pierwszych dni. Dave już się zgłosił. Jednak gdyby był ktoś trzeci, Bones miałby więcej wolnego czasu. A Annette miałaby szansę dojść z nim do porozumienia. Czyż nie byłam świetnym rozjemcą? Teraz jednak denerwowałam się. Za pół godziny Bones zabije Tate’a tylko po to, by zaraz potem go wskrzesić. Okres pomiędzy jego śmiercią a ponownymi narodzinami mógł wynieść godzinę, a może nawet kilka. Wszystko zaplanowane było na dwudziestą, zaraz po zachodzie słońca, kiedy Bones będzie najsilniejszy. Przemiana wiele wymaga od wampira. Tak przynajmniej słyszałam. To jednak było moje pierwsze takie doświadczenie. Zgodnie z przewidywaniami, Don zainstalował zestaw kamer. Podłączył nawet Tate’a do monitorów, by zarejestrować dokładny moment zgonu i zaniku fal mózgowych. Na widok całego tego wysokiej klasy sprzętu Bones tylko potrząsnął głową i kwaśno spytał czy wszystko będzie również transmitowane w sieci. 25

Don zignorował go. Zamierzał zebrać tyle informacji do badań, ile tylko zdoła. Jeśli o to chodziło, nie miał wstydu. Tate znajdował się w pomieszczeniu ze wzmocnionym tytanowymi zamkami wejściem. Do diabła, mieli tam nawet stół operacyjny wyposażony w klamry z tego samego metalu. Bones powiedział Donowi, że wszystkie te zabezpieczenia to gruba przesada, lecz Don martwił się, że Tate wydostanie się i zacznie szaleć. Tate leżał właśnie na tym stole, przypięty już klamrami. Dla lepszego dostępu przypiętych do jego ciała diod, miał na sobie jedynie szorty. Wśliznęłam się do środka, by po raz ostatni porozmawiać z nim jako człowiekiem. W pobliżu dostrzegłam lodówkę, w której umieszczono worki z krwią. Jego pierwszy wampirzy posiłek. Spojrzałam w jego ciemnoniebieskie oczy, jednocześnie manewrując mechanizmem pochyłej płyty, aż usiadł prosto. - Boże, Tate – powiedziałam łamiącym się głosem. – Jesteś tego pewien? Starał się uśmiechnąć, lecz nie za bardzo mu to wyszło. - Nie bój się tak, Cat. Ktoś by pomyślał, że to ty masz umrzeć, nie ja. Położyłam dłoń na jego policzku. Jego skóra była tak samo ciepła, jak moja. Niedługo jednak to się zmieni. Tate westchnął i nachylił do mnie głowę. - To była niezła jazda, prawda? - mruknął. – Pamiętam, jak kiedyś nie wierzyłem w wampiry. A teraz popatrz. Mam wejść w ich szeregi, prowadzony przez sukinsyna, którego nie znoszę. To się nazywa ironia, nie? - Tate, nie musisz tego robić. Możesz zmienić zdanie, a wtedy wszystko odwołamy. Odetchnął głęboko. - Jako wampir będę silniejszy, szybszy i trudniej będzie mnie zabić. Jednostka tego potrzebuje… i ty też. - Nie waż się robić tego tylko i wyłącznie dla mnie, Tate. – Mój głos aż drżał od pasji. – Jeśli tak jest, to natychmiast zejdź z tego stołu. - Nie ma mowy – odparł równie porywczo. – Nie namówisz mnie, bym zrezygnował, Cat. Bones podszedł do mnie z tyłu, oszczędzając mi odpowiedzi. - Już czas, Kotek. Poszłam do niewielkiej sali piętro wyżej, z której można było obserwować Tate’a. Właśnie tam znajdowała się reszta sprzętu rejestrująca całe wydarzenie. Mój wuj już się tam znajdował, wbijając wzrok w monitory. Juan, Cooper i Dave weszli do pokoju za mną. Nie mogłam odwrócić wzroku od ekranu, kiedy z powolną gracją prawdziwego drapieżnika Bones podszedł do Tate’a, którego tętno nagle przyspieszyło. Bones wbił w niego obojętny wzrok. - Kolego, nie dostaniesz tego, na co tak liczysz, a z tą decyzją będziesz musiał żyć do końca swoich dni. Tak więc pytam po raz ostatni. Naprawdę tego chcesz? Tate głęboko zaczerpnął powietrza. 26

- Od dawna chciałeś mnie zabić. Teraz masz swoją szansę. Zrób to. W następnej sekundzie Bones zatopił kły w szyi Tate’a. Żołnierz zesztywniał, a maszyny ukazały jego szalejący puls. Dave chwycił moją dłoń, a ja odpowiedziałam równie mocnym uściskiem, patrząc jak Bones głębokimi pociągnięciami wypijał życie z mojego przyjaciela. Gdy przełykał, blada skóra na jego szyi regularnie się poruszała. Dźwięki monitora EKG zwolniły, po czym ich częstotliwość gwałtownie spadła. W końcu, kiedy Bones podniósł głowę, rozlegały się jedynie sporadyczne, krótkie sygnały. Bones zlizał z warg ostatnie krople krwi i wyjął ostrze, którym naciął sobie szyję. Potem przycisnął do rany bezwładną głowę Tate’a. Wciąż jednak nie wyjmował końcówki noża z nacięcia, by rana nie zamknęła się zbyt szybko. Wargi Tate’a poruszyły się. Na początku wątle reagowały na skapującą w jego usta krew, lecz zaraz zaczęły pić ją z większym wigorem. Monitor EEG zaczął piszczeć, sygnalizując alarm. Bones upuścił nóż w chwili, gdy Tate z zamkniętymi oczami zacisnął zęby na ranie, rozrywając ją jeszcze bardziej. Nie puszczał przy tym głowy Tate’a, nie opierając się gwałtownemu atakowi jego zębów. Minuty mijały, a Tate wciąż zgrzytał zębami i pił. Pomiędzy uderzeniami jego serca były coraz dłuższe przerwy, aż w końcu nastąpiła… cisza. Bones szarpnięciem oderwał od siebie usta Tate’a, po czym chwiejnie się od niego odsunął. EEG zaczęło szaleć, a na ekranie EKG pokazała się płaska, ciągła linia. Ciałem Tate’a wstrząsnęły potężne drgawki, przez które trzymające go w miejscu klamry głucho zaklekotały. Po chwili jednak nieruchomo opadł na stół. Martwy, lecz czekający na wskrzeszenie. Godziny mijały wręcz boleśnie wolno. Bones usiadł na podłodze celi. Wyglądał, jakby odpoczywał, lecz wiedziałam, że nie spał. Od czasu do czasu zerkał na nieruchome ciało Tate’a i zastanawiałam się czy wyczuwał już zmianę energii wokół niego. Sam Bóg wiedział, że EEG coś wyłapywało. Przez cały ten czas maszyna nawet na chwilę nie ucichła. Przez cały ten hałas Bones chciał pewnie rozwalić sprzęt w diabły. Ze zgromadzonych zapasów wypił dwie torby krwi, od chwili gdy Tate… umarł? Stracił przytomność? Jakim określeniem można było teraz nazwać jego stan? Zrobił to, mimo że nienawidził zimnej krwi z plastiku. Kiedy któregoś razu spytałam go, dlaczego gryzł ludzi zamiast pić krew z torebki, porównał jej smak do zgniłego mleka. Jednak po tym, ile wypił z niego Tate, potrzebował uzupełnienia płynu bez względu na jego smak. Juan ziewnął. Było już po północy, a my wciąż jedynie wbijaliśmy wzrok w nieruchome ciało Tate’a. Nikt jednak nawet na chwilę nie odrywał oczu od monitora. - Może pójdziecie się przespać. Obudzę was, gdy nastąpi jakaś zmiana - zaproponowałam. Przywykłam już do siedzenia do późna - bycie pół-wampirem miało swoje zalety. Don rzucił mi zmęczone, acz stanowcze spojrzenie. 27

- Myślę, że wszyscy podzielą moje zdanie. A ja, do diabła, zostaję. Natychmiast rozległy się zgodne pomrukiwania. Pokonana wzruszyłam ramionami, po czym wróciłam wzrokiem na ekran. Bones podniósł się z miejsca. Był to jedyny znak, że w ogóle coś się działo. W następnej chwili ciało Tate’a zmieniło się w masę wstrząsaną agonalnymi drgawkami. Otworzył oczy, każdym jednym mięśniem napierając na metalowe obręcze, a z jego warg wyrwał się krzyk tak dziki, że aż wcisnęło mnie w oparcie fotela. - Jezu Chryste - mruknął Don. Po jego senności nie zostało nawet wspomnienie. Krzyk Tate’a rozbrzmiewał coraz głośniej. Poprzez jego oszalałe rzucanie głową, gdy walczył z więzami, dostrzegłam jego rozchylone usta… z których oprócz wydobywającego się, piekielnego wrzasku wyraźnie wystawały kły. Bones powiedział kiedyś, że nowe wampiry budzą się z niewiarygodnym, palącym wprost pragnieniem. Ta rzeczywistość rozgrywała się właśnie na moich własnych oczach. Wydawało się, jakby Tate nie zdawał sobie sprawy z tego gdzie lub nawet kim jest. W spojrzeniu, którym potoczył po pomieszczeniu, nie było nic z dawnego Tate’a. Bones nie wykazywał nawet śladu paniki, którą czułam. Ruszył w stronę lodówki, wyciągnął z niej kilka torebek krwi i podszedł do Tate’a. Przez płynące z głośników krzyki nie usłyszałam co powiedział, lecz zobaczyłam jak poruszył wargami i upuścił jedną z nich wprost w otwarte usta nowego wampira. Mniam, mniam? – podsunął mój zmartwiały umysł. Czy raczej: Do dna? To bez znaczenia. Tate nie zaczął pić z torebki. Rozerwał ją zębami, aż szkarłatny płyn spryskał mu twarz, a z kłapiącymi zębami wyglądał bardziej jak rekin niż mężczyzna. Bones, nieporuszony, ściągnął resztki torebki z twarzy Tate’a, ledwie unikając odcięcia palców ostrymi zębami. Sekundę później położył kolejną torebkę na wargach wampira, którą jednak spotkał ten sam los, co pierwszą. Z niepokojem odwróciłam wzrok. Nie miało to sensu, gdyż wiedziałam co nastąpi. Jednak słyszeć a widzieć to dwie różne rzeczy. Dostrzegłam, że stojący po mojej prawej Juan również nie patrzył na ekran. Z zamkniętymi oczami pocierał skronie. - To wciąż jest on. Głos Dave’a wydawał się niezwykle łagodny, kiedy ghul odezwał się w przerwie rozbrzmiewających krzyków Tate’a. Dave głową wskazał na monitor. - Wiem, że trudno w to uwierzyć po tym, co widać na ekranie, lecz Tate wciąż tam jest. To tylko przejściowy stan. Wkrótce znów będzie sobą. Boże, jakże chciałam w to wierzyć. Wiedziałam, że nie było żadnego powodu, bym tego nie robiła, lecz teraz Tate wyglądał nawet bardziej przerażająco niż którykolwiek z wampirów-morderców, których spotkałam. W przeciwieństwie do mojego wcześniejszego przekonania, chyba rzeczywiście nie byłam gotowa na to, by widzieć mojego przyjaciela w ten sposób. 28

Potrzeba było pięciu torebek krwi, by rozszalały blask zniknął z jego oczu. Oczywiście większość z pierwszych dwóch pokrywała teraz jego twarz. Teraz jednak, kiedy spojrzał na Bonesa, wydawał się go poznawać. - To boli – powiedział. Słysząc jego ochrypły głos łzy napłynęły mi do oczu. To jedno zdanie wydawało się kapać rozpaczą. Bones skinął głową. - Będzie lepiej, kolego. Możesz wierzyć mi na słowo. Tate spojrzał na siebie, zlizując każdą kroplę krwi, jaką tylko zobaczył. Nagle jednak zamarł i spojrzał prosto w kamerę. - Cat. Pochyliłam się do mikrofonu i włączyłam mechanizm umożliwiający im mnie słyszeć. - Jestem tu, Tate. Wszyscy jesteśmy. Tate zamknął oczy. - Nie chcę, żebyś widziała mnie w takim stanie – wymamrotał. Ze wstydu, jaki czułam na moją pierwszą reakcję, mój głos stał się ochrypły. - To nic, Tate. Jesteś… - Nie chcę, żebyś oglądała mnie w tym stanie! – warknął, ponownie szarpiąc się w więzach. - Kotek. - Bones spojrzał na mnie z ekranu. – To go denerwuje. A przez brak spokoju trudniej mu będzie zapanować nad żądzą krwi. Lepiej zrobić to, co chce. Moje poczucie winy stało się jeszcze głębsze. Czy to zbieg okoliczności, czy Tate w jakiś sposób wiedział, że patrząc na niego wcześniej czułam odrazę? Byłam naprawdę parszywym dowódcą, nie mówiąc już o tym, że naprawdę złym przyjacielem. - Dobrze, idę – powiedziałam jakimś cudem spokojnym głosem. - Ja… Zobaczymy się, jak poczujesz się lepiej, Tate. Wyszłam z pomieszczenia, lecz doszły mnie jeszcze krzyki Tate’a, które ponownie rozbrzmiały z głośników. Siedziałam na biurku w swoim gabinecie i wpatrywałam się w przestrzeń, kiedy nagle zadzwonił telefon. Na ekranie rozpoznałam numer mojej matki i zawahałam się. Nie byłam w nastroju, by znów się z nią spierać. Jednak nigdy tak późno nie dzwoniła, zdecydowałam się więc odebrać. - Cześć, mamo. - Catherine. - Zamilkła. Czekałam, delikatnie bębniąc palcami w blat. Jednak potem powiedziała coś, przez co niemal spadłam z biurka. – Zdecydowałam się przyjść na twój ślub. Az spojrzałam na wyświetlacz, by upewnić się, że to rzeczywiście dzwoniła moja matka. 29

- Upiłaś się? – wykrztusiłam, kiedy mogłam już mówić. Westchnęła. - Chciałabym, żebyś nie wychodziła za tego wampira, jednak zmęczona jestem tym, że on ciągle staje między nami. Obcy ją porwali i podstawili impostora, pomyślałam. To jedyne wyjaśnienie. - To… Przychodzisz na mój ślub? – Nie mogłam się powstrzymać, by nie powtórzyć. - Właśnie to powiedziałam, prawda? – odpowiedziała z typową dla niej irytacją. - Eee. To wspaniale. – Niech mnie diabli, jeśli wiedziałam co powiedzieć. Jej słowa mnie powaliły. - Nie sądzę, byś potrzebowała pomocy przy planowaniu go? – spytała moja matka, brzmiąc jednocześnie buntowniczo i niepewnie. Gdybym otworzyła usta jeszcze bardziej, moja szczęka całkowicie by mi odpadła. - Było by mi niezmiernie miło – zdołałam powiedzieć. - To dobrze. Spotkamy się później na obiedzie? Miałam na końcu języka: „Przykro mi, ale nie ma takiej możliwości”, kiedy zawahałam się. Tate nie chciał, żebym nawet oglądała na ekranie, jak zmaga się z głodem. Bones wyjeżdżał, by odebrać Annette z lotniska. Mogłam wyjechać razem z nim, kiedy by po nią jechał, po czym spotkałabym się z nim później w ośrodku. - A co powiesz na późny lunch zamiast obiadu? Powiedzmy tak o czwartej? - Dobrze, Catherine. – Ponownie zamilkła, jakby chcąc powiedzieć coś jeszcze. Jakaś moja część oczekiwała, że zaraz krzyknie „Prima Aprilis! ”, lecz teraz był listopad, więc o wiele na to za wcześnie. – Do zobaczenia o czwartej. Kiedy o świcie Bones przyszedł do mnie, gdyż teraz Dave rozpoczął dwunastogodzinną zmianę w celi Tate’a, wciąż byłam oszołomiona. Najpierw mój najlepszy przyjaciel zostaje zmieniony w wampira, po czym moja matka mięknie w sprawie mojego ślubu z jednym z nich. Dzisiaj naprawdę był pamiętny dzień. Bones zaproponował podrzucić mnie w drodze na lotnisko, po czym odebrać mnie, kiedy będzie już wracał do ośrodka. Odmówiłam jednak. Nie chciałam ryzykować, że zostanę bez samochodu, gdy zacznie obrzucać go obelgami – a zawsze była taka możliwość – lub ryzykować zepsucia mojej pierwszej prawdziwej rozmowy matki z córką przez pojawienie się Bonesa z obcym wampirem przy boku. Moja matka nie mogła powstrzymać się przed uwagami widząc parę kłów, a Annette działała mi na nerwy nawet w mój dobry dzień. Poza tym już widziałam, jak wyjaśniam matce, kim była Annette. Mamo, poznaj Annette. W osiemnastym wieku, kiedy Bones był żigolakiem, płaciła mu by ją pieprzył. Teraz, po ponad dwustu latach, są dobrymi przyjaciółmi. 30

Taa. Przedstawię Annette mojej matce… zaraz po tym, jak sama zrobię sobie lobotomię. - Wciąż nie mogę uwierzyć, że chce rozmawiać o naszym ślubie – powiedziałam do Bonesa wsiadając do samochodu. Spojrzał na mnie z powagą. - Ona nigdy nie zerwie swojego związku z tobą. Mogłabyś poślubić samego Szatana, a i tak byś się jej nie pozbyła. Ona cię kocha, Kotek. Mimo tego, że okazywanie tego ostatnio naprawdę kiepsko jej wychodzi. – Zamilkł na moment, po czym uśmiechnął się złośliwie. – Mam zadzwonić do ciebie za godzinę, na wypadek gdyby zrobiła się nieprzyjemna? Mogłabyś wtedy udać, że jest jakaś pilna sprawa, którą musisz się zająć. - A co, jeśli coś się stanie z Tatem? – spytałam z namysłem. – Może jednak nie powinnam jechać. - Twojemu kumplowi nic nie jest. Oprócz srebrnego sztyletu w sercu nic mu już nie zaszkodzi. Jedź, spotkaj się z mamą. I zadzwoń do mnie, jeśli będziesz chciała, bym przyjechał i ją ugryzł. Naprawdę nie było dla mnie nic do roboty w ośrodku. Tate będzie w zamknięciu przynajmniej jeszcze kilka dni, a z oczywistych powodów nie mieliśmy zaplanowanych żadnych działań. To był najbardziej odpowiedni czas, by sprawdzić czy moja matka mówiła poważnie o ociepleniu naszych stosunków. - Trzymaj komórkę pod ręką – zażartowałam, po czym odjechałam. Moja matka mieszkała trzydzieści minut drogi od ośrodka. Wciąż mieszkała w Richmond, jednak w bardziej wiejskiej okolicy. Jej osobliwa dzielnica przypominała miejsce w Ohio, gdzie się obie wychowałyśmy, lecz nie znajdowało się daleko od Dona, na wypadek, gdyby coś się stało. Podjechałam pod jej dom, zatrzymałam samochód i zauważyłam, że okiennice wymagały ponownego malowania. Czy wyglądały tak, kiedy byłam tu ostatnio? Boże, ile czasu minęło odkąd odwiedziłam ja po raz ostatni? Jednak kiedy tylko wysiadłam z samochodu, zamarłam. Poczułam falę szoku, który nie miał nic wspólnego z faktem, że nie odwiedziłam matki od chwili, kiedy kilka miesięcy temu Bones ponownie zjawił się w moim życiu. Po energii płynącej z domu poznałam, że moja matka nie była w środku sama. Ktokolwiek tam jednak z nią był, nie miał tętna. Sięgnęłam dłonią do torebki, w której zawsze trzymałam jakiś srebrny nóż, lecz zamarłam słysząc za sobą zimny śmiech. - Na twoim miejscu nie robiłbym tego – odezwał się za mną znienawidzony głos. Drzwi w domu mojej matki otworzyły się. Stanęła w progu, obok wyglądającego znajomo, ciemnowłosego wampira, który niemal pieszczotliwie obejmował dłońmi jej gardło. Nie potrzebowałam oglądać się za siebie, by wiedzieć, że wampirem za mną był mój ojciec. 31

ROZDZIAŁ PIĄTY Mój ojciec, Max, stał jakieś dwadzieścia metrów ode mnie, ukryty w cieniu drzew. Wiatr rozwiewał jego rude włosy, gdy wbijał we mnie spojrzenie identycznych jak moje, szarych oczu. Jednak moją uwagę przyciągnęła nie jego twarz, a niewielka wyrzutnia rakietowa, którą trzymał opartą o ramię. W drugiej dłoni ściskał broń. Rozbieżność między rozmiarami obu śmiercionośnych przedmiotów była tak wielka, że z czystej histerii niemal wybuchłam śmiechem. - Zamierzałem wysadzić twój samochód zanim jeszcze zatrzymałaś się na podjeździe – powiedział wesoło i wskazał głową wyrzutnię. – Potem jednak zobaczyłem, że jesteś sama. A który ojciec przegapiłby okazję spędzenia odrobiny czasu ze swoją córeczką? Jeśli raz ci się nie uda, próbuj dalej. To były ostatnie słowa Maxa, kiedy kilka miesięcy temu został przyłapany na tym, że najął dwóch zabójców, by ukrócili me cierpienia. Po tym, jak Bones poślubił mnie na wampirzy sposób nie sądziłam, by Max próbował jeszcze jakichś bezczelnych prób zabicia mnie. Wyglądało jednak na to, że byłam w błędzie. - Gdzie twój Pan, Max? – spytałam spokojnie. – Spóźnia się? Czy wciąż jest wkurzony, że wymknęłam mu się z rąk? - Ian? – roześmiał się Max. – Pieprzyć mojego Pana, nie potrzebuję go. Mam nowych sponsorów, dziewczynko, a oni tak samo jak ja pragną twojej śmierci. Ponownie rozważyłam sięgnięcie po noże. Na twarzy Maxa pojawił się zimny uśmiech, który wystarczająco przypominał mój własny, by można było stwierdzić łączące nas pokrewieństwo. - Myślisz, że zdążysz dostać się do swojej broni, zanim cię zastrzelę? Być może. Jednak prędzej twoja matka zginie od uderzenia rakiety. A to była by prawdziwa szkoda. Zacisnęłam zęby. Max i ten drugi wampir stali dokładnie po przeciwnych kierunkach. Nawet, gdybym była wystarczająco szybka, by zdjąć jednego z nich, drugi z pewnością zdążyłby zabić moją matkę. - Może wejdziemy do środka? Sądzę, że dawno już powinniśmy przeprowadzić rodzinną naradę – powiedział Max, wskazując gestem wejście do domu. Mowy nie było, bym mogła cokolwiek zrobić, gdy stali tak bardzo od siebie oddaleni. Ruszyłam w stronę domu, lecz zatrzymał mnie jego śmiech. – Upuść najpierw torbę, mała, a potem kopnij ją w moją stronę. Powoli. Przez głowę przemknęły mi liczne plany ataku, jednak ze strachu o matkę odrzuciłam każdy z nich. Gdyby tylko Max był tu sam. Gdybym tylko zapięła na 32

sobie trochę broni, nim tu przyjechałam. Gdybym tylko posiadała drugi taki zegarek z alarmem, by Bones dowiedział się, że mamy z matką kłopoty. Upuściłam torbę i kopnęłam ją na bok od Maxa. Mruknął coś i podszedł nieco bliżej mnie, nawet na chwilę nie przestając we mnie celować. - Nauczmy cię odrobiny szacunku – powiedział i nacisnął spust. Kula trafiła mnie nisko w brzuch, a siła uderzenia cofnęła mnie dwa kroki. Nie od razu poczułam ból, lecz kiedy nadszedł, był bezlitosny. Za plecami usłyszałam śmiech drugiego wampira, niewiele głośniejszy od samego wystrzału. Max nałożył na broń tłumik. - Do środka – powiedział i ponownie wskazał mi bronią kierunek. – Albo następną kulę dostaniesz w nogę. Zacisnęłam dłonie na krwawiącej gwałtownie ranie na brzuchu i chwiejnym krokiem skierowałam się w stronę domu. Kiedy tylko Max zamknął za nami drzwi, wystrzelił ponownie, trafiając mnie w biodro. Krzyknęłam z bólu. Uderzenie było tak silne, że przewróciłam się i w męczarniach zwinęłam na podłodze. - Mam zbyt wielką frajdę, by się powstrzymać - prychnął Max, po czym machnął bronią w kierunku mojej matki. – Odezwij się chociaż raz, a wtedy to ona dostanie. Max z radością zastrzeliłby matkę. Zauważyłam, że na jej twarzy malowało się oszołomienie i pustka. Zahipnotyzował ją, by była mu posłuszna. Na myśl, jak bardzo musiała być przerażona, gdy otworzyła drzwi i zobaczyła za nimi mojego ojca, furia zapłonęła we mnie równie mocno, co ból. Jednak nie na długo. Zalała mnie fala nowego bólu, mdłości i zawrotów głowy. Max mógł nie trafić w tętnice i ważniejsze organy, jednak w obecnym stanie nie byłabym w stanie walczyć z nimi dwoma i jej ratować. A tylko dzięki mojemu wampirzemu dziedzictwu byłam jeszcze w ogóle przytomna. Bones. Często żartowałam z niego, że miał paranoję na punkcie mojego bezpieczeństwa, jednak wyglądało na to, że ten żart obrócił się przeciwko mnie. Pewnie, jeśli później nie pojawię się w ośrodku, będzie się martwił. Prawdopodobnie nawet wystarczająco, by przyjechać prosto tutaj. Sądząc jednak po wyrazie twarzy Maxa, przybyłby za późno. - Trzeba było mnie zabić, kiedy miałaś taką szansę – powiedział Max, patrząc na mnie z góry. – Założę się, że żałujesz teraz, że zamiast tego poślubiłaś wtedy Bonesa. Nawet, gdyby to był dla mnie koniec – a nie byłam gotowa, by na dłuższą metę się do tego przyznać – nie mogłam zmusić się, by przyznać mu rację. - Czy kiedykolwiek powiedziałam ci, jak bardzo cię nienawidzę, Max? - wykrztusiłam. Może uda mi się zagrać na czas. Wkurzyć go na tyle, by przeciągał moją śmierć. Drugi wampir roześmiał się. 33

- Ma hart – powiedział, jednocześnie głaszcząc włosy mojej matki. – Wielka szkoda. Nagle olśniło mnie, skąd znam ciemnowłosego wampira. To właśnie on uciekł nam wtedy z „Chuck E. Cheese”! - Ty – powiedziałam. Uśmiechnął się. - Mnie również miło cię widzieć. Max odłożył wyrzutnię rakiet, jednak teraz nie przyszło mi z tego nic dobrego. Gdyby zrobił to kilka minut temu, było by zupełnie inaczej. - Calibos – powiedział. – Jeśli moja córka nawet się poruszy, zabij jej matkę. Z tym ponurym rozkazem, Max zniknął w kuchni. Wciąż uciskałam ranę na brzuchu, gdyż krwawiła gorzej niż ta na nodze. Niech cię szlag, Max, pomyślałam przez ból. Umrzesz, nawet jeśli będzie to ostatnia rzecz, jaką kiedykolwiek zrobię. A w obecnej sytuacji, to było bardzo prawdopodobne. Moja matka wciąż w milczeniu wpatrywała się w przestrzeń. Ku mojej uldze, po za tym nie wyglądała na ranną. Calibos, jak Max nazwał drugiego wampira, pozwolił dłoniom wędrować po jej ciele, by w końcu ścisnąć piersi. Z mojego gardła wydobył się cichy warkot, na co on tylko uśmiechnął się z zadowoleniem. - Charakterek – powiedział i opuścił dłoń, błądząc nią niżej. Max wyszedł z kuchni i wbił wzrok w Calibosa. - Nie ona – powiedział spokojnie. – Jak zostanie nam czas, możesz wziąć sobie Cat. Jednak Justina jest moja. Och, mój Boże. Poczułam przypływ determinacji. Nie mogłam pozwolić Maxowi żyć, nawet jeśli oznaczało to również śmierć moją i matki. Znałam ją. Wolałaby umrzeć niż zostać zgwałconą przez wampira. Szczególnie zaś Maxa. - Myślę, ze już czas, by ją obudzić, nie? – zapytał mnie ojciec tym samym co wcześniej, wesołym tonem. Podał broń Calibosowi z rozkazem zabicia mnie, gdybym drgnęła, po czym pot rzedł do mojej matki. Max jednym z noży przyniesionych z kuchni naciął kciuk, po czym wsunął jej go do ust. - Pobudka kogutka, Justina - powiedział, wcierając jej w wargi swoją krew. Moja matka zlizała ją, zamrugała oczami i wrzasnęła. Max natychmiast zasłonił jej usta dłonią. Starałam się odepchnąć od siebie ból, by móc skoncentrować się na jakimś planie. Dalej, Cat, myśl! Musi być jakiś sposób, by się z tego wydostać. - Witaj, piękna - powiedział Max, przykładając twarz do policzka mojej matki. – Zabiorę rękę. Jednak za każdym razem, gdy krzykniesz, odetnę coś twojej córce. Zrozumiałaś? Matka spojrzała na mnie z przerażeniem, po czym skinęła głową. Max opuścił dłoń. - Tak lepiej. A teraz upewnijmy się, że kotek nie zepsuje całej zabawy… 34

Max podszedł do mnie, wciąż trzymając w dłoniach noże. Spięłam się, niczego w życiu bardziej nie pragnąc, jak tylko chwycić je i wyszarpnąć mu z dłoni. Lecz Calibos celował we mnie z broni, mając moją matkę w zasięgu swoich kłów. Z pewnością ich zaatakuję, jednak jeszcze nie teraz. Max uśmiechnął się i uklęknął, by chwycić mnie za nadgarstek. - Niedługo umrzesz – powiedział wystarczająco cicho, bym tylko ja go słyszała. – Jednak pozwolę twojej matce żyć, by pamiętała, że widziała twoją śmierć. Spróbuj jednak ze mną walczyć, maleńka, a zanim cię wykończę zgwałcę ją i zabiję na twoich oczach. Jak bardzo chcesz jej oszczędzić tego losu? Nigdy nie żywiłam do nikogo takiej nienawiści, jaką teraz czułam do mojego ojca. Istniała szansa, że Max i tak zabije nas obie, miałam jednak trzy możliwości do wyboru. Nadzieję, że wymyślę jakiś genialny plan i uratuję i ją, i siebie, nadzieję, że Max tak długo będzie delektował się torturowaniem mnie, że Bones zdąży zjawić się na czas… lub rzucić się na te noże i zaryzykować, że Max zrealizuje groźbę pod adresem mojej matki. Wiedziałam, że był do tego zdolny. Nie sądziłam, by wiele rzeczy mogło go powstrzymać. - Wypuść ją, kiedy już skończysz – powiedziałam łagodnie, wahając się między planem A i B. Max uśmiechnął się. - Mądra dziewczynka. – Kciukiem gładził mój nadgarstek. – Dlaczego przyjechałaś sama? Gdzie jest Bones? Kłamstwo zawsze wydawało się bardziej autentyczne, kiedy zmieszane było z prawdą. - Jest w ośrodku. Zmienił jednego z członków mojej jednostki w wampira. Został z nim do chwili, aż minie mu żądza krwi. Max uśmiechnął się jeszcze szerzej. - Tate. Nie zdołałam ukryć szoku. Widząc to, mój ojciec roześmiał się. - Skąd to wiem? Belinda podała Calibosowi wszystkie informacje. Kiedy już znalazłem twoją matkę zahipnotyzowałem ją, by zaprosiła cię do siebie. Jestem winien Belindzie ogromną wdzięczność. Belinda. Ja pieprzę, nie docenialiśmy tej niebieskookiej dziwki. Teraz wiedziałam już, co szeptała do Calibosa, wyprowadzając go z „Chuck E. Cheese”. Co takiego wiedziała Belinda, o czym nie miał pojęcia nikt inny w jednostce? Dokładny czas, kiedy mieliśmy zmienić Tate’a. Belinda musiała zaplanować moją śmierć, bez względu na to jakim sposobem Max by to zrobił. Nie przewidziała jednak własnej śmierci. Poczułam kolejną falę oszołomienia. Musiałam mieć krwotok wewnętrzny, gdyż krew spływająca na podłogę nie odpowiadała temu, jak się czułam. - Będziesz musiał zrezygnować z podziękowań dla niej, Max. Ona nie żyje. Wzruszył ramionami. 35

- Wielka szkoda. Miła dziewczyna. - Max. Oboje odwróciliśmy głowy. Moja matka wciąż stała tam, gdzie wcześniej, a po jej twarzy powoli spływały łzy. Nigdy wcześniej nie widziałam, by płakała. - To mnie chcesz – powiedziała ochrypłym głosem. – To ja wychowałam Catherine i nauczyłam jej nienawidzić każdego wampira, jakiego spotkała. Puść ją. To sprawa między tobą a mną. Te słowa, a nie dwukrotny postrzał, sprawiły, że do oczu napłynęły mi łzy. Tyle razy myślałam, że mnie nie kocha. A teraz chciała wymienić mnie na siebie, by oddać się wampirowi, którego bała się najbardziej. Max spojrzał na nią nagle lśniącymi, zielonymi oczami. - Och, mam z tobą pewne niedokończone sprawy, Justino. Wiesz, jakim wrzodem na dupie był fakt, że jestem ojcem mieszańca? Obcy bili mnie na sam mój widok! Jednak nie dostanę żadnej ochrony, gdy cię po prostu zabiję. Jeśli zaś uśmiercę ją, zdobędę kilku wpływowych przyjaciół. Chcieli również Bonesa widzieć martwym, jednak muszę jednak radzić sobie z tym, co mam. Miałam właśnie spytać kim są ci przyjaciele, kiedy Max wziął jeden z noży i wbił go w mój nadgarstek. Zrobił to wystarczająco mocno, by przybić go do podłogi. Powstrzymałam krzyk, gwałtownie zaczerpując powietrza, czego jednak nie zrobiła moja matka. - Przestań! Max uśmiechnął się szeroko, usuwając resztę ostrzy spoza mojego zasięgu. - Dzięki, Justino. Teraz, dzięki tobie, coś jej obetnę. Calibos westchnął z irytacją, co usłyszałam nawet przez swój ciężki oddech. - To jest nudne. Czy dzisiaj zdarzy mi się zrobić coś zabawnego? Max wziął do ręki kolejny nóż i spojrzał znacząco na moją matkę, po czym przyłożył ostrze do mojego policzka. - No dalej, walcz ze mną. Daj mi powód, bym zmusił cię do patrzenia na cierpienia twojej matki, nim umrze - wyszeptał. Zacisnęłam zęby, gdy powolnym ruchem przebijał mój drugi nadgarstek. Bolało jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Z ust mojej matki wyrwał się jęk, jakby sama również czuła ten ból. - Proszę – powiedziała ledwie słyszalnie i wyciągnęła do Maxa dłoń. – Proszę, przestań. To moja wina, zostaw ją w spokoju! - O której godzinie twój chłopak-playboy oczekuje twojego powrotu? – spytał Max ignorując ją. Dotarcie z ośrodka na lotnisko zajmie Bonesowi dwadzieścia minut, choć przy jego sposobie jazdy może i mniej. Potem jakieś piętnaście, by zapakować niedorzecznie wielki bagaż Annette i wrócić. Czy Bones zadzwoni do mnie po powrocie do ośrodka? Mój telefon ustawiony był na wibracje, więc i tak bym go nie usłyszała. Został w torebce, porzuconej na 36

ulicy. Boże, po ilu godzinach zacznie zastanawiać się, dlaczego jeszcze mnie nie ma? - Trzy godziny – odparłam z nadzieją, że nic nie pokazało się na mojej twarzy. Max uśmiechnął się złośliwie. - Założę, że tak naprawdę będzie to jedna godzina. Ale nie martw się. Zapewniam cię, że będzie niezapomniana. Och… Pozwól, że to zabiorę. Max brutalnie ściągnął mi z palca pierścionek zaręczynowy. Uniósł go do światła i uśmiechnął się z zadowoleniem - Musi mieć z pięć karatów – powiedział z podziwem. – Z łatwością zarobię na nim kilka milionów. - To rubin - rzuciłam, nie znosząc widoku mojego pierścionka w jego rękach. Max roześmiał się. - Głupia mała. To diament. Czerwone diamenty są najrzadziej spotykanymi kamieniami na świecie. Ten okaz zaś Bones posiada już ponad wieku. Ian od kilkudziesięciu lat próbował go od niego kupić. Tobie jednak nie będzie już potrzebny. Max rozciął przód mojej bluzki, ze słowami, że to dla przyjemności Calibosa, nie jego. Pulsowanie moich nadgarstków, połączone z palącym bólem w biodrze i brzuchu sprawiły, że zaczęłam tracić przytomność. Z całych sił jednak walczyłam z czającą się blisko ciemnością. Moja matka rzuciła się naprzód. Calibos złapał ją jednak, mocnym szarpnięciem zmuszając do cofnięcia się. - Jesteście niczym więcej jak zwierzętami – syknęła do nich. - Obelgi liczą się jako krzyk – odparł Max i wybuchnął śmiechem na widok niedowierzania na jej twarzy. – To moja gra, więc ja ustalam zasady. To już dwie rzeczy, jakie mam odciąć Cat. Chcesz, by wzrosły do trzech? Spojrzałam na matkę nad ramieniem Maxa. Ze strachu jej oczy były szeroko otwarte i pełne łez. Ledwie widocznie potrząsnęłam głową. Proszę, nie rób tego. Nie poprawisz sytuacji. Po prostu uciekaj, kiedy tylko nadarzy się taka możliwość. Oczywiście nie słyszała moich milczących próśb. Max wbił nóż w moje jeansy, po czym przeciągnął nim w dół i rozchylił rozcięty materiał. - Zaczniemy stąd – powiedział i chwycił w dłoń moje biodro. W następnej sekundzie opuścił kolejny nóż, odcinając fragment ciała. Powstrzymując krzyk tak mocno zagryzłam wargę, że poczułam w ustach krew. Calibos prychnął z rozbawieniem, a Max jak trofeum podniósł w górę zakrwawiony kawałek skóry. - Niezły tatuaż – powiedział, odrzucając go na bok. – Może wyślę go Bonesowi pocztą. Wtedy będzie miał zapasowy. Moje biodro płonęło bólem w miejscu, gdzie na miejscu skrzyżowanych kości, które wytatuowałam, by pasowały do tych na ramieniu Bonesa, była duża, krwawiąca rana. Tym razem moja matka nie krzyknęła, lecz zaczerpnęła gwałtowny, drżący oddech. 37

- Kocham cię, Catherine - szepnęła. Musiałam odwrócić wzrok. Nie chciałam dać Maxowi satysfakcji na widok mojego płaczu. Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz mi to powiedziała. Musiała wierzyć, że obie nas czeka śmierć. - Mam dosyć trzymania jej. Hipnotyzuję ją - powiedział Calibos, zwracając zielone oczy na moją matkę. - Przestań. – Głos Maxa przeciął powietrze niczym bicz. – Ona musi to widzieć. Będzie wiedziała. Calibos westchnął z irytacją, po czym zaciągnął moją matkę w stronę zasłon przy oknie. Zerwał jedną z nich, rozciął przez środek i zawiązał jeden z końców wokół jej szyi. - Max – powiedziałam ostrzegawczym tonem. W odpowiedzi mocno uderzył mnie pięścią w twarz. - Cicho. Chcę zobaczyć, co mu chodzi po głowie. Calibos przerzucił drugi koniec przez poręcz balustrady na drugim piętrze. Moja matka szarpała się, jednak nie miała szans z wampirem. Naprężyłam mięśnie i zaczęłam naciskać na trzymające mnie noże. Wtedy Max, jakby po namyśle, wbił kolejny z nich w jeden z nadgarstków, po czym uderzył mnie pięścią w ranę na brzuchu. Ból był tak agonalny, że na jakiś czas musiałam stracić przytomność. Kiedy otworzyłam oczy, moja matka stała na krześle z jednym końcem zasłony owiniętym wokół szyi, a drugim zawiązanym wokół poręczy. Prowizoryczna lina była naprężona, a przy krześle brakowało jednej z nóg. - Teraz będzie patrzeć, a ja mogę dołączyć do zabawy – Calibos prychnął z zadowoleniem. Max uśmiechnął się do niego z aprobatą, po czym zwrócił na mnie swoją uwagę. - Chcesz się dowiedzieć, co zamierzam z tobą zrobić, maleńka? – zapytał tonem konwersacji. – Po tym, jak poddam cię długim i piekielnie bolesnym torturom, potnę cię na maleńkie kawałki. Nie mogę ryzykować, że Bones ściągnie kogoś, by wskrzesił cię jako ghula, prawda? Podły kutas nie był głupi. Z moim pół-wampirzym pochodzeniem było bardzo prawdopodobne, że przywrócą mnie do życia jako ghula, gdyby Max tak po prostu mnie zabił. Jednak gdyby mnie poćwiartował, ta opcja odpadała. - Obowiązują te same zasady. Zobaczmy ile wytrzymasz nim krzykniesz. A wtedy odetnę coś Justinie – powiedział kuszącym tonem. Max zaczął uderzać pięściami w moją głowę, jakby była gruszką do boksowania. Do ust napłynęła mi krew, a warga pękła, lecz ugryzłam się w język i milczałam. Po kilku minutach dzwonienie w uszach zagłuszyło ciężki odgłos jego uderzeń. Wtedy przestał. - Uparta dziwka. Hmm, zobaczmy czy będziesz cicho, gdy zrobię to… 38

Wyciągnął z kieszeni zapalniczkę i zapalił ją. Następnie maksymalnie zwiększył wysokość płomienia i przytknął go do mojej ręki. Całe moje ciało zadrżało i zaczęłam daremnie się wykręcać, a z moich ust wyrwało się kilka jęków. Po kilku minutach niewyobrażalnych cierpień nie mogłam już powstrzymać krzyku. Zachwycony, Max roześmiał się. Byłam tak otępiała z bólu, że ledwie zauważyłam, że wymiotuję. - Myślę, że to będzie kosztowało Justinę palec - powiedział. – Co jeszcze przez ciebie straci? - Nawet jeśli mnie zabijesz, Bones cię znajdzie - wydyszałam. Pot zlewał moje ciało, a ramię bolało tak, jak nigdy nie sądziłam, że to możliwe. - Uwierz mi, pożałujesz, kiedy to zrobi. Calibos i Max roześmiali się, jakbym powiedziała jakiś żart. - Ten wampir nie rozpocznie dla ciebie wojny – uśmiechnął się szeroko Max. – Do diabła, jedyny powód, dla którego Bones cię poślubił, to żeby przeciwstawić się swojemu stwórcy. Czy to dlatego Max czuł się teraz bezpieczny? Bo myślał, że dzięki nowym „przyjaciołom” będzie wystarczająco chroniony, a Bones ożenił się ze mną tylko, by wkurzyć Iana? - Och, Bones cię znajdzie. Możesz na to liczyć. Rozejrzeli się wokół, jakby zaniepokojeni mściwością kapiącą z moich słów. - Żałosne – powiedział w końcu Max. – Starasz się mnie nastraszyć, żebym pozwolił ci żyć. To jednak nie przejdzie. Jednak… Calibos, wyjdź na zewnątrz i pilnuj. Na wypadek, gdyby jej playboy zdecydował się na szybszą wizytę. - Ale jeszcze się z nią nie zabawiłem - zaprotestował Calibos obrzucając mnie takim spojrzeniem, że aż poruszyłam się niespokojnie. - Jeszcze zdążysz - uciął Max. – Jednak ja wszystko wymyśliłem, będę więc pierwszy. Calibos uśmiechnął się do mnie z wyższością, po czym ruszył do drzwi. - Do zobaczenia wkrótce, słodziutka. Max wstał i powoli podszedł do mojej matki. Musiała stać na palcach, by rozluźnić linę na tyle, żeby oddychać. Pod jej stopami krzesło chybotało się niepewnie na trzech nogach. Miała ręce związane kolejnym paskiem z zasłon, a Max z uśmiechem zaczął teraz przyglądać się jej palcom. - Który z nich stracisz, Justino? Zobaczmy… Tu sroczka paluszek warzyła… - zaczął podśpiewywać, trącając jeden z nich. – Temu dała na spodeczku. Temu dała w garnuszeczku… Starałam się psychicznie przygotować, by wykorzystać swoją szansę. Teraz, kiedy jeden z nich był na zewnątrz, miałam największe szanse. Jednak ciężko było mi się skupić. Miałam lata doświadczeń, jeśli chodzi o pobicia, lecz ze wszystkimi moimi ranami byłam coraz bliżej utraty przytomności. 39

Spojrzałam na matkę, napotkałam jej wzrok… i zobaczyłam, jak kopnięciem przewraca podtrzymujące ją krzesło. - Jasna cholera - rzucił Max, jedną ręką podnosząc ją do góry. – Dlaczego to zrobiłaś? W chwili, kiedy odwróciła jego uwagę, z całej siły wyszarpnęłam ręce spod noży, czując jak rozrywają mi ciało. Udało mi się uwolnić jedną z nich, kiedy Max odwrócił się do mnie. - Co, do diabła…? Puścił moją matkę, która zawisła na linie z zasłony ze stopami wysoko nad ziemią. Szarpałam drugą ręką, by ją również uwolnić, ignorując płomienny ból, który przy tym czułam. Starałam się chwycić za rękojeść noży, lecz moje nadgarstki były zbyt uszkodzone, bym mogła utrzymać cokolwiek. Kopnięciem odsunęłam je od siebie, po czym rzuciłam się na Maxa i uderzyłam głową w jego brzuch na tyle mocno, że się przewrócił. Wszystko, czego mi trzeba, to odrobina twojej krwi, pomyślałam, wgryzając się głęboko w jego ciało. Wtedy uleczę się wystarczająco, by z tobą walczyć. Hałas, jaki doszedł mnie od strony okna sprawił, że odwróciłam głowę w tamtą stronę. Ostatnie, co zobaczyłam, to rozpryskujące się szkło… po czym poczułam w szyi silny ból, a wzrok przesłoniła ciemność. Myślałam, że słyszę jakieś krzyki, jednak nagle wszystko wydawało się dochodzić z dala. Nic również nie czułam. Sprawiło mi to niezwykłą ulgę – w końcu być wolną od bólu. Świadomość wróciła mi wraz z czymś ciepłym, wlewającym mi się do gardła. Starałam się to odkaszlnąć, lecz nie mogłam. Strumień nie przestawał płynąć, zmuszając mnie, bym go przełknęła. Potem jeszcze raz. I jeszcze. - …nie pozwól jej umrzeć! – Zdawało mi się, że słyszę krzyk matki, po czym gdzieś z bliska doszedł mnie głos Bonesa. - …no dalej, słonko, pij! Nie, musisz jeszcze… Zakrztusiłam się płynem przelewającym mi się przez usta, a kształty wokół mnie w końcu nabrały ostrości. Moje usta przyciśnięto do rozcięcia na czyjejś szyi. Kaszlnęłam i przełknęłam jeszcze raz, po czym szarpnęłam głową. - Przestań – udało mi się wykrztusić. Czyjeś ręce delikatnie odsunęły mnie do tyłu. To do szyi Bonesa przystawiono mi głowę. Jednak nie tylko ona była wymazana krwią. Z przodu cały był nią pokryty. - Boże Wszechmogący, Kotek – wyszeptał Bones głaszcząc mnie po szyi. - Catherine – krzyknęła moja matka. Odwróciłam głowę i zobaczyłam, jak poślizgnęła się na czymś, chwiejnym krokiem ruszając w moją stronę. Wokół szyi wciąż miała zawiązaną zasłonę, której jednak drugi koniec leżał na ziemi. W odległym końcu pokoju usłyszałam zduszone przekleństwa Maxa i odpowiadający mu, zabarwiony angielskim akcentem kobiecy głos. 40

- Nie waż się ruszyć, ty mały gnojku. - Masz go? – spytał Bones prawdziwie lodowatym głosem. Głos Annette był tak dziki, jak nigdy przedtem. - Mam go, Crispin. Moja matka podeszła do mnie. Przytuliła mnie i próbowała uwolnić z objęć Bonesa, jednocześnie dłońmi badając moją szyję. - Naprawił to? Nic ci nie jest, Catherine? Właśnie wtedy zauważyłam resztę krwi. Nie tylko Bones był nią spryskany. Ciemna, szkarłatna plama rozlewała się na mnie, wokół mnie, a nawet na pobliskiej ścianie. - Co się stało? – spytałam rozdarta między zawrotami głowy, odrętwiającą wdzięcznością, że żyjemy, a zdumieniem na widok całej tej krwi. - Max rozerwał ci gardło - odparł Bones. Jego płonące, zielone spojrzenie przepełniała mieszanka ulgi i wściekłości. – A zanim z nim skończę, będzie gorąco modlił się, bym go zabił.

41

ROZDZIAŁ SZÓSTY Niecały kwadrans po tym, jak do niego zadzwoniłam, Don zjawił się w domu mojej matki z całą jednostką. Musieli złamać wszelkie znane człowiekowi przepisy drogowe, choć i tak żaden glina nie dałby im mandatu. Bones i Annette umocowali Maxa w kapsule. Na razie Don miał go zabrać. Bones uprzejmie go jednak poinformował, że później przyśle kogoś, by Maxa od niego odebrał, a słysząc jego ton cieszyłam się, że mój wuj nie oponował. Oczywiście nie sądziłam, by Don długo chciał mieć Maxa w swoich rękach. Spojrzenie, jakie wymienili bracia, kiedy umieszczano Maxa w kapsule, było przepełnione wieloma zaszłościami. Don odwrócił wzrok, nim Max zaczął go przeklinać. By uzupełnić utratę krwi, musiano podać mi jej jeszcze kilka litrów. Krew Bonesa uleczyła moje liczne zranienia, jednak mój puls był wciąż niebezpiecznie słaby. - Niewiele brakowało – powiedziałam do Bonesa z drżącym uśmiechem po tym, jak wtoczył we mnie ostatnią kroplę. Siedziałam w jego samochodzie, a on ręcznikiem usuwał ze mnie tyle krwi, ile tylko potrafił. Wkrótce mieliśmy wyjeżdżać. Bones nie chciał zostawać tutaj dłużej niż to konieczne, gdyż nie byliśmy pewni komu jeszcze Max i Calibos mogli powiedzieć o swoich planach założenia na nas pułapki. Bones spojrzał na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. - Tak czy inaczej, Kotek, wskrzesiłbym cię. Jako wampira albo ghula… Nawet gdybyś miała mnie za to nienawidzić. - Nie mógłbyś, gdyby Max zrealizował swój plan - mruknęłam. – Zamierzał pociąć mnie na kawałki. Bones syknął w taki sposób, że włoski na moim karku stanęły dęba. Niemal natychmiast jednak się opanował. - Zapamiętam to – powiedział cedząc każde słowo. Zalewały mnie fale różnych emocji. Ulga, opóźniona panika, gniew, pobudzenie i pilna potrzeba, by chwycić Bonesa w objęcia i paplać, jak bardzo się cieszę, że go widzę. Jednak nie miałam czasu na załamanie się, zepchnęłam więc wszystkie te emocje na bok. Weź się w garść, Cat. Nie możesz popaść w masę psychicznego bagna, masz zbyt wiele do zrobienia. Moja matka siedziała już z tyłu samochodu. Odmówiła przenosin do ośrodka, pomimo tego, że nie byłaby tam długo. Don zarządził masowe przeprowadzki. Skoro Max odnalazł dom mojej matki, łatwo było zgadnąć, że wiedział również o położeniu ośrodka. Don nie zamierzał ryzykować, że Max powiedział innym wampirom o jego lokalizacji. Jednostka zabiła tyle wampirów, że z zemsty któryś mógł rzeczywiście złożyć nam wizytę. 42

Tak więc moja matka przeprowadzała się na razie do mnie i Bonesa, a Don później miał jej zorganizować jakiś inny lokal. Kiedy już skończy z przenosinami całej jednostki. - Przepraszam, Catherine – wymamrotała nie patrząc mi w oczy. – Nie chciałam do ciebie zadzwonić. Słyszałam siebie mówiącą te słowa, ale nie mogłam się powstrzymać. Westchnęłam. - To nie twoja wina. Max użył kontroli umysłu. Nie mogłaś nic poradzić na to, co mówiłaś. - Demoniczna moc – wyszeptała. - Nie – powiedział stanowczo Bones. – To Max powiedział ci, że wszystkie wampiry to demony, tak? Nawet po tym co dzisiaj zrobił wierzysz, że mówił prawdę? - Cokolwiek powiedział ci wtedy Max – dodałam – zahipnotyzował cię, byś w to wierzyła. Tak samo, jak teraz, byś do mnie zadzwoniła. Wampiry to inny gatunek, mamo. Ale nie są demonami. Gdyby tak było, to dlaczego wciąż żyjesz? Dwa razy próbowałaś zabić Bonesa, lecz on dzisiaj ocalił cię, zamiast pozwolić ci wisieć. Na jej twarzy malowały się różne emocje. Konfrontacja z rzeczywistością, w którą przez dwadzieścia osiem lat święcie wierzyła, a która mogła okazać się nieprawdą, była by dla każdego trudna do zniesienia. - Skłamałam, co do twojego ojca – powiedziała w końcu tak cicho, że ledwie ją usłyszałam. – Tamtej nocy, on nie… ale nie chciałam wierzyć, że mogłam mu pozwolić. Nie po tym jak zobaczyłam, że nie był człowiekiem… Słysząc to, na moment zamknęłam oczy. Podejrzewałam, że w noc mojego poczęcia nie została zgwałcona, lecz teraz w końcu to potwierdziła. Zaraz jednak uniosłam powieki i spojrzałam na nią. - Miałaś osiemnaście lat. Przez Maxa uwierzyłaś, że urodziłaś współczesną wersję 1 dziecka Rosemary . Sądził, że to zabawne wmówić ci, że wszystkie wampiry to demony. W żadnym wypadku nie czyni to z niego mniejszego dupka. A skoro o tym mowa… - Wyciągnęłam z ramienia kroplówkę, po czym włożyłam kurtkę, którą Cooper uprzejmie dla mnie zostawił, gdyż moja bluzka była rozcięta na przodzie i zalana krwią. Kiedy już się zakryłam, wyskoczyłam z samochodu. Nie miałam już zawrotów głowy. Zdumiewające, co mogą uczynić wampirza krew i trzy worki ludzkiej. Nie miałam na sobie nawet śladu po odniesionych ranach, kiedy – według wszelkich zasad – powinnam leżeć w worku na zwłoki. - Co ty robisz? - zapytał Bones lekko przytrzymując mnie za ramię. - Żegnam się z ojcem – odparłam i podeszłam do ogromnej kapsuły, która leżała na chodniku niczym ogromne jajko. - Otwórz ją – powiedziałam do Coopera, który pilnował jej do chwili załadowania na lawetę. 1

„Dziecko Rosemary” – sławny horror w reżyserii Romana Polańskiego

43

Cooper otworzył zewnętrzne zamki. Kiedy uniósł wieko kapsuły, ujawniając leżącego w niej Maxa, nie odwrócił wzroku. Domyśliłam się, że po drodze łyknął nieco wampirzej krwi. Pomimo jej skutków ubocznych, była to jedyna rzecz, która znieczulała człowieka na hipnozę. W kilku miejscach ciało mojego ojca przebijały srebrne kolce. Każdy z nich zakończony był haczykiem, niemożliwe więc było, by sam podniósł się bez niej nie rozrywając sobie przy tym serca oraz kilku innych części ciała. Kiedy tylko zamknięto wieko, nie mógł nawet drgnąć. Wewnętrzna struktura urządzenia uniemożliwiała mu jakikolwiek ruch, jednocześnie pozbawiając go siły i krwi. Wiedziałam to wszystko, bo sama ją zaprojektowałam. Bones wbił w Maxa swój nienawistny wzrok. - No dalej, koleś, powiedz choć jedno słowo. Zobaczymy, co cię wtedy spotka ponaglił go jedwabistym, a jednocześnie przerażającym głosem. - Teraz, mój najdroższy ojcze, nawet wyrażenie „a nie mówiłam” będzie tu niedostateczne – powiedziałam ponuro do Maxa. – Tak więc powtórzę to, co ty powiedziałeś mi. Powinieneś zabić mnie, kiedy miałeś szansę. Jeszcze przez moment patrzyłam na niego, po czym odwróciłam się do Bonesa. - Dlaczego w ogóle go gdzieś zabieramy? Zabijmy go od razu i nie zawracajmy sobie nim więcej głowy. - Nie musisz się o niego martwić – powiedział Bones tym samym zimnym tonem, który przyprawiał mnie o dreszcze. - Nigdy. Ale nie wywinie się z tego tak szybko. Bones wyciągnął dłoń i dotknął twarzy Maxa. Było to zaledwie muśnięcie, lecz Max szarpnął się, jakby Bones pociął mu policzek nożem. - Do zobaczenia, kolego. Już nie mogę się doczekać. Podeszła do nas Annette. Przez chwilę przyglądała się Maxowi jasnymi oczami, osadzonymi w twarzy lekko naznaczonej wiekiem. Kiedy Bones ją przemienił, Annette miała trzydzieści sześć lat. W osiemnastym wieku czasy były inne, wyglądała więc na jakieś czterdzieści pięć, lecz pasowało to do niej. W przeciwieństwie do jej normalnego, nieskazitelnego wyglądu, teraz pasma jej blond włosów wysunęły się z koka, a marynarski kostium był podarty. - Cóż za pełen wrażeń dzień - zauważyła. Zdusiłam prychnięcie. Jakie to typowe dla Annette, by opisać dzień wypełniony strasznymi torturami jako „pełen wrażeń”. - Zamknij go z powrotem – poleciłam Cooperowi, nie chcąc więcej patrzeć na ojca. Nigdy. Cooper usłuchał i wieko kapsuły opadło, trzaskając na koniec odgłosem blokowanych zamków. Nagle naszła mnie przerażająca myśl. - Co się stało z Calibosem? Oprócz Maxa był tu jeszcze jeden wampir. - Jego głowa leży tam - powiedział Bones, głową wskazując między drzewa. – Jednak reszta jego ciała znajduje się trochę bardziej z tyłu. Poczułam przypływ ogromnej satysfakcji. 44

- Skąd wiedziałeś, by tu przyjechać? - Linie lotnicze zgubiły bagaż Annette. – W głosie Bonesa zabrzmiało niedowierzanie. – Dwa razy dzwoniłem, by powiedzieć ci, że się spóźnimy, bo podjedziemy kupić jakieś nowe ubrania. Nie odpowiadałaś. Zawsze odpowiadasz, więc przyjechaliśmy prosto tutaj. Niecałe dwa kilometry stąd usłyszałem jak krzyczysz. Zatrzymałem się i razem z Annette na piechotę dotarliśmy do domu. Znaleźliśmy jednego gościa. Nie wiedzieliśmy, ilu może być w środku, więc w tym samym momencie wskoczyliśmy przez okna. Parsknęłam śmiechem. Moja matka i ja zawdzięczałyśmy życie zagubionemu bagażowi Annette? Cóż za ironia. - Założę się, że chciałabyś urządzić mi awanturę – nie mogłam się powstrzymać, by nie powiedzieć do niej. Na jej twarzy pojawił się nikły uśmiech. - Nie bardzo, moja droga. Właśnie zadzwoniłam do Iana – powiedziała, bardziej do Bonesa niż do mnie. – Na wieść o tym, co zrobił Max, wpadł w furię. Oficjalnie odciął go od swojej linii. Była to najgorsza kara, jaka wampir mógł nałożyć na członka swojej linii. Znaczyło to, że żaden wampir nie stanie w obronie Maxa, gdyby coś mu się stało, a teraz jego przyszłość wyglądała raczej ponuro. - Max powiedział, że Ian nie miał o niczym pojęcia - dodałam, chociaż nie przepadałam za Ianem. – Twierdził, że ma nowych przyjaciół, którzy tak samo jak on chcą mojej śmierci. Bones skinął głową. - Jedziemy do domu, słonko. Musimy dowiedzieć się, kto kazał Maxowi to zorganizować, byśmy mogli zabić każdego z nich. Nasz dom był dużym budynkiem na szczycie wzgórza, z którego kuloodpornych okien podziwiać można było wspaniałe góry Blue Ridge. Był wystarczająco oddalony, byśmy nigdy nie spotkali żadnego z naszych sąsiadów, a helikopter i hangar z boku nie był przedmiotem żadnych dziwnych rozmów. Zgodnie z pierwotnym planem, Annette pojechała z Donem, by pomóc Tate’owi, chociaż Bones nie zgodził się pojechać z nią. Powiedział mojemu wujowi, że jego priorytety zmieniły się, choć trzeba przyznać, że Don nie miał kłopotów ze zrozumieniem, dlaczego. Kiedy Tatem zajmą się dwie nieumarłe istoty, wszystko będzie dobrze. Biorąc pod uwagę słowa Maxa, wyglądało na to, że to moje bezpieczeństwo było zagrożone, nie jego. Kiedy weszłam do domu, mój kot przyskoczył do mnie i zaczął ocierać mi się o nogi. Zakładaliśmy, że nie będzie nas przez jakiś tydzień, zamontowałam więc urządzenie do automatycznego karmienia oraz niewielką kuwetę samoczyszczą45

cą. Teraz moja kicia dostanie jakieś resztki z naszego posiłku, a nie tylko suchą karmę. Nic dziwnego, że cieszyła się na mój widok. Moja matka nigdy nie była w moim i Bonesa domu, lecz tak bardzo pragnęłam zmyć z siebie tę krew, że nie oprowadziłam jej tak, jak trzeba. - Tu jest pokój gościnny - powiedziałam, kierując ją do sypialni na parterze. – Trzymam w niej również trochę ubrań, więc swobodnie korzystaj ze wszystkiego, co znajdziesz. Idę pod prysznic. Bones poszedł za mną na górę. Zdjęłam kurtkę od Coopera oraz zakrwawione figi i stanik. Gdybym nigdy nie miała już ich zobaczyć, to i tak było by za mało. Bones również ściągnął z siebie poplamioną krwią koszulę i spodnie, po czym kopnął je w róg pokoju i dołączył do mnie pod prysznicem. Na początku woda była lodowata. O tej porze roku kilka minut trwało, zanim się ogrzała. Zadrżałam, czując na skórze zimne krople. Bones wziął mnie w ramiona i stanął tak, że większość zimnej wody lądowała na nim. Jednak kiedy już się ogrzała i Bones odwrócił się, by gorąca zmyła ze mnie krew, wciąż się trzęsłam. - Myślałam dzisiaj, że nie przeżyję. Mój głos był cichy. Bones ponownie wziął mnie w ramiona. - Jesteś już bezpieczna, Kotek. I obiecuję ci, nic takiego więcej cie nie spotka. Nie odpowiedziałam, lecz pomyślałam sobie, że być może tej obietnicy nie uda mu się dotrzymać. Kto mógł wiedzieć, co się stanie w przyszłości? Tu nie chodziło wyłącznie o zemstę, jakiej mój ojciec pragnął na mnie – i na mojej matce – za to, że istnieję. Max zrobił to, gdyż obiecano mu nagrodę i pomoc. Teraz pytanie brzmiało: od kogo? Nic z tego jednak nie powiedziałam głośno. Bones miał rację – teraz byłam bezpieczna. I on tu był. Teraz będę koncentrować się jedynie na tym. W tej chwili, w każdym razie. Jeszcze nie minęła godzina od naszego powrotu, kiedy zaczęli się zjawiać ludzie. Najpierw byli to Juan i Cooper, których Don przysłał jako dodatkową ochronę dla mnie. Obaj mieli na sobie tyle srebrnych noży i broni naładowanej srebrnymi kulami, że mogliby zabić tuzin wampirów. Potem zjawiła się dodatkowa ochrona od Bonesa, w postaci trzech wampirów, których nigdy wcześniej nie widziałam. 2 Jeden z nich, Rattler, przypominał mi młodego Samuela Elliotta . Zero, ze swoimi długimi blond włosami i oczami koloru lodowca wyglądał jak albinos, a Tick Tock był czarny jak smoła, miał czarne włosy i takie same oczy. W myślach nazwałam ich Kowbojem, Solą i Pieprzem. Wtedy przyjechał Spade, lub Charles, jak zwykł mówić do niego Bones. Spade wolał jednak, by wszyscy inni zwracali się do niego nazwą narzędzia, którym pracował, gdy był skazańcem w kolonii karnej. Miało to coś wspólnego z tym, by nigdy nie zapomniał, jak bardzo bezsilny się wtedy czuł. Bones wybrał swoje imię 2

Samuel Elliott - amerykański aktor, scenarzysta, producent filmowy i telewizyjny, zasłynął z ról w westernach.

46

po tym, jak przebudził się jako wampir na aborygeńskim cmentarzysku. Wampiry rzeczywiście komplikowały sprawy, jeśli chodzi o pamiętanie jakim imieniem należy się do nich zwracać. Rodney, ghul, przybył jako następny. Z miejsca zdobył względy Juana, przystępując do przyrządzania ogromnej ilości jedzenia. Nic nie zjadłam, decydując się iść prosto do łóżka. Jednak, zgodnie z przewidywaniami, nie spałam spokojnie. Moje sny przepełnione były obrazami mojej matki wiszącej za szyję na linie i mojego ojca, śmiejącego się po tym, gdy mnie postrzelił. Don pojawił się odrobinę po południu. Siedziałam przy kuchennym stole z Juanem, Cooperem, moja matką i Bonesem. Kiedy wszedł, rozmawialiśmy o wszystkim, tylko nie o tym, co się stało. W gruncie rzeczy zaskoczył mnie jego widok. Myślałam, że będzie zajęty przenoszeniem bazy do nowej lokalizacji. - Twój szef wie, że wagarujesz? - spytałam. Don uśmiechnął się do mnie lekko. - Nie mogę długo zostać, ale chciałem pogadać o kilku rzeczach i… po prostu zobaczyć, jak się czujesz. Sprawy służbowe mógł omówić z nami przez telefon, zgadywałam więc, że chodziło mu raczej o tę drugą część. - Cieszę się, że tu jesteś – powiedziałam szczerze. Może i mieliśmy ciężkie początki – no dobrze, bardzo ciężkie początki – lecz poza matką, Don był moją jedyną rodziną. – Zjedz z nami – zaproponowałam wskazując na liczne, wypełnione jedzeniem talerze obok kuchenki. – Rodney tyle nagotował. Nawet nie wiedziałam, że mam tak dużo jedzenia. Don spojrzał na jedzenie tak podejrzliwie, że Rodney aż się roześmiał. - To jest właśnie wegetariańska kuchnia dla ghula - zapewnił Dona. – Nie ma tu nic, czego byś nie znalazł w sklepie spożywczym. Don, wciąż z lekkim wahaniem, napełnił talerz i usiadł. Patrzyłam, jak bierze mały kęs, połyka… po czym nakłada sobie większą porcję. O tak, Rodney był rewelacyjnym kucharzem. Zadzwoniła komórka Bonesa. Przeprosił nas i poszedł odebrać, mówiąc niezwykle cicho. Ponieważ Juan i Cooper zaczęli rozmawiać z Donem o nowym ośrodku, do którego się przenosiliśmy, zdołałam wychwycić jedynie kilka słów. Zorganizowanie wszystkiego i przeprowadzenie bez uprzedzenia będzie prawdziwym wyzwaniem. Bones wrócił do kuchni i zatrzasnął klapkę komórki. W jego ramionach czaiło się jakieś napięcie, którego wcześniej nie było. - Co? – spytałam. - Muszę dzisiaj wyjechać na trochę. Ale nie masz się czym martwić. - Kto to był? I co będzie później? Bones wydawał się uważnie dobierać słowa. 47

- To był Mencheres, Pan Iana, mojego stwórcy. Potwierdził właśnie, że będzie obecny na okazaniu. Westchnęłam. - Bones, celowo mówisz tak niejasno. Na jakim okazaniu? O co chodzi? Pozostałe wampiry nagle zaczęły udawać zainteresowanie dekoracjami wokół nich. Wyraz twarzy Bonesa zmienił ją w nieodgadnioną maskę. - Zwołuję członków mojej linii, linii Iana oraz inne powiązane z nami, wysokie rangą wampiry, by byli świadkami torturowania Maxa. Zamrugałam zdumiona. - Gromadzisz wszystkich tylko po to, by publicznie pobić mojego ojca? - Ktokolwiek najął Maxa i Calibosa, nie bał się o moją reakcję na to, że cię torturowano, niemal zamordowano i poćwiartowano. To oczywiste, że niektórzy wierzą, że mi nie zależy albo że złagodniałem. Jednak wkrótce każdy zobaczy co się stanie z tymi, którzy planują cię skrzywdzić. - Jest w tym pewien sens - powiedział Don. – Uczyń z jednego przykład, a ustawisz sobie resztę. Jednak zabicie dzisiaj Maxa, Bones, nawet jeśli wcześniej pobijesz go w diabły, tylko przesunie kolejny atak w czasie. Wciąż będziesz musiał odkryć kto za tym stoi, by zapobiec temu w przyszłości. - Masz rację, staruszku – zgodził się Bones. – Jednak nie zamierzam zabić Maxa. Zamierzam trzymać go przy życiu, by zademonstrować nowe znaczenie słowa „okrucieństwo” oraz zastosować niezwykłą karę. Zabiję Maxa dopiero wtedy, gdy całkowicie złamię jego ducha. Spodziewam się, że potrwa to kilka lat całodziennych cierpień. Osobiście jednak wolałbym, żeby trwało dekady. Don zbladł słysząc tę bezlitosne oświadczenie. Jednak Rodney, Spade i trzy pozostałe wampiry nie okazali zdziwienia. Moja matka wpatrywała się w Bonesa, a po chwili uśmiechnęła się. - To, po prostu, muszę zobaczyć. - Chyba sobie… - zaczęłam, lecz Bones uniósł dłoń. - Zaczekaj, Kotek. To jest sprawa między twoją mamą a mną. Jeśli tam pojedziesz, Justino, to musisz zrozumieć, że będziesz tam jedynym człowiekiem. Będziesz musiała kierować wszelkie swoje zniewagi do osoby będącej przedmiotem okazania. Dasz radę to zrobić? Moja matka przesunęła dłonią po włosach. - Długo czekałam na ten moment. Dam sobie radę. Wyciągnęła do niego dłoń, którą Bones ujął. Po raz pierwszy z własnej woli dotknęła wampira. Trzeba jej przyznać, że kiedy już ją puścił, nie wytarła ręki o ubrania. - W takim razie umowa stoi. Juan lub Cooper, chciałbym, żeby któryś z was również pojechał. Wszystko, czego będziecie świadkami, będziecie mogli przekazać jednostce jako ostrzeżenie, co się stanie z tym, którego kiedykolwiek pokusi, by 48

ją zdradzić. Don, ty nie jedziesz. Nie musisz patrzeć na to, co się stanie z twoim bratem. Moja matka wstała. O-o, pomyślałam. - Max jest twoim bratem? – spytała Dona głosem ociekającym nienawiścią. Nie zareagował na jej gniew. - Tak. Właśnie z jego powodu założyłem ten wydział. Chciałem zabić mojego brata i wszystkich z jego gatunku. Do tego celu użyłem nawet mojej własnej siostrzenicy, mimo że nigdy nie powiedziałem jej kim jestem. Zrobił to Bones, jak tylko się dowiedział. Jeśli więc masz być na kogoś zła, niech będę to ja, nie Cat. Odważne słowa, zważywszy na to, że siedział w pokoju pełnym wampirów. Spade spojrzał na Dona z obrzydzeniem, zaś Rodney tylko polizał usta. Bez wątpienia w myślach już przyprawiał go solą i pieprzem. - Kiedy nas znalazłeś Catherine, wiedziałeś, że jest twoją siostrzenicą? – spytała moja matka z niedowierzaniem. Don westchnął. - Czytałem zgłoszenie napaści, jakie złożyłaś na policji w nocy, kiedy spotkałaś się z Maxem. Po opisie poznałem, że to on. A potem urodziłaś dziecko z niezwykłą anomalią genetyczną. Tak, od początku wiedziałem, że Cat jest po części wampirem… i moją siostrzenicą. Moja matka roześmiała się z goryczą. - Oboje więc użyliśmy jej do własnych, egoistycznych celów. Ten wampir traktował ją lepiej niż jej własna rodzina. Bones uniósł brwi. - Justino, to chyba najmilsza rzecz, jaką mi powiedziałaś. Ja również byłam zaskoczona, lecz zeszliśmy z tematu. - Jadę dzisiaj z wami – powiedziałam, gdyż nie umknęło mojej uwadze, że Bones nie uwzględnił mnie na swojej liście. Jego twarz stwardniała. - Nie, Kotek. Nie jedziesz. Niedowierzanie wybuchło we mnie z pełną mocą. - To mnie pobito, postrzelono, przebito nożem, pokrojono w plasterki i podpalano. Pamiętasz? Do diabła, jadę. - Nie, nie jedziesz - powtórzył Bones, tym razem ostrym tonem. – Jeśli chcesz Maxa ukarać, to super, ale innym razem. Na pewno nie dzisiaj. Nagle zrozumiałam. Bones myślał, że nie zniosę tego, co zamierzał zrobić z Maxem. Od chwili, gdy skończyłam szesnaście lat, miałam krew na rękach, a teraz nagle trzeba mnie było chronić przed tą brzydką stroną nieumarłych? - Bones, żaden ze mnie delikatny kwiatek. Nie zobaczę nic, czego bym nie mogła znieść. - Tak, zobaczysz - odparł Bones. – Jeśli z nami pojedziesz, będziesz przerażona. A stanie się tak, bo zrobię wszystko co w mojej mocy, by to było przerażające. 49

W przeciwnym razie będzie przeczyło swojemu celowi. Nie, Kotek. Twoje współczucie jest jedną z rzeczy, które w tobie kocham, lecz teraz tylko by nas od siebie oddaliło. Nie jedziesz i koniec dyskusji. Nie mogłam uwierzyć w to, co mówił. Gniew i poczucie krzywdy toczyły we mnie walkę. Jak Bones mógł decydować o tym co mogę, a czego nie mogę znieść? To miał być związek, a nie dyktatura. - Chcesz wiedzieć jakie rzeczy ja w tobie najbardziej kochałam? – spytałam czując rosnące we mnie uczucie zdrady. – To, że nigdy nie traktowałeś mnie z góry. Owszem, nic co robiłam i widziałam nie jest dla ciebie nowością, lecz zawsze traktowałeś mnie jak równą sobie. Cóż, teraz traktujesz mnie jak żałosną, małą dziewczynkę, jak określił mnie Max. Chcesz poprowadzić swój parszywy wieczorek beze mnie? Super. Jednak nic, co zobaczyłabym później nie oddaliło nas od siebie jak to, co właśnie zrobiłeś. - Kotek… - powiedział Bones, wyciągając do mnie dłoń. Minęłam go w milczeniu i poszłam na górę. W kuchni Juan odchrząknął. Rattler wyszeptał coś o tym, by dać mi czas na ochłonięcie. Don kaszlnął i powiedział, że musi jeszcze wykonać kilka telefonów. Bones nie powiedział nic więcej i nie podążył za mną.

50

ROZDZIAŁ SIÓDMY Moja rozpacz trwała do końca dnia. Nie opuszczałam pokoju, nie chcąc z nikim rozmawiać, a w szczególności z Bonesem. On również zostawił mnie samą, nie próbując nawet przyjść na górę. Jednak kiedy za oknami zapadła ciemność zdecydowałam, że nie mogę się tak po prostu dąsać. Ponownie wzięłam prysznic i zeszłam na dół. Rodney robił mi obiad. Bóg tylko wiedział, skąd wziął steki. Chyba wysłał kogoś do sklepu. Don, siedzący z moją matką przy stole, uśmiechnął się do mnie lekko. - Właśnie dyskutowaliśmy nad zatrudnieniem Rodneya jako kucharza jednostki. Sądzę, że jej wydajność wzrosłaby o jakieś trzydzieści procent. Prychnęłam, zauważając stojącego na ganku Bonesa. - Pewnie nawet więcej. A mówiąc o jednostce… Gdzie jest nowa baza? - W Tennessee, w tym schronie bombowym, które niegdyś zajmowało CIA. Biorąc pod uwagę pewne przeróbki, powinniśmy wrócić do pracy w ciągu tygodnia, maksymalnie dwóch. Podziemne wzmocnienia sprawiają, że to miejsce jest najbezpieczniejsze ze wszystkich. - Zgadzam się. Kiedy tam jedziesz? - Dzisiaj, chociaż później. - Don głową wskazał moją matkę. – Ty również będziesz miała gdzie się tam zatrzymać. Przenieśliśmy również twoich przyjaciół, Denise i Randy’ego, na wypadek gdyby Max odkrył ich dom w taki sam sposób, jak twój. - Boże, nawet o tym nie pomyślałam! – wykrzyknęłam zła na siebie, że okazałam się być taką idiotką. Jak mogłam zapomnieć o zapewnieniu bezpieczeństwa mojej najlepszej przyjaciółce i jej mężowi? Don westchnął. - Miałaś inne rzeczy na głowie. Tortury i bliska śmierć robią to z człowiekiem. Rodney postawił jeden talerz przede mną, a drugi przed moją matką. Niemal zemdlałam, gdy zobaczyłam, że zamiast go wyklinać, zaczęła jeść. Czyżby jeden z wampirów miał dosyć jej narzekania i zahipnotyzował ją, by miała lepszy nastrój? Zauważyła mój pełen niedowierzania wzrok. - Patrzyłam co tam wkłada. Rodney, zamiast się obrazić, po prostu się roześmiał. - Nie ma za co, Justino. Zmusiłam się, by odwrócić uwagę od niewiarygodnego widoku mojej matki jedzącej obiad przygotowany przez ghula. - Jeśli później chcesz jechać do nowego ośrodka, Don, to zabiorę się z tobą. 51

Bones rozmawiał przez telefon, w tę i z powrotem chodząc po werandzie. W tej chwili jednak zatrzymał się, jak wryty. Don spojrzał znacząco za okno, po czym przeniósł wzrok na mnie. - Jesteś pewna, że to mądre? - Jadę z tobą sprawdzić moją jednostkę. Chyba, że mnie zwalniasz – przerwałam mu. – Tam jestem potrzebna. – Jako, że Bones nie chciał mieć mnie później przy sobie. Zignorowałam ciche przekleństwo, jakie dobiegło mnie z zewnątrz. Don rozłożył ręce. - Oczywiście, że cię nie zwalniam. Jestem pewien, że ludzie ucieszą się na twój widok. - Zero, Tick Tock, Rattler, pojedziecie z nią - powiedział Bones. Nie zadał sobie nawet trudu, by wejść do środka lub podnieść głos. Przy ich słuchu było to zupełnie niepotrzebne. - A jak w ogóle daliście radę przenieść Tate’a do nowego kompleksu? – spytałam, mimo uszu puszczając komentarz co do mojej obstawy. Transportowanie ogarniętego szałem z głodu wampira musiało nastręczać nie lada kłopotów. Don kaszlnął. - W jedyny sposób, jaki mogliśmy. W kapsule. Ze zdziwienia aż otworzyłam usta. - Mógł przecież zginąć! Don zachmurzył się. - To był pomysł Tate’a. Wiedział, jak bardzo niebezpieczny jest dla oddziału. Dojechał cały i teraz ponownie jest z Annette i Davem. Annette powiedziała, że Tate już zaczyna panować nad głodem. Od jego przemiany nie minęła jeszcze doba. - Wow. Bones wrócił do środka. Nie podniosłam wzroku, lecz skoncentrowałam się na jedzeniu. Kiedy skończyłam opłukałam talerz, włożyłam go do zmywarki i ruszyłam na górę. - Jedną chwilę, Kotek - powiedział Bones. Zatrzymałam się, będąc już w połowie schodów. Wyciągnął w moją stronę coś, co zalśniło w świetle. – Chciałaś to odzyskać? Spojrzałam w dół, na swoją dłoń, i poczułam ukłucie winy. Zapomniałam o moim pierścionku. Dobry Boże, muszę wyciągnąć głowę z tyłka. Najpierw nie pomyślałam o bezpieczeństwie Denise i Randy’ego, a potem zapomniałam, że Max zabrał mi mój pierścionek zaręczynowy. Te całe tortury i bliska śmierć nie mogły usprawiedliwiać wszystkich moich wpadek. Nic dziwnego, że Bones traktował mnie jak małą, głupią dziewczynkę. W końcu tak się zachowywałam. - Dziękuję – powiedziałam patrząc mu w oczy. – Oczywiście, że go chcę. 52

Nieważne jak bardzo byłam na niego wściekła za to, że nie brał mnie dzisiaj ze sobą, mój gniew nie będzie trwał wiecznie. Będę walczyć z nim o to, by dostrzegł swój błąd w traktowaniu mnie jak damę w opałach, lecz nie zamierzałam z nas zrezygnować. Ani teraz, ani nigdy. Bones niemal się uśmiechnął. - Cieszy mnie to. Wszedł po schodach i zatrzymał się obok mnie. Wyciągnęłam dłoń, lecz on zamiast podać mi pierścionek, sam wsunął mi go na palec. Poczułam dotyk jego chłodnej skóry, znajome łaskotanie jego mocy… wszystko to sprawiło, że nie chciałam niczego więcej jak tylko rzucić mu się w ramiona i zapomnieć o całym Bożym świecie. Jednak chodziło o coś więcej niż tylko o nas dwoje i nasze uczucia. Kto by pomyślał, że moja miłość do wampira będzie najłatwiejszą rzeczą w naszym związku? Przypomniałam sobie czasy, kiedy sądziłam, że fakt iż jest wampirem będzie największą przeszkodą na drodze do naszego wspólnego życia. Teraz wiedziałam, że stawka była o wiele większa. - Wyjeżdżam już, Kotek. Don powie mi, gdzie będziecie. Po wszystkim odbiorę cię stamtąd. Pozwoliłam dłoni wysunąć się z jego uchwytu. - O której? - Przed świtem, lecz niedługo. Jeszcze nie wybiła dwudziesta. Bones zaplanował dla Maxa długi pokaz. - Dobrze – powiedziałam tylko. Powoli wciągnął powietrze. Być może po zapachu chciał poznać moje emocje. - Kocham cię – powiedział w końcu i odwrócił się, by odejść, nie czekając nawet na moją odpowiedź. Zanim ją wymamrotałam, był już na dole. - Ja ciebie też kocham. Obrzuciłam wnętrze nowego budynku badawczym spojrzeniem. - Przytulnie. Jak na schron bombowy. - Będzie go trudniej obserwować - podkreślił Don. – Z zewnątrz kompleks wygląda jak prywatne lotnisko, ale pomieszczenia podziemne są bardzo rozległe. Z każdym dniem będziemy dodawać kolejne ulepszenia. - Och, podoba mi się to. Rattler, Zero i Tick Tock również z ciekawością się rozejrzeli. Don nie wściekł się na wiadomość o trzech towarzyszących mi, obcych wampirach, jednak musiał znać Bonesa na tyle, by się z nim nie spierać. Rodney, Cooper oraz moja matka pojechali z Bonesem na jego ponurą imprezkę. Juan jednak został, zabrał się więc z nami do ośrodka. - Gdzie jednostka? 53

- Na czwartym poziomie w głębi. Są zajęci w nowej sali treningowej. Przenoszą i ustawiają przeszkody na torze ćwiczeń. Przełknęłam. Zorganizowanie wszystkiego tak, by szybko wrócić do normalnej pracy będzie ogromnym przedsięwzięciem. A to wszystko przeze mnie. Jakby nie było, to ja miałam ojca o zabójczych zapędach, który dowiedział się o lokalizacji naszego ośrodka. - Idę tam. A ty? Don potrząsnął głową. - Nie. Muszę sprawdzić kilka przelewów elektronicznych i upewnić się, że wszystko jest kierowane w dobrą stronę. Zostawiłam go przy windach i podążyłam za znakami na ścianach. Juan i trójka mojej nieumarłej obstawy podążyła za mną . Przez kilka godzin pomagałam chłopakom przestawiać rzeczy i doprowadzać wszystko do względnego porządku. W tym momencie posiadanie trzech wampirzych strażników okazało się przydatne, jako że – gdyby tylko chcieli – mogli przenosić na ramionach nawet samochody. Zostawiliśmy dla nich do dźwigania najcięższe rzeczy, lecz nie narzekali. Byłam jednak pewna, że nie tak sobie wyobrażali pilnowanie mnie. Miałam właśnie ustawić na miejscu platformę do spuszczania się po linie, kiedy do pomieszczenia wszedł Don. Przywołał mnie dłonią, a na jego twarzy malował się dziwny wyraz. - Co się stało? – spytałam natychmiast, sprawdzając komórkę, by sprawdzić czy nie przegapiłam żadnego telefonu. - Nic. Przyjdź na chwilę do mojego biura. Jest… coś, co powinnaś zobaczyć. - Dlaczego każdy myśli, że bycie tajemniczym jest odlotowe? – spytałam głośno. Don nie odpowiedział. Po prostu wyszedł z sali oczekując, że za nim podążę. Moi strażnicy również porzucili swoje zajęcia i poszli za mną. Gdyby tylko mój oddział był tak posłuszny. Kiedy dotarliśmy do biura Dona, wciąż burczałam coś pod nosem. Drzwi do pokoju były zamknięte, więc gwałtownym ruchem otworzyłam je na oścież… i zamarłam. Tate stał po przeciwnej stronie pomieszczenia. Jego ciemnoniebieskie oczy migotały zielonymi błyskami, przepełnione stłumionym bólem na mój widok. Zerknęłam na zegarek. Było zaledwie kilka minut po północy. Minęła zaledwie doba, odkąd uległ przemianie. - Zapanował nad głodem wystarczająco, by wypuścić go na chwilę – powiedziała Annette. Stała nieco z boku za jego plecami. – A to doprawdy imponujące. Tate nie odrywał ode mnie wzroku, a z jego oczu popłynęły różowe łzy. - Cat, nigdy sobie nie wybaczę. To ja zasugerowałem użycie Belindy jako wabika podczas zadań i przez to niemal nie zginęłaś. Tak cholernie mi przykro. Dotknęłam jego twarzy, osuszając wilgotne ślady. - To nie twoja wina, Tate. Nikt się tego nie spodziewał. 54

Chwycił moją dłoń. - Słyszałem, że Max dobrał się do ciebie. Musiałem na własne oczy zobaczyć, że nic ci nie jest. Tate chwycił mnie i uścisnął tak mocno, że wiedziałam, że zostaną mi siniaki. Pewnie nie zdawał sobie nawet z tego sprawy, nie mając czasu przywyknąć do swoich nowych umiejętności. Naparłam na niego. - Tate… zbyt mocno mnie ściskasz. Puścił mnie tak szybko, że niemal się zatoczyłam. - Chryste, nie potrafię nic dobrze zrobić! Nie umknęło mojej uwadze, że troje wampirów Bonesa podeszło nieco bliżej. Powietrze wypełniła ich moc, jak gdyby przypominające śnieg, węgiel i western istoty miały zaraz zaatakować. - Spokojnie, chłopaki. - Nie powinnaś być tak blisko nowego wampira - powiedział Rattler. – To nie jest bezpieczne. Oczy Tate’a zalśniły zielenią. - Kim, do diabła, oni są? - To definicja nadopiekuńczości według Bonesa. Są moim cieniem, dopóki nie przyjedzie po mnie później. Annette przechyliła na bok głowę. - Czy Crispin dzisiaj robi okazanie Maxa? - Tak. I myśli, że nie zapanuję nad żołądkiem widząc najgorsze popisy w jego wampirzym wykonaniu. Jednak zabrał ze sobą Coopera i moją matkę. Musiał sądzić, że są twardsi ode mnie. - Albo, co bardziej prawdopodobne, nie zależy mu na tym, co o nim pomyślą – odparła Annette. - Wiedziałam, że staniesz po jego stronie – fuknęłam na nią. Biały jak śnieg Zero podszedł jeszcze bliżej Tate’a. Dostrzegłam to i westchnęłam z irytacją. - Jak rany, Tate mnie nie ugryzie, więc wrzućcie luz. - Twój temperament i zapach podniecają go - odparł Zero wypranym z emocji głosem. – Jest zbyt krótko po przemianie, by długo opierać się takim bodźcom. Ponownie zerknęłam na Tate’a. Jego oczy miały barwę lśniącego szmaragdu, a gdybym mogła dostrzec jego aurę, z pewnością by iskrzyła. Och. Może Białasek miał rację. Tate warknął. - Nigdy bym jej nie skrzywdził. Don, który milczał przez ostatnie kilka minut, odezwał się do niego. - W takim razie udowodnij nam to i wróć do swojej celi. 55

Zanim przebrzmiały ostatnie słowa Tate znalazł się przy nim i głęboko wciągnął nosem powietrze. - Masz rację. Każdy w tym pokoju, kto ma puls, zaczyna pachnieć zbyt apetycznie. No dobra. Z powrotem do pudła, lepiej dmuchać na zimne. Mijając mnie otarł się o mnie ramieniem i ponownie głęboko zaczerpnął powietrza. - Pachniesz jak mleko i miód, Cat. Przez resztę nocy będę oddychał, łapiąc każdą jedną nutę tego zapachu z mojej skóry. O żesz. Dlaczego musiał mówić takie rzeczy? Tick Tock położył dłoń na zatkniętym za pas nożu. Zero przesunął się przede mnie, niemal przy tym nadeptując mi na palce. Rattler zaś po prostu potrząsnął głową. - Umrzesz po raz drugi, chłopcze, jeśli będziesz dalej tak mówił. Tate rzucił mu zimne spojrzenie. - Za każdym razem, gdy to słyszę, brzmi to bardziej przerażająco. Wtedy wyszedł, kierując się do windy i na najniższy poziom, gdzie znajdowała się jego cela. Oczyściłam gardło. - No cóż. Przynajmniej to nie było niezręczne. Annette na moment zacisnęła usta. - Zanim dołączę do Tate’a czy mogę prosić cię na słówko? – spytała w końcu. Wzruszyłam ramionami. - Pewnie. O co chodzi? Rozejrzała się po pokoju. - Na osobności. - W porządku. Chodźmy do mojego nowego biura. Moja obstawa z kłami nawet nie próbowała za nami iść. Najwyraźniej nie sądzili, by Annette stanowiła dla mnie zagrożenie. Niewiele wiedzieli o tym, że ja i ona byłyśmy skłonne napaść na siebie bardziej niż ktokolwiek inny. Zamknęłam za nami drzwi, bardziej jednak dla stworzenia iluzji prywatności niż z przeświadczenia, że zapobiegnie to podsłuchiwaniu przez nieumarłych. - No dobrze. To o co chodzi? Annette usiadła na jednym z krzeseł. - Crispin ma rację trzymając cię od tego z daleka, Cat. Nawet, jeśli - najwyraźniej masz mu to za złe. Przewróciłam oczami. - Nie zaczynaj. Wpatrywała się we mnie. - Miałam czternaście lat, kiedy zmuszono mnie do ślubu z najpodlejszym, najbardziej odrażającym człowiekiem, jakiego znałam… w tamtym czasie. Trzeciej nocy Abbot zawołał jedną z pokojówek, by do nas dołączyła. Odmówiłam, a on mnie 56

pobił. Po tym, kiedykolwiek tylko przyprowadzał kobietę do naszej alkowy, nie sprzeciwiałam się. Kilka lat później pewna księżna, Lady Genevieve, zaprosiła Abbota i mnie do swojej posiadłości, kiedy jej mąż wyjechał na dwór. Odurzyła Abbota. Kiedy stracił przytomność, powiedziała, że ma dla mnie niespodziankę. Rozległo się delikatne pukanie do drzwi i do środka wszedł młody mężczyzna. Zgadujesz pewnie, kto nim był. - Czy muszę tego słuchać? – przerwałam jej. – Mimo, że z obiektywnego punktu widzenia to fascynujące, nie chciałabym słuchać wspomnień na temat twojego seksu z Bonesem. Machnęła dłonią. - Robię to w pewnym celu. Widzisz, Crispin i ja byliśmy więźniami ówczesnych okoliczności. Wtedy rozwody istniały jedynie dla królów, a kobieta nie była niczym innym, jak żywą maszyną rozpłodową. Rzeczywiście, poczęłam dziecko. Czyje jednak, nie mam pojęcia, gdyż bzykałam zarówno Crispina jak i Abbota. Jednak gdy nadszedł czas, Abbot odmówił posłania po akuszerkę. Dziecko zaczęło wychodzić pośladkami, przez co niemal wykrwawiłam się na śmierć, a mój mały syn udusił się pępowiną. Moja irytacja gdzieś zniknęła. Nawet po ponad dwustu latach głos Annette przepełniał ból. - Przykro mi – powiedziałam szczerze. Skinęła głową. - Przez urodzenie martwego dziecka stałam się bezpłodna i musiałam spędzić w łóżku kilka miesięcy, by wrócić do zdrowia. Crispin wkradał się do mnie, by się mną opiekować. Wkrótce jednak został aresztowany za kradzież. Lady Genevieve zaaranżowała moje prywatne spotkanie z sędzią. Przekonałam go, by nie skazywał Crispina na stryczek, a zamiast tego wysłał go do kolonii w Nowej Południowej Walii. Był to jedyny sposób, bym odpłaciła Crispinowi za jego dobroć. - Dziękuję. Nigdy przedtem nie powiedziałam tego Annette, lecz słysząc tę historię było to cos więcej niż tylko obowiązek. Tak, Annette i ja miałyśmy ze sobą problem, lecz bez niej - i Iana, gdy się o tym pomyśli - Bones nie dożyłby końca osiemnastego wieku. - Minęło dziewiętnaście nieszczęśliwych lat. Pewnej nocy ktoś zapukał do drzwi naszej alkowy. Abbot otworzył i poleciał w tył, wyrzucony wysoko w powietrze. Intruz zsunął z głowy kaptur i moim oczom ukazał się Crispin, wyglądający dokładnie jak wtedy, gdy widziałam go po raz ostatni. Powiedział mi, że nie zapomniał o mnie i nieszczęściu, jakie przeżyłam. Potem złamał każdą kość w ciele Abbota. Po tym, jak w końcu go zabił, Crispin pokazał mi czym się stał i dał mi wybór. Wraz ze śmiercią Abbota odziedziczyłam cały jego majątek i mogłabym do końca swoich dni żyć na królewskim dworze. Jednak dla mnie była to zamiana jednej klatki na drugą. Zdecydowałam się więc na pro57

pozycję Crispina. Przemienił mnie i od tamtej pory zapewniał mi schronienie. – Przerwała na moment, by otrzeć łzy. – A teraz, przechodząc do rzeczy. Jesteś silna, Cat, jednak nie okrutna. Crispin również nie jest, chyba że jest wściekły lub zmuszony do okrucieństwa. W twoim przypadku zaś mają miejsce obie te rzeczy. Byłabyś zszokowana tym, co byś tam zobaczyła, a jednak Crispin zrobiłby tylko to, co konieczne. On wini za wszystko siebie i po części ma rację. Wampiry szanują to, czego się boją. Litość uważana jest za słabość. Także kochaj go za to, nawet jeśli kosztem swojej dumy. Wstała. Pomimo całodniowego zamknięcia w celi z Tatem wyglądała tak doskonale, jakby właśnie wyszła z salonu mody. - Wprawiasz mnie w dezorientację - powiedziałam. – Dlaczego zależy ci na załagodzeniu spraw pomiędzy mną i Bonesem? Jeszcze nie tak dawno temu sama chciałaś nas rozdzielić. Zatrzymała się w drodze do drzwi. - Ponieważ go kocham. Mimo, że nie mogę już mieć go dla siebie, wciąż chcę, by był szczęśliwy. Wyszła, lecz mnie zabrało to kilka ładnych minut. Wszystko było o wiele prostsze, kiedy po prostu nienawidziłam Annette. Trudniej mi jednak było, gdy czułam, że miała rację. Musiałam jej posłuchać.

58

ROZDZIAŁ ÓSMY Bones przyjechał dziesięć minut po północy. Wyszłam na zewnątrz, by popatrzeć jak helikopter ląduje. Dostrzegłam, że za sterami siedział Cooper. Bones wysiadł jako pierwszy. Potem pojawiła się moja matka, Rodney i na końcu Cooper. Żołnierz wyglądał na wyraźnie pobladłego, jednak moja matka była wyraźnie zachwycona. - To było naprawdę pouczające – powiedziała w ramach przywitania. - Catherine, nigdy nie mówiłaś mi, że ile razy odetniesz wampirowi jakąś część ciała, to ona zawsze dorośnie. Czarujące. - Nie muszę chyba pytać czy się dobrze bawiłaś - odparłam. – Chociaż myślę, że ułatwi ci to zrobienie zakupów świątecznych. Zmarszczyła brwi. - Zawsze musisz żartować? Nieważne. Jestem zmęczona i teraz chciałabym się wyspać. Machnęłam gdzieś ręką. - Baraki mieszczą się tam. Rozejrzała się wokół, obrzucając zabudowania lekceważącym spojrzeniem. - Zbyt dobrze pamiętam baraki z czasów, kiedy zaczynałaś współpracę z Donem. Przypomina to spanie w trumnie, a ponieważ nie jestem wampirem, zrezygnuję. - Mamo. – Zazgrzytałam zębami. – To tylko tymczasowe rozwiązanie. Wkrótce znajdziemy ci inne lokum. Mogłabym ci zaoferować, byś została ze mną i Bonesem, ale jest znów ten problem z wampirami… - Mogę jechać do hotelu – upierała się. - I zameldujesz się tym samym nazwiskiem, pod którym znalazł cię Max? - odparowałam. - Nie. Don załatwi ci nowy dowód i mieszkanie, ale do tej pory… - Może zostać u mnie. Propozycja nie padła ze strony Coopera, który podczas całej tej rozmowy wpatrywał się w ziemię. Bones zaskoczony uniósł brwi. Rodney wzruszył ramionami. - Mój dom jest jakieś dwie godziny jazdy stąd. Nie przebywam tam zbyt często, gdyż dużo podróżuję, a będzie tam bezpieczna do czasu, aż twój wuj znajdzie dla niej jakiś nowy dom, Cat. Westchnęłam. - Rodney, dzięki za propozycję… - Nie masz tam żadnych oderwanych części ciała, prawda? – przerwała mi matka. – Nie chciałabym otworzyć lodówki i znaleźć tam czyjejś głowy na półce. 59

Rodney roześmiał się. 3 - Nie, Justino, mój dom nie przypomina kryjówki Jeffreya Dahmera . Przyjrzała się badawczo zewnętrznej stronie budynków po czym wróciła spojrzeniem do Rodneya. - Jeśli mam do wyboru zamieszkać w barakach na terenie których trzymany jest szalejący z głodu, młody wampir lub dom ghula, wybiorę ghula. Catherine, jestem pewna, że któryś z twoich żołnierzy może nas podwieźć? Ruszyła w stronę baraków, a Rodney podążył za nią. Pochód skazańca, pomyślałam. Bones przez chwilę patrzył za nimi. - Ta kobieta jest naprawdę przerażająca. Prychnęłam. - Czułam sie tak przez całe moje życie. Bones spojrzał na mnie, a na jego twarzy pojawiła się ostrożność. Bez wątpienia zastanawiał się czy może znów zacznę narzekać na to, że potraktował mnie jak dziecko. Nie zrobiłam tego jednak. Wciąż nie zgadzałam się z jego powodami, lecz napomnienie Annette poruszyło we mnie pewną nutę. Mój związek z Bonesem wart był o niebo więcej niż moja urażona duma. Musiałam omówić z nim tę kwestię, a unikanie narzekań nie było do tego drogą. Wciąż jednak czułam się dziwnie, nie wiedząc, co mam ze sobą zrobić. Nie przywitałam go odpowiednio. Zazwyczaj całowałam go, jednak wydawało mi się teraz, że to niezbyt odpowiednie. W końcu wepchnęłam dłonie w kieszenie i poruszyłam się niespokojnie. - Więc… Pozwoliłam, by słowo to zawisło w powietrzu. Bones uśmiechnął się z ironią. - Lepsze to niż „odwal się!”. - Rozumiem dlaczego to zrobiłeś, jednak musimy zrobić coś, by radzić sobie z tego typu rzeczami - powiedziałam w nagłym przypływie odwagi. – To znaczy chronienie drugiej osoby przed czymś, czego według ciebie by nie zniosła. Kilka lat temu ja nie sądziłam, że poradzisz sobie z Donem i moją matką. Właśnie dlatego odeszłam. Jednak powinnam była ci zaufać. Tak samo jak ty powinieneś zaufać mi w sprawie wczorajszego wieczoru. Bones prychnął z niedowierzaniem. - Porównujesz moją nieobecność jednego wieczora do twojego zniknięcia na cztery lata? Poczułam wypływający mi na twarz rumieniec. - Cóż, nie… eee… To znaczy, zasada jest ta sama - wyjąkałam. – To, co zrobiłam, było złe i głupie. I szczerze mogę powiedzieć, że tego żałuję. Jednak dzisiaj nie dałeś mi szansy, Bones. 3

Jeffrey Dahmer - jeden z największych amerykańskich seryjnych morderców, znany jako Wiertniczy z Milwaukee. Był nekrofilem i kanibalem. W latach 1978-1991 zabił, następnie zgwałcił (czasem także jadł mięso swoich ofiar) ponad 17 młodych mężczyzn i chłopców.

60

Zamilkłam, starając się, by moje oczy mówiły wszystko, z powiedzeniem czego miałam taki problem. - Gdybyś poprosił mnie bym nie jechała, z tych samych powodów, dla których kazałeś mi to zrobić, nie przeszkadzało by mi to. Wciąż bym myślała, że popadasz w paranoję, lecz nie miałabym wrażenia, że odgrywasz scenkę typu „jestem wielkim, strasznym wampirem, ty mała niemądra dziewczynko”. Bones spojrzał na mnie z frustracją. - Oczywiście, że nie sądzę, byś była głupią dziewczynką. Zaczął krążyć w tę i z powrotem. Wpatrywałam się w niego bez słowa. - Jestem zmęczony faktem, że to przeze mnie musisz być silna – powiedział, a w jego oczach pojawiły się zielone błyski. – To ja byłem powodem, dla którego kilka lat temu bujałaś się jako przynęta dla grupy morderców zajmujących się białym niewolnictwem. Musiałaś wjechać samochodem przez ścianę domu, by uratować swoją mamę, cała przy tym pokryta krwią twoich dziadków. Podjęłaś współpracę z Donem, przez którą niezliczoną ilość razy byłaś bliska śmierci. I to wszystko przeze mnie. Nagle podszedł do mnie i chwycił mnie za ramiona. - Mam cholernie dosyć widoku ciebie, z mojego powodu zmuszonej do udowadniania swojej siły. Dlatego nie chciałem, byś musiała robić to wczoraj z Maxem. Nie rozumiesz? Przykryłam jego dłonie swoimi. - Rozumiem. Jednak nie zmuszałeś mnie do zrobienia którejkolwiek z tych rzeczy, Bones. Nawet, gdybym nigdy cię nie poznała, wciąż polowałabym na wampiry i wciąż musiałabym ponosić tego konsekwencje. Przez długą chwilę milczał, wpatrywał się w moje oczy swoim stanowczym, badawczym spojrzeniem. W końcu jednak krótko skinął głową. - W porządku, słonko. Następnym razem dam ci wybór, a nie będę podejmował decyzji za ciebie. Uścisnęłam mocno jego dłoń. - Ja również obiecuję nie decydować za ciebie o różnych rzeczach. Jego usta drgnęły. - Okazuje się, że będę pierwszym, który będzie musiał zastosować się do tej nowej umowy. Mamy postęp. Max podał nam nazwisko faceta, który sprzedał mu pocisk, którym miał wysadzić twój samochód. - Wiesz, gdzie jest teraz? - Tak. Na myśl o konfrontacji z tą osobą poczułam dreszcz oczekiwania. - Idę z tobą. Wyraz twarzy Bonesa powiedział mi, że nie spodziewał się innej odpowiedzi. - Jutro. 61

Była to moja trzecia podróż do Kanady. Byłam tam wcześniej na misjach dla Dona, lecz miałam nadzieję, ze kiedyś w końcu uda mi się pojechać nad wodospad Niagara i nic nie zabić. Wsiadłam do vana, w którym znajdowało się już kilka osób. Dave był pół godziny jazdy stąd, negocjując sprzedaż trzystu pocisków typu ziemia-powietrze, pięciuset granatów oraz trzech ładunków wybuchowych o silnej mocy. Działał jako lider, jako że Bonesa dużo łatwiej było rozpoznać. Z imponującym doświadczeniem wojskowym, mógł dobić targu z największymi nawet handlarzami bronią. Nawet teraz spierali się o ilość plastiku potrzebnego do wysadzenia samochodu. Wszyscy w vanie milczeli. Słyszeliśmy każde jedno słowo, a to znaczyło, że mogła to robić każda nieumarła istota. Cooper i Juan ponownie sprawdzili swoje automaty, które wyposażone były w srebrne pociski. Tak zmodyfikowana amunicja nie zabiłaby żadnego ghula, jednak skutecznie zepsuje dzień każdego wampira. Było nas niewielu, lecz w ten sposób było mniejsze prawdopodobieństwo, że nas ktoś zauważy. Był tam też Spade, który dla zabicia czasu wyginał palce. Nie miał ze sobą broni. Wysokie rangą wampiry, jak on i Bones, nie musieli tego robić, gdyż sami byli taką bronią. Śmiercionośną. Przerobiony, kuloodporny kombinezon otarł się pod ubraniem o moją skórę. Była to najnowsza wyprodukowana dla nas rzecz: cienki i elastyczny materiał, który zakrywał wszystkie ważniejsze organy i wyglądał jak średniowieczne bikini. Oczywiście, gdyby odstrzelili mi głowę, na nic by mi się zdało, lecz reszta mojego ciała była chroniona. Cooper i Juan również mieli na sobie podobne wdzianko. W porównaniu ze starym typem kamizelki, kombinezon ten zapewniał o wiele większą mobilność. - …nie zamierzam dać ci nawet pieprzonego centa więcej. To nie jest produkt, na jaki się umawialiśmy – mówił Dave. – Mam niby wrócić do moich klientów i powiedzieć im, że zapalnik zadziała albo nie? Niech więc modlą się do Allaha, a odpali? Wy głupi amatorzy. Można teraz dostać tyle towaru na wyprzedaży, że 4 nie muszę tracić czasu na oferty Blue Light Special i to po horrendalnych cenach, więc odpieprzcie się i miłego dnia. Musiał zacząć już odchodzić, gdyż za nim rozległy się pospieszne kroki. - Zaczekaj. Być może moglibyśmy przedyskutować… - zaczął poruszony handlarz, lecz przerwał mu wybuch śmiechu. Bones zesztywniał obok mnie, a Spade poderwał głowę. To musiał być nasz cel. - Harrison, ja się tym zajmę – powiedział ktoś chłodnym tonem.

4

"Blue Light Specials" – promocje w amerykańskiej sieci hipermarketów K-Mart, które pojawiały się w zaskakujących momentach, gdy pracownik marketu zapalał przenośne, niebieskie policyjne światło i oferował zniżkę w którymś z działów sklepu.

62

Odsunęliśmy drzwi vana i po cichu wyszliśmy z samochodu. Spade i Bones poszli przodem, a ich brak tętna okazał się być zaletą. Reszta z nas ruszy, gdy atak już się zacznie. Element zaskoczenia był bezcenny. - A ty kto? – spytał Dave z irytacją. – Kolejny sługus? - Nazywam się Domino. I tak, jestem szefem – padła zimna odpowiedź. – Musisz wybaczyć mi te próbki materiałów. To był test. Od czasu do czasu trafiają do nas agenci pod przykrywką, udający kupców. Jednak nie potrafią dostrzec różnicy między bombą a koszykiem. Jednak ty najwyraźniej znasz swój fach. Nawet, jeśli nigdy o tobie nie słyszeliśmy. Ostatnie słowa były powiedziane z jeszcze większym chłodem, jak i pewną podejrzliwością. Dave burknął pod nosem. - A ilu miałeś dotąd węszących agentów, którzy nie mieli pulsu? Z tego co wiem, akademia policyjna nie zezwala na zapisy nieumarłych. - Ach, zawsze jest jednak ten pierwszy raz, prawda? A teraz muszę zająć się jeszcze inną sprawą. Logan, przynieś pozostałe skrzynie. Musimy zakończyć… Domino zamilkł tuż przed eksplozją. Musiał je wyczuć, zanim jeszcze dwie wrzucone do magazynu bomby wybuchły. Dźwięk licznych strzałów dochodzący z wewnątrz powiedział nam, że było tam więcej ludzi niż się spodziewaliśmy. Juan, Cooper i ja rzuciliśmy się w kierunku budowli, z której teraz w powietrze buchały płomienie. Trzymając głowy nisko, odpowiedzieliśmy ogniem. W panującej ciemności dostrzegłam śmiertelnych i nieumarłych, którzy bronili magazynu. Rozejrzałam się szybko, starając się znaleźć przyczynę, dla której tyle ciał leżało na ziemi. Nasze automaty szczękające w mroku miały dwie zalety. Przykuwały do nas uwagę strażników, podczas gdy Spade i Bones zabijali, a my jednocześnie zdjęliśmy kilka kolejnych celów. W panującej bitwie Dave miał dwa cele – upewnić się, by Domino nie został zabity i by nie uciekł. Kiedy weszliśmy na teren magazynu, Juan uśmiechnął się podstępnie i zaczął podśpiewywać coś sobie po hiszpańsku. Cooper był bardziej opanowany, z metodyczną dokładnością zdejmując kolejne cele. Na jego twarzy również jednak widniał nikły uśmiech. Dla niego był to odpowiednik krzyczenia z radości. Kiedy podeszliśmy już bliżej, odrzuciłam broń i sięgnęłam po noże, które były moją ulubioną bronią. Niemal z tą samą szybkością, z którą strzelałam, wyrzuciłam noże w kierunku pozostałych dwudziestu czterech walczących. Ludzi łatwo było wyeliminować, gdy zaciskali dłonie na piersiach, gdy ostrza zagłębiały się w ich serca. Ktoś wyskoczył z tyłu, przewracając mnie. Zaczęłam mocować się z nim i z całej siły trzymałam od siebie z dala jego kły. Nagle na jego twarzy pojawiło się niedowierzanie, po czym zaczęła się marszczyć, gdy wbiłam sztylet w jego serce. Zepchnęłam go z siebie i stanęłam twarzą w twarz z następnym. 63

Był to człowiek, zamierzający właśnie strzelić mi prosto w głowę. Wyskoczyłam w powietrze i obróciłam się, by uniknąć kul, dziko zadowolona z jego ogłupiałego wyrazu twarzy, kiedy żadna z nich mnie nie trafiła. Wyrwałam broń z dłoni mężczyzny i skierowałam ja w niego. Wystrzeliłam kilka razy i leżał na podłodze martwy. Następne trzy wampiry były młodsze i nie miały takiej mocy. Unieszkodliwiłam ich nożami, kiedy Juan i Cooper wystrzeliwali kolejne magazynki w pozostałych, którzy rozpierzchli się wkoło. Ludzie Domina strzelali we wszystko, nawet w siebie nawzajem, a nasz atak trwał. Wewnątrz magazynu słyszałam, że giną kolejni bandyci. Rozległy się również przekleństwa i odgłosy szamotaniny, kiedy niektórzy bezowocnie starali się uciec. Kątem oka dostrzegłam Dave’a, który własnym ciałem przyciskał do ziemi Domina, trzymając nóż wbity tuż przy sercu wampira. Na moment jego niedowierzające spojrzenie napotkało mój wzrok, po czym pojawiło się w nich zrozumienie. Domino wytężył siły i zaczął mocniej się wyrywać. Dave uderzył jego głową o chodnik wystarczająco mocno, by pękła mu czaszka. Jednak to go nie zabiło. Po prostu trochę czasu zajmie mu wyleczenie tego. Wkrótce potem wszystko zaczęło się uspokajać. Sporadyczne strzały były blokowane zanim jeszcze niektóre z nich padły. Rozejrzałam się wokół i dostrzegłam jedynie minimalny opór, gdy pozostali na miejscu zaczęli się poddawać. Wraz z wszelka bronią, do nogi miałam przyczepioną komórkę. Wybrałam numer Dona, by powiedzieć mu, żeby powstrzymał przyjazd policji zaalarmowanej wybuchami bomb. Kilka kilometrów dalej było kilkoro ludzi z mojej jednostki, którzy czekali na ten telefon. Powstrzymają kanadyjskie władze, dopóki my tutaj nie skończymy. W powietrzu nade mną rozległ się nagle świst. Powstrzymałam zamach, którym chciałam rzucić kolejnymi nożami, gdy Bones dosłownie spadł z nieba. Obejrzał mnie całą - z pewnością upewniając się, że nic mi nie jest – po czym skierował wzrok na wampira, którego trzymał Dave. - Ależ witaj, Domino. Wiesz, kim jestem? Bones dał znak Dave’owi, by podniósł Domino. Pojawił się też Spade, cały pokryty szkarłatnymi plamami i chwycił Domina żelaznym uściskiem. Juan i Dave przyprowadzili kilku ludzi, którym udało się przetrwać . Domino wpatrywał się w Bonesa. - Nie. Co to wszystko ma znaczyć? Było to bezczelne kłamstwo. Domino wiedział wszystko. Wciąż zerkał w moją stronę. Bones uśmiechnął się. - Och, pewnie. Chcesz, żebym pięścią wybił ci tę wiedzę z głowy? To moja ulubiona metoda. 64

Nawet ja zamrugałam na szybkość, z jaką się poruszył. W jednej chwili Domino kopał nogami, a w drugiej zostały oderwane od jego ciała. Bones w każdej z dłoni trzymał jedną z nich. Fuj. Wampiry czuły potworny ból, kiedy nowe kończyny im odrastały. Przynajmniej tak mi mówiono. Domino wrzasnął, domyśliłam się więc, że była to prawda. - Wciąż mnie nie znasz, kolego? No dalej, okłam mnie ponownie. Zobaczymy, ile ci z tego przyjdzie. - Przestań - krzyknął Domino. – Znam cię, lecz nie wiedziałem po co był ten pocisk. Przysięgam na Kaina, że nie wiedziałem! Bones uniósł ciemną brew. - Max nie zapłacił ci sam. Kto to był? Domino z pełnym fascynacji obrzydzeniem wpatrywał się w swoje leżące przy stopach Bonesa kończyny. - Obiecaj mi, że mnie nie zabijesz, a powiem ci wszystko. - Nie chcesz, żebym to zrobił – powiedział łagodnie Bones. Pochylił się nisko, aż znalazł się kilka centymetrów od twarzy Domina. – Ponieważ jeśli pozwolę ci żyć, pożałujesz, ze tego nie zrobiłem. Mogę tez od razu cię zabić. W ten sposób będzie to prostsze. Bo widzisz, uwierzyłem ci kiedy powiedziałeś, że nie wiesz po co był ten pocisk. Właśnie dlatego masz wybór. W każdym bądź razie i tak powiesz to, co chcę usłyszeć. Patrzyłam, jak na twarzy Domina pojawiło się zaprzeczenie, nadzieja, rozpacz oraz gorzka akceptacja. - Pieniądze doszły przelewem, nie mam pojęcia od kogo – powiedział w końcu matowym głosem. - Max dostał numer, na który miały zostać przelane, ale nie robił tego sam. Wiem o tym, bo wciąż wydzwaniał do mnie, by dowiedzieć się czy są już na koncie. Zajęło to kilka dni i w końcu zniecierpliwiony wygadał się, że nie zdąży przed terminem. - Wracając do przelewu - powiedział Bones. – Dasz mi wszystkie twoje numery kont i lokalizację, gdzie trzymasz resztę towaru. Tylko szybko. Nie mam zamiaru spędzić tu całej nocy. Domino wyrywać się Spade’owi, lecz ten był zbyt silny. - Dlaczego potrzebujesz tego wszystkiego? Możesz zabrać sobie konto, na który przelano te kasę, ale resztę zostawić w spokoju! Bones roześmiał się, lecz nie był to radosny odgłos. - Chcę ich dlatego, że razem z twoim życiem zamierzam zabrać ci każdego jednego centa. Będzie to lekcja dla innych na temat tego co się z nimi stanie, jeśli mnie wkurzą. A teraz… chcesz kolejną zachętę do mówienia? Domino przeklął i zaczął wyrzucać z siebie cyfry, lokalizacje, banki, giełdy, inwestycje, skrzynki pocztowe i schowki oraz wszystko inne, co schowane miał pod przysłowiowym materacem. Bones notował wszystko, od czasu do czasu zaled65

wie zadając jakieś dodatkowe pytanie. Kiedy Domino skończył, zaczął pustym wzrokiem wpatrywać się w przestrzeń. Bones położył dłonie po każdej stronie głowy Domina. Delikatny dotyk, który zdradził jego intencje. - A teraz, kolego, jeśli pominąłeś coś lub skłamałeś, nie będzie cię tu, kiedy się o tym dowiem. Jednak masz syna. Prowadzi aptekę, tak? Nie będzie poza moim zasięgiem, a nie będę miał skrupułów nad wyładowaniem na nim swojego gniewu, by żaden więcej frajer nie zwodził mnie, kiedy zaoferuję mu umowę. Po raz ostatni pytam. Pominąłeś coś? - Zawsze słyszałem, że podły z ciebie sukinsyn - powiedział Domino cicho. – Wszystko, na co pracowałem, zniknęło. Mój syn nie będzie miał nic. Blade dłonie napięły się. - Będzie żył. Dopóki nie okaże się, że był w to zamieszany lub nie będzie chciał się na mnie odegrać, zostawię go w spokoju. Ostatnia szansa. Domino musiał uwierzyć w ostrzeżenie, gdyż tonem rezygnacji ujawnił kolejne numery kont. Bycie handlarzem bronią było opłacalne. Razem z pieniędzmi i towarem, Bones dostanie miliony. Nic dziwnego, że śmiał się z mojej pensji. - Mądry wybór – powiedział, gdy Domino skończył. – Jeśli mówiłeś prawdę, twojemu synowi nie grozi ci nic ze strony ani mojej, ani moich ludzi. Jakieś ostatnie słowa? - Jesteś dupkiem. Bones wzruszył ramionami. - To już wiem. Obrócił rękoma i głowa oddzieliła się od ciała. Odwróciłam głowę, gdy opadła na ziemię, w pobliżu pozostałych części ciała wampira.

66

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY Zaczęliśmy gorączkowo tropić historię przelewów na kontach Domina, by dowiedzieć się kto mu płacił. Jednak pomimo naszych wysiłków, nie znaleźliśmy nic. Kimkolwiek była ta osoba, była bardzo sprytna. Znaleźliśmy firmy-widma, fałszywe nazwiska i usunięte konta, by wymienić jedynie kilka z przeszkód, jakie napotkaliśmy. Dwa tygodnie później zadzwoniła komórka Bonesa. Jej wysoki dźwięk powinien zabrzmieć jak ostrzeżenie, jednak koncentrowałam się na dokumentach przede mną. - Halo… Ach, nie poznałem twojego numeru, Mencheres… To jedno imię natychmiast przykuło moją uwagę. Czego chciał od Bonesa jego wampirzy dziadek? Kiedy słuchał, zrelaksowana twarz Bonesa zmieniła się w nieodgadnioną maskę. Po chwili odezwał się. - Tak. Do zobaczenia wkrótce – powiedział i rozłączył się. - No i? – spytałam niecierpliwa. - Mencheres wzywa mnie do swojej posiadłości, by przedstawić mi propozycję, jaką dla mnie ma. Zmarszczyłam brwi. - Nie mógł ci przez telefon powiedzieć o co chodzi? - To musi być coś ważnego, słonko - prychnął Bones. – Mój Pan nie przepada za dramatyzmem. Cokolwiek to jest, z pewnością nie chodzi mu o to, bym podlewał mu kwiatki, gdy wyjedzie z miasta. Pomimo, że miałam na sobie gruby sweter, poczułam zimny dreszcz pełznący mi po kręgosłupie. Co takiego ważnego Mencheres chciał omówić z Bonesem, że ten musiał rzucić wszystko i pojechać, by spotkać się z nim osobiście? Był tylko jeden sposób, by się tego dowiedzieć. Mencheres osobiście otworzył nam drzwi. Nie mogłam powstrzymać drżenia, kiedy fala jego mocy obmyła mi skórę. Promieniująca z niego energia przypominała niewielkie wyładowania atmosferyczne. Rysy Mencheres’a zdradzały jego egipskie pochodzenie, a ze swoją królewską postawą i sięgającymi pasa, czarnymi włosami wyglądał jakby miał zaraz zostać faraonem. Zgadywałam, że Mencheres miał ponad dwa tysiące lat, chociaż sądząc po wyglądzie nie dałabym mu więcej niż dwadzieścia pięć. - Piękny dom - powiedziałam, rozglądając się po rzeźbionym wnętrzu. – Widzę, dlaczego potrzebujesz przestrzeni. Przy tylu gościach… 67

Jeśli myślałam, że będziemy otoczeni zazwyczaj obecnymi przy Mencheresie podwładnymi, myliłam się. Sądząc po dźwiękach, oprócz naszej trójki w majątku znajdowały się jedynie psy. Mastiffy. Szlachetne zwierzęta. Sama jednak wolałam koty. Bones rzucił mi spojrzenie, na widok którego Mencheres uśmiechnął się. - Nie martw się, może mówić co tylko chce. Podoba mi się bezpośredniość. Jest bardzo podobna do ciebie, chociaż – muszę przyznać – czasami mniej dyplomatyczna. - Moja żona ma rację, chociaż nieco nietaktownie - powiedział Bones. - Normalnie masz pod ręką kilkoro swoich ludzi. Czy ich nieobecność znaczy, że chcesz zachować to spotkanie w tajemnicy? - Pomyślałem, że być może ty byś tego chciał – odparł Mencheres. – Zanim jednak przystąpimy do rzeczy, może mogę wam coś zaproponować? Dom jest w pełni zaopatrzony. Założę się, że tak było. To miejsce było jakieś trzy razy większe od naszego domu, a do tego z olbrzymimi gruntami. Bones powiedział, że Mencheres trzymał u siebie personel złożony z wampirów i ghuli oraz kilkoro członków swojej linii wraz z ich żywymi przekąskami. Będąc tak starym jak on, miał naprawdę wielką świtę. Bones wybrał naprawdę starą whiskey. Ja jednak odmówiłam, chcąc jak najszybciej przejść do rzeczy. Mencheres poprowadził nas do pięknego salonu, urządzonego w męskim stylu. Znajdowały się tam skórzane sofy, obite tapicerką w ciepłym, beżowym kolorze oraz wielki, kamienny kominek. Na dębowej podłodze leżały ręcznie tkane dywany. Kiedy Mencheres usiadł naprzeciwko nas, jeden z psów podszedł do niego i ułożył się przy jego stopach. W jednej dłoni Bones trzymał szklankę, a drugą objął mnie za ramiona. - Smakuje ci whiskey? - spytał Mencheres. - Na miłość Boską, powiedz w końcu, co to za propozycja! – wybuchłam. Z jego psychicznymi zdolnościami pewnie i tak słyszał już, jak w myślach go poganiam. Chłodne palce zacisnęły się na mojej dłoni. - Nie mogę nic na to poradzić – powiedziałam bardziej Bonesa niż Mencheresa. – Słuchaj, niezła jestem we flirtowaniu z nieumarłymi i zabijaniu ich, albo po prostu w zabijaniu ich. Ale nie w owijaniu w bawełnę. Z jakiegoś powodu Mencheres chciał, byśmy tu przylecieli, a z pewnością nie było nim pytanie „czy smakuje ci whiskey”. Bones westchnął. - Panie, gdybyś był tak uprzejmy… Machnął ręką, wskazując na resztę zdania, które zawisło w powietrzu. Posłuchajmy. Mencheres pochylił sie do przodu, wbijając spojrzenie swoich stalowych oczu w brązowe Bonesa. 68

- Bones, proponuję ci trwałe powiązanie naszych linii. Jeśli zgodzisz się na ten sojusz, dam ci ten sam dar, który sam kiedyś otrzymałem. Moc. Wow. Z pewnością się tego nie spodziewaliśmy. Bones zamyślony zaczął stukać palcem w brodę. Wampirza polityka z reguły budziła we mnie niepokój, a myśl o trwałym sojuszu z tym konkretnym, mega strasznym wampirem nie budziła we mnie szczęścia. Musiało się coś za tym kryć. Jakoś nie wydawało mi się, by Mencheres złożył taką propozycję z czystej wspaniałomyślności. Bones wydawał się myśleć to samo. - Chcesz połączyć nasze linie i dać mi dodatkową moc? Dlaczego mam wrażenie, że jest coś, czego mi nie mówisz, Panie? Twarz Mencheresa była niewzruszona. - Nadchodzi wojna, widziałem ją. Z twoją nową mocą i naszymi połączonymi liniami będziemy mieć większą szansę, by ją wygrać. - Widziałeś ją? – spytałam. – Czy widziałeś ją? Poza zdolnością czytania w myślach każdej osobie, która miała puls, Mencheres był również znany ze swoich wizji. Miewał przebłyski przyszłości i takie tam. Nie byłam pewna czy w to wierzyć – może Mencheres przez cały czas grał niczym na loterii? – jednak Bones wierzył w jego zdolności, a przecież znał go od wieków. - To pewne - odparł Mencheres beznamiętnie. Bones wciąż rozmyślał. Milczałam – to była jego decyzja. To on znał Mencheresa przez całe swoje nieumarłe życie. Byłam daleko od wyrażania swojego sprzeciwu tylko dlatego, że Mencheres budził we mnie przerażenie. Po długim namyśle Bones skinął głową. - Zrobię to. Wiedziałam, że Mencheres usłyszał, kiedy pomyślałam: O żesz. Jednak nie skomentował tego. Wstał tylko i objął Bonesa. - Przypieczętujemy nasz sojusz w następnym tygodniu. Do tego czasu nie rozmawiaj o tym z nikim, oprócz tych, którym ufasz najbardziej. Mencheres puścił Bonesa i chłodno się do mnie uśmiechnął. - Teraz możesz już iść, Cat. Dom, w którym Mencheres zdecydował się przeprowadzić uroczystość na cześć nadchodzącego sojuszu, w pewien sposób miał dla mnie sentymentalne znaczenie. Był to ten sam dom, w którym poznałam Iana, kiedy próbował zaszantażować mnie, bym do niego przystała. Zamiast tego jednak związałam się z Bonesem. Najwyraźniej posiadłość należała do Mencheresa, a Ian po prostu skorzystał z niego tamtej nocy. A skoro mowa o Ianie… Jako stwórca Bonesa, dostał zaproszenie na dzisiejszą uroczystość. Bones również sprowadził wszystkich członków swojej linii. Było to 69

dobrze ponad dwieście wampirów, nie licząc wszystkich ghuli, nad którymi przejął panowanie, a których była kolejna setka. Bez wynajęcia stadionu Mencheres nie mógł pomieścić tu swoich bezpośrednich potomków. Dlatego tez poziom mocy i pierwszeństwo zadecydowało o tym, kogo zaprosić. Aby rozsławić zawiązywany sojusz, było również obecnych kilkoro wysokich rangą wampirów z innych linii, z których nie wszyscy byli przyjaźnie nastawieni. Wiele rzeźbionych kanap, pamiętnej nocy ustawionych wokół areny, teraz było wyniesionych. Zebranych było zbyt wielu ludzi, by pozwolić na zajęcie tak dużej przestrzeni. Praktycznie pomieszczenie to było puste, z zaledwie kilkoma krzesłami i kanapami zarezerwowanymi dla ścisłej elity. W przypominającym arenę centrum sali nie było jednak żadnych siedzeń. Wszyscy będziemy stali. Była to największa liczba nieumarłych, jaką kiedykolwiek widziałam. Moja skóra niemal tańczyła od promieniującej z nich energii. Do naszego oddziału ochrony weszli Spade, Tick Tock, Rattler, Zero i około dwunastu innych, mniej-więcej znajomych mi wampirów. Może i zapomniałam ich imiona, lecz nie ich poziom mocy. Nawet w pokoju wypełnionym ponad połową ludzi należących do Bonesa i Mencheresa, nasza eskorta wręcz iskrzyła niewypowiedzianym ostrzeżeniem. Cieszyłam się, że weszłam do tej grupy, a nie spotkałam się z nimi w walce. W starciu z nimi byłabym niczym królik na autostradzie – szybko stałabym się padliną. Kiedy weszliśmy na podwyższenie, odniosłam wrażenie, że znalazłam się właśnie na ringu bokserskim. Wszyscy podzieleni byli na stronę Mencheresa i stronę Bonesa, przy czym wszyscy milczeli. Nawet widzowie zostali uciszeni. Wtedy Mencheres wyszedł na środek i zwrócił się w stronę zwróconych do niego twarzy. Miał na sobie białą, egipską tunikę, którą w pasie trzymał pas. Gotowa byłam założyć się o wszystko, że wykonany był z czystego złota. Jego ramiona zdobiła jeszcze większa ilość złotych obręczy, a blada skóra połyskiwała złociście. Musiał chyba obsypać się cennym pyłem. Z rozpuszczonymi, długimi włosami, powstrzymanymi jedynie zdobiącą jego czoło koroną z lapis-lazuli, wyglądał jakby zszedł właśnie z fresku w grobowcu faraona. Do diabła, może i widniał na którymś z malowideł w grobowcu któregoś egipskiego króla. - Wszyscy jesteście tu, by być świadkami mojej deklaracji lojalności w sojuszu, który zerwie jedynie śmierć. Od dzisiejszego wieczora obiecuję, że każda osoba należąca do linii Bonesa jest również moja, tak jak wszyscy moi ludzie są teraz jego. Na dowód moich słów przypieczętuję ten sojusz krwią. Jeśli w jakikolwiek sposób dokonam zdrady, poniosę za to karę. Crispin, który nadałeś sobie imię Bones, czy przyjmujesz moją ofertę połączenia naszych linii? Bones uścisnął moją dłoń, po czym wszedł na platform i stanął obok pierwszego wampira. - Tak, przyjmuję ją. 70

Mencheres zamilkł, być może dla większego dramatyzmu. - A co oferujesz na dowód swoich słów? Głos Bonesa był silny. - Dowodem niech będzie moja krew. Jeśli dokonam zdrady, poniosę za to karę. W normalnych okolicznościach nacięliby sobie dłonie, uścisnęli je w formalnym geście i na tym skończyli. W gruncie rzeczy było to podobne do wampirzej ceremonii ślubnej. Jednak tutaj chodziło o coś więcej niż sądzili nasi goście. Wszyscy obecni wiedzieli, że Bones i Mencheres łączyli swoje linie, jednak nie wiedzieli o bonusie - wymianie mocy. Tylko my, zgromadzeni na platformie, nie okazaliśmy zaskoczenia, gdy Mencheres zrezygnował z tradycyjnego przecięcia dłoni, zamiast tego nachylając się do szyi Bonesa. Ze strony obserwatorów doszła fala okrzyków. Zdaje się, że zrozumieli, co się właśnie działo. Trzy rzędy wyżej Ian przeklął szczerze, na co uśmiechnęłam się. Czyżby ktoś poczuł się znieważony? Ian nie był jedyny. Ze strony ludzi Mencheresa rozległo się więcej niezadowolonych głosów. Byli to ci, którzy sami mieli nadzieję kiedyś otrzymać ten dar. Właśnie dlatego mieliśmy ze sobą straż. Na wypadek, gdyby ktoś – albo grupa ktosiów – posunęła się poza słowne uwagi. Mencheres zignorował wszystkich i dalej pił z szyi Bonesa. Kiedy w końcu go puścił, zobaczyłam jak Bones lekko słania się na nogach. Wypicie krwi z wampira osłabiało go, a sądząc po wyglądzie Bonesa, Mencheres najadł się do syta. - Moje słowo, przypieczętowane krwią - wychrypiał Bones. – Z własnej woli danej i przyjętej. Wtedy Mencheres w geście zaproszenia przechylił na bok głowę, a Bones zatopił kły w gardle wampira. Teraz było inaczej niż wtedy, gdy pił Mencheres. Coś w powietrzu zmieniło się. Po pomieszczeniu przelała się niewidzialna fala mocy. Dwie postacie w centrum platformy zdawały się iskrzyć i zaczęłam pocierać ramiona, jakby porażona prądem. To właśnie to – wymiana mocy. Bones powiedział mi, że Mencheres musiał zrobić to dobrowolnie, przekazując swoją zgodę w krwi. Nikt nie mógł ukraść mu mocy, pijąc po prostu jego krew. Gdy na to patrzyłam, skóra egipskiego wampira zaczęła lśnić dziwnym, wewnętrznym światłem, jak gdyby milion gwiazd zaczęło świecić z jego wnętrza. Nad nami rozległ się odgłos przeklinania i przepychanki. Ktoś albo próbował wywołać bójkę, albo uciec. Spade warknął polecenie, a z dachu – niczym pająki zeskoczyły niewidoczne dotąd wampiry. Wskoczyły w sam środek niewielkiej bójki, a hałasy, jak szybko wybuchły, tak równie szybko ucichły. Bones wciąż jednak pił, ignorując wszystko wokół niego. Coraz pewniej też stał na nogach. Wiedziałam, że krew Mencheresa nie odżywiała go, lecz z każdym łykiem spijał z niego moc. To migoczące światło ze skóry Mencheresa przeszło na 71

ciało Bonesa z taką samą łatwością, jak piasek chłonął słoną wodę. Był to piękny, a jednocześnie przerażający widok. W powietrzu zaczął rosnąć szum, który w jednej chwili zmienił się we wrzask. Instynktownie zakryłam dłońmi uszy, a Bones, nagle osłabiony, chwiejnie zrobił krok do tyłu. Doskoczyłam do niego i złapałam go, po czym opadłam z nim na ziemię. Mencheres wyglądał lepiej, lecz nie za bardzo. Dwóch z jego ludzi złapało go pod ramiona, gdy niemal nieprzytomny zwiesił głowę. Trzymałam Bonesa na kolanach. Nasza straż ustawiła się wokół nas w ochronnym kręgu z ostrzeżeniem, że każdy, kto się do nas zbliży, zostanie zabity. To nie była przesada. Wszyscy obwieszeni byli srebrem. Ja również – pod moją czerwoną sukienką miałam przyczepionych mnóstwo noży. Mencheres oprzytomniał nieco. - Moja krew, z własnej woli dana i przyjęta, jako dowód moich słów – powiedział, po czym zatopił kły w człowieku przyprowadzonym do niego specjalnie w tym celu. Odwróciłam wzrok, głaszcząc twarz Bonesa i czekając, aż się obudzi. Kilka minut później Bones otworzył oczy. Zanim jeszcze uniósł powieki, nagły przypływ energii, który wcześniej przyprawił mnie o dreszcz, zdradził jego przebudzenie. Nagle odniosłam wrażenie, że Bones jest mi obcy. Wibrująca moc, która normalnie sączyła się z niego, teraz nie tylko wzrosła. Jej poziom wciąż się zwiększał, aż miałam wrażenie, że rozsadzi Bonesa w moich ramionach. W następnej chwili położył swoją dłoń na mojej, na co szarpnęłam ręką. Miałam wrażenie, jakbym wsadziła dłoń w gniazdko elektryczne. - Do diabła, słonko, czuję się zupełnie inaczej - powiedział. Niepewnie na powrót położyłam na nim dłoń. - Wszystko w porządku? Było to niemal głupie pytanie, gdy jego moc niemal wywoływała iskry na mojej skórze, lecz nie mogłam się powstrzymać. Skinął głową i ponownie otworzył oczy. - Jak najbardziej. W gruncie rzeczy nigdy nie czułem się lepiej. No, oprócz tego czasu, kiedy byliśmy sami. Świnia. Teraz wiedziałam, że był tym samym mężczyzną, w którym się zakochałam. Bones mógł mieć większą moc, lecz inaczej w ogóle się nie zmienił. Poczułam niemal ulgę na myśl, że wciąż myślał kroczem. - W takim razie złaź ze mnie. Twój łokieć wbija mi się w nerkę… Coś w jego twarzy sprawiło, że zamilkłam w pół zdania. - No co? – spytałam. - Czy ty właśnie nazwałaś mnie świnią? Zamarłam. Czyżbym powiedziała to na głos? - Do diabła, nie zrobiłaś tego! – odpowiedział za mnie, jednym szybkim ruchem zrywając się na nogi. 72

Dobry Boże, on również teraz potrafił czytać w myślach? Było to coś, czego żadne z nas wcześniej nie przewidziało. Bones pomógł mi wstać i pocałował mnie. Z jego ciała wydobywało się tyle czystej energii, że niemal poczułam ból, kiedy wsunął język w moje usta. Potem jednak poczułam się dobrze. Bardzo, bardzo dobrze. - Cii – wyszeptał, kiedy odsunął wargi. Wiedziałam, skąd ta tajemniczość. Znajdowaliśmy się w mieszanym towarzystwie, a jeśli wrogowie Bonesa nie wiedzieli, że potrafił czytać myśli, nie będą się martwili, że zostanie to użyte przeciwko nim. Nic nie powiem. Ale ty i ja będziemy musieli o tym porozmawiać, bo nie możesz po prostu wchodzić w moje myśli, kiedy tylko będziesz ciekawy. - Achh! Krzyknęłam cicho, gdy wbił kły w moją szyję. Matko Boska, kolana aż ugięły się pode mną. Bones podtrzymał mnie, kiedy w następnej sekundzie całkiem osłabłam. Od początku planowaliśmy, że po wszystkim napije się ze mnie. Nawet teraz, kiedy był naszprycowany wampirzą superkrwią, nie odżywiła go ona. Mogła to zrobić jedynie ludzka krew, a moja wciąż się do takich zaliczała. Jednak to nie szok jego nagłego ugryzienia tak mnie zaskoczył. Nie, to przez fale czystego erotyzmu, które pulsowały w moim ciele z każdym jego łykiem. Do diabła, nigdy wcześniej tak się nie czułam. On wydawał się odczuwać podobnie. Bones uniósł głowę, lecz nie puścił mnie. Cieszyłam się z tego, gdyż bałam się, że upadnę. Dzięki Bogu, że przestał pić ze mnie w tym momencie. Chyba zapadłabym się pod ziemię, gdybym miała orgazm na oczach tysiąca ludzi. I tak było wystarczająco źle, że wszyscy widzieli jak bardzo spodobał mi się fakt zamiany mojej szyi w słomkę. Jak na razie jednak nie zamierzałam prosić nikogo o papierosa. - Nie wstydź się – powiedział cicho Bones. – Za każdym razem, kiedy z ciebie piję, czuję podobnie. Wkrótce tutaj skończymy, Kotek, skoro wszystkie formalności już załatwione. Wciąż mnie obejmował, gdy obrócił się do Mencheresa. Egipcjanin również doszedł do siebie po posiłku, chociaż gotowa byłam się założyć, że nie czuł takiego podniecenia. Obaj chwycili swoje dłonie, po czym zwrócili się w stronę zebranych. - Nasz sojusz został przypieczętowany – powiedział oficjalnie Mencheres. Bones był jednak dużo bardziej swobodny. - To przyjęcie. Rozkręćmy je.

73

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY Bones, który jak zwykle popadł w paranoję na punkcie mojego bezpieczeństwa, stał przyklejony do mojego boku. Był przeświadczony, że jeden z gości był tajemniczym sponsorem Maxa. Nie miałam nic przeciwko takiemu zachowaniu z dwóch powodów. Po pierwsze, mógł mieć rację. Było tu od diabła nieumarłych ludzi, a kto wiedział ilu z nich było prawdziwymi sojusznikami? Drugi powód był bardzo prosty. Pulsowanie jego nowej mocy na mojej skórze było prawdziwą pieszczotą. Jednak kiedy nagie kobiety i mężczyźni weszli do pomieszczenia, by zmieszać się z towarzystwem, stanęłam jak wryta. Bones roześmiał się, słysząc pytanie w moich myślach lub odczytując je z mojej twarzy. - To przekąski, Kotek. Widzisz ten lśniący pył, którym są pokryci? To specjalna mieszanka, również jadalna. Widzisz tych z dodatkowymi ramionami? Nie mają żadnych defektów genetycznych. Te ramiona to tylko luksusowe przekąski w kształcie kończyn, które zostały do nich doczepione. Ghule również muszą jeść. Z niedowierzaniem patrzyłam, jak jedna z tych osób usiadła na kolanach któregoś wampira i nadstawiła mu swoją szyję. W tym samym czasie jakiś ghul spokojnie wgryzł się w coś, co okazało się fałszywą ręką wyrastającą z jej klatki piersiowej. Fuj! W końcu odzyskałam głos. - To najbardziej chora wersja przystawek, jaką kiedykolwiek widziałam. Jak nakłoniliście wszystkich tych ludzi, by się na to zgodzili? Zryliście im umysły? Prychnął. - Absolutnie. To ochotnicy, słonko. Niektórzy z tych ludzi należy do Mencheresa 5 lub do mnie, a reszta to groupies , z braku lepszego słowa. Ludzie, którzy wiedzą o istnieniu wampirów i ghuli i mają nadzieję, że jakiś miły nieumarły koleś któregoś dnia ich zmieni. Oczywiście, to się zdarza. Inaczej nie oblegaliby nas tak tłumnie. Niektórzy z nich oferują coś więcej niż tylko łyk napoju, ale to ich wybór. Ja tego nie wymagam. Och, także byli i posiłkiem, i rozrywką. Jakże zmieniło się moje życie. Oto stałam tu, będąc jedną z gospodarzy wieczorku typu „pieprz i gryź”, na cześć sojuszu między Bonesem a najwyższym rangą wampirem. Co będę robiła później, przewodziła orgii? 5

groupie - miłośniczka zespołu muzycznego, za którym podąża w poszukiwaniu erotycznej lub emocjonalnej bliskości.

74

Bones chwycił moją dłoń. - Na moment wyślizgniemy się stąd - wyszeptał, ciągnąc mnie w kierunku pobliskiego gabinetu. Kiedy minęliśmy rząd sięgających od podłogi do sufitu regałów z książkami, Bones pociągnął za ukrytą dźwignię. Po sekundzie moim oczom ukazało się wąskie przejście. - Sekretny tunel? - spytałam. – Jakże w stylu „maski i szpady”. Uśmiechnął się. - Ach, jesteśmy na miejscu. W końcu sami. „Na miejscu” okazało się być pustym pokojem bez okien. Jedynie w suficie znajdował się lufcik, który nie miał więcej niż metr kwadratowy. - Prowadzi na dach, bez konieczności przechodzenia przez strych - wyjaśnił. – Szybka droga ucieczki, gdyby zaszła taka potrzeba. Poza tym ten pokój ma betonowe ściany, więc przedostaje się stąd o wiele mniej dźwięku. Znaczyło więc to, że mogliśmy rozmawiać i mieć pewność, że nikt nas nie podsłucha. - Możesz teraz czytać mi w myślach - powiedziałam. - Boże, Bones, to mnie trochę przeraża. - Powiedziałbym ci, że nie będę ich słuchał, ale to było by kłamstwo. Jesteś zbyt blisko mnie, byś mogła je całkowicie zablokować. Poza tym nie zrobiłbym tego, nawet gdybym mógł. Chcę wiedzieć o tobie wszystko, Kotek. To, co mi pokazujesz oraz to, co chciałabyś zachować w sekrecie. Nie mogłam się z nim spierać. Gdyby mnie dano taką samą moc, wykorzystywałam ją w podobny sposób. Mencheres powiedział, że moc Bonesa wzrośnie, lecz nie wspomniał nawet słowem, że nabędzie on również nowych umiejętności. Zastanawiałam się co jeszcze w nim się zmieniło. - Mam ostrzejszy wzrok i bardziej wyczulony słuch – odpowiedział mi Bones. – No i oczywiście czuję też niewiarygodną siłę. A co do pozostałych rzeczy, to… poczekamy, zobaczymy. - Wciąż nie wiem, co o tym sądzić. – Było to naprawdę dziwne uczucie, kiedy odpowiadał na moje pytania, zanim nawet zdążyłam je zadać. Bones wpatrywał się badawczo w moją twarz. - Nie zmieniłem się, słonko. Zmieniły się tylko moje zdolności. Wierzysz mi? Zapewne usłyszał odpowiedź zanim jeszcze powiedziałam ją na głos, ale i tak to zrobiłam. - Tak. Zanim wróciliśmy na wątpliwą zabawę, Bones dał mi kilka kropel swojej krwi, by uzupełnić poziom tej, którą ze mnie wypił. Poczułam się niemal pijana, jakbym wlała w siebie kilka butelek napoju energetycznego. Don będzie fikał koziołki, kiedy dostanie wyniki tygodniowej porcji jego krwi. Tate był po drugiej stronie sali. Napotkał mój wzrok i dwa razy potarł nos. Widząc to zesztywniałam. Ten gest oznaczał, że mieliśmy kłopoty. W następnej 75

sekundzie odwrócił się, by nikt nie zorientował się, że wymieniono jakąkolwiek wiadomość. To był właśnie moment, kiedy nowe telepatyczne zdolności Bonesa okazały się być przydatne. Coś się dzieje, Tate coś znalazł. Jeśli macie coś takiego jak tryb całkowitego zamknięcia tego miejsca, to teraz był by najlepszy moment, by go zastosować. Bones ruszył w stronę Mencheresa, trzymając mnie tuż przy sobie, gdy przebijaliśmy się przez tłum. Żaden z nich nie powiedział nawet słowa. Być może Mencheres również usłyszał moje milczące ostrzeżenie, ponieważ skinął nieznacznie głową i wskazał na stojącą nieopodal straż. W tym momencie rozpętało się piekło. Idący w naszym kierunku wampir wybuchł. Po prostu eksplodował w fontannie krwawych części ciała. W następnej sekundzie kolejne trzy rzuciły się na nas z samobójczą szybkością. Bones rzucił mną przez salę do Tate’a, niczym zawodnik rugby piłką. Tate rzucił się do przodu i, jak się okazało, zrobił to w odpowiednim momencie. Wybuch zmierzających w naszą stronę wampirów niemal mnie ogłuszył. Tate złapał mnie, używając własnego ciała jako tarczy przed wybuchającymi ludźmi i nieludźmi, którzy wydawali się zewsząd nas otaczać. Kolejnych dwoje z żyjących przekąsek zapłonęło niczym fajerwerki, opryskując płomieniami i iskrami wszystkich wokół, którzy mieli wystarczająco dużo szczęścia, by nie zginąć od razu. Przechyliłam się przez ramię Tate’a i zaczęłam wierzgać nogami, kiedy ruszył do drzwi. - Do cholery jasnej, puszczaj! - Nie rozumiesz – mruknął ponuro Tate i uderzył mnie łokciem w głowę na tyle mocno, że oszołomiona na moment zamarłam. Po chwili jednak zaczęłam ponownie się wyrywać, gdy przepychał się do wyjścia przez tłum ludzi. Każde z nich strzeżone było przez ludzi Bonesa lub Mencheresa, lecz puścili nas, na wykrzyczane polecenie Bonesa. Słysząc jego głos niemal osłabłam z ulgi. Wciąż jednak żył. Tate zasłonił dłonią moje usta i nie puścił nawet wtedy, gdy go ugryzłam. W pozycji, w jakiej mnie niósł, przerzuconą przez ramię niczym worek ziemniaków, było to najgorsze, co mogłam mu zrobić. Zatrzymał się dopiero, gdy znaleźliśmy się na środku trawnika przed domem. - Puść moją rękę, muszę tam wracać – niemal warknął na mnie, upuszczając mnie na ziemię. Przestałam go gryźć i natychmiast zaczęłam wrzeszczeć. - Co do cholery, Tate! Myślisz, że będę tu sobie tak stać, kiedy tam wszyscy eksplodują… - Tam jest bomba, Cat. Całe to miejsce zaraz wybuchnie. Zszokowana zamilkłam na chwilę, po czym ponownie ruszyłam w stronę drzwi. Tate uderzył mnie mocno, zmuszając do cofnięcia się. 76

- Nie mam czasu, by to wyjaśniać - rzucił. – Ale zamierzam wszystkich stamtąd wyprowadzić. Nawet twojego wampirzego kochanka. Jeśli tylko zobaczysz Talismana, złap go. Jest w to zamieszany. Pilnuj terenu, Cat. Rzucił się z powrotem do wnętrza, a ja zaczęłam walczyć z dylematem czy nie zrobić tego samego. Wszystko we mnie wręcz krzyczało, by wrócić do środka i powiedzieć Bonesowi o bombie. A co, jeśli Tate nie dotrze do niego na czas? W myślach krzyczałam do niego, by go ostrzec, jednak w panującym chaosie nie miałam pojęcia czy mnie usłyszy. Decyzję podjęłam, kiedy mój wzrok padł na trzy postacie, skradające się po dachu. Och, mieliśmy tu szczury uciekające ze statku, tak? Zderzyłam się z nimi w powietrzu, impetem mojej szybkości wgniatając ich w ścianę. Zanim na nich wpadłam, miałam jedynie ułamek sekundy, by ich zidentyfikować. Gdy tylko to się stało, wiedziałam kogo najpierw załatwić. Każdy z dwóch mniej ważnych wampirów dostał garścią sztyletów, po czym huknęłam głową Talismana o kamienny mur. Nie zabiłam go, lecz porządnie oszołomiłam. Odzyskał przytomność i natychmiast wpadł w szał. Talisman był wysokim rangą wampirem i nie zamierzał poddać się bez walki. Zaczęliśmy toczyć się po trawie, każde z nas bezustannie atakując drugiego. Wkrótce byłam pokryta śladami bezładnych ugryzień i zadrapań, gdzie jego zęby przecięły mi skórę, lecz nie zdołały jej chwycić. Zamarł dopiero w chwili, kiedy wbiłam mu w serce nóż. Wtedy trąciłam nieco ostrze, a na moją twarz wypłynął złośliwy uśmiech. - Jeden mój ruch, a będziesz kawałkiem suszonej wołowiny. Gdybym była tobą, leżałabym absolutnie nieruchomo. Jednak on nie był mną. - Nie zrobią ze mną tego, co z twoim ojcem – powiedział. W następnej sekundzie udowodnił swoje słowa i całym swoim ciężarem naparł na mnie, rozrywając swoje własne serce. - Szlag! – krzyknęłam i zrzuciłam go z siebie. Nie miałam czasu na rozpaczanie nad śmiercią Talismana. Drzwi do posiadłości otworzyły się i wybiegła z niej grupa wampirów i ghuli. Prowadziła ich straż. Było ich tak wielu, iż miałam wrażenie, jakby ewakuowało się mrowisko. Jednak żadna z twarzy nie należała do Bonesa. Zobaczyłam Annette wśród tłoczących się istot i chwyciłam ją za ramię. - Gdzie jest Bones? Dlaczego go tu nie ma? On wie, prawda? Nie powiedziałam „o bombie”, gdyż nie chciałam wzbudzać w ludziach paniki, gdyby jeszcze o tym nie wiedzieli. Annette wyglądała na wyczerpaną, jakby straciła swoje zwyczajne opanowanie. - Wciąż jest w środku. Nie wyjdzie stamtąd, dopóki nie wyprowadzi wszystkich swoich ludzi i nie znajdzie innych, zamieszanych w ten spisek. - Och, nie. Nie zrobi tego! Annette szarpnęła mnie za ramię i nie puściła. 77

- Crispin kazał mi zatrzymać cię tutaj – uparła się, ciągnąc mnie do tyłu. Pomijając wszystko inne, to, co zrobiłam w następnej chwili sprawiło mi niewiarygodną przyjemność. Było to płytkie z mojej strony, ale prawdziwe. Obróciłam się gwałtownie i uderzyłam ją w twarz tak mocno, że upadła na ziemię. W jej czaszce zauważyłam dość duże wgłębienie. Ze strony praktycznej, puściła moje ramię. Widzicie? Nie wszystko było dla zabawy. Kiedy ruszyłam w stronę domu, niemal przewróciłam się o Spade’a. - Nawet nie myśl, żeby mnie zatrzymać – ostrzegłam go, dla podkreślenia moich słów chwytając w dłoń kilka noży. Nawet na nie nie spojrzał. - Musisz iść ze mną, wyciągnąć stamtąd Crispina. Tate również wciąż jest w środku. Tak na oko mamy jakieś cztery minuty. Cztery minuty! Wampiry mogły przeżyć niemal wszystko, jednak rozerwanie ciała na kawałki nie było jedną z tych rzeczy. Strach sprawił, że zrobiłam się nieostrożna i rzuciłam się w stronę budynku. Spade biegł tuż przy mnie, dotrzymując mi tempa. Byliśmy już w opuszczonym hallu, kiedy na mnie skoczył. Wzrokiem przeszukiwałam narożniki pomieszczenia, szukając wszelkiego rodzaju zagrożenia, i nie spodziewałam się go ze strony mężczyzny obok mnie. Pięścią uderzył mnie w głowę, co całkowicie mnie zaskoczyło. Wszystko, co pamiętam, to że w jednej chwili zerkałam w ciemny korytarz, a w następnej przed oczami pojawiły mi się gwiazdy i wszystko ogarnął mrok. Kiedy otworzyłam oczy, leżałam na trawniku jakieś sto metrów od domu. Spade wciąż nie wypuszczał mnie z żelaznego uścisku. Nawet jego nogi splecione były z moimi. - Ty zdradliwy sukinsynu – wykrztusiłam, bezskutecznie próbując mu się wyrwać. Spade uśmiechnął się do mnie ponuro i chwycił mnie jeszcze mocniej. - Przykro mi, aniołku, ale Crispin zabiłby mnie, gdybym pozwolił, żeby coś ci się stało. Na dachu dostrzegliśmy jakiś ruch. Ponieważ jednak Spade na wpół na mnie leżał, nie widziałam kto – lub co – to było. - Czy to on? – spytałam z desperacją. Spade wygiął szyję, by spojrzeć w tamtą stronę. - Nie… Jego słowa przerwał wybuch, który w jednej chwili rozświetlił niebo. Błysk był tak jasny, jakby to sam Pan Bóg włączył światło. Krzyknęłam i zaczęłam się wyrywać mimo tego, że Spade przewrócił mnie na ziemię i przykrył własnym ciałem. Leżałam z twarzą wciśniętą w ziemię, a dookoła nas zaczęły spadać głazy. Musiały to być fragmenty domu, które teraz spadały na nas niczym deszcz. Dym wciskał mi się w gardło, pomimo tego, że miałam twarz schowaną w piachu. 78

Spade nie ruszał się przez kolejne kilka minut, ignorując groźby, które udało mi się wykrztusić. Pozwolił mi usiąść dopiero wtedy, gdy ucichł hałas spadających kamieni, jednak wciąż mnie nie puszczał. Wampiry i ghule tłoczący się na trawniku nie zaczęły krzyczeć na widok eksplodującego domostwa. Wyglądali na skonsternowanych, ale nie w szoku. - Charles, pomóż mi z nimi. W kłębach wirującego dymu nagle pojawił się nad nami Bones. Z ulgi na jego widok niemal się rozpłakałam. Cały pokryty był sadzą i był nagi w miejscach, gdzie koszulę i spodnie wypaliły płomienie, a we włosach miał osmalone pasma. W ramionach trzymał troje innych wampirów. Upuścił ich na ziemię, kiedy tylko wylądował. - Trzymajcie tych dwóch. Cholerne sukinsyny – burknął i kopnął jednego z nich. Trzeci podniósł się i potrząsnął głową, jakby chciał pozbyć się oszołomienia. To był Tate. Dzięki Bogu, udało mu się wydostać. Spade w końcu mnie puścił, a Bones uklęknął obok mnie, na co natychmiast rzuciłam mu się na szyję. - Tak się cieszę, że nic ci nie jest… I, do diabła, żebyś nie ważył mi się ponownie kazać przyjaciołom, by mnie powstrzymywali! Bones roześmiał się. - Możemy później się o to pokłócić? Wciąż mamy pewne sprawy do załatwienia. – Następnie odsunął mnie od siebie i spojrzał mi w oczy. – Co ci się stało? Wyglądasz, jakby ktoś cię nieźle urządził. Wziął jeden z moich noży i naciął sobie dłoń. Zlizałam jego krew i natychmiast poczułam, jak ból w mojej głowie znika. - A Juan i Cooper? Nic im nie jest? - spytałam starając się dostrzec ich w tłumie. - Słyszę ich – odpowiedział mi Tate. – Nic im nie grozi. Bones rzucił mu ostre spojrzenie. - Skąd wiedziałeś o tym, co ma się wydarzyć? Oczy Tate’a zalśniły zielenią. - Kiedy ty i Cat gdzieś zniknęliście, podszedł do mnie ten skurwiel, Talisman. Powiedział mi, że słyszał, że kocham Cat i zaoferował, że da mi szansę na to, bym zdobył ją tylko dla siebie. Wszystko co miałem zrobić to upewnić się, że zostaniecie w budynku po tym, jak ciała zaczną eksplodować. Talisman zgadł, że będziesz chciał wynieść Cat jak najdalej od wybuchających petard. Miałem więc wydostać ją stamtąd, po czym ratować swój własny tyłek. Proste: ty umierasz, a Żniwiarz potrzebuje pocieszenia. Muszę powiedzieć, że cholernie mnie to kusiło. - Wiem, że nigdy byś tego nie zrobił, Tate – powiedziałam natychmiast. – Jesteś zbyt dobrym człowiekiem. Roześmiał się z czymś więcej niż śladem ironii. - Nie bądź taka pewna. Pewnie tego później pożałuję. Bones przez długą chwilę przyglądał się Tate’owi. Nie powiedziałam na głos czegoś oczywistego – nieważne jak bardzo Bonesowi również na nim nie zależa79

ło, nie zostawił Tate’a w domu na śmierć. Zamiast tego odnalazł go i uratował mu życie. Bez Bonesa, który dosłownie wyleciał z budynku, Tate by spłonął. Biorąc pod uwagę honor, byli do siebie bardziej podobni niż każdy z nich sądził. Jednak tak, jak powiedział Bones, były teraz ważniejsze sprawy. Jak na przykład dwa nieszczęsne wampiry leżące pięć metrów od nas. Spojrzałam na nich i zmrużyłam oczy. Starali się wysadzić faceta, którego kochałam? Zaraz się o tym przekonamy.

80

ROZDZIAŁ JEDENASTY Znajdowaliśmy się na najdalszym krańcu trawnika przy wciąż dymiącym domu. Nadjechała straż pożarna. Policja również, lecz tym razem Juan i Tate nie zawracali sobie nawet głowy pokazywaniem referencji. Nie wtedy, gdy wokół było mnóstwo wampirów mogących zahipnotyzować ekipy ratowników, by najpierw ugasili pożar, a pytania zadawali… cóż, nigdy. Właśnie dlatego nikt z policji nie reagował, gdy w pobliżu rozlegały się krzyki sześciu podpalaczy. Pozostałą ich czwórkę otoczono, kiedy ci przyniesieni przez Bonesa – po bardzo długich i bolesnych naciskach – wyłowili ich z tłumu. W tym czasie, z oczywistych powodów, zabroniono wszystkim gościom opuszczenia tego terenu, nie zważając na liczne protesty. Po dwóch godzinach takiego „przesłuchania” dowiedzieliśmy się, że architektem całego zamachu była wampirzyca o imieniu Patra. Okazało się również, że to właśnie ona była tajemniczą sponsorką Maxa. Nie miałam jednak pojęcia kim była, ani dlaczego chciała mojej śmierci. Kiedy tylko Bones usłyszał to imię, poderwał głowę i wbił wzrok w Mencheresa. Egipcjanin pobladł i zamknął oczy w wyrazie czegoś, co nazwałabym bólem. - Niech zgadnę - powiedziałam, dostrzegając ich reakcję. – Mówimy o naprawdę starej i potężnej wampirzycy. Mam rację? Bones ponownie na mnie spojrzał. - Tak. Ma ponad dwa tysiące lat i jest naprawdę wysokiej rangi. Mencheres, wiesz co to oznacza. Tunika starego wampira nie była już olśniewająco biała, a ten piękny złocisty pył zniknął pod warstwą popiołu. W tej chwili pasował jednak do wyrazu jego twarzy. Otworzył swoje stalowe oczy, a jakiekolwiek uczucia wcześniej się w nich kryły, zniknęły teraz pod kamienną maską. - Tak. To oznacza wojnę. - Ci z was, którzy nie są z naszych linii - powiedział Bones głośno – muszą teraz dokonać wyboru. Zostańcie i sprzymierzcie się z nami lub wybierzcie Patrę i odejdźcie. Tylko dzisiaj jednak będziecie mogli to zrobić. Kiedykolwiek jednak nieproszonych zobaczę was lub tych, którzy do was należą, zabiję. Mencheres stanął obok niego. - Decydujcie – powiedział tylko. Spodziewaliśmy się niektórych z tych, którzy do nas podeszli. Spade ruszył w naszym kierunku, zanim jeszcze Bones skończył mówić. Podobnie Rodney oraz kilkoro innych ważnych członków nieumarłej społeczności. Przystąpiły też do nas wampiry i ghule, których nie znałam. Zrobiły to albo z poczucia lojalności względem Bonesa lub Mencheresa, albo ze strachu przed nimi. 81

Wtedy pozostali zaczęli znikać. Kilkoro wtopiło się w mrok nocy. Ich nieobecność nie została skomentowana, ale z pewnością zauważona. Inni byli niezdecydowani, czekający, by zobaczyć ilu zostanie, a ilu odeszło nim wybrało stronę. Osobą, która najbardziej mnie zaskoczyła, podchodząc do Bonesa ze swoimi ludźmi, był Ian. Byłam pewna, że wybierze opcję rozpłynięcia się w powietrzu. Jakby nie było, w ciągu ostatnich kilku miesięcy Bones dwa razy podniósł swą pozycję. Spojrzałam na Bonesa, a przez głowę przemknęła mi jedna myśl: Nie ufam mu. W odpowiedzi Bones jedynie wzruszył ramionami. Kiedy wszystko się skończyło, po naszej stronie opowiedziało się około siedemdziesięciu procent wysokich rangą wampirów wraz ze swoimi ludźmi. Pozostałe trzydzieści wskazywało na naszych wrogów. Kto to wiedział, ilu z nich naprawdę nas popierało? Tylko czas to pokaże. Po złożeniu przyrzeczenia wszyscy opuścili ruiny domu. Miałam nadzieję, że Mencheres posiadał ubezpieczenie, gdyż w tym jednym wybuchu stracił potworną ilość cennych rzeczy. Z drugiej jednak strony nie sądziłam, by „zemsta nieśmiertelnych” dobrze wyglądała na wniosku o odszkodowanie. Mencheres, Rattler, Tick Tock i Zero towarzyszyli Bonesowi i mnie w naszej specjalnie zaopatrzonej terenówce. Samochód miał – między innymi - kuloodporne szyby, a zanim do niego wsiedliśmy, Zero sprawdził go pod kątem kolejnych bomb. Spade i Rodney zostali, by nadzorować pojmanych. Coś czułam, że dwaj pechowcy mieli przed sobą długi dzień. Kiedy odjechaliśmy już na tyle daleko, że miałam pewność, iż nie podsłuchają nas inni nieumarli, zadałam pytania, których nie chciałam wcześniej wypowiadać na głos. - Jak ta kobieta zmieniła wszystkich w petardy? Najwyraźniej ludzie zostali zahipnotyzowani, ale wampiry? Nie wydaje mi się, by to było w ich stylu. Tick Tock prowadził. Mencheres siedział obok niego, a ja i Bones zajmowaliśmy tylne siedzenie. Dobrze, że ogromny samochód posiadał również trzeci rząd miejsc, gdyż pozostałe wampiry nie musiały siedzieć nam na kolanach. - Ale prawdopodobne, jeśli trzymała ich bliskich jako zakładników i groziła ich potwornym torturowaniem, jeśli odmówią - odparł Bones. – Niewiele więcej skłoniło by wampira do zrobienia czegoś takiego. Dowiemy się jednak więcej, kiedy bardziej szczegółowo przesłuchamy tę szóstkę. Skrzywiłam się. - Boże. W takim razie nie mogę winić ich za to, co zrobili. Może nie powinieneś być dla nich taki ostry… - A czy przyszli do mnie, by powiedzieć o intrydze? – przerwał mi Bones. - Nie. Gdyby to zrobili, pomógłbym im i ich rodzinom. Jednak nie zrobili tego, wiedzieli więc o konsekwencjach. 82

Nie spierałam się z nim dalej. Wampiry kierowały się zupełnie innymi zasadami. Kiedy zaś pomyślałam, że niemal zabili Bonesa… Tak, zasługiwali na wszystko, co ich spotkało. - Skoro to zrobili… Czy naprawdę puszczono ich rodziny wolno? Bones wzruszył ramionami. - To przyniosłoby jej korzyść. W przeciwnym wypadku groźba ta następnym razem nie zadziała tak dobrze. - Nienawidzę tego bagna - powiedziałam. – Zdrada ze strony przyjaciół. Zakładnicy. Zamachowcy-samobójcy. Rodzina i przyjaciele cierpiący tylko przez to, że kochasz kogoś z przeciwnego obozu. Teraz wszystko jeszcze tylko się pogorszy, prawda? - Tak. Przez większość czasu kochałam u Bonesa jego szczerość. Czasami jednak chciałam, żeby perfidnie mnie okłamał. Westchnęłam głęboko. - To opóźni nasz ślub. Mowy nie ma, żebyśmy zorganizowali taką imprezę, kiedy dzieje się coś takiego. Zamiast tekstu „Oto panna młoda”, idąc w stronę ołtarza słyszałabym tykot wielu bomb. - Przykro mi, słonko – powiedział Bones. – Nie było by to bezpieczne. Nie było by takie, gdybyśmy zatrzymali się na najbliższej poczcie i tam wszystko odprawili, pomyślałam tępo. Natychmiast jednak skarciłam się za dziecinne zachowanie. Wielkie mi co - najwyżej urządzimy ślub kiedy indziej. Biorąc pod uwagę jak niemal zakończył się dzisiejszy wieczór, odwołany ślub powinien być najmniejszym z moich zmartwień. - Dobra. To kim jest ta cała laska, Patra? - spytałam. – To bez sensu, że posunęła się do tak skrajnych środków, by pomóc mojemu ojcu mnie zabić… po czym wysłała swojego lokaja, Talismana, by zaproponował Tate’owi wyniesienie mnie stamtąd tuż przed wybuchem. Zobaczyłam, jak Mencheres zesztywniał. - Nie, rzeczywiście nie ma. Prawda Panie? – spytał Bones. – W gruncie rzeczy, pomimo że przychodzi mi na myśl kilka powodów, dla których Patra pragnęłaby twojej śmierci – i mojej również, skoro związałem z tobą swoją linię – nie mam najmniejszego pojęcia, dlaczego chciałaby zabić moją żonę. W jego głosie pojawił się ton, przez który rzuciłam mu ostre spojrzenie… po czym odwróciłam wzrok na wampira z przodu. Chodziło tu o coś więcej. Napięcie stało się tak wyraźne, że można je było niemal kroić nożem. - Nigdy nie chodziło o Cat – odezwał się w końcu Mencheres. - Słucham? – Wściekłam się. – Kiedy ktoś chce, byś umarł, to – według mnie – jak najbardziej chodzi o ciebie. Mencheres nie odwrócił się, wciąż wpatrując się w autostradę. 83

- W takim razie mylisz się, ponieważ jest jeszcze jeden powód, by cię zabić. Max i Calibos wierzyli, że Bonesowi na tobie nie zależy. Dlatego sądzili, że wszystko co zrobią ujdzie im na sucho. Jednak Patra wiedziała, że Bones cię kocha. I to wystarczająco, by utrata ciebie stanowiła dla niego ogromną stratę. Przez to zaś stanowiłby o wiele łatwiejszy cel. Właśnie dlatego pomogła Maxowi. Bo absolutnie jej nie obchodzisz, Cat. Zabicie ciebie miało być jedynie środkiem dotarcia do Bonesa. Bones przeklął, a ja nie wytrzymałam. - Ale dlaczego? Co takiego zrobił jej Bones? – wybuchłam. Na twarzy Bonesa pojawił się ponury wyraz. Z sadzą i popiołem smugami pokrywającymi jego ciało wyglądał niezwykle niebezpiecznie. - Myślę, że najwyższy czas, byś nam wszystko wyjaśnił, Panie. - Wszyscy nienawidzą moich wizji – powiedział z rozgoryczeniem Mencheres. – Nie masz pojęcia jak to jest, kiedy bez przerwy pytają cię dlaczego nie przewidziałem trzęsienia ziemi, tsunami, wybuchu wulkanu, katastrofy lotniczej lub każdego innego zdarzenia pochłaniającego życia otaczających mnie osób. Nie mam pojęcia dlaczego wyraźnie widzę niektóre rzeczy, podczas gdy inne są zamglone, a jeszcze innych wcale nie dostrzegam. Mogę przestrzegać jedynie przed tym, czego jestem absolutnie pewny… a potem czekać i patrzeć czy mnie nie zignorują. Zamrugałam ze zdziwieniem. Tak poruszonego Mencheresa jeszcze nigdy nie widziałam. W jego królewskim wyglądzie pojawiła się poważna wyrwa i sprawiał wrażenie, jakby miał uderzyć pięścią w szybę. Tick Tock rzucił mu badawcze spojrzenie, bez wątpienia zastanawiając się czy może nie powinien się zatrzymać. - Nikt nie wini cię za to, co się stało – powiedział Bones spokojnie. – Jednak nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Nie, nie odpowiedział, jednak zrobił wszystko, by ukryć tę kwestię. Do diabła, po tym wystąpieniu sama zastanawiałam się, jakie było pytanie. Och, jasne: dlaczego ta naprawdę stara suka chciała zabić Bonesa. Skup się, Cat! - Wiele lat temu ostrzegłem Patrę co się stanie, jeśli wkroczy na pewną drogę. – Głos Mencheresa był tak cichy, że musiałam wytężać słuch, by go zrozumieć. – Całe wieki temu miałem wizję mężczyzny poślubiającego kobietę, która nie była ani człowiekiem, ani wampirem, ani ghulem. Ten sam mężczyzna później dzierżył nóż, którym zabił Patrę. Sam więc widzisz, Bones… Kiedy tylko wyszło na jaw, że Cat jest mieszańcem, a ty poślubiłeś ją u Iana, Patra wiedziała, że wszystko co jej wtedy powiedziałem właśnie się spełnia. Jedynym więc sposobem na to, by uniknąć swojego przeznaczenia, było zabicie cię. - Ty skurwielu – warknęłam z furią. – Wiedziałeś, że wszelkimi dostępnymi środkami Patra będzie chciała go dopaść i nie ostrzegłeś go. Nie zrobiłeś zupełnie nic!

84

- Kotek, oskarżanie i wewnętrzne kłótnie nie przyniosą nic dobrego – powiedział Bones, jednak również nie brzmiał na zadowolonego. – Musimy trzymać się razem. Inaczej sami wykonamy za Patrę jej pracę. Logika wdarła się w tę część mojego umysłu, która krzyczała „Giń! Giń!” w kierunku wampira z przodu. Mencheres potrząsnął głową. - Od tej nocy u Iana moi ludzie bezustannie obserwowali Bonesa. Nie robili tego jedynie wtedy, gdy byliście na misjach dla twojego wujka. Co więcej, ja… miałem nadzieję, że kiedy Patra przekona się, iż miałem rację, przestanie spiskować przeciwko mnie. Jednak po tym, co spotkało ciebie wiedziałem, że podjęła już działania. Właśnie dlatego wkrótce potem zaproponowałem Bonesowi sojusz. Myślicie, że bez niego którekolwiek z was miałoby szansę na przeżycie? Twarde słowa. Bones również spojrzał na Mencheresa dziwnym wzrokiem. - Masz cholerną rację, że zabiję Patrę za to, co zrobiła mojej żonie. Bez względu na to czy będziesz mnie błagał, bym tego nie robił. - A niby dlaczego miałby to robić? – spytałam z irytacją. – Wszystko wskazuje na to, że ona jego również chce zabić. W innym przypadku nie spaliłaby domu w nadziei, że on będzie tam razem z tobą. W gruncie rzeczy, o Potężny, dlaczego sam jej nie zabiłeś? Sam nie dasz jej rady? Mencheres zamknął oczy. To Bones odpowiedział mi na pytanie. - Jest coś, czego nie wiesz o Patrze. Wybrała swoje wampirze imię na część swojej matki, jednej z najsławniejszych władczyń Egiptu, jednak po przemianie zaledwie je skróciła. Patra jest córką Kleopatry, a Mencheres nie chce jej zabić… bo to jego żona.

85

ROZDZIAŁ DWUNASTY „Markiz” był barem dla biseksualistów, gdzie modne było sadomaso, a ludzie stanowili ogromną mniejszość. Żeby wtopić się w ten absolutnie swobodny styl, robiłam za jedną z trójkąta z Tatem i Davem. Bones równie gdzieś się tu kręcił, jednak go nie widziałam. Bez chodzenia z nim ramię w ramię i tak wystarczająco trudno było mi ukryć kim byłam. Nie żebyśmy byli tutaj, by rozkoszować się perwersyjnymi gierkami i zabawą. Mimo, że byliśmy w stanie wojny z pewną nieumarłą – bardzo sławną nieumarłą, mówiąc dokładniej – wciąż miałam robotę do zrobienia. Po całkowitym fiasku eksperymentu z Belindą Don nie znalazł jeszcze kolejnej kobiety, która mogłaby pełnić za mnie rolę przynęty. W tym klubie zaś, zgłoszono zaginięcie kilkorga ludzi. Pomimo coraz większych trudności, jakie miałam z połączeniem pracy z coraz liczniejszymi przewrotami w moim życiu, robota nie czekała na nikogo. Nawet na liczącą sobie dwa tysiące lat córkę Kleopatry. Wciąż trudno było mi się z tym zmierzyć, jednak Bones przypomniał mi, że ludzie, o których pamiętano przez setki lub tysiące lat musieli wywrzeć naprawdę piorunujące wrażenie na im współczesnych. Patrząc na to w ten sposób nic dziwnego, że niektórzy ze znanych osobistości – lub ich potomstwo, jak Patra - zostało zmienionych w wampira lub ghula. Jednak Mencheres nie tylko zmienił Patrę, lecz kilka lat później ożenił się z nią. Jeśli chodziło o nieumarłe pary, były to praktycznie błyskawiczne zaloty. A jeszcze gorsze dla niego było to, że kiedy nie mógł zmusić się do zabicia jej, ona nie miała takich zahamowań w stosunku do niego. Żeby wtopić się w tłum lokalu, musiałam przejść drastyczną metamorfozę. We włosach miałam wplecione szerokie, czarne pasma, a mój strój – jeśli można było tak powiedzieć – wyglądał jak połączenie „Ostatniego tanga w Paryżu” i „Amery6 kańskiego choppera” . Dwa skórzane okręgi przyczepione na moich piersiach przy pomocy cieniutkich łańcuszków były jedyną rzeczą, która zakrywała mnie od pasa w górę. Czarne stringi ze skóry zakrywały mi połowę pośladków, a doczepione do nich łańcuszki tworzyły coś w stylu bardzo krótkiej spódniczki. Zakończone skórzanym, nabijanym ćwiekami pasem pończochy i szpilki z czystego srebra dopełniały mojego ubioru. Były cudowne, jeśli chodziło o kopanie tyłków bandytom. Miałam tak mocny, czarny makijaż, że ja i szop pracz mogliśmy uchodzić za kuzynów. Doda6 „Amerykański Chopper” - serial dokumentalny nadawany w Polsce na kanale Discovery. Opowiada o losach firmy Orange County Choppers, produkującej motocykle; „Ostatnie tango w Paryżu” - film fabularny francusko-włoski z 1972 w reżyserii Bernardo Bertolucciego. Film wywołał skandal z powodu śmiałych scen erotycznych.

86

jąc do tego liczne skórzane paski krzyżujące się na moich ramionach byłam zdania, że ten wieczór i tak nie skończy się dość szybko. Dave i Tate byli ubrani równie ohydnie. Mieli na sobie jeszcze więcej skóry, łańcuchów i biczów. Albo personel Dona miał pod ręką kostiumy dosłownie na każdą okazję, albo ktoś będzie się grubo tłumaczył. Przy drzwiach sprawdzono czy nie mamy przy sobie broni, pomimo wszystkich tych łańcuchów. Jak zwykle przeoczono moje srebrne buty. Ukrywanie broni na widoku ponownie okazało się być niezwykle efektywne. Pospiesznie wpuszczono nas do środka, przy czym nikt nie zauważył nic podejrzanego. Cóż, niech zacznie się gra o wszystko. Tate, Dave i ja weszliśmy w głąb klubu. Widziałam już wiele, ale teraz aż zamrugałam widząc spektakl wokół mnie. Pary prowadziły się, trzymając za obroże - zupełnie jak psy. Każdy z pozostałych miał ze sobą bicz. Poczułam się, jakbym o czymś zapomniała. Przed nami rozegrała się mała bijatyka. Mężczyzna uderzył swoją partnerkę tak mocno, że na jej wargach pojawiła się krew. Gwałtownie zrobiłam krok do przodu, lecz zatrzymałam się, kiedy dziewczyna jęknęła z rozkoszy i poprosiła o kolejny cios. Fuj. Cóż, czego znów oczekiwałam? Sadomaso nie było dla delikatnych i ckliwych. Co niemal wydało mnie jako „nienormalną” była moja reakcja, kiedy spojrzałam na parkiet. Pomijając chaotyczne bicie partnerów, które zdawało się być normą, niektórzy z ludzi i ich nieumarłych kompanów nadawało wyrażeniu „zakazany taniec” całkowicie nowe znaczenie. - Wow – wyszeptał Tate. – Dosłownie pieprzą się na parkiecie. - Widzę – powiedziałam dziwnym głosem. Dave uśmiechnął się do mnie znacząco. - Juan popłacze się, że musiał zostać w vanie. Gdyby tutaj był, zacząłby krzyczeć „Konieczna jest autentyczność!”, po czym ściągnąłby spodnie. Słysząc to rozluźniłam się na tyle, że roześmiałam się. - Masz absolutną rację. No cóż chłopcy, zatańczmy. Ale trzymajcie parówki w spodniach. Mamy robotę. Przez następne pół godziny tańczyliśmy, jednocześnie przeczesując wzrokiem lokal. Jak dotąd nikt nie wyglądał na mordercę, chociaż większość była nieco ostra. Poczułam w pobliżu falę mocy. Musiałam znać Bonesa tak dobrze, że poznawałam go po samej jego aurze. Tak swobodnie, jak tylko mogłam, zerknęłam nad ramieniem Dave’a i rozejrzałam się wokół. Kiedy go odnalazłam, szeroko otworzyłam oczy ze zdumienia. Bones był bez koszuli, a wszystkie mięśnie poruszały się wspaniale przy każdym jego ruchu. I, do diabła, kiedy znalazł czas, by przekłuć sobie sutki? Pierścienie musiały być z czystego srebra, gdyż był to jedyny materiał, którego jego ciało nie 87

odrzuciłoby natychmiast. Żeby je jednak wyjąć, trzeba było naprawdę dużej siły i niezłomnej woli. Niewielkie, błyszczące pierścienie przyciągały wzrok do jego muskularnego torsu. Dopiero po długiej chwili zwróciłam uwagę na jego spodnie, lecz kiedy już to zrobiłam - zamarłam. - Nie zatrzymuj się , Cat - szepnął Dave. Ponownie zaczęłam tańczyć, jednak wciąż nie przestawałam patrzeć nad ramieniem Dave’a. Spodnie Bonesa wykonane były jedynie z długich, powiązanych ze sobą łańcuszków. Kiedy się poruszał, odkrywały fragment jego nagiej skóry i każdy widział, że nic pod nimi nie miał. Bones zauważył mój wzrok i uśmiechnął się do mnie, po czym przesunął językiem po wargach na tyle wolno, że dostrzegłam, iż nie tylko sutki sobie przekłuł. Na myśl, jak by to było poczuć ten kolczyk przy pocałunku, poczułam falę zalewającego mnie ciepła. Wtedy jednak z tłumu wyłoniła się ładna brunetka. Podeszła do Bonesa, a na twarzy miała wypisany zmieszany z zachwytem szok. - Nie wierzę, to ty! Pamiętasz mnie? Fresno, późne lata osiemdziesiąte. Oczywiście wtedy byłam człowiekiem. Przez te ciemne włosy niemal cię nie poznałam. Kiedyś byłeś blondynem… Bones spojrzał na nią wzrokiem, który mógłby zmrozić nawet stal, lecz dziewczyna nie zwróciła na to uwagi. - …byłeś tu wcześniej? Ja przebywam tu niemal cały czas i mogę pokazać ci strefę, gdzie odbywa się prywatne przyjęcie. Irytacja Bonesa natychmiast gdzieś zniknęła i uśmiechnął się do niej. - Priscilla, tak? Oczywiście, że cię pamiętam, moja droga. Mówisz, prywatne przyjęcie? Pokaż mi je. Bones pozwolił, by dziewczyna wyciągnęła go z parkietu. Tate patrzył na nich, a na jego usta wypłynął nikły uśmiech. - Nie masz tego dość? Że połowa kobiet, na które się natykacie, kiedyś miała go w łóżku? Zignorowałam go, nie spuszczając wzroku z Bonesa i Priscilli. Bones mówił jej właśnie, że byłam w jego menu na dzisiejszy wieczór, jeśli ta prywatna strefa była na tyle dyskretna, by się pożywić. - Oczywiście, że jest – powiedziała Priscilla, jednocześnie przesuwając dłońmi po jego ciele. – Teraz, kiedy jestem wampirem, wprost nie mogę się doczekać seksu z tobą. Kiedyś byłeś naprawdę niesamowity, a teraz będzie jeszcze lepiej… Zazgrzytałam zębami. Słysząc to, Tate jedynie prychnął. Priscilla przyciągnęła do siebie twarz Bonesa. Wiedziałam, że powinnam odwrócić wzrok, lecz nie mogłam się do tego zmusić. Nie mogłam jednak rzucić się na nią na środku parkietu i zmienić ją w mokrą plamę, na co tak naprawdę miałam ochotę. Gdybym to jednak zrobiła, równie dobrze mogłabym zadąć w róg i ogłosić swoje przybycie. Dlatego też tylko patrzyłam, jak Bones całuje ją z taką na88

miętnością, że poczułam, jak wbijam sobie w dłonie paznokcie. To nie jest naprawdę, tak samo, jak ty dla picu podrywasz facetów w barach, upomniałam się. Jednak ból, jaki poczułam, był prawdziwy. Zaczęłam się też zastanawiać, jak zniósłby to Bones, gdybym to ja całowała się z kimś po francusku i pozwalała sobie z innymi facetami. Przynajmniej powstrzymał jej rękę, gdy dziwka sięgnęła do jego spodni. - Wkrótce. Poczekaj, aż zjem – wymruczał do niej Bones. – Nie chcesz chyba, żeby coś mnie rozpraszało? Bones pociągnął ją z powrotem na parkiet, kierując się w stronę naszej małej grupy. - To jest William – powiedział, głową wskazując na Dave’a, który wciąż był w moich ramionach. – Reszta nie jest warta wspominania ich imion – dokończył, patrząc na mnie i Tate’a. Priscilla przesunęła palcem po jego piersi. - A jak brzmi twoje? Nigdy mi go nie zdradziłeś. Uniósł jej dłoń do ust. - Powiem ci później. Ponownie zazgrzytałam zębami, jednak nie powiedziałam ani słowa. - Chodźcie za mną - powiedziała Priscilla. – Tędy. Nareszcie jego dawna rozwiązłość na coś się przydała, pomyślałam, kiedy zbliżaliśmy się do wejścia do ukrytego pokoju. Gdybyśmy mieli sami go szukać, zmarnowalibyśmy mnóstwo czasu, gdyż ukryty był pod częścią nieczynnego baru. Wchodziło się za przepierzenie, po czym trzeba było unieść fragment lady, żeby odsłonić ukryte schody. Wiodły stromo w dół, a dźwięki muzyki i krzyczących ludzi maskowały odgłosy dochodzące z dołu. Z pokoju mieszczącego się na końcu wąskiego korytarza dochodził bowiem stłumiony hałas, coraz głośniejszy w miarę, gdy się zbliżaliśmy do drzwi. - Witajcie - powiedziała Priscilla z uśmiechem i otworzyła drzwi. – Oto prawdziwy „Markiz”. Pokój nie był duży, lecz od podłogi aż po sufit wypełniały go najróżniejsze akcesoria. Ze ścian zwieszały się kajdany, których uchwyty poplamione były krwią. Minęliśmy ławki pełne rzeczy, o których nie chciałam nic wiedzieć, a wśród których dostrzegłam paski i pejcze wytarte od wielokrotnego używania. Koło? Nie chciałam nawet zgadywać, do czego mogło służyć. Hałas, który słyszeliśmy, okazał się być odgłosem chłostania pary uwiązanej do dwóch ustawionych tam pręgierzy. Oboje zwróceni byli plecami do swojego oprawcy, przy każdym uderzeniu uderzając czołem w pręgierz przed nimi, a sądząc po ich wyglądzie, kara nie sprawiała im przyjemności. Biczownik przerwał na chwilę, by na nas spojrzeć. Był wampirem, a jego aura mówiła mi, że miał niecałe dwieście lat. - Cóż takiego mi przyniosłaś, Priscillo? 89

Kolejny wampir leżał wygodnie rozciągnięty na stojącej obok kanapie i pił z szyi nieprzytomnej kobiety, którą trzymał na kolanach. - Goście, Anré - powiedziała. Anré omiótł mnie badawczym spojrzeniem swoich ciemnych oczu. - Wezmę ją. Przyjemnością będzie naznaczyć tę nieskazitelną skórę. – Następnie przyjrzał się Bonesowi. – Wyglądasz znajomo. Spotkaliśmy się już? Bones uśmiechnął się do niego zimno. - Nie oficjalnie, chociaż wpadliśmy na siebie w Londynie, około 1890. Szukałem wtedy gościa o imieniu Renard. Przypominasz mnie sobie? Zabrałem jego głowę, ale zostawiłem ci resztę jego ciała. Anré opuścił swój bicz. Na jego twarzy pojawiło się zrozumienie, po czym spojrzał na Priscillę z prawdziwą furią w oczach. - Ty idiotko. Wiesz, kto to jest? Priscilla zdezorientowana popatrzyła na Bonesa. Jej rozproszenie dało mi możliwość – i ogromną satysfakcję – powalenia jej na ziemię i wbicia jej obcasa prosto w serce. - Po raz ostatni mnie tak wkurzyła – powiedziałam w powietrze. Wampir na kanapie, do tej pory w milczeniu obserwujący całe zajście, teraz zamarł nad szyją swojej ofiary. Wtedy rzuciłam się na niego. Wyrwałam mu dziewczynę z rąk i błyskawicznie rzuciłam ją Dave’owi, po czym niemal w tej samej sekundzie walnęłam go głową w brzuch, przewracając go na plecy. Przez moment leżał oszołomiony. Wystarczyło to, żebym wbiła obcas w jego serce z taką siłą, że przeszedł na wylot przez jego plecy. Anré zaczął się cofać, chociaż nie za bardzo miał dokąd. Tate i Dave stali za nim, a Bones i ja blokowaliśmy przejście z przodu. - Proszę, nie zabijaj mnie. Nic ci nie zrobiłem - jęknął. - Do diabła, pokaż trochę godności. Przynosisz wstyd swojej rasie – zganił go Bones. - Tate, rozwiąż tych nieszczęśników - nakazałam. Tate podszedł do uwiązanej przy pręgierzu pary, naciął sobie dłonie, po czym przyłożył je do ust każdego z nich. Wkrótce ich rany zniknęły. Wtedy rozwiązał ich i poprowadził dookoła leżących na podłodze ciał. Anré wyciągnął do Bonesa dłoń. - Nie masz powodu, by mnie zabić - powiedział. – Chcesz tych ludzi? Są twoi. Potrząsnęłam głową. Czyż dręczyciele nie byli tymi, którzy najbardziej bali się odwetu? - Obawiasz się jego, chociaż to przede mną powinieneś czuć strach. Ujęłam w dłoń jeden z jego biczów i - dla podkreślenia moich słów – jednym ruchem złamałam go.

90

Bones sądził wcześniej, że nie będę w stanie znieść tego, co przygotował dla Maxa, jednak mogłam udowodnić, że nie mam wrażliwego żołądka, jeśli chodzi o wykonywanie brudnej roboty. - Podaj mi nazwiska swoich wspólników, Anré. Odmów, a… cóż… masz tutaj wiele ostrych zabawek. Wypróbowałeś którąś ostatnio na sobie? Godzinę później posiadałam już imię - Slash. Kręcił się gdzieś tutaj, polując na swój potencjalny obiad. Biorąc pod uwagę cały ten hałas na górze, wątpiłam czy w ogóle miał pojęcie o tym, co przytrafiło się Anré. Wyszłam na górę i zaczęłam przeciskać się przez tłum. Rozglądałam się za mężczyzną z tatuażem srebrnego węża na twarzy. Po drodze zostałam popchnięta, kilkakrotnie potrącona, a nawet dostałam po twarzy od jakiejś zagorzałej kobiety, której partner odwrócił się w ostatniej chwili. Nawet mnie nie przeprosiła. Wbiła tylko we mnie wzrok i rzuciła: - To nie był podarek dla ciebie! - W takim razie go oddam – odparłam i porządnie ją grzmotnęłam. Szczerze, co się stało z wyrażeniem „Przepraszam”? Ktoś chwycił mnie z tyłu i poczułam, jak po moich piersiach przesuwają się chłodne dłonie. Zesztywniałam, jednak nie wbiłam łokcia w żebra tej osoby. Jeszcze nie. - Jestem lepsza z przodu – zamruczałam w mojej najlepszej imitacji uwodzicielki. W następnej sekundzie ktoś szarpnięciem odchylił mi głowę do tyłu. Zrobił to z taką siłą, że z pewnością w dłoni zostaną mu pasma moich włosów. Zacisnęłam zęby. Lepiej, żeby to był Slash. W innym razie dosłownie wybiję wszystkie zęby temu nieznanemu dupkowi. Chłodne ręce przesunęły się z moich piersiach w dół po moim brzuchu… i nie zatrzymały się tam. No dobra. Wystarczy grania Małej Panny Uległej! Gwałtownie obróciłam się w miejscu, wyrywając przy tym więcej włosów i w tym samym czasie wyrzuciłam nogę w kopniaku. Wysoki, Ciemny i Zboczony… który nie miał srebrnego tatuażu na twarzy. Zgiął się od uderzenia, co natychmiast wykorzystałam i rzuciłam nim w wirujący wokół nas tłum. - Powiedziałam, że jestem lepsza z przodu. Ze strony tancerzy obserwujących całe zajście dobiegł mnie wybuch głośnego śmiechu. Rzuciłam w stronę Wysokiego, Ciemnego i Zboczonego kolejne złośliwe spojrzenie, po czym ruszyłam na dalsze poszukiwania Slasha. Musiał gdzieś tu być. Nie chciałabym wracać tu jutro, gdybym dziś go nie znalazła. W gruncie rzeczy byłabym nieziemsko szczęśliwa, gdybym nigdy nie postawiła tutaj nogi. Kolejne dwie chłodnie dłonie przesunęły się w dół mojej talii, przyciągając mnie do tyłu do twardej piersi. Zacisnęłam pięści, gotowa ponownie zadać kilka ciosów, kiedy zauważyłam coś kątem oka. Czyżby część twarzy mojego nowego Romea pokrywały łuski? Odwróciłam się… i uśmiechnęłam. 91

- Wyglądasz tak dobrze, że można by cię zjeść. Mężczyzna uśmiechnął się, a wąż ciągnący się od jego ucha aż do kącika ust poruszył się. - Zabawne, że to mówisz. To samo myślałem o tobie. Zaczęliśmy tańczyć. Slash był podobnego wzrostu do mnie i wykorzystał te podobieństwa naszych ciał. Pozwalałam, by trwało to kilka minut. Akurat do chwili, gdy rozpiął swoje skórzane spodnie i wyciągnął swojego Jednookiego Węża. - Czekaj, czekaj – powiedziałam odsuwając się, gdy próbował znaleźć dziurę dla swojego sztywnego przyjaciela. – Czy nie ma żadnego miejsca, gdzie moglibyśmy być… sami? Slash spojrzał na swojego fiuta, jak gdyby oczekiwał, że ten zacznie protestować. Wtedy pociągnął mnie za ramię. - Chodź ze mną, znam pewne miejsce. Z ulgą zobaczyłam, że ciągnie mnie w stronę fałszywego baru. Gdyby ruszył w przeciwnym kierunku, rozpętało by się piekło. Slash nie zawracał też sobie głowy, żeby na powrót schować fiuta. Jego penis wciąż wystawał z rozporka, jakby wskazywał mu drogę. - Och, jakież to ekscytujące – powiedziałam, kiedy podniósł blat, ukazując ukryte schody. Slash chwycił moją dłoń, niemal szarpiąc, bym stanęła obok niego. Wąski korytarz sprawił, że czułam się bardzo nieprzyjemnie idąc tuż przy nim. Zapamiętać: Wziąć prysznic tak szybko, jak będzie to możliwe. - Myślę, że będziesz bardzo zaskoczona tym, co tu zobaczysz – odezwał się otwierając drzwi. Zaraz jednak zamarł. – Co do…? Z całej siły wepchnęłam go do środka. Slash zatoczył się i wpadł na jeden z pręgierzy, na którym teraz wisiało zakrwawione ciało Anré. Zamknęłam za sobą drzwi. Bones podszedł do Slasha, uniósł brew na widok jego gwałtownie opadającego członka, po czym zimno się do niego uśmiechnął. - Nie, kolego. To ty będziesz zaskoczony. - Jeśli wyjdziemy stąd po cichu, to raczej nie będzie potrzeby wzywania jednostki - powiedział Tate przypinając Slasha na ciele Anrego. Priscilla i pozostałe, bezimienne wampiry również tam wisiały. - Mielibyśmy wykraść się stąd tylnym wyjściem, jak pies z podwiniętym ogonem? - prychnął Bones. – Strach to potężny motywator. Gdybyśmy wyszli stąd w ukryciu, to nie przekażemy żadnej wiadomości komuś, kto postanowi założyć tu kolejny sklep, prawda? Rozważyłam to przez chwilę. W przypadku większości naszych misji stosowaliśmy taktykę „rozwalaj i łap”. Rozwalaj bandytów (lub bandytki!), łap dowody (to znaczy: ciała) i znikaj. Być może trzeba było zastanowić się ponownie nad tą taktyką. 92

Bones miał rację mówiąc, że strach to potężny motywator. Właśnie teraz Patra używała tej techniki przeciw nam. Być może my również powinniśmy na dobre przestać ukrywać, co robimy. Spojrzałam na Dave’a, który niemal niedostrzegalnie skinął głową. Tate, jednakże wściekł się. - Świetny plan, Grobowy Cieciu. Chcesz, żebyśmy zabrali ze sobą te wszystkie głowy, po czym pokiwali do wszystkich tych świrów palcem i powiedzieli: „Byli niegrzeczni”? Chyba zwariowałeś! - Głupiec. Tchórz. Bones przesadnie wyraźnie powiedział te słowa. Tate warknął i ruszył w stronę Bonesa, jednak podstawiłam mu nogę. - Musiałeś się potknąć, gdyż wiem, że nie chciałeś niczego zrobić, prawda? Tate wbił we mnie wzrok. W moich oczach jednak musiał jednak dostrzec konsekwencje jakie poniósłby, gdyby zrealizował swój zamiar, gdyż natychmiast porzucił swoją gniewną postawę. - Twoja decyzja, Cat. To jak będzie? Co dziwne, decyzję podjęłam już w chwili, gdy dokopałam Wysokiemu, Ciemnemu i Zboczonemu. Ludzie wokół nas, śmiertelnicy i nieumarli, po prostu się śmiali. Nie doskoczyli do niego i nie pomogli mu biciem zmusić mnie do posłuszeństwa. - Ostrrzeżemy ich i damy na to dowód. Jak powiedziałeś, Tate… Użyję tych głów jako rekwizyty. - Wszystkie jednostki, czekać w pogotowiu – powiedział Tate do radia. Nie umknęło mi, że w jego głosie brzmiała jednocześnie wściekłość i rezygnacja. W kolumnie wyszliśmy po schodach na górę. Bones poszedł pierwszy, po nim ja, Tate, Dave i uratowana przez nas para, która cały czas nic nie mówiła. Kiedy wszyscy wyszliśmy już na górę, Bones podniósł mnie na ladę fałszywego baru, po czym gwizdnął tak głośno, że dźwięk ten przebił się przez muzykę. - Wyłączcie ten hałas - warknął, rzucając groźne, zielone spojrzenie w kierunku wampira, który najwyraźniej siedział w kabinie DJa. Pulsujące techno ucichło. Rozległy się głosy protestu, które jednak urwały się, gdy ludzie mnie zobaczyli. Można było powiedzieć, że się wyróżniałam, stojąc na barze i trzymając w rękach za włosy cztery oderwane od ciała głowy. - Pospieszę się, żebyście szybko mogli wrócić do zabawy. Nazywają mnie Czerwonym Żniwiarzem, a tych czworo… - uniosłam do góry głowy – posunęli się w swych zabawach zbyt daleko, zabijając niektórych z mojego gatunku. Jeśli kiedykolwiek stanie się to tutaj jeszcze raz, wrócę tu. Dwieście par oczu nie odrywało od nas wzroku, a większości z nich nie towarzyszyło tętno. Zesztywniałam. Któż wiedział, jak to się skończy? Sprawy bardzo szybko mogły potoczyć się źle. Bones uniósł dłoń, by pomóc mi zejść. Upuściłam swoje trofea i ujęłam ją. 93

Być może niektórzy rozpoznali go. A może było to po prostu współczucie. W każdym razie jeden za drugim, wszyscy rozstępowali się, aż powstało przejście od nas, aż po same drzwi. Bones zestawił mnie z baru i niezaczepiani przez nikogo wszyscy skierowaliśmy się do drzwi. - Cholera, niewiarygodne - mruknął Tate, kiedy znaleźliśmy się na parkingu. - Co tylko pokazuje, jak wiele musisz się jeszcze nauczyć – odparł Bones.

94

ROZDZIAŁ TRZYNASTY Następnego dnia Bones i ja pojechaliśmy do Denise. Przez całe to zamieszanie z przygotowaniami do przemiany Tate’a i wszystkim, co działo się po moim porwaniu, już dość długo nie widziałam mojej najlepszej przyjaciółki. Dlatego też zwykłe pogaduchy były niezwykłe przyjemne. Denise wiedziała również wszystko o mnie, Bonesie, wampirach, ghulach, a nawet o wojnie jaką toczyliśmy. Jakby nie było, musiałam do niej zadzwonić i wyjaśnić jej przyczyny nagłej przeprowadzki. Don prawdopodobnie bez słowa wyjaśnień powiedział jej i jej mężowi, Randy’emu, żeby się spakowali. Ich nowy dom znajdował się na przedmieściach Memphis. Dobrze się składało, że Randy był prywatnym konsultantem komputerowym i mógł pracować gdziekolwiek chciał, gdyż chyba znienawidziłabym się, gdyby przeze mnie stracił pracę. Denise odeszła z pracy wkrótce po ich ślubie, więc z jej strony również nie musiałam czuć się winna. Nic nie mówili, ale odniosłam wrażenie, że starają się o dziecko. Wyjaśniało by to jej nagłe zainteresowanie rzeczami, na które nigdy wcześniej nie zwracała uwagi. Na przykład, zamiast zamówić coś z restauracji, sama ugotowała nam obiad. To była u niej zdecydowanie nowa cecha. - To naprawdę dobre – powiedziałam z uznaniem, nakładając sobie dokładkę pieczeni. – Będziemy musieli przyjeżdżać tu na wakacje. Jak wiesz, ja przypalam nawet wodę. Denise uśmiechnęła się szeroko. - Albo mogłabyś zatrudnić Rodney’a jako kucharza. Zdaje się, że dobrze gotuje? - Och, naprawdę dobrze – powiedziałam wciąż z pełnymi ustami. Po chwili jednak przekrzywiłam na bok głowę. - Bones, jak bardzo niebezpieczne było by dla nas urządzenie przyjęcia gwiazdkowego? Przez moment zastanawiał się nad tym. - Będziemy musieli zaprosić kilkoro ludzi, ale nie sądzę, żeby było to duże zagrożenie. Przełknęłam, a pomysł zaczął rozwijać się w mojej głowie. - Nigdy nie robiłam czegoś takiego. Moi dziadkowie nie należeli do najbardziej towarzyskich osób, a podczas tych lat kiedy nie byliśmy razem, nie przepadałam za rozrywką. Domek dla gości jest już ukończony, mamy więc mnóstwo miejsca. Nie możemy teraz urządzić wesela, ale możemy urządzić przyjęcie świąteczne. Bones, to będą nasze pierwsze wspólne święta. Uśmiechnął się do mnie. 95

- To doskonała okazja do świętowania. Wiem też, że Rodney będzie zachwycony pomysłem i z pewnością coś ugotuje. To jego ulubione hobby. Denise aż klasnęła w dłonie. - Och, będzie wspaniale. Nigdy nie obchodziłam świąt z umarlakami! Randy przewrócił oczami, jednak Bones tylko się roześmiał. - Tak, to z pewnością bardziej interesujący sposób na spędzenie czasu niż msza święta o północy. - Będziemy musieli również zaprosić moją matkę - powiedziałam. – W gruncie rzeczy jest niedaleko stąd. Dom Rodneya jest… ile? Jakąś godzinę stąd? Bones skinął głową. - Tak. Chcesz ją odwiedzić? Rozważyłam swoje opcje. Gdyby wiedziała, że byłam tak blisko i nie odwiedziłam jej, nigdy nie przestałaby mi tego wyrzucać. W porządku, w takim razie załatwione. - Tylko wpadniemy. Mogę się założyć, że tam będzie. Ta kobieta nigdy nigdzie nie wychodzi. - Kiedy jej nowy dom będzie skończony? – spytała Denise. - W następnym tygodniu. Myślę, że Don celowo przeciągał jej wyprowadzkę od Rodneya, żeby odpłacić jej za zgryzoty, jakich przysporzyła mu w przeszłości. Nie było najmniejszego powodu, żeby znalezienie jej nowego lokum zajmowało aż tyle czasu, ale – oczywiście – tego jej nie powiem. Denise wstała, poszperała chwilę w spiżarni i po chwili wyszła z niej z butelką ginu. - Masz. Skoro jedziesz do matki, będzie ci potrzebny. Godzinę później pożegnaliśmy się z Denise i Randym i skierowaliśmy się do tymczasowego domu mojej matki. Podróż po wiejskich drogach była bardzo przyjemna i pełna relaksu… dopóki nagle Bones, jakby koncentrując się, przechylił na bok głowę, po czym wcisnął gaz do dechy. - Co się stało? Kilka minut wcześniej powiedział mi, że jesteśmy niemal na miejscu. Zaalarmowana wytężyłam słuch, lecz nie był on tak czuły, jak Bonesa. Słyszałam jedynie zwyczajne odgłosy rozmów dochodzących z pobliskich domów. - Cholera, nie wierzę – roześmiał się Bones. - Co?! Wciąż gnał ulicami, łamiąc wszelkie ograniczenia prędkości. - Och, zobaczysz. I sądzę, że potrzebna ci będzie ta butelka, którą dostałaś od Denise. Ponieważ na jego ustach wciąż widniał uśmiech, domyśliłam się, że nie doszło do żadnej jatki. Miałam nadzieję, że odgłosy rąbania mojej matki siekierą nie wprawiły by go w tak dobry humor. Kiedy zatrzymaliśmy się na pojeździe domu, 96

który najwyraźniej należał do Rodneya, wszystko co słyszałam, to jakieś jej pomruki i jego stłumione przekleństwa. Co w tym niezwykłego? Bones wypadł z samochodu nie zawracając nawet sobie głowy, by wyłączyć silnik. Błyskawicznie podbiegł do drzwi i załomotał w nie pięścią na tyle mocno, by zadrżały szyby w oknach. - Otwieraj, Justino, albo wyważę drzwi! Drzwi otworzyły się gwałtownie w chwili, kiedy podeszłam do nich w tempie nieco wolniejszym niż Bones. Ktoś w końcu musiał wyłączyć i zamknąć samochód. Bones minął moją matkę i wszedł do środka, ignorując jej żądania, by wyszedł. Rzucił jej znaczące spojrzenie, a jego usta drgnęły niekontrolowanie. - Cóż. Skoro już nie żyję i nie oddycham... Justino, masz nieco zwichrzone włosy. Czyżbyś, słonko, robiła porządki? Nie? A twoja twarz… Gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że jesteś zarumieniona. Dawno temu, kiedy byłem zdegenerowanym żigolakiem, jak lubisz mówić, widywałem kobiety, które wyglądały tak jak ty. Po tym, jak się bzykały. Otworzyłam usta ze zdziwienia i badawczo się jej przyjrzałam. Miała na sobie jedynie szlafrok, jej brązowe włosy rzeczywiście sterczały każdy w inną stronę, na twarzy widniał wyraźny rumieniec i… jasna cholera, czy ta rzecz na jej szyi to malinka? - Ty parszywa bestio, wynoś się stąd – nakazała Bonesowi. Roześmiał się tak bardzo, że aż zgiął się w pół. - Doprawdy, przyganiał kocioł garnkowi, prawda? I pomyśleć, jak bardzo Kotek była kiedyś przerażona, że dowiesz się, że bzyka się z wampirem. Nie możesz więcej nic na ten temat powiedzieć, prawda? Zejdź na dół, kolego, i pokłoń się! Stoję przed tobą w niemym podziwie. - Bones. – Z piętra dobiegł zgrzytliwy głos Rodneya. – Po prostu wyjdź. Zachwiałam się z wrażenia. - Mamo?! Ty i Rodney? Na twarz mojej matki wypłynął rumieniec. - Rodney robił mi obiad - warknęła. W końcu odzyskałam głos. - I najwyraźniej deser też! Nie wierzę ci. Przez te wszystkie lata niemal mnie ukrzyżowałaś za to, że sypiam z wampirem, a spójrz na siebie. Rodney jest ghulem, ty hipokrytko! - On nie zabija ludzi. Są już martwi, kiedy się do nich dobiera! – zagrzmiała z wątpliwą logiką. – Poza tym mam czterdzieści pięć lat i nie muszę się tłumaczyć własnej córce! Popatrzyłam na nią, jakbym nigdy w życiu jej nie widziałam. - Czy Rodneyowi sie podobają? - spytałam. Zirytowała się. 97

- Co mu się podoba, Catherine? - Jaja, jakie masz. Oto co! Bones roześmiał się ponownie i otarł oczy rękawem. - Chodźmy, Kotek. Po prostu musiałem jej dopiec, nie mogłem się powstrzymać. Justino, do twarzy ci z rumieńcem. A ty, Rodney… - znów zachichotał – Odwaga godna podziwu. Bones wypchnął mnie z domu. Nie przestając złorzeczyć ruszyłam w stronę samochodu i usłyszałam, jak drzwi zatrzaskują się za nami. Kiedy ruszyliśmy spod domu, już z bardziej przyzwoita prędkością, Bones wciąż nie mógł powstrzymać śmiechu. - Naprawdę cieszę się, że nie zadzwoniłaś do niej, by uprzedzić o wizycie. To było bezcenne. Nie odpowiedziałam, tylko rozparłam się wygodnie na siedzeniu i otworzyłam butelkę. Miałam na sobie srebrną suknię. Od talii spływała mi, dopasowana, aż do kostek, a dwa pasma materiału tworzyły wiązanie na mojej szyi. Odkrywała przy tym plecy, a głęboki dekolt w kształcie V uniemożliwiał założenie stanika. Te samoprzylepne wkładki podtrzymujące biust również nie zdały egzaminu. Spojrzałam na swoje odbicie i skrzywiłam się. - Od razu poznasz, kiedy zrobi mi się zimno. Jestem gospodynią, nie powinnam wyglądać tanio. W lustrze za moimi plecami pojawił się Bones. - Nie wyglądasz tanio. Jesteś olśniewająca. Lekki pocałunek na plecach podkreślił jego komplement, a jak na zawołanie moje sutki stwardniały. Tak, rzeczywiście wyglądały nieprzyzwoicie. - Zniewalająca – wyszeptał moją skórę. Nic dziwnego, że podobała mu się suknia, sam ją przecież wybrał. Bones zawsze wybierał ubrania, które odkrywały więcej ciała. Przynajmniej miałam na sobie bieliznę, aczkolwiek minimalną. Pomimo niewielkich zdolności do przekonywania go, na niektóre rzeczy się uparłam. Bones na sekundę przechylił głowę na bok. - Twoja matka już tu jest. Ponieważ Bones jeszcze nie był gotowy, zeszłam na dół ją powitać. Nie widziałam się z nią od tego niewiarygodnego wieczoru u Rodneya, lecz nawet nie chciałam wiedzieć czy się… eee… umawiają. Rodney, będąc gentlemanem, nie wspomniał o tym, gdy przyjechał do nas rano, by przygotować posiłek. Kiedy jednak wszedł, Bones przywitał go słowami „Witaj, o Pogromco Smoków!”. Otworzyłam drzwi… i uśmiech zamarł mi na wargach. To nie mogła być moja matka. Z jej włosów zniknęła siwizna, a za to pojawiły się jaśniejsze pasemka. Nie miałam pojęcia czy to przez makijaż, czy przez złuszczanie chemiczne, ale w trzy 98

tygodnie straciła dobre dziesięć lat. Jej aksamitna suknia w kolorze ciemnego ametystu była jeszcze bardziej obcisła niż moja i na jednej nodze miała naprawdę wysokie wycięcie, przez co z drugiej strony materiał drapując się opadał aż do kostek. Jedno ramię miała nagie, a włosy upięła w luźny kok, przez co kilka pasemek wysunęło z niego. Znajome w niej były jedynie oczy. - Catherine. – Minęła mnie w wejściu bez żadnego uścisku. No dobra, to też poznałam. – Naprawdę powinnaś nałożyć coś cieplejszego. Jest straszliwy ziąb. Ty również witaj, mamo. Albo kimkolwiek jesteś, bo z pewnością nie wyglądasz jak kobieta, która mnie wychowała. - I kto to mówi – udało mi się wykrztusić. – Widzę wszystko aż do twoich ud. Mój Boże, jeśli babcia cię teraz widzi, pewnie przewraca się w grobie! Matka otworzyła usta, zawahała się, po czym je zamknęła. - Nie powiem jej, jeśli ty tego nie zrobisz. Niemal ruszyłam do kuchni, by paść na kolana przed Rodneyem. Patrzcie, jemu udało mu się niemal od razu wszczepić w nią poczucie humoru, a ja myślałam, że potrzeba będzie do tego voodoo, kilku pozbawionych głów kurczaków i niezliczonej ilości amuletów. - Poczęstujmy się ajerkoniakiem, mamo – powiedziałam zadowolona, że mimo szoku udało mi się skierować ją do salonu. – Jest doprawiony.

99

ROZDZIAŁ CZTERNASTY Przez przykry fakt bycia w stanie wojny na naszej liście gości znajdowało się niewiele osób. Przyjechali Rodney, Spade, Rattler, Tick Tock, Ian, Zero i jeszcze jeden wampir, Doc, którego Annette przyprowadziła jako swoją randkę. Mencheres jednak nie był obecny, chociaż – mówiąc szczerze – nie miałam nic przeciwko temu. Moimi gośćmi byli Denise, Randy, moja matka, Don, Cooper, Dave, Juan oraz Tate. Bones w ostatniej chwili zaprosił Iana. Nie było go na mojej pierwotnej liście ludzi, z którymi chciałabym spędzać wolny czas, lecz odkąd przystał do nas Bones czuł, że zasługuje na pewien ukłon. Miałam nadzieję, że się nie pojawi, jednak na próżno. Tak naprawdę, to zastanawiałam się czy nie przyszedł tylko dlatego, że wiedział, iż jest to wbrew mojej woli… Odnosiłam też wrażenie, że ma z tego niezły ubaw. Siedzieliśmy w jadalni. Ian przybył dość późno, a kiedy tylko przekroczył próg, moja matka i Don wstali od stołu. Razem z Davem, Cooperem i Juanem stali niedaleko werandy, jako że trójka moich kapitanów również miała powody, by nie przepadać za rudowłosym wampirem. - Ależ, Cat, wydajesz się jakaś nerwowa – drażnił mnie Ian, gdy moje milczenie przy stole stawało się coraz bardziej znaczące. – Nie jesteś chyba wciąż na mnie zła, że zeszłego lata porwałem twojego byłego chłopaka? Ostatkiem sił powstrzymałam się przed rzuceniem w niego swoim talerzem. - Oczywiście, że nie, Ianie. Po prostu zazwyczaj o tej porze Bones i ja pieprzymy się jak króliki, więc staję się nieco niecierpliwa, gdy muszę czekać, aż wejdzie na pokład. Ian nie był rozbawiony. - Crispin, pozwolisz, by mnie obrażała, kiedy przyszedłem tu w dobrej wierze? – zapytał ostro. Bones uniósł brew. - W najmniejszym stopniu cię nie obraziła. A odnoszenie się do tematu, kiedy to próbowałeś zmusić ją, by przystąpiła do twojej linii, było naprawdę niekulturalne. Niech to będzie ostatni raz, kiedy o tym mówisz. Ton jego głosu był łagodny, lecz oczy - nie. Migotały zielonym blaskiem. Ian odchylił się na krześle. - Cóż, kolego, spójrz na siebie. Od razu pokazujesz pazury, a ja nawet nie byłem niegrzeczny. Na początku myślałem, że na złość mnie wykradłeś ją mi sprzed nosa, ale to nie to, prawda? Ty, ze wszystkich ludzi, poddałeś się potędze miłości. 100

Między nimi było ponad dwieście dwadzieścia lat historii - zarówno dobrej, jak i złej. Powietrze zdawało się zgęstnieć wokół stołu. - Nie przyszedłeś tu chyba rozmawiać o mojej żonie, prawda? Ian pochylił się do przodu. - To przez to, jak postąpił z nią Max zdecydowałeś się zadeklarować krwawą zemstę każdemu, kto miał w tym udział. Ileż bym dał by zobaczyć, jak bardzo byłeś temu oddany, nim wetknąłem swój nos bardziej niż dotychczas. Gdybyś był zły zaledwie z powodu zwykłej dumy, to cóż… - Ian zawiesił głos i machnął lekceważąco dłonią. – Dlaczego byś zatem miał narażać mnie i moich ludzi z powodu zwykłego rozdrażnienia? - Ian, pamiętasz czas, kiedy przebiłam ci serce sztyletem? – spytałam wesoło. – Nawet nie wiesz ile razy żałowałam, że go wtedy nie przekręciłam. Rozdrażnienie z powodu mojego porwania, torturowania i próby zabicia mnie? Pierdol się! - Nie chciałem bagatelizować tego, co ci się przytrafiło, Cat – powiedział od razu Ian. – Zaledwie wyrażam zainteresowanie reakcją Crispina. Max zasłużył na to, co mu zrobił, jednak to mogła być jedynie mądra odpowiedź lidera pokazującego swoją siłę. Nic więcej. Ufam, że dostrzegasz różnicę? Przeszywające, turkusowe spojrzenie Iana napotkało mój wzrok. Z doświadczenia wiedziałam, że był zimnym sukinsynem, jednak musiało być w nim coś więcej. W innym wypadku Bones zabiłby go już kilkadziesiąt lat temu. Bones kiwnął głową. - Oto twoja odpowiedź, Ian. Moja reakcja jest wyjątkowo osobista, jeśli chodzi o nią. - Masz szczęście, że Mencheres połączył wasze linie i dał ci więcej mocy. A skoro mowa o waszym nowym sojuszu… Nie wyobrażam sobie, dlaczego Mencheres wybrał ciebie, a nie mnie. Jakby nie było - biorąc pod uwagę nas dwóch - to nie ja bzykałem się z jego żoną. Zamarłam, a Bones przeklął z wściekłością. Ian, gdy zobaczył moją twarz, roześmiał się. - Co? Czyżby Crispin ci o tym nie powiedział? Nie mam pojęcia dlaczego. Przecież to stało się, zanim jeszcze urodzili się twoi rodzice. Wstałam od stołu. Na pewno nie będę rozmawiać o tym przy Ianie. Bones podążył za mną, kiedy wyszłam na werandę. Kiedy bylismy już sami, napadłam na niego. - Dlaczego? Wiedziałam, że przede mną nie marnowałeś czasu, ale Patra była żoną twojego Pana! Zacisnął zęby. - Kiedy to się stało nie wiedziałem, kim była. Mencheres i Patra nie byli w zbyt dobrych stosunkach jeszcze na długo przed tym, nim zostałem wampirem. Kilkadziesiąt lat temu spotkałem kobietę, spędziliśmy razem noc, a tydzień później dowiedziałem się, że jest żoną Mencheresa. Patra wiedziała kim jestem. Zrobiła 101

to tylko po to, by zranić Mencheresa. Do diabła, jak myślisz, kto mu o tym powiedział? Nie rozumiałem, dlaczego mnie wtedy nie zabił. Jednak po tym, co się ostatnio wydarzyło myślę, że wiedział, że któregoś dnia będę mu potrzebny. Przez seks z żoną innego wampira Bones zostałby zgładzony, gdyby zdradzony małżonek zażądał zemsty. - Jest może coś jeszcze, o czym nie wiem? Ponieważ lepiej, żebym nie dowiedziała się, że jest więcej rzeczy, o których zdecydowałeś się mi nie mówić. - Nie ma nic więcej. Obiecuję. Przestałam krążyć po werandzie i spojrzałam na Bonesa. Był wspaniały. A im dłużej z nim byłam, tym częściej przypominano mi, że wiele kobiet dzieliło tę opinię. Byłam pewna, że z czasem wyskoczy jeszcze więcej jego byłych dziewczyn, jednak miałam nadzieję, że nie będą tak potężne i wredne jak Patra. - W porządku. Wróćmy do środka. Jestem pewna, że Ian tęskni za nami. Bones zignorował mój sarkazm i przyciągnął mnie do siebie. - Wiesz, że już niemal północ? - wyszeptał. – Do wigilii zostały już tylko dwa dni. Tak wiele zdarzyło się od zeszłych świąt. Co przyniosą następne? - Coś lepszego – powiedział cicho Bones. – Obiecuję. Pocałował mnie. Jego usta były chłodniejsze niż zazwyczaj, lecz któż chciałby mieć temperaturę niemal trzydziestu siedmiu stopni, kiedy ten facet sprawiał, że czułam się w ten sposób? W gruncie rzeczy, kiedy poczułam jego dłonie ześlizgujące się w dół po moich plecach, poczułam zalewającą mnie falę ciepła. Z nastroju wybił mnie dźwięk pękającej gałązki. Natychmiast zesztywniałam, a Bones wyprostował się, przerywając pocałunek. - Cóż, zastanawiałem się, jak długo będziesz nas szpiegował. Jego sardoniczny uśmiech potwierdził to, co w końcu wyłapały moje zamroczone zmysły. Boże, tym pocałunkiem Bones niebezpiecznie odwrócił moją uwagę. Dobrze, że wciąż jednak był czujny, chociaż chyba nie przez mój powab. Dobre było również to, że wampir między drzewami nie chciał nas zabić. Łamiąc jeszcze więcej gałęzi Tate wyłonił się zza zasłony zieleni. - Cześć, Cat. Boże, wyglądasz przepięknie. O-o. Dlaczego nie mógł po prostu powiedzieć „Wesołych Świąt”? Dave wyszedł na werandę, rozładowując napiętą sytuację. - Koleś, udało ci się przyjść! Czekała mnie później kolejna konfrontacja. - Dave. - Tate uśmiechnął się, gdy przyjaciel zamknął go w niedźwiedzim uścisku. Następnie dołączył do nas Juan, za którym przyszedł również mój wuj. Na zazwyczaj stoicko spokojnej twarzy Dona pojawił się szeroki uśmiech, gdy zszedł z werandy i również uścisnął Tate’a. Bones prychnął cynicznie, po czym wprowadził mnie do środka, rzucając Tate’owi zdawkową uwagę. - Jestem pewien, że nie będziesz miał problem ze znalezieniem domku u podnóża wzgórza. Właśnie tam się zatrzymasz. 102

Ian, wiecznie pozbawiony taktu, wybrał ten moment, by wcisnąć się obok mnie. - Mam nadzieję, że ty i Crispin rozwiązaliście pewne nieścisłości? - Owszem. Teraz bez problemu zdołasz w nocy zasnąć. Ian roześmiał się. Minęła nas moja matka, na którą Ian spojrzał z czymś więcej niż zwyczajnym zainteresowaniem. - Powiem ci, Cat, że widzę już, co doprowadziło Maxa do jego ostatecznego upadku. Rzuciłam mu ponure spojrzenie. - Mógłbyś nie wywlekać imienia Maxa przy tym, co zostało z mojej rodziny? Ian uśmiechnął się bez cienia żalu. - A dlaczego oni mieliby być na mnie wściekli? Powinno mi się raczej dziękować. Gdybym nie zmienił Maxa, nie przyszłabyś na świat. Na te słowa moja matka gwałtownie odwróciła głowę. Jakie to dla niego typowe, by nie zniżyć nawet głosu. Mogłabym za to rąbnąć pięścią prosto w tę jego parszywą twarz. - No, nieźle – warknęłam. – Nie miała pojęcia, że jesteś jego stwórcą. Za plecami Iana pojawił się Bones. - Kolego, pozwól ze mną na moment. Nie czekał na odpowiedź Iana, lecz wypchnął go z werandy. Ruszyłam w przeciwnym kierunku, by stanąć na drodze mojej rozwścieczonej matce. - Catherine! – rzuciła, gdy stanęłam przed nią. – Zejdź mi z drogi. Muszę zamienić słówko z tą kreaturą. Ponieważ zazwyczaj nazywała Bonesa „parszywą bestią” założyłam, że mówiąc „kreatura” miała na myśli Iana. - Mamo wiem, że jesteś zdenerwowana. Ruszyła dalej, odsuwając mnie z drogi. - Nie bój się, nie zrobię sceny - powiedziała. Jak na nią, był to szczyt rozwagi. - Ty. – Szybkim krokiem podeszła do Iana i szturchnęła go placem w pierś. W odpowiedzi spojrzał się na nią z rozbawieniem. – Ty stworzyłeś jej ojca? Nie wiedziałeś, jakim śmieciem był? Czy może jesteś bezmózgim, niczego nieświadomym facetem, który nie dba o to, jakie potwory tworzy? Bones prychnął posępnie. - Posprzątaj bałagan, jakiego narobiłeś. Tylko… nieważne jak bardzo będzie cię obrażać, nie ubliżaj jej. Ian przewrócił oczami. - Nie, Justino. Nie jestem bezmózgim, niczego nieświadomym gościem, którego nie obchodzi, kogo stworzy. Jednak jeśli jestem odpowiedzialny za każdy czyn mojego wampirzego potomstwa, to ty również. W dniu, kiedy poznałem twoją córkę, zamordowała mojego przyjaciela. Co ty mi jesteś za to winna? Byłam równie zaskoczona jak matka, w jak sprytny sposób Ian odwrócił role. 103

- Kolejnego parszywego wampira? – wymruczała moja matka, gdy już doszła do siebie. – Jednego z tych, którzy próbowali pożywić się nią? - Ghula, który spełniał swój obowiązek chronienia mnie, gdy pewna kobieta usiłowała mnie zabić - odparł Ian. - Spytaj Cat. Powie ci, że zanim nie zabiła mojego przyjaciela, nawet raz nie próbowałem jej ugryźć. Poruszyłam się niespokojnie. Skąd mogłam wiedzieć o ukrytych motywach Dona, gdy wysłał mnie do Iana? Myślałam, że wypełniam po prostu kolejne zadanie, że łapię bandytę a nie, że stanę się zabójcą kogoś, kto nie zrobił nic złego. - Przykro mi z powodu twojego przyjaciela, ale myślałam, że jest mordercą. Poza tym skradał się za mną, by mnie powalić - powiedziałam. – W dodatku, tuż przed tym przyznałeś się do zabójstwa dwojga ludzi, Ian. Swoich własnych pracowników. - Którzy mnie okradali – odparł Ian. - Doprawdy, Crispin, co byś zrobił facetom, którzy włamaliby ci się do domu, po czym próbowali opchnąć zrabowane z niego, wartościowe rzeczy na eBay’u? Bones wzruszył ramionami. - To samo. Skoro nie możesz zaufać gościowi w tak niewielkiej sprawie, jak pilnowanie twojego majątku, jak możesz zaufać mu w poważniejszych kwestiach? - W rzeczy samej – zgodził się Ian, po czym ponownie badawczo przyjrzał się mojej matce. – W takim razie, jeśli chodzi o Maxa, jesteśmy nawet więcej niż kwita, maleńka. Tylko o co jeszcze jesteś na mnie taka wściekła? Wydawała się wstrząśnięta, lecz jedynie wskazała na Bonesa. - O niego. Stworzyłeś też jego, a to on właśnie był powodem, dla którego zamordowano moich rodziców. Jesteśmy daleko od bycia kwita, wampirze. Przez twarz Bonesa przemknął cień. Nie byłeś za to odpowiedzialny, powiedziałam do niego w myślach. Ona się myli. - Lecz również nauczył Cat jak walczyć, przez co stała się silniejsza, szybsza i o wiele bardziej zabójcza. Myślisz, że bez tego jeszcze by żyła? Co więcej… Czy to nie on ostatnio uratował wam życie? Mówisz mi, ze to wszystko jest mniej warte niż twoi rodzice? Matka spojrzała się na niego dziwnym wzrokiem. Jakby nie wiedziała, co o nim sądzić. Ian również odpowiedział spojrzeniem, w którym próżno by szukać przeprosin. W końcu, po długiej chwili napiętego milczenia odwróciła się na pięcie i odeszła. - Cieszę się, że mieliśmy szansę porozmawiać – zawołał za nią. Nie odpowiedziała. Ian z werwą klepnął Bonesa po ramieniu. - Wrócimy do środka? Na zewnątrz jest zimno, a twoja żona już zmarzła. – Przesunął spojrzeniem po moim ciele i roześmiał się. – Najwyraźniej. - Odpieprz się – warknął tylko Bones. Ian odszedł, pogwizdując pod nosem. 104

- Mówiłam ci, że powinnam założyć stanik - prychnęłam. Szybko jednak zmieniłam temat nie chcąc, by kolejna rzecz zepsuła nam wieczór. – Jeśli ładnie mnie poprosisz, to bez względu na to, że jest tak wcześnie, pozwolę ci otworzyć jeden z twoich prezentów. Bones uśmiechnął się lekko. - Co mam powiedzieć? Proszę? Ach, Kotek, proszę, błagam, zaklinam cię… - Zamknij się. – Z pełnym wyższości uśmiechem pociągnęłam go za sobą do biblioteki i wydobyłam spod kanapy pudełko. Rozejrzałam się dookoła upewniając, że nikt nas nie widzi. Nie chciałam żadnych świadków. Żartowałam, kiedy powiedziałam, że to jeden z jego prawdziwych prezentów. To było coś innego. – Proszę. Bones rozpakował je, a jego uśmiech zmienił się w prawdziwie pożądliwy. - Czyż nie są śliczne? Niestety, nie w moim rozmiarze, lecz jeśli chcesz, bym je założył, z chęcią to zrobię. - Ależ ty dowcipny. Wiesz jednak, że musisz wybrać, które z nich mam ubrać. - Czerwone – powiedział natychmiast. - Tak myślałam, że je wybierzesz. – Od gorąca, jakie poczułam na widok jego płomiennego wzroku, mój głos stał się ochrypły. Bones pochylił się do mnie tak nisko, że wargami muskał moje usta. - I miałaś świętą rację.

105

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY Czerwona koszula nocna falowała wokół mnie, szkarłatna niczym krew. Bones trzymał mnie za biodra i wygiął się pode mną, a z gardła wyrywały mu się ostre jęki rozkoszy. - Tak, Kotek. Więcej… Nie przestawaj… Zamknęłam oczy, porwana przez falę rozkoszy. Zagłębiłam palce w prześcieradło i zmięłam je, jednocześnie przyspieszając tempo. - Tak… Zmysłowość tej chwili zbladła, gdy wokół nas zaczęła pojawiać się mgła, a prześcieradła wydawały się ożyć. Oplotły moje nadgarstki i kostki, jak gdyby bawełna zmieniła się w złośliwego węża. Starałam się powiedzieć Bonesowi, by przestał, lecz kiedy otworzyłam usta, wypłynęła z nich krew. - Wciąż starasz się być odważna, maleńka? – spytał jakiś głos z nienawiścią. Poczułam falę przerażenia. Znałam ten głos. Mgła podniosła się, a ja wrzasnęłam przeszywająco, gdy Bones i łóżko stopniowo zniknęli, a ja jakimś cudem znalazłam się na podłodze, twarzą w twarz z moim ojcem. Prześcieradła, do tej pory oplatające moje ręce, nagle zmieniły się w noże przebijające moje nadgarstki. Moje wnętrzności, nogi i ramiona płonęły niewyobrażalnym bólem. - Wiesz, co ci zrobię, maleńka? - ciągnął Max. – Znów rozerwę ci gardło. Podszedł do mnie. Starałam sie odsunąć od niego jak najdalej, lecz powstrzymały mnie noże. Widząc moje gorączkowe, acz bezsilne zmagania, Max roześmiał się i zbliżył kły do mojej skóry. Chwilę później krzyknęłam, gdy przeciągnął nimi po mojej szyi. - Przestań! Przestań, przestań, przestań…! Max przycisnął coś do moich ust. Kaszlnęłam, zachłysnęłam się i przełknęłam, lecz kilka minut później Max zbladł i widziałam już nieco więcej. - Obudź się, Kotek! Przed moimi oczami pojawił się Bones. Na moich oczach, szramy i zadrapania na jego skórze goiły się, pozostawiając po sobie jedynie krwawe ślady. Przyciskał nadgarstek do moich ust, prześcieradła w strzępach pokrywały podłogę wokół nas, a w pokoju nie byliśmy sami. Spade siedział po jednej stronie łóżka i trzymał mnie za ramiona. Kiedy mrugnęłam do niego, puścił mnie i odetchnął z ulgą. Dave, Rodney i Tate stali w drzwiach, a Denise niemal podskakiwała, by zobaczyć cokolwiek zza ich ple106

ców. Nagle moje pole widzenia zawęziło się jedynie do piersi Bonesa, kiedy gwałtownie przyciągnął mnie do siebie. - Jasna cholera, obudziłaś się. – Odsunął mnie od siebie i ujął moją twarz w dłonie. – Wiesz, gdzie jesteś? W naszej sypialni. Cała goła, podobnie jak Bones. Spade wstał z łóżka i odwrócił wzrok. Nie byliśmy jedynymi, którzy byli tu nadzy. - Bones, co wszyscy tutaj robią? Spade, zakryj się. Pieprzone wampiry, myślą, że wszyscy chcą zobaczyć, co tam mają. Bones wciąż trzymał mnie ciasno w ramionach. Przynajmniej dzięki temu nie świeciłam wszystkim cyckami po oczach. - Przepuśćcie mnie, wredne bydlaki! Dobry Boże, czy moja matka była w hallu i próbowała tu wejść? Zemdlałaby, gdyby to zobaczyła. - Spade, ręcznik, łazienka - syknęłam. – Pozostaw coś dla wyobraźni. W odpowiedzi Spade roześmiał się, lecz brzmiało to raczej jak zmęczony świst. - Crispin, nic jej nie jest. Idę stąd, żeby nie przemęczała się ganieniem mnie. Spade również miał na sobie krwawe smugi. Co do diabła? Tate nie odrywał ode mnie wzroku, a jego obecność sprawiała, że zaczęłam się wiercić. Nie powinien mnie takiej widzieć. Ian przepchnął się przez grupę ludzi w hallu, zatrzaskując klapkę komórki. - Crispin, przekazałem mu, że zadziałało. Powiedział, żeby zadzwonić do niego później. - Nie, no tego już za wiele! - krzyknęłam. Zapomniałam o służbowej postawie Iana oraz braku jakiegokolwiek pożądliwego spojrzenia. – Miałam zły sen, nikt mnie nie gwałci, więc wszyscy sobie stąd idźcie! Ian spojrzał na mnie z pożałowaniem. - Bardziej przejmujesz się konwenansami niż zagrożeniem. Porozmawiamy wkrótce, Crispin. - W porządku. W końcu pokój opustoszał. Kiedy ostatnia osoba zamknęła za sobą drzwi, rozluźniłam się na tyle, by zadrżeć. - Boże, to był najgorszy koszmar, jaki kiedykolwiek miałam. Gdybym nie wiedziała lepiej, powiedziałabym, że szyja wciąż mnie boli… Chociaż… rzeczywiście tak było. Jak to możliwe? Bones spojrzał mi w oczy. - Kotek, to nie był po prostu sen. To było zaklęcie mające uwięzić cię w twoim własnym koszmarze. A szyja boli cię… ponieważ zaklęcie to ponownie odtwarzało ten dzień z Maxem. Gdybyś się nie obudziła, Max dokończyłby dzieła i zabił cię. Zesztywniałam, starając się opanować. - Skąd wiesz, że to było zaklęcie? 107

- Zaczęłaś krzyczeć we śnie. Charles wpadł do pokoju – właśnie dlatego był nagi, wyskoczył prosto z łóżka – i staraliśmy się ciebie obudzić. Wtedy zaczęłaś walczyć. Oczywiście zorientowaliśmy się, że to nie był zwykły koszmar. Gdy zaś skoncentrowałem się wystarczająco mocno, odczytałem z twoich myśli, co się z tobą dzieje. Nikt nie miał cholernego pojęcia co zrobić. Ian zadzwonił do Mencheresa i powiedział mu, co się stało. To właśnie on wiedział, jak to przerwać. - Jak długo to trwało? Wydawało mi się, że to zaledwie kilka minut. - Jakieś pół godziny, chociaż miałem wrażenie, że to kilka lat. Pół godziny! - Powiedziałeś, że Mencheres wiedział, jak to przerwać. Skąd? - Ponieważ to sprawka Patry - odparł Bones z powstrzymywaną furią. - Praktykowanie czarów jest zabronione, lecz Patra studiowała ją w sekrecie. Zaklęcie to musiało być przypieczętowane jej krwią, więc jedynie jej krew – lub krew jej Pana – mogła je złamać. Mencheres był zbyt daleko stąd, więc pomyślał, że skoro podzielił się ze mną i krwią, i mocą, to wystarczy. Jak się okazało – miał rację. Zadrżałam. Może następnym razem, kiedy pójdę spać, już się nie obudzę. Zabita przez własne wspomnienia. Co za gówniana śmierć. - Tak więc Patra może rzucić takie zaklęcie gdziekolwiek i kiedykolwiek? Bones zacisnął usta w cienką linię. - Nie, jeśli jest martwa. Później tego popołudnia zadzwoniłam do pięciu firm dostawczych. Nie, ludzie w moim domu nie byli tacy wybredni – po prostu byłam praktyczna. Jakby nie było, musieliśmy wykarmić kilka wampirów. Dostawcy nie wiedzieli, ze to oni mieli być posiłkiem, a nie jedzenie, które przywieźli. Odjechali z wysokim napiwkiem i niższym poziomem żelaza. Rodney przyrządził swoją wersję obfitego posiłku, którym podzielił się z Davem. - … musimy dorwać któregoś z ludzi Patry, zanim zaplanujemy jakikolwiek kontratak – powiedział Ian w przerwie rozmowy. – Albo, jeśli będziemy mieć takie szczęście, znaleźć zdrajcę. - Ty, ze wszystkich istot, powinieneś wiedzieć wszystko o zdrajcach. Zgryźliwa uwaga dobiegła od Dona. Aż zamrugałam. Od chwili, gdy dowiedział się, kim była Patra, ledwie się odzywał. - Niech to szlag – westchnął Ian. - Słuchaj, Max dostał to, o co prosił. Chciał porzucić pracę i swoje człowieczeństwo, a ja zmieniłem go, bo stwierdziłem, że zawsze przyda mi się kolejny okrutny gość. Koniec historii. Don spojrzał na niego ze wstrętem. - Koniec historii? Wiesz, co zrobił Max, kiedy starałem się z nim skontaktować po tym, jak stał się wampirem? Zamordował naszych rodziców i zostawił ich ciała na moim progu! Ty mu to umożliwiłeś. Ty dałeś mu moc. 108

To było coś, czego wcześniej nie słyszałam. Po tym, jak dowiedziałam się, że Don jest moim wujem, spytałam czy mam jeszcze jakichś krewnych. On jednak uprzejmie odpowiedział, że nie. Teraz wiedziałam, dlaczego ten temat tak bardzo go poruszał. Ian spojrzał na Dona. - Max był zabójcą zanim jeszcze mnie spotkał. Jedyna więc moc, jaką mu dałem, to kły. - Nie możesz pomóc swoim rodzicom, ale możesz pomóc ocalić życie bratanicy – powiedział Bones. – Moglibyśmy skorzystać z twojej wiedzy, by nie zginęła. No dobra, kolejna kwestia… Urwał i utkwił wzrok w suficie. Zdezorientowana zrobiłam to samo. Co, czyżbyśmy mieli termity? - Mencheres tu jest - powiedział. Spade również uniósł głowę. - Jeszcze go nie wyczuwam. Bones wstał. - A ja tak. I nie jest sam. Przewróciłam oczami. Świetnie. Chyba lepiej będzie, jak zadzwonię do tej nowej włoskiej restauracji. Czas wgryźć się w kark ich dostawcy… a Denise i ja mogłybyśmy spróbować tego kurczaka w parmezanie. - Kto z nim jest? - spytałam. Bones warknął z irytacją. - To ten cholerny, sławny pies. Słysząc to Ian roześmiał się. - Naprawdę? To rzeczywiście będzie interesująca noc. W przeciwieństwie do Iana, Spade nie wydawał się rozbawiony. - Dlaczego go ze sobą zabrał, Crispin? Wie, że wy dwoje niezbyt dobrze się dogadujecie. - Nie wspominając już o tym, że nie podoba mi się, iż teraz wie gdzie mieszkam – mruknął Bones krążąc po pokoju. – Jednak nienawidzi Patry jeszcze bardziej niż mnie. Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem i te bzdety. - Kto? - powtórzyłam. – Znam go? Bones prychnął. - Wiesz, kto to jest. Dźwięk zbliżającego się helikoptera urwał dalszą rozmowę. Kilka minut później odgłos chrzęstu metalu ocierającego się o żwir ogłosił przybycie naszych nieproszonych gości. Ze śmigłowca wysiał Mencheres i jeszcze jeden wampir. Bones powitał swojego Pana uściskiem, lecz w kierunku drugiego mężczyzny jedynie zimno skinął głową. Bones się myli, nie znam go, pomyślałam przyglądając się nieznajomemu. Miał około metra osiemdziesięciu wzrostu oraz wyrazistą twarz otoczoną brązowymi 109

włosami i krótko przycięta brodą. Szerokie, blade czoło skrywało głęboko osadzone oczy. Nie był przystojny w klasycznym znaczeniu, lecz jego wygląd powalał. Zapamiętałabym, gdybyśmy spotkali się wcześniej. Na dłoni, którą do mnie wyciągnął widniały krzyżujące się blizny. - Ty musisz być Czerwonym Żniwiarzem. Miał dziwny akcent, a jego powitanie nie było w typie zwyczajnego „Miło mi poznać”, ale słyszałam już gorsze. - Masz nade mną przewagę – odparłam potrząsając jego ręką. Po moim ramieniu rozeszła się fala mocy. Kimkolwiek był, był naprawdę wysokiej rangi. I zgadywałam, że miał z dobrych kilkaset lat. - Raczej w to wątpię - odparł patrząc na mnie tak samo badawczo, jak ja na niego. - Przestań rozbierać ją oczami - rzucił Bones. – chociaż nie było cię na ślubie, jestem pewien, że wiesz, iż jest moją żoną. Nieznajomy roześmiał się. Zauważyłam, że miał naprawdę niezwykłe oczy. Miały barwę żywej miedzi, otoczone szmaragdową obwódką. - Moje zaproszenie musiało zaginąć wśród zagranicznej poczty. Bones zignorował to. - Mencheres, mam nadzieję, że był poważny powód, by go tutaj przywieźć? - Posiada informacje - powiedział Mencheres, po czym odwrócił się do mnie. Ach, Cat. To przyjemność znów cię widzieć. Po tak długim czasie pomyślałby kto, że byłam mądrzejsza, lecz nie mogłam powiedzieć, bym odwzajemniła w myślach jego słowa. Bones rzucił mi znaczące spojrzenie. Skrzywiłam się. To samo się pomyślało! Tak po prawdzie, nie wiedziałam, dlaczego widok Mencheresa za każdym razem przyprawiał mnie o drżenie kolan. Może w poprzednim życiu byliśmy wrogami. Teraz byłam w stanie uwierzyć we wszystko. Mencheres nie skomentował mojej niecenzuralnej wersji „Kopę lat”, spróbowałam zatem powiedzieć coś uprzejmego. - Mencheres. Witaj. - Miejmy to już za sobą - burknął Bones, odwracając się do drugiego z wampirów. – Kotek, to jest Vlad. Zanim zdołałam się powstrzymać, parsknęłam śmiechem. Jezu, ktoś miał jakiś problem. - Niezbyt oryginalne imię. Jesteś chyba piętnastym Vladem, którego spotkałam. Uśmiechnął się lekko. - Raczej wątpię czy nadano im to imię przy narodzinach, jak mnie. Czekałam na docinek, jednak ten nie nastąpił. Bones wciąż miał na twarzy irytację zmieszaną z powagą, zaś coraz bardziej dochodziło do mnie, ze żaden z pozostałych wampirów się nie śmiał. W końcu odzyskałam głos. - Ty jesteś Draculą? Chyba jaja sobie robisz! 110

Podczas, gdy stałam tak osłupiała, pozostali z naszych nieumarłych gości przywitali się. Każdy, poza Annette, witał Vlada ze sztywną uprzejmością. Ona jednak rzuciła mu się na szyję i pocałowała w usta, na co tylko potrząsnęłam głową. Och, Dracula również, Annette? Zdaje się, że gdyby Frankenstein i Wilkołak byli prawdziwi, pewnie urządziliby sobie z tobą trójkącik. Ze strony Mencheresa doszedł mnie świst. Gdybym nie wiedziała lepiej, pomyślałabym, że to śmiech. Bones rzucił mi kolejne spojrzenie typu „Uważaj na swoje myśli, do cholery”. Skierowałam więc swoją uwagę z historii seksualnej Annette na nieumarłą legendę przede mną. - Dracula. Kiedy miałam szesnaście lat i próbowałam dowiedzieć się jak najwięcej o wampirach, przeczytałam mnóstwo materiałów o tobie. W porównaniu z danymi historycznymi, które przedstawiają cię w niezbyt korzystnym świetle, u Brama Stokera wydawałeś się być niemal miły. Bones przestał marszczyć brwi i posłał mi pełen uznania uśmiech. Przewróciłam oczami. Jego mogłam więc obrażać do woli, ale Annette nie? Hipokryta. - Nie reaguję na to imię, a ty nie powinnaś tak szybko wierzyć we wszystko, co czytasz. Historia jest niezwykle zmienna. Zastanawiam się, co powie o tobie, Catherine. - Mam na imię Cat – poprawiłam go natychmiast. – Zapamiętasz je, a ja również nie pomylę się przy twoim. Po dokonaniu kolejnych prezentacji skierowaliśmy się do pokoju dziennego. Owszem, salon byłby bardziej odpowiedni, lecz wolałam wygodnie się rozsiąść przy planowaniu morderstwa jednej sławnej, historycznej postaci z drugą. Vlad zajął krzesło najbliżej mnie, siadając na nim niczym na tronie. Posłał przy tym Bonesowi nieznaczny uśmiech, przez który pomyślałam, że zrobił to tylko po to, by go wkurzyć. I rzeczywiście to mu się udało. Bones usiadł obok mnie na kanapie i znacząco ujął mnie za rękę. Pomimo okoliczności, dziesięcioletnie dziecko we mnie chciało zasypać Vlada pytaniami. Kto jest pochowany w kościele przy twoim zamku? Czy naprawdę przybiłeś gwoździami turbany do głów emisariuszy sułtana, kiedy odmówili ich zdjęcia? Kiedy zostałeś wampirem – przed czy po tym, jak niby piłeś krew rannych na polu walki, posilając się przy ciałach tych, których nabiłeś na pal? - Wieśniak podobnego do mnie wzrostu. Tak. Po tym, i to było czerwone wino. Ja pierdolę, pomyślałam, nim zamknęłam przed nim swój umysł. Jeszcze jeden. - Imponujące. - Vlad przeniósł spojrzenie ze mnie na Bonesa. – Zastanawia mnie tylko, gdzie nabyła takich umiejętności budowania barier psychicznych? Czyżbyś coś ukrywał, młody człowieku? - Nie przychodź do mojego domu, by traktować mnie jak dziecko, stary nietoperzu. Jesteś tu gościem, więc się tak zachowuj. - Vlad… - W głosie Mencheresa zabrzmiała nuta reprymendy. 111

Bardziej interesujące było to, że Vlad odpowiedział na to ugodowym machnięciem. - Tak, racja. Obiecałem dla większego dobra odrzucić dzielące nas uprzedzenia i dlatego tutaj jestem. Wiesz, że cię nie lubię, Bones, taj jak ty nie lubisz mnie. W gruncie rzeczy, gdyby Patra spiskowała przeciw tobie nie wchodząc przy tym w drogę Mencheresowi, to z nią mógłbym teraz siedzieć. Bones wzruszył ramionami. - A gdyby nie Mencheres, ty i ja już dawno temu byśmy sobie potańczyli. Jednak ma on dla ciebie wiele szacunku. Zaufam więc jego osądowi, że nie jesteś bezużytecznym sukinsynem, za jakiego cię miałem. Zamrugałam. I mów tu o niełatwym rozejmie. Mencheres wstał. Jego maniery sprawiały, że wydawał się nieszkodliwy, jednak wiedziałam, że wygląd może być mylący. Gotowa byłam się założyć, że w walce był przerażający. - Bones, szokiem było dla mnie usłyszeć, że Patra użyła magii przeciwko Cat. Jak wiecie, wampirom nie wolno praktykować magii. Mamy jednak przewagę. Rzucenie takiego zaklęcia osłabi Patrę na kilka dni, co da nam możliwość uderzenia na nią, jeśli tylko ją znajdziemy. Vlad posiada informacje, gdzie można znaleźć jednego z jej ludzi. Bones zwrócił zimny wzrok na Vlada, który szeroko się do niego uśmiechnął. - Nigdy nie myślałeś, że będziesz ode mnie czegoś potrzebował, prawda? - I tak już zdecydowałeś czy mi o tym powiedzieć, czy nie, więc albo gadaj, albo spadaj – odparł krótko Bones. Oczy Vlada skierowały się na mnie, po czym – co dziwne – na Tate’a. - Czuję jego pożądanie do Cat. Nawet nie stara się go ukryć. Z pewnością posiadanie w swojej linii kogoś, kto tak silnie pragnie twojej żony wkurza cię, prawda? - Hej, chwileczkę - zaczęłam, gdy Bones uniósł brew i rzucił do Vlada: - No i? Wąskie usta Draculi rozciągnęły się w uśmiechu. - Właśnie do tego zmierzam.

112

ROZDZIAŁ SZESNASTY Mikołaj wygląda, jakby pił coś więcej niż tylko ajerkoniak, pomyślałam, gdy przechadzałam się wzdłuż kolejki ludzi czekających na zdjęcie ze świętym. W chwili obecnej, łyczek czy dwa czegoś mocniejszego dla mnie również brzmiało cudownie. Tate zacisnął ramię na mojej talii. Wciąż dziwnie mi było się od niego nie odsunąć, lecz nie zrobiłam tego. W zamian przytuliłam się do niego i uśmiechnęłam. Czyżbyśmy nie byli idealnym obrazkiem szczęśliwej pary? - Jesteś taka piękna - szepnął Tate, muskając mój policzek. Potem przesunął usta tak, by napotkały moje wargi. W mojej pracy normalne było, że całowałam obce mi, nieumarłe cele. Hej, kiedy odgrywasz napaloną laskę, właśnie tego się po tobie spodziewają. Jednak Tate nie był celem ani nieznajomym, ani kimś, kto nie dożyje końca wieczora. Chyba, że – oczywiście - Bones straci panowanie nad sobą i zabije go, zanim ta szarada dobiegnie końca. Jego usta były chłodne, lecz stawały się coraz cieplejsze w kontakcie z moim ciałem. Nie całował również źle, czego nie mogłam nie zauważyć, lecz zachowywał się z pełnym szacunkiem nie pchając mi języka do ust. Starałam się nie myśleć zbytnio nad faktem, że całuję przyjaciela. Próbowałam traktować to jak każde inne zadanie, lecz nie za bardzo mi to wychodziło. Odsunęłam się, choć nieco zbyt gwałtownie niż wymagała ode mnie rola jego dziewczyny. - Eee… Chciałabym trochę słodyczy – wyrzuciłam z siebie. Tate pochylił głowę, by szepnąć mi do ucha. - Tchórz. Miał rację. gdyby to była jakaś zwykła akcja, nie namyślałabym się nad udawaniem namiętności, po francusku całując jego kły albo nawet chwytając go za tyłek, by wszystko wyglądało na bardziej autentyczne. Ale to był Tate, więc obiektywność, którą zazwyczaj miałam, gdzieś zniknęła. Poza brakiem mojego własnego odosobnienia, w każdej chwili spodziewałam się, że Bones wyskoczy zza rogu i oderwie Tate’owi głowę. Taa, Vlad miał rację. nikt by nie pomyślał, że Bones tolerowałby to, że wałęsam się po festynie obmacując z mężczyzną, którego nienawidził. Nad nami dzieciaki krzyczały z radości, kiedy diabelskie koło wznosiło je wyżej i wyżej. Z karuzeli niedaleko nas dochodziły podobne piski. Dodając do tego inne jazdy, niezliczone rozmowy ludzi, świąteczne piosenki rozbrzmiewające w tle, 113

zgrzytanie metalu różnych maszyn, razem tworzyło to nieustający chaos wokół nas. Według Vlada, gdzieś wśród bawiących się na festynie znajdował się Anthony, jeden z popleczników Patry. Anthony miał coś do świąt. Na tyle, by rozsądek nie nakazał mu trzymać się od nich z daleka w trakcie wojny. Z drugiej strony jednak każdy spodziewał się, że to ktoś inny zostanie przydybany, sprzedany, śledzony lub zabity. Sama byłam tego winna. Nie wyobrażałam sobie, że Max będzie czekał na mnie w domu mojej matki. Kim więc byłam, by rzucać kamieniami w Anthony’ego za to, że zakładał, że nikt nie będzie wiedział, który festyn dziś odwiedzi? Do diabła, może Anthony się nie pojawi, a to był tylko kawał ze strony Vlada, by dopiec Bonesowi. Powiedzieć, że Bonesowi nie spodobał się pomysł mnie, odgrywającej rolę dziewczyny Tate’a, było niedopowiedzeniem. Na strumień przekleństw, jakie wymamrotał, aż uniosłam brwi. Następnie zaś, kiedy pogodził się z myślą, że to rzeczywiście najlepszy pomysł, spojrzał na Tate’a i powiedział „Wygląda na to, że w końcu święta i do ciebie przyszły, kretynie”. Oczywiście, intencje Vlada mogły być również mroczne. Mencheres nie wydawał się myśleć, że Vlad nas wystawi. Bones również tak najwyraźniej nie myślał, gdyż inaczej nie było by mnie tu. Jednak było coś w tym, że ufałam wampirowi, który nienawidził Bonesa. - Skoncentruj się na nagrodzie - szepnęłam do Tate’a, unikając jego spojrzenia. Prychnął. - Właśnie to robię. Na te słowa stanęłam jak wryta, tuż przy stoisku z watą cukrową. Nigdy już nie bywaliśmy sami, tak więc - oprócz naszego głównego celu - była to doskonała okazja, by wyjaśnić pewne rzeczy. - Słuchaj Tate, musisz to pokonać… to uczucie, które do mnie żywisz. To wpływa na naszą przyjaźń, pracę… Nie mówiąc już o tym, że za każdym razem, kiedy wywlekasz to przed Bonesem, ryzykujesz życiem. Tate podszedł bliżej i zniżył głos, jakby miało to znaczenie przy całym tym hałasie za naszymi plecami. gdyby jakiś wampir chciał podsłuchać naszą rozmowę, musiałby stać zaraz obok nas. - Wiesz, dlaczego nie zamknę się i nie skończę mówić o moich uczuciach do ciebie? Ponieważ przez całe lata milczałem. Byliśmy przyjaciółmi, lecz miałem nadzieję, że z czasem nawiąże się między nami jakieś silniejsze uczucie. Nie popełnię więcej tego samego błędu, wahając się czy może powinienem zrobić kolejny krok. Nie obchodzi mnie, że może to wkurzyć Grobowego Ciecia albo wprawić cię w zakłopotanie. Mam dość udawania, że chcę być jedynie twoim przyjacielem. Tate pochylił się i miałam do wyboru albo pozwolić mu przyciągnąć mnie do siebie, albo urządzić scenę, odpychając go. 114

- Nie mów mi, ż eta myśl nigdy nie przeszła ci przez głowę – powiedział miękko. – Pamiętam tamtą noc, gdy się pocałowaliśmy, zanim Bones na powrót pojawił się w twoim życiu. Wtedy nie traktowałaś mnie jak przyjaciela. Można było się domyśleć, że o tym wspomni, pomyślałam. Walczyłam z falą frustracji i gniewu. Jeden wieczór pełen zbyt wielu drinków i samotności doprowadził do pocałunku, który nie powinien się wydarzyć. - Jesteś przystojnym facetem, a ja nie jestem martwa. Owszem, pomyślałam o tym raz czy dwa. Jednak to było zanim Bones do mnie wrócił. Mogę szczerze powiedzieć, że od tamtej pory to się nie zdarzyło. - Czasami nienawidzę Dona - rzucił Tate. Zdumiało mnie to. - A co mój wuj ma cokolwiek z tym wspólnego? - Don wiedział czym jesteś od chwili twoich narodzin, a ja poznałem go trzy lata wcześniej niż ciebie. Trzy lata, Cat. To mnie męczy. Wszystko, co mógł zrobić, to zwerbować cię pół roku wcześniej niż to zrobił. Wtedy nie poznałabyś pierwszego Bonesa, tylko mnie. Lubimy się, podobam ci się, a jako drugi łowca wampirów byłbym twoim idealnym mężczyzną. Zakochałabyś się we mnie, a nie w Bonesie. Byłam zdumiona, jak wiele o tym myślał. Najgorsze z tego było to, że gdybym poznała Tate’a przed Bonesem, istniała wielka szansa na to, że zaczęłabym się z nim umawiać. Nie mówię, że bym się w nim zakochała, lecz nie było w nim nic, co deklasowało by go jako materiał na chłopaka. - Albo zginęłabym podczas pierwszej misji – co jest bardziej prawdopodobne – bo Bones by mnie nie wytrenował. A nawet gdyby wszystko potoczyło się tak, jak opisałeś i tak by nam nie wyszło. - Dlaczego? – spytał ostro. - Zatrudniono by Bonesa, by mnie zabił. Po tym, jak od niego odeszłam, a nieumarły świat nie wiedział o związku między nami, kilka razy zaproponowano mu to zlecenie. Więc albo Bones by mnie zabił, albo zaintrygował by go fakt, że jestem mieszańcem i by mnie porwał. Dokładnie jak to zrobił, gdy się poznaliśmy. Tak czy inaczej, nie wyszło by nam. Czasami dwoje ludzi po prostu nie jest sobie pisanych. - Nie wierzę w to – powiedział, a upór aż z niego parował. Nie chciał rezygnować, bez względu na nic. Dlatego też był tak doskonałym żołnierzem. Jednak w odniesieniu do niego jako mężczyzny, trzymał się czegoś, co powinien odpuścić. - Pewne rzeczy się zmienią – powiedziałam w końcu. – Pewnego dnia spotkasz kobietę, która uświadomi ci, że twoje uczucia do mnie nie były prawdziwe. A kiedy to się stanie, będę szczęśliwa. Tate potrząsnął głową. - Albo zdasz sobie sprawę, że Bones nie jest facetem, za którego go miałaś i go zostawisz. Daj spokój, Cat, ledwie go znasz. - Nie znam Bonesa? – powtórzyłam za nim. – Żartujesz sobie, prawda? 115

- Ma niemal dwieście pięćdziesiąt lat, a ty byłaś z nim – razem wziąwszy – mniej niż rok – powiedział obojętnie Tate. - Wiem wszystko, co ma jakiekolwiek znaczenie – powiedziałam ostro, dotknięta. - Albo zaślepia cię namiętność. Bones był kiedyś zawodowcem w tych sprawach, Cat. Romansował z kobietami przez wieki. Annette powiedziała mi o nim kilka rzeczy i sam nie wiem czy mam wbić w niego nóż, czy podać mu rękę. Ktoś taki nie budzi się pewnego ranka, by zmienić wszystko w swoim życiu i stać się mężczyzną jednej kobiety. – Głos Tate’a stał się gwałtowniejszy i niższy, gdy stanął tak, by spojrzeć mi w twarz. – Ja jednak przez niemal pięć lat stałem u twojego boku. Wiesz, że możesz mi zaufać. Wiesz, że nigdy cię nie okłamię ani nie zdradzę, a – kochanie – on to zrobi. Może nie dzisiaj ani nie jutro, ale z pewnością się to stanie. Kiedy zaś to nastąpi, odejdziesz od niego. A ja będę czekał. Ta rozmowa zmierzała do nikąd. Tyle by było z próby przemówienia mu do rozumu. Rzuciłam mu rozdrażnione spojrzenie, przykleiłam na twarz fałszywy uśmiech i ruszyłam w kierunku stoiska z watą cukrową. Nie mogłam nigdzie tu napić się ginu, lecz mogłam napchać się cukrem czekając na pojawienie się Anthony’ego. Trzy waty i dwie przejażdżki na diabelskim kole później – hej, nic nie pobije diabelskiego koła jeśli chodzi o punkt obserwacyjny – wciąż nie było nawet śladu po Anthonym. Ani jakimkolwiek innym wampirem poza Tatem. Było już po dziesiątej, więc większości dzieci już nie było. Wraz z upływającym czasem święty Mikołaj wyglądał już mniej radośnie. Bez wątpienia odliczał minuty do północy, kiedy to zamykano festyn. Tate i ja nie rozmawialiśmy zbytnio od czasu naszej wcześniejszej sprzeczki, lecz wciąż zachowywaliśmy się jak szczęśliwa para. Tate zagrał na strzelnicy, ku przerażeniu pracownika prowadzącego budkę, gdyż ze względu na swoje wojskowe doświadczenie i nowy status wampira, trafiał w każdy punkt. Później musiałam paradować wokół z ogromnym pluszakiem pod pachą. Och tak. Nikt, to by na nas spojrzał, nie pomyślałby, że polujemy na wampiry. Dlatego też byłam zaskoczona, gdy Tate nagle odwrócił mnie do siebie i zaczął całować, jak gdyby to była ostatnia rzecz, jaką miał zrobić w życiu. Moje zduszone protesty ustały, gdy wyszeptał mi w usta: „Jest tutaj”. W jednej chwili upuściłam miśka i objęłam Tate’a, całując go z równym zapałem, jednocześnie uruchamiając wszystkie swoje zmysły. Tam. Jakieś pięćdziesiąt metrów stąd powietrze było aż gęste od mocy. Anthony, jak to miło z twojej strony, że w końcu wyszedłeś, by się z nami pobawić. Chyba, że to jakiś inny wampir, który postanowił zażyć nieco świątecznej rozrywki. To był by typowy dla nas pech. Fala mocy zbliżyła się do nas. Kimkolwiek był, również wyczuł Tate’a, ponieważ teraz kierował się wprost w naszym kierunku. Pogłębiłam więc pocałunek i dołożyłam kilka jęków. Tate mruknął coś i objął mnie mocniej. Jego uścisk i bezpardonowy pocałunek były powodem, że w końcu zabrakło mi tchu. 116

Wampir znajdował się zaledwie dwadzieścia pięć metrów od nas. Tate nie bawił się w subtelności. Spojrzał śmiało na intruza pozwalając, by w jego ciemnoniebieskich oczach zamigotały plamki zieleni. - Czego chcesz? Odwróciłam się… i zamrugałam ze zdziwienia. To właśnie tę osobę mieliśmy pojmać? Duże, brązowe oczy wpatrywały się we mnie z twarzy wyglądającej na nie więcej niż czternaście lat. Miał czarne, kręcone włosy, raczej wyrazisty nos oraz szczupłą budowę ciała, która jeszcze bardziej podkreślała jego młody wygląd. - Nigdy cię przedtem nie widziałem – odezwał się wampir. Jego głos bardziej pasował do aury. Może nie wyglądał wystarczająco dorośle, by oglądać filmy dla dorosłych, lecz dochodzące od niego wibracje zdradzały, że miał dobrych kilkaset lat. Tate pozwolił mi odsunąć się trochę, lecz jego ramiona wciąż obejmowały moje barki. - A niby dlaczego powinieneś? Wampir uśmiechnął się, ukazując dołeczki w policzkach. Boże, wyglądał przez nie jeszcze młodziej. - Dlatego, że znam naprawdę wielu naszych… rodaków. Ale nie ciebie. Tate uśmiechnął się zimno. - Można powiedzieć, że jestem tu nowy. Nazywam się Tate. Wampir przechylił na bok głowę. - Do kogo należysz? - Do dupka – odparł natychmiast Tate. Miałam ochotę go kopnąć. Wampir roześmiał się krótko, ponownie przecząc swojemu młodemu wyglądowi. - Czyż wszyscy nimi nie są? Jestem Anthony. Trafiony! Krzyknęłam w myślach. Miałam nadzieję, że Anthony nie był kolejnym gościem umiejącym czytać w myślach, gdyż było by po nas. Bones jednak zapewnił mnie, że ta zdolność jest niezwykle rzadka. - Nie odpowiedziałeś na moje pytanie – powiedział Anthony wciąż się uśmiechając. Tate przewrócił oczami. - A dlaczego powinienem? Nie poluję. Jestem tu z dziewczyną i bawię się na festynie. - Pozwól, że dam ci pewną radę, synku - powiedział Anthony. Dla każdego, kto mógłby ich usłyszeć dziwne by było, że jakiś chłopak mówi do Tate’a: „synku”. – Kiedy spotykasz któregoś z nas, przedstawiasz się. To zaś dotyczy również osoby, do której należysz. Inaczej ktoś z nas mógłby się wściec i postanowić nauczyć cię manier. 117

- Do Bonesa. - Tate pozwolił, by to imię zawisło w powietrzu, by po chwili ponownie mruknąć: - Dupek. Owszem, wiedziałam, że to część roli. Z drugiej strony jednak wiedziałam też, że mówił szczerze. I dlatego naprawdę chciałam go uderzyć. Anthony rozejrzał się wokół. Zrobił to tak szybko, że gdybym nie śledziła uważnie każdego jego ruchu, umknęło by mi to. - Jesteś więc tym Tatem - mruknął. Tate założył ręce na piersi. - Czy teraz nie jest twoja kolej? Uśmiech na twarzy Anthony’ego stał się wyzywający. - Do Patry – powiedział, czekając na reakcję Tate’a. Tate rozejrzał się dookoła, jednak w bardziej wyrazisty sposób. Również się poruszyłam, lecz w wyrazie czystej dezorientacji. - O czym wy mówicie? - spytałam. - O niczym, czym musiałabyś się martwić, skarbie - odparł Tate, pocieszająco ściskając mnie za ramiona. – Anthony… pracuje dla konkurentki mojego szefa, a oboje oni walczą o ten sam kontrakt. Jeśli o mnie chodzi, nie miałbym nic przeciwko, gdyby to jego szefowa wygrała. Anthony uniósł brew. - Doprawdy? To odważne stwierdzenie przy kimś obcym na temat twojego… szefa. - Powiedzmy, że miałem propozycję pomagać twojej szefowej, lecz z niej nie skorzystałem. Teraz zaś mam wyrzuty sumienia, jak kupujący, który żałuje tego co mógł zabrać do domu zamiast tego, co ma - powiedział Tate. Wyprostował się, porzucając zrelaksowaną postawę i przybierając bardziej wyzywającą. Anthony musiał słyszeć o roli, jaką odegrał Tate w domu Mencheresa tuż przed wybuchem, gdyż skinął głową. - A co, jeśli na twój błąd znajdzie się lekarstwo? Przypadkiem wiem, że mojej szefowej przydały by się informacje od… szpiega w firmie. Tate uśmiechnął się. - A jak twoja szefowa zamierza to zrekompensować? Ponieważ będę potrzebował pieniędzy i ochrony. Anthony machnął dłonią. - Nawet nie wyobrażasz sobie, jak sowicie moja szefowa wynagradza tych, którzy dobrze jej służą. Tak, założę się, pomyślałam cynicznie. Chyba, że – oczywiście – mówimy o ludziach służących Patrze, gdyż w przypadku odmowy zagroziła zabić ich rodziny. - Musicie teraz rozmawiać o interesach? – spytałam nadąsana.

118

Anthony wyglądał, jakby w końcu mnie dostrzegł. Przyjrzał mi się uważnie, lecz nie był to wzrok napalonego nastolatka. Jakże typową reakcją było zlekceważenie mnie tylko przez to, że miałam tętno. - Kim jest twoja przyjaciółka, Tate? - To Kathleen - powiedział Tate, używając mojego drugiego imienia. – Czyż nie jest piękna? - Jest – zgodził się Anthony, przysuwając się bliżej. Jego oczy zamigotały. – Lecz z tym wyglądem, rudymi włosami i biciem serca niezwykle przypomina kogoś, o kim wiele słyszałem. W jego głosie zabrzmiało otwarte wyzwanie. Rzuciłam mu moje najbardziej niewinne spojrzenie w typie „Kto, ja?”. - Lubię odgrywanie ról – odparł Tate nieco rozdrażniony. - Kathleen zmieniła więc dla mnie kolor włosów i założyła kolorowe soczewki. Masz z tym jakiś problem? Ręka Anthony’ego wystrzeliła do przodu i w następnej sekundzie szarpnięciem obniżył moje jeansy i odsłonił moje lewe, a potem prawe biodro. Nie znalazł tam jednak nic poza gładką, nieskazitelną skórą. Tate najeżył się, a ja ukryłam uśmiech. Właśnie tak, chłopie. Nie ma już żadnego tatuażu. Bolało jak diabli, gdy Max go odciął – nie, żebyś o tym gdzieś słyszał – ale jego brak nagle okazał się przydatny. - Dotknij jej jeszcze raz, a skończymy rozmowę - warknął Tate. Anthony wydawał się zrelaksować. - Bardzo jest podobna do prawdziwego Żniwiarza? Tate wzruszył ramionami. - Wystarczająco. Włosy ufarbowałam na powrót na ich zwykły, szkarłatny kolor. Tym lepiej, gdyż ich zapach nie był naturalny. Założyłam też soczewki z niebieskimi tęczówkami, dzięki którym łatwo zmieniłam kolor z ich czysto szarych. Dodatkowo moja skóra była ciemniejsza, a to dzięki szybkiemu wtarciu w nią samoopalacza, który ukrył jej zwyczajny połysk. To był pomysł Vlada. Drac był rzeczywiście zdolny. Jak dotąd bajka z odgrywaniem ról sprawdzała się. Anthony nie zamierzał się na nas rzucić ani chwytać za broń. - Naprawdę musicie rozmawiać o tej innej dziewczynie? Wydęłam usta, czego przy tym temacie by się spodziewano. Tate pocałował mnie w czubek głowy. - Już nie, skarbie. - W takim razie czy możemy już wracać? – spytałam, jeszcze bardziej okazując niezadowolenie. Tate spojrzał na mnie z pobłażliwym spojrzeniem. - Najpierw muszę zająć się pewnym małym interesem. Ale potem będę cały twój. Anthony oblizał usta. 119

- Wspaniale. Zabiorę cię do mojego przełożonego, Hykso, który sfinalizuje naszą transakcję. Tylko pozwól, że przyprowadzę samochód. W ten sposób nie przyciągniemy uwagi. - Nie sądzę, kolego - powiedział Tate stanowczo, lecz życzliwie. – Mógłbyś zmienić zdanie i zaangażować innych ludzi w ten nasz mały interes, a ja nie mam zamiaru spędzić reszty nocy na umieraniu. Anthony’emu udało się przybrać urażony wyraz twarzy. - Nawet nie przyszło mi to na myśl. Tate uśmiechnął się z uporem. - W takim razie pójdziemy wszyscy razem. Anthony normalnymi, płaskimi zębami przygryzł wargę. Gest ten był tak chłopięcy, że przypominał kolejne dziecko czekające na zdjęcie ze świętym Mikołajem. Niezdecydowany przeszukiwał wzrokiem tłum, albo rozważając zwyczajne odejście, albo w bardziej mrocznych pobudkach. Chciałabym dostać szansę, by schwytać „przełożonego” Anthony’ego. Im wyżej byśmy dotarli w łańcuchu dowodzenia Patry, tym lepsza była by ta noc. - Jeśli z nim nie idziemy, to wciąż chcę już jechać – powiedziałam do Tate’a i otarłam się o niego w taki sposób, że nie było żadnych wątpliwości co do tego, co chcę z nim zrobić. - Masz pięć sekund, zanim dla niej zmienię zdanie – powiedział Tate do Anthony’ego, po czym pocałował mnie zbyt surowo, by mogło to być udawane. - W porządku, chodźmy – odezwał się w końcu Anthony. Tate oderwał ode mnie usta. W jego oczach dostrzegłam wirujące, zielone plamki. Moje wargi były nieco opuchnięte od gwałtowności jego pocałunku i nieco brakowało mi tchu. - Pójdźmy jeszcze dzisiaj – powtórzył Anthony z irytacją, zaczynając rozpychać się w tłumie łokciami, jak wampir, który nagle musiał być gdzieś indziej.

120

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY Poszliśmy za Anthonym na parking. Jego samochód okazał się być czarną, lśniącą limuzyną. Kiedy tylko się do niej zbliżyliśmy, ścisnęłam dłoń Tate’a, lecz on już to wyczuł. - Kto jeszcze tam jest? – spytał gwałtownie, zatrzymując się kilka kroków od drzwi. Anthony chwycił go w chwili, kiedy z samochodu wypadły dwa wampiry. Jeden pomógł Anthony’emu trzymać Tate’a, a drugi szarpnął mnie za ramię. W tej jednej sekundzie domyśliłam się, że nie mieli pojęcia kim jestem. Gdyby tak było, ten mięśniak złapałby mnie w niedźwiedzi uścisk tak, by nadziać mnie na ostrze swojego noża. - Nie krzywdźcie nas! – krzyknęłam z udawanym strachem. Oprócz Anthony’ego było ich jeszcze czterech. Dwóch z nich było wysokiej rangi, jednak nie byli zbyt silni. Zgadywałam więc, że stanowili ochronę Anthony’ego, kiedy ten wybierał się poza miasto. Było ich zbyt mało, żeby stanowiło to zasadzkę. Tate spojrzał na mnie z nagłym zrozumieniem, po czym odtrącił podtrzymujące go dłonie. - Sam wsiądę, nie ma potrzeby mnie ciągnąć - warknął. Anthony nie puścił go, lecz skinął głową i teatralnym gestem wskazał na drugiego wampira, który przytrzymywał otwarte drzwi samochodu. - Zatem prowadź. W myślach wysyłałam komunikaty do Bonesa, mówiąc mu, żeby się wstrzymał z atakiem i pozwolił im doprowadzić nas wprost do Hykso. Robiłam to pełna nadziei, że coś z tego do niego dotrze, gdyż nie miałam pojęcia jak daleko ode mnie był i czy mnie w ogóle słyszał. Przecież nie mogłam sprawdzić czy moja komórka wciąż miała zasięg. Zgarbiłam ramiona i podreptałam za Tatem pozwalając, by z mojego ciała wydobyła się woń strachu. Była to naprawdę użyteczna sztuczka, którą opanowałam w ciągu tych kilku zeszłych lat. Dla dominującego wampira był to słodki zapach zwycięstwa. - Co się dzieje? Mój głos drżał, gdy przyglądałam się pięciu mężczyznom w limuzynie, oceniając ich siłę. Nie przeszukali mnie, by sprawdzić czy nie mam przy sobie broni, co po prostu było głupie. Między łopatkami przymocowane miałam dwa noże, a obcasy moich butów nie były z drewna. - Porywają nas - odpowiedział Tate chłodno, gdy samochód zaczął nabierać prędkości. – Nie martw się. Interesują się tylko mną. 121

Anthony uśmiechnął się szeroko i łokciem szturchnął wampira obok siebie. - Uwierzysz, że znaleźliśmy jednego z ludzi Bonesa na festynie? Patra będzie wniebowzięta! Jego towarzysz jednak nie podzielał tego zachwytu. Przyglądał mi się chłodnym, badawczym spojrzeniem. On umrze pierwszy, zdecydowałam natychmiast. Za dużo myślał, a ja nie potrzebowałam nikogo takiego. - A jego szarooka, rudowłosa przyjaciółka? O niej nic nie mówiłeś. W jego dłoni pojawił się jakiś przedmiot, a ja – jak zrobiłaby każda normalna osoba – drgnęłam z przerażenia, gdy wycelował we mnie broń. Cóż, postrzał bolał o wiele mnie niż przypalanie ogniem. Tak długo, jak nie strzelił mi w głowę lub serce, wszystko inne można było naprawić. Anthony zachichotał, jakby ktoś opowiedział dobry kawał. - Kratasie, dlaczego Patra wysłała cię ze mną, pozostanie dla mnie tajemnicą. Oczywiście, że nią nie jest. Tate lubi przebieranki. Wszyscy wiedzą, że czuje coś do prawdziwego Żniwiarza. Może zatrzymam dla siebie rudą na trochę. Nie jest ważna, więc nie będzie Patrze potrzebna. Kratas posłał Anthony’emu tak znudzone spojrzenie, że pozostałe wampiry nagle zwróciły na nas całą swoją uwagę. - Patra wysłała mnie z wami dlatego, że wszyscy myślicie fiutami. Czy mogę uwierzyć w takie szczęście? Nie, nie mogę. Anthony wydawał się nieco spochmurnieć na te słowa. Przyjrzał mi się, lecz po chwili potrząsnął głową. - Jej włosy pachną farbą, oczy ma bardziej niebieskie, a jej skóra… nie ma na niej śladu lśnienia. No i nie ma tatuażu. Plus, nie widziałeś ich, kiedy przyjechaliśmy na festyn. Byli sobą niezwykle pochłonięci. Bones nie pozwoliłby, żeby jego żona obściskiwała się z najmłodszym wampirem w jego linii. Kratas ponownie twardo na mnie spojrzał. - Strata czasu, by ją hipnotyzować i zapytać – powiedział bardziej do siebie niż do innych. – Jeśli nie jest Żniwiarzem, będzie twierdziła, że jest niewinna. Jeśli zaś nim jest, wciąż będzie twierdziła, że jest niewinna, gdyż wampirze moce nie mają na nią wpływu. Ciemnowłosy wampir wzruszył ramionami. - To zabij ją, nie jest warta ryzyka. Dla lepszego efektu wydałam z siebie przerażony pisk, lecz w myślach już gotowałam się do walki. Jednak Kratas już kręcił głową. - I ryzykować utratę najcenniejszego zakładnika, jakiegokolwiek miałeś? Nie wydaje mi się. - Mam pomysł – odezwał się jeden z pozostałych wampirów. – Każcie im się pieprzyć. Jeśli ona jest Żniwiarzem, Tate nie zaryzykuje wyroku śmierci. Sama Żniwiarz też nie. Tate roześmiał się z niedowierzaniem, mimo że ścisnęłam go za rękę. 122

- Dajcie spokój, chłopaki. Oczekujecie, że zabiorę się za to teraz, kiedy biedna dziewczyna ze strachu cała się trzęsie? Nie, dzięki. Nie gustuję w gwałtach. Kratasowi, ku mojemu przerażeniu, chyba spodobał się ten pomysł. Przekrzywił trzymaną w dłoni broń. - A przepadasz za śmiercią? Ta broń nabita jest srebrnymi kulami, które wylądują w jej głowie, jeśli tego nie zrobisz. Patrz, nawet zrobimy ci trochę miejsca. Z wątpliwą pomocą wampiry opuściły nasze siedzenie i stłoczyły się obok siebie na drugim. Tate i ja mieliśmy teraz ich niepodzielną uwagę. Świetnie. Teraz co? Byli zbyt czujni, żebyśmy wykonali jakiś ruch. Nie, najpierw trzeba było ich trochę rozproszyć. Tate wyglądał na tak samo wstrząśniętego, jak ja się czułam. Musiałam coś zrobić – i to szybko – zanim wszystko zrujnuje. Jakby nie było, musieli doprowadzić nas do Hykso. Gdybyśmy teraz mieli zrobić rozróbę, było ich zbyt wielu, by zaatakować i pojmać kilku. Oczywiście Bones wkroczyłby wtedy do walki, lecz co by było, gdyby przedtem Tate albo ja przez przypadek zabili jedyną osobę, która wiedziała gdzie jest Hykso? Nie mogliśmy tak ryzykować. - Nie chcę umierać – powiedziałam płaczliwie, a z oczu potoczyło mi się kilka krokodylich łez. – Nie powinniśmy byli dziś wychodzić. Mówiłam ci, że chcę zostać w domu! Tate w ciągu zaledwie sekundy przezwyciężył swój niepokój. Moje słowa oznaczały, by nadal grać w tę grę – na razie. Na tyle, aż znajdziemy się wystarczająco blisko Hykso. Tate wziął mnie w ramiona. - Wszystko w porządku, skarbie. Wszystko będzie dobrze. – Wbił w nich wzrok. – Możecie zapomnieć o włączeniu stopera. Zamierzam czekać jak długo będzie trzeba, aż nabierze ochoty. - Po prostu zahipnotyzuj ją, by nabrała ochoty – rzucił jeden z wampirów niecierpliwie. Tate burknął coś ze wstrętem. - Może ty tak robisz, by dziewczyny chciały się z tobą pieprzyć. Ja wiem jednak, że coś takiego jak gra wstępna również działa. - W porządku, zrób to po swojemu – powiedział Anthony. – Byle stało się to w ciągu następnych dwudziestu minut. Potem będziemy już w samolocie Hykso. Uśmiechnęłam się w myślach. Dobrze, powiedzcie nam jak daleko jesteśmy. To tylko ułatwi nam atak. Kratas machnął dłonią. - Zaczynaj. Zerknęłam na Tate’a żałując, że nie ma zdolności telepatycznych Bonesa. Mieliśmy mniej niż dwadzieścia minut. No dobra, jeśli przedłużymy całowanie i tym podobne, powinniśmy być już niemal na miejscu. Wtedy Bones i pozostali będą 123

wystarczająco blisko, by znaleźć Hykso. Jeśli zabijemy wszystkich z nich, którzy o nas wiedzą, skończymy tutaj, a drinki będą na mój koszt. Jednak najpierw… Tate pocałował mnie i otarł moje fałszywe łzy. - Wszystko w porządku, skarbie - mruknął. – Po prostu udawaj, że jesteśmy sami. Nie patrz na nich. Pomyśl, jak bardzo kochasz, kiedy dotykam cię tak… Tłumaczenie było proste – miałam udawać, ze już kiedyś to robiliśmy. Część mojej powściągliwości można było potraktować jako strach. Jednak nie całą. Odetchnęłam głęboko. Gdyby dziś rano ktoś powiedział mi, że skończę ten dzień na pieszczotach z Tatem, roześmiałabym mu się w twarz i nazwała kłamcą. Jednak właśnie to miałam zaraz zrobić, jednak pieszczoty były jedyną rzeczą, na jaką zamierzałam mu pozwolić. Tate pocałował mnie głęboko i z pasją. Zarzuciłam mu ramiona na szyję i wplotłam palce w jego krótkie włosy, jednocześnie starając się spod przymkniętych powiek obserwować siedzące naprzeciw nas wampiry i udawać, że podnieciła mnie uwaga Tate’a. Jednak nie podnieciła. Wewnątrz mnie poczucie winy walczyło z bezwzględnością, która nakazywała takie działanie, by znaleźć się bliżej celu. W tej chwili jednak poczucie winy zwyciężało. Pożądanie było ostatnią rzeczą, jaką mogłabym teraz czuć. Tate również o tym wiedział. Przerwał pocałunek i spojrzał na mnie ciemnymi jak niebo w nocy oczami, w których migotały zielone błyski. Wiedziałam, że czuł, że nie ma na mnie takiego wpływu. Niestety, wiedziały to również pozostałe wampiry. Kratas odbezpieczył broń. Niech to wszyscy diabli. Muszę lepiej udawać. Objęłam Tate’a ciaśniej i usiadłam mu na kolanach, przyciągając jego głowę do swojej szyi. Dotyk jego ust na mojej skórze i lekko drażniących ją kłów przypominał mi Bonesa. Na samą myśl o nim przeszył mnie dreszcz. Wygięłam plecy i sama przyssałam się do jego szyi. Tate zadrżał, błądząc dłońmi w górę moich pleców, w kierunku piersi. Przez głowę przebiegła mi nagła myśl. Czy Tate pamiętał o dwóch nożach przypiętych do moich pleców? Czy może w zamieszaniu spowodowanym tą niezwykle niezręczną sytuacją, do której nas zmuszono, całkowicie o nich zapomniał? Sięgnęłam do jego dłoni i skierowałam je na przód moich jeansów. - Nie muszę przy nich cała się rozbierać, prawda? – spytałam wysokim i bezbronnym głosem. Wzrok Tate’a napotkał mój. Teraz już jego oczy były całkowicie zielone. - Nie, skarbie. Tyle wystarczy. Pomógł mi zsunąć jeansy, na co – absurdalnie – przed oczami stanęła mi ta noc, kiedy porwał mnie Bones. Jak nazwał moje uwodzenie blefem po tym, jak zwabiłam go w opuszczone miejsce w lesie. Chyba nie chciałaś bzykać się ze mną w tych 124

wszystkich ciuchach, co Kotek? Wydaje mi się, że jedyne, co musisz ściągnąć to tenisówki. No dawaj. Nie mam całej cholernej nocy. Byłam wtedy niezwykle zażenowana ściągając z siebie jeansy. Teraz też, chociaż z innych powodów. Nie dlatego, że wstydziłam się pięciu wampirów Patry oglądających mój tyłek w skąpych stringach – do diabła, chciałam, by patrzyli, gdyż doskonale to odwracało ich uwagę – lecz dlatego, że to Tate ściągał ze mnie spodnie. Jego oczy błądziły po moim ciele z żądzą tak silną, że niemal zrezygnowałam z całego przedstawienia. I niech diabli porwą Hykso. Jednak wtedy w spojrzeniu Tate’a coś się zmieniło. Spojrzał na wampirów wbijających we mnie pożądliwy wzrok i z wściekłością zacisnął zęby. Niemal westchnęłam głośno z ulgi, chociaż terytorialne zachowanie Tate’a oznaczało późniejsze kłopoty. Teraz jednak pozwoliło mu to wrócić na właściwy kurs. Ponownie mnie pocałował, lecz czułam, że mimo tak samo entuzjastycznego wyglądu, zrobił to w bardziej wykalkulowany sposób niż wcześniej. Z pobieżnych spojrzeń, jakie rzuciłam wampirom dostrzegłam, że dzięki mojemu tyłkowi na wystawie coraz bardziej wczuwały się w przedstawienie. Jedynie Kratas wydawał się nieporuszony. Wciąż, nieruchomo jak posąg, trzymał palec na spuście. Mimo irytacji, doceniłam decyzję Patry, by dołączył do wysłanej przez nią grupy. Oddanie sprawie w momencie całkowitego rozproszenia było czymś naprawdę cennym. Pragnęłam jedynie, by w chwili obecnej nie obróciło się przeciwko mnie. Oczywiście, gdyby był człowiekiem, nie zawracałabym sobie głowy wycelowaną we mnie bronią. Potrafiłam unikać kul szybciej niż ludzie je wystrzeliwali, jednak nie byłam szybsza od wampira. Wiedziałam o tym z naprawdę bolesnego doświadczenia. Pozwoliłam, by Tate zmienił pozycję i klęknął przede mną, gdyż dzięki temu całkowicie ukrył moje plecy przed ich wzrokiem. W ten sposób łatwiej mogłam sięgnąć noży. - Dość tej gry. Dla podkreślenia swoich słów Kratas postukał palcem w broń. Zgadywałam, że znajdywaliśmy się gdzieś w połowie drogi. Cholera. Będzie blisko. W myślach wykrzyczałam wiadomość do Bonesa, chociaż nie miałam pojęcia czy był na tyle blisko, by mnie usłyszeć. Będę odliczać, Bones. Jak dojdę do zera, będzie koniec. Pięć… Tate przerwał pocałunek i sięgnął do zamka jeansów. Jego oczy lśniły jaskrawą zielenią. Cztery… Złapałam go za ramię, drugą ręką sięgając do noży. Trzy… 125

Tate rozpiął jeansy i zobaczyłam, że nie miał na sobie bielizny. Z całych sił powstrzymałam się, by nie szarpnąć się i w ten sposób nas nie wydać. Tak, to zaszło już o wiele dalej niż kiedykolwiek przewidywałam. Dwa… Trzy rzeczy wydarzyły się na raz. Zamachnęłam się i wyrzuciłam z dłoni noże. Kratas wystrzelił, lecz dzięki zasłaniającemu mnie ciału Tate’a kula trafiła mnie w bok, a nie w serce. A dach limuzyny został dosłownie oderwany. Oszołomiona przez sekundę zobaczyłam Bonesa, który chwycił mnie i porwał z samochodu. W następnej chwili, Spade i Ian wpadli, niczym piekielne nietoperze, do nagle otwartej limuzyny, a Tick Tock i Dave uderzyli w nią z autostrady. Na widok kołyszącego się na boki samochodu, kilka aut szaleńczo zapiszczało hamulcami. Na wszystko to patrzyłam będąc piętnaście metrów w powietrzu, uczepiona ramienia Bonesa. Nie miałam czasu zastanawiać się, jak zamierzał sobie poradzić z całym ruchem ulicznym, gdyż niemal natychmiast skierował się w stronę ziemi. - Zabierzmy te ścierwa z drogi – warknął. Bones, Spade i Ian chwycili za krawędź limuzyny, po czym ruszyli z nią do przodu. Samochód uniósł się znad asfaltu, jakby nagle dostał skrzydeł. Z wnętrza limuzyny wciąż dobiegał hałas przepychanki, teraz jednak nieco inny. Dobiegające mnie dźwięki bardziej przypominały urywane w połowie krzyki. W odległości zaledwie kilku kilometrów dostrzegłam rozpędzający się już na pasie, dwusilnikowy samolot. To musiał być Hykso. A skoro mu go widzieliśmy, on dostrzegał też nas. Bones warknął i ruszył wprost na niego. Jego szmaragdowy wzrok rozświetlał otaczającą nas ciemność. - Crispin, myślisz, że oderwą się od ziemi? - zawołał Ian, odpowiednio ustawiając swoje ciało w powietrzu, by sterować limuzyną. - Mowy, cholera, nie ma - odwarknął w odpowiedzi Bones. - Sami sobie z tym poradzimy. Ty zajmij się Cat, została postrzelona – krzyknął Spade nie odwracając nawet do nas głowy. - Nawet o tym nie myśl - rzuciłam. – To tylko zadrapanie. Leć dalej. - Lecimy. Nie potrzebowałam zdolności czytania w myślach, by wiedzieć, że Bones był wściekły, lecz latanie w stylu Supermana ciągnąc limuzynę i uganiając się za samolotem nie sprzyjało konwersacji. Samolot zaczął kołować, nabierając coraz większej prędkości. My również przyspieszyliśmy i poczułam wokół nas iskrzenie energii nosferatu. Zamknęłam oczy, jednak nie ze strachu, a przez to, że oślepiał mnie wiatr. Uchyliłam je po chwili i zobaczyłam, że samolot zaczyna odrywać się od ziemi. Byliśmy wciąż jakieś pięćdziesiąt metrów od niego. - Teraz – powiedział Bones i puścił mnie. 126

Zanim uderzyłam w ziemię, coś mnie pochwyciło. Oszołomiona dostrzegłam, wyskakujące z samochodu postaci, gdy Bones rzucił nim w startujący samolot. Rozległa się eksplozja, przed której jasnym błyskiem zasłonił mnie wampir, bezpiecznie lądując ze mną na ziemi. - Zostań tu - mruknął Ian i rzucił się w kierunku wraku. Zignorowałam go i popędziłam w tę samą stronę, czując na ciele dziwne drżenie. Dlaczego czułam takie zimno, kiedy niedaleko buchał tak wielki ogień? Ze szczątków samolotu wydostało się kilka płonących postaci, które natychmiast pochwycono. W blasku płonącego ognia ludzie, których znałam, nabrali demonicznego wyglądu, wściekle walcząc z miotającymi się wampirami. W ciągu kilku minut było już po wszystkim, a ja nagle znalazłam się na trawie, nie pamiętając nawet, że upadłam. Ten postrzał musiał być o wiele bardziej poważny niż myślałam. Bones pojawił się przy mnie, wyłaniając z pomarańczowego blasku. Pokryty był krwią i sadzą, a jego ubranie było w niektórych miejscach nadpalone. Uklęknął obok mnie. - To zaboli, Kotek, ale tak będzie szybciej. Kiedy położył mnie na ziemi, ze strachu otworzyłam szeroko oczy. Następnie wyjął z kieszeni nóż i wbił go w mój bok. Nie wytrzymałam i wrzasnęłam, czując jak zanurza w ranie palce i szuka kuli. Po chwili, która wlokła się w nieskończoność, Bones wyciągnął pocisk i szybko naciął dłoń, którą przyłożył do mojego ciała. Rana natychmiast zaczęła się zabliźniać. Wtedy przeciął swój nadgarstek i podsunął mi go do ust. Wzięłam duży łyk i zamknęłam oczy czując, jak ból zaczyna odpływać. Mój bok swędział, kiedy brzegi rany na powrót się zrastały. Nagle zdałam sobie sprawę, że musiałam być nieprzytomna, kiedy Bones zrobił to samo w dniu, gdy postrzelił mnie Max. Rozerwane gardło skutecznie mnie wtedy na wszystko znieczuliło. Bones zdjął przez głowę swoją koszulę. - Jest nieco podarta, ale zakryje twój tyłek - powiedział. – Obawiam się, że twoje spodnie spłonęły w samochodzie. W jego spojrzeniu kryło się wiele uczuć, a wyrzut był jednym z nich. Czując się niepewnie zawiązałam koszulę, jakby to była spódnica. - Bones, ja… - Później – przerwał mi. – Najpierw muszę zająć się kilkoma ważnymi sprawami. - Crispin. Ian zbliżył się do nas, trzymając kogoś za kark. Potrząsnął nim, niczym szmacianą lalką, po czym rzucił nam do stóp. - Trzymaj. Pomyślałem, że tego będziesz chciał dostać żywcem. Charles i Tick Tock pojmali Hykso, ale powinniśmy stąd znikać. Jak sądzę, cholerni gliniarze są już w drodze. 127

- Nie musimy się nimi martwić. To jedna z zalet jej parszywej pracy. Pokaże odznakę, wykona telefon, a gliny zaczną kląć na czym świat stoi, że nie mogą podejść nawet krok bliżej. Doprawdy, to niemal śmieszne. W następnej chwili w głosie Bonesa pojawiło się okrucieństwo. - Ach, witaj, kolego. Pamiętasz moją żonę? Właśnie ją postrzeliłeś. Na twarzy Kratasa malował się wyraz ponurej rezygnacji. - Miałem co do ciebie jakieś przeczucie – powiedział do mnie. – Powinienem był posłuchać instynktu. - Wiesz, co zamierzam zrobić z tą kulą? – Towarzyski ton Bonesa nie zwiódł Kratasa. Jego twarz jasno wskazywała, że nie miał żadnych złudzeń. – Zamierzam przetopić ją i zmieszać ze srebrem, z którego zrobią dla mnie sztylet. Wtedy zaś wbiję go w każdą część twojego ciała, poza sercem. Boże, czasami Bones naprawdę mnie przerażał. - Chcesz wsadzić go razem z Maxem? - spytał Ian, wyglądając na absolutnie nieporuszonego wizją cierpienia Kratasa. - Gdzieś indziej. Później się tym zajmiemy. Wsadź ich do ciężarówki, żebyśmy mogli już jechać. Dwa osiemnastokołowe tiry wyglądały jak każde inne na autostradzie. Były brudne po jednej stronie, miały wgniecenia na zderzakach, a nawet kierowcy stanowili kwintesencję facetów z ciężarówek. Co więcej, kiedy otworzyły się drzwi do ładowni jednej z nich, moim oczom ukazał się rząd krat. Oczywiście, był on fałszywą ścianą. Za nią kryło się wnętrze, o którym przeciętna firma przewozowa nawet nie śniła. - Charles, ty będziesz w tej, razem z Hykso. Może będziemy mieć szczęście i gość będzie wiedział, gdzie jest Patra. Kotek, my będziemy w drugiej, aż dotrzemy na lotnisko. Ian, jedziesz z nami czy an własną rękę? Ian spojrzał na ciężarówki i potrząsnął głową. - Zorganizuję sobie transport. - Zabierz ze sobą Tate’a. – To nie była prośba. Ian tylko wzruszył ramionami. - Jak sobie życzysz. Spade prowadził, trzymając skutego łańcuchami wampira. Nie trzeba było żadnych prezentacji – to musiał być Hykso. Ze swoimi czarnymi, prostymi włosami, śniadą skórą i wyrazistym nosem z pewnością miał w sobie domieszkę egipskiej krwi. Kiedy zbliżyli się do nas, wbił we mnie swój wzrok… i uśmiechnął się. - Żniwiarzu. Nie mogę się doczekać, aż spotkasz się z moją Panią. Odpowiedziałam mu równie zimnym spojrzeniem. - Ja również, Hykso.

128

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY Spade zaprowadził Hykso i Kratasa do przyczepy, gdzie do wzmocnionej ściany przymocowane były łańcuchy i klamry zabezpieczające. Bones ujął mnie za ramię. - Chodźmy. Wskoczył na tył ciężarówki i podniósł mnie do góry. Gdy tylko przeszłam przez fałszywą ścianę, stanęłam jak wryta. To wnętrze tak bardzo się różniło od tego w drugiej przyczepie, że jedynie gapiłam się na nie bez słowa. Do podłogi przymocowane były dwie luksusowe kanapy, dwa krzesła oraz lodówka. Położony był tam nawet dywan. - Mój Boże - wykrztusiłam. – To jakiś pieprzony dom na kołach! - Właśnie tutaj będą moi ludzie, kiedy zamkniemy już Hykso i Kratasa – odparł szybko Bones. – Nie ma potrzeby, żeby wszyscy gnieździli się w jednej ciężarówce. Teraz zaledwie pożyczamy ją, by dotrzeć na lotnisko. Opony pod nami zapiszczały, kiedy pojazd ruszył. Gdy odjeżdżaliśmy, przyczepa nagle zakołysała się. Bones założył ramiona na piersi i wbił we mnie wzrok. Poruszyłam się niespokojnie, niecierpiąc naładowanej napięciem ciszy. - Wiesz, że nie chciałam, by sprawy z Tatem zaszły tak daleko - zaczęłam. – Po prostu chciałam, byśmy znaleźli się bliżej Hykso, no i rozproszyć ich uwagę, zanim wyciągnę noże… - I to był genialny rzut, słonko. Ostrza wylądowały dokładnie w oczach Kratasa. Strzelił do ciebie na ślepo. Skrzywiłam się, słysząc jego ton. - Przepraszam. – Wiedział, że nie mówiłam tu o oślepieniu wampira. Bones zaczął krążyć wokół niewielkiego pokoju. Nie potrzebowałam wampirzych zmysłów, by czuć promieniujący z niego gniew, lecz nie wiedziałam czy był on skierowany na mnie, na Tate’a czy na wojnę, dzięki której znaleźliśmy się w tej limuzynie. - Powinniśmy o tym pogadać - powiedziałam, przygotowując się na wszelkie zarzuty, jakie rzuciłby mi w twarz. Jakby nie było, podczas całej tej szarady miałam jedynie całować Tate’a, a nie obściskiwać się z nim odziana jedynie w sweter i skąpą bieliznę. Tak, jeśli odwrócić sytuację, ja również byłabym wściekła. Bones odwrócił się do mnie. - Raczej wątpię czy rozmowa tutaj pomoże. Zrobiłaś, co myślałaś, że było konieczne. Nie podobają mi się twoje metody, ale muszę przyznać, że osiągnęłaś niezły wynik. 129

Podszedł do mnie celowo powolnym krokiem, który przez to wcale jednak nie był mniej drapieżny. Kiedy stał już zaledwie kilkanaście centymetrów ode mnie, przesunął dłonią po rękawie mojej koszuli. Czując jego dotyk mimowolnie drgnęłam. W jakiś sposób gest ten wydawał się być groźny. - Gdzie cię dotykał? W których miejscach cię całował? Spojrzałam mu prosto w oczy. - Bones, to nic nie znaczyło. Nie przypominało to niczego, co do ciebie czuję. - Ach. – Odpowiedź Bonesa była miękka, lecz oczy momentalnie zalśniły zielenią. Nie miałam pojęcia czy był to gniew, czy cokolwiek innego. Pochylił się do mnie, delikatnie muskając moją szyję. Zadrżałam, zastanawiając się, co teraz zrobi. - Całował cię tutaj – powiedział Bones głosem przypominającym ciche warknięcie. – Podejrzewam, że dotknął cię tutaj… - Przez koszulę dotknął moich piersi. …a tutaj czuję zapach jego dłoni. – Uklęknął i przeciągnął dłonią po zewnętrznej stronie mojego uda. Nie poruszyłam się, jak ofiara, która nie chce przyciągać uwagi łowcy. – Niemal go dzisiaj zabiłem. Bones wyszeptał te słowa tak blisko mojej skóry, że w miejscu, gdzie jego oddech owiał moje ciało, pojawiła mi się gęsia skórka. Nie odezwałam się wyczuwając, że jakąkolwiek kontrolę miał nad sobą Bones, właśnie była na wykończeniu. - Zanim ciebie spotkałem, nigdy nie byłem zazdrosny – ciągnął Bones wciąż tym samym, pełnym groźby tonem. – Ona we mnie płonie, słonko. Jakby moje żyły wypełniało srebro. W niektóre noce, kiedy patrzę na ciebie z innymi mężczyznami podczas zadań, mam wrażenie, że doprowadzi mnie do szaleństwa. Jego dłonie wciąż gładziły mnie z łagodną zmysłowością, przez którą miałam ochotę się cofnąć, a jednocześnie zrobić krok do przodu. Całe moje ciało wydawało się wstrzymać oddech. Pomimo spokojnego wyglądu czułam, że coś w nim wrzało, co za moment wybuchnie. - To była tylko gra – powiedziałam ponownie. - Tak, wiem – odparł natychmiast Bones. Jego migoczące zielenią spojrzenie napotkało mój wzrok. - Tate już by nie żył, gdyby było inaczej. Wiem, że zrobiłaś to jedynie po to, by dorwać Hykso, lecz Kotek… - Jego głos stał się głębszy. I twardszy. – Bez względu na wszystko, przenigdy nie pozwól, żeby ktoś robił tak z tobą jeszcze raz. Wtedy, ku mojemu całkowitemu zaskoczeniu, szarpnięciem zerwał ze mnie bieliznę. - Co robisz? – wyksztusiłam. - A na co to wygląda? – wymamrotał rozchylając mi nogi. Ze wszystkich rzeczy, jakich bym oczekiwała, to było ostatnie na mojej liście. - Ale… eee… wciąż jesteś na mnie zły. - Święta racja – padła jego nieco zduszona odpowiedź, po której polizał mnie tak głęboko, że ugięły się pode mną kolana. 130

Właśnie miałam powiedzieć, że to nie jest sprawiedliwa walka, kiedy chwycił mnie w talii i podniósł. Na moje policzki wypłynął krwisty rumieniec, gdyż moje nogi wciąż oplatały jego ramiona, a głową niemal dotykałam sufitu. - Bones – udało mi się powiedzieć. - Przestań. Opuść mnie. Jego język wciąż bezlitośnie mnie drażnił. - Nie. Jesteś moja i właśnie teraz cię posiądę. Nie chciałam mu odpowiadać. Wydawało się… niewłaściwe robić to, kiedy wciąż był na mnie zły, lecz jeśli był to nowy sposób walki, to przegrywałam ją z kretesem. Z gardła wyrwał mi się cichy krzyk, kiedy kły Bonesa otarły się o moją łechtaczkę, nie przebijając jej, lecz jedynie naciskając. Było to tak nieziemskie uczucie, że mimowolnie wygięłam się w łuk, przyciskając do niego, żeby tylko poczuć to jeszcze raz. I jeszcze. I bez końca, dysząc z rozkoszy bombardujących mnie doznań. Wyjaśnienie sobie pewnych spraw nagle stało się przereklamowane. Bones po prostu wiedział, co kochałam, a ja nie mogłam powstrzymać się przed zatopieniem w ogarniających mnie zmysłach. - Powiedz, że mnie pragniesz. - Boże, tak – powiedziałam, płonąc z bólu, by był już we mnie. - Powiedz to – zażądał nie przestając torturować mnie ustami. Wplątałam palce w jego włosy i niemal wyrwałam je razem ze skórą. - Pragnę cię - wychrypiałam. - Teraz. I nawet nie waż się mi odmówić. Jego ostry śmiech połaskotał moją delikatną skórę. - Ależ nie śmiałbym. Bones postawił mnie, przesuwając ustami po moim ciele do chwili, gdy stałam już na ziemi. Kiedy tylko moje stopy dotknęły podłogi, popchnęłam go w stronę jednej z kanapy. Upadł na nią, pociągając mnie za sobą. Ześlizgnęłam się z jego ciała, szarpnięciem zsunęłam z niego spodnie i wzięłam go w usta. Jego ciało było chłodne, niczym pobudzony do życia marmur. Wciągnęłam go dotąd, aż całkowicie wypełnił moje usta, po czym zaczęłam ssać długimi i głębokimi pociągnięciami. Bones jęknął, wyginając się w łuk. - Mocniej. Zwiększyłam nacisk. Poczułam, jak wplątał palce w moje włosy, po czym zacisnął je w pięści, kiedy ssałam go coraz mocniej. - Do diabła, to wspaniałe - wykrztusił. – Nie mogę już czekać. Ignorując moje protesty podniósł mnie i posadził sobie na kolanach, jednym ruchem wdzierając się głęboko w moje ciało. Wypełnił mnie tak bardzo, że niemal poczułam ból. Szarpanie ciężarówki jeszcze bardziej zwiększyło tarcie, gdy poruszał się gwałtownymi, głodnymi ruchami. Odrzuciłam głowę do tyłu i poruszałam się razem z nim, zatopiona w ogarniającej mnie rozkoszy. 131

Bones usiadł, chwytając zębami mój sutek. Ssał go dotąd, aż ten niemal zdrętwiał, po czym zabrał się za drugi, poświęcając mu tyle samo swojej słodkiej uwagi. Przeciągnęłam mu paznokciami po bokach, znacząc je głębokimi bruzdami. Przycisnął mnie do siebie bliżej i przesunął swoje usta na moją szyję. Krzyknęłam, czując na skórze dotyk jego kłów, które drażniły, lecz nie przebijały mojej skóry. Przyciągnęłam go jeszcze bliżej. - Ugryź mnie. Zamiast tego jednak jedynie polizał moją tętnicę. - Nie. Straciłaś dziś już zbyt dużo krwi. Nie dbałam o to. Chciałam, by moja krew krążyła w jego żyłach. Ta potrzeba była tak samo silna, jak desperacja każdego jego pchnięcia. - Zrób to - jęknęłam. – Powiedz mi, że jestem twoja. Oplótł mnie ramionami i zaczął poruszać się jeszcze szybciej. - Jesteś moja – powiedział gardłowo, przyciskając usta do miejsca, pod którym bił mój puls. Ledwie zdążyłam uśmiechnąć się ze zwycięstwa, gdy jego kły przebiły moją skórę. Zalała mnie fala namiętności i poczułam zawroty głowy, jednak z większej ilości powodów niż ten jeden łyk który wziął, a po którym zamknął ranki. Pocałował mnie i poczułam na jego wargach metaliczny smak mojej własnej krwi. Wczepiłam się w niego, gdy rosnąca rozkosz sprawiała, że moje całe ciało wrzało. - Twoja kolej, Kotek. – Jego głos był ochrypły z żądzy. – Pokaż mi, że należę do ciebie. Zatopiłam zęby w jego szyi. Jego wplątana w moje włosy dłoń przyciągnęła mnie bliżej, zachęcając mnie, bym gryzła mocniej, aż krew wypełniła moje usta. Przełknęłam. Bones odciągnął moją głowę do tyłu i ponownie mnie pocałował. Nasze usta smakowały seksem i krwią. Było w tym coś pierwotnego, jak i w jego gniewie. Poczułam kipiącą we mnie potrzebę, by udowodnić mu, że oprócz niego nikt się nie liczy. Nie przestawaj. Nie przestawaj. Być może powiedziałam to na głos. A może nie. W każdym razie Bones przewrócił mnie, aż znalazł się nade mną i zaczął poruszać się z jeszcze większą intensywnością. - Nie mogę przestać. Była to nasza najlepsza kłótnia. Stroboskopowe światło wieży kontrolnej przeszywało mrok regularnym promieniem. Nieco wcześniej spadł śnieg. Marzłam pomimo moich dwóch par spodni, dwóch swetrów i kurtki. Bones nie zawracał sobie głowy, by narzucić na 132

siebie coś więcej niż tylko swój czarny, skórzany płaszcz, lecz zrobił to i tak bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby ogrzania się. Światło na wieży zgasło. To był nasz sygnał. W ciemności Bones okrążył bazę z wampirzą prędkością, zbyt szybki, by ktokolwiek z większą bronią go namierzył. Gdyby zaś ktokolwiek chciał użyć czegoś mniejszego, to i tak nie miało by to znaczenia. Trzymał mnie ciasno w swoich ramionach, a przez wywołujące zawroty głowy nagłe zwroty i opadania musiałam zamknąć oczy. Mogliśmy tu podjechać samochodem, lecz Bones wykazywał już ekstremalny stopień paranoi. Nie chciał ryzykować, że jeden z ludzi Patry mógł podążyć za nami z miejsca katastrofy samolotu Hyksa i teraz czekać przy ośrodku z wycelowaną w nas wyrzutnią rakiet. Twarze ukrytych na dachu strażników skrywały maski szczętnie kontrolowanego szoku, kiedy nagle z ciemności wyłonił się Bones, który wylądował i bez żadnego wahania ruszył w ich kierunku. Zaraz za nim był Ian, który niósł Tate’a. Następnie pojawili się Tick Tock i Zero. Don spierał się o to czy Ian powinien znać lokalizację ośrodka, lecz Bones go uspokoił. Nie sądził, by Ian komukolwiek zdradził położenie jednostki. Dlatego Ian tu był, puszczając Tate’a, kiedy tylko dotknęli stopami dachu. Ian z umiarkowaną ciekawością rozejrzał się dookoła. Jego obecność tutaj była czystą ironią – oczywiście - biorąc pod uwagę, że nieco ponad rok temu Don wysłał mnie, bym go zabiła. Jak bardzo sprawy zmieniły się od tamtego czasu. Nasza szóstka weszła do środka. Nikt nie został postrzelony i nic nie eksplodowało. Jak dotąd szło dobrze, choć nie miałam bladego pojęcia, po co tu przybyliśmy. Po naszej, eee, kłótni w przyczepie tira Bones powiedział, że musi porozmawiać z Donem. Oczywiście spytałam dlaczego, jednak on doskonale opanował metody odwrócenia mojej uwagi. Potem miała miejsce interesująca scena na prywatnym lotnisku, gdzie Bones zahipnotyzował niczego nie przewidującego pilota, by przewiózł nas do Tennessee. Teraz zaś byliśmy tu, a ja wciąż nie miałam pojęcia, o czym Bones chciał porozmawiać z moim wujem. Wkrótce chyba jednak się przekonam. Od chwili, kiedy kilka mil stąd spotkaliśmy Iana, Tick Tocka i Zero, nie zamieniłam z Tatem ani słowa. Między nami istniał teraz olbrzymi, niewidzialny mur. Ze swojej strony Bones nie zachowywał się inaczej, chociaż widział i słyszał w moich myślach, jak niezręcznie się czułam. Dlatego też zaskoczyło mnie, kiedy Bones ogłosił, że spotka się ze mną w biurze Dona. Chciał znaleźć Juana i zamienić z nim słówko. - No dobrze - powiedziałam, rozerwana między pragnieniem użycia go jako tarczy między mną i Tatem i pozostaniem ze względu na to, że takie zachowanie było naprawdę tchórzliwe. Wybrałam pozostanie na miejscu. Ktoś może wspomniał, że idę na łatwiznę? Na pewno nie ja. Ian rzucił Tate’owi znaczące spojrzenie i uśmiechnął się szeroko. 133

- Pójdę z tobą, Crispin - powiedział. Ruszyłam w stronę biura Dona. Nie zaskoczyło mnie, że Tate podążył za mną. Tuż przed tym, jak drzwi windy zasunęły się, usłyszałam jak Bones prychnął. Tak, on również nie był zaskoczony zachowaniem Tate’a. Tick Tock i Zero stanęli za nami. Zerknęłam na nich i jeszcze raz uderzyła mnie różnica w ich wyglądzie. Gdyby kiedykolwiek istniała para wampirów mniej do siebie podobnych, byliby to właśnie przypominający albinosa Zero i Tick Tock o czekoladowej skórze. - Gdzie poznaliście Bonesa? – spytałam walcząc, by pierwsza przed Tatem coś powiedzieć. - W Polsce - odparł Zero. - W Australii - powiedział Tick Tock. Nigdy nie byłam w żadnym z tych miejsc. W mojej głowie echem odezwał się komentarz Tate’a, że po jednym roku - z jego dwustu pięćdziesięciu - tak naprawdę nie znałam Bonesa. Zdusiłam go jednak. Wiem to, co się liczy, przypomniałam sobie stanowczo. - To jak wam idzie, tobie i Grobowemu Cieciowi? – spytał Tate towarzyskim tonem. - Dobrze – powiedziałam krótko. Tate przestał krążyć po biurze i chwycił mnie za ramię. - Cat, jak długo zamierzasz udawać, że nic się nie stało? - Nie! – powiedziałam do Tick Tocka, który zdążył już wyciągnąć nóż zza pasa. – Spokojnie, chłopaki. Poradzę sobie. Zero schował kły, a po kolejnym, rzuconym w jego stronę twardym spojrzeniu, Tick Tock odłożył nóż. Wtedy odwróciłam się do Tate’a, patrząc mu prosto w oczy. - To było zadanie, Tate. Sprawy zaszły dalej niż powinny, lecz schwytaliśmy nasze cele. A teraz, zanim całkowicie spalisz naszą przyjaźń, może przestaniesz w końcu doszukiwać się znaczenia w czymś, w czym go nie ma? - Wiem, co czułem – powiedział ostro Tate. – Możesz udawać ile zechcesz, Cat, ale wtedy przez chwilę nie udawałaś i nie możesz powiedzieć, że myślałaś o mnie jedynie jak o przyjacielu. Niczym ostrzeżenie poczułam falę mocy Bonesa, a po sekundzie usłyszałam jego kpiący śmiech. - Tak, jak podejrzewałem – powiedział z drugiego końca korytarza. - Wiedziałem, że nie miną nawet dwie minuty, a wysuniesz swoje roszczenia. Jesteś chyba jednak wyjątkowo głupi jeśli sądzisz, że wejdziesz pomiędzy mnie i moją żonę. Tate założył ramiona na piersi. - Już to zrobiłem. Bones podszedł bliżej. Powietrze wypełniło jeszcze więcej tej iskrzącej energii. Ian oparł się o ścianę w korytarzu i uśmiechnął się, jakby naprawdę miał niezły 134

ubaw. Zero i Tick Tock odsunęli się, aż nic nie stało Bonesowi na drodze do Tate’a oprócz mnie. - Co zamierzasz zrobić? – spytałam cicho. Bones uniósł brew. - Nic, zwierzaczku. Dlaczego pytasz? Bo wyglądasz, jakbyś chciał zagrać w nogę głową Tate’a, powiedziałam do niego w myślach. A tak się nie stanie. Nawet, jeśli jest idiotą. Mój wuj wyszedł z biura, spojrzał na wampiry stojące wzdłuż całego korytarza oraz upartą postawę Tate’a i odkaszlnął lekko. - Cat, Bones, cieszę się, że wróciliście cało. Może usiądziecie? Mam butelkę whiskey, którą zamierzałem właśnie otworzyć. Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz widziałam pijącego Dona, jednak wdzięczna byłam za to rozładowanie napięcia. Bones uśmiechnął się. - Łyczek czegoś mocniejszego był by wspaniały, staruszku. Weszliśmy do środka i splotłam swoje palce z Bonesa. Okazało się to niezwykle właściwe, gdyż niemal potknęłam się, kiedy Bones powiedział do Tate’a: - Ty też, kolego. Zajęłam miejsce na kanapie, a Bones usiadł obok mnie. Tate stał, a jego cała postawa wyrażała upór i zdecydowanie. Don przyjrzał się po kolei każdemu z nas, po czym westchnął. - Dlaczego mam wrażenie, że przerwałem potencjalnie paskudną scenę? - To bez znaczenia. Oni już skończyli – powiedziałam do Dona, wpatrując się w Tate’a, by dać mu znać, żeby lepiej się tego trzymał. – To był wampirzy konkurs wkurzania, to wszystko. - Masz rację, kochanie. Bones pochylił się i lekko pocałował mnie w policzek. Potem zaś wypalił. - Teraz potrafię czytać ludzkie myśli, Don. Dlatego też wiem jaki masz dylemat. Jednak rozwiązanie tej sytuacji masz tuż przed nosem. Godne pochwały jest, że nie użyłeś swoich środków dla zdobycia korzyści finansowych, lecz trudne czasy wymagają trudnych rozwiązań. Zgodzisz się ze mną? - Co? – wykrztusiłam, zarówno zdezorientowana jego słowami jak i tym, że powiedział Donowi o swojej nowej mocy. Mój wuj nawet nie mrugnął okiem. - Nie wypuszczę Bramsów na rynek publiczny. Syntetyczna wampirza krew w postaci leku jest wciąż w fazie eksperymentów. W nieodpowiednich rękach mogłaby zmienić ludzi w nadludzko silnych zabójców. - O czym wy mówicie? – spytałam ponownie. - Don ma związane ręce - odparł Bones. – Jego rząd ustanowił głębokie cięcia w budżecie i za jakiś rok czy dwa przed Donem widnieje wizja zamknięcia. Nie chciał tego nikomu mówić, żeby nie podupadło morale. Otworzyłam usta ze zdumienia. Twarz Dona wszystko potwierdzała. 135

- Jak mogłeś nic nie powiedzieć? – powiedziałam z trudem. Bones postukał palcem w brodę i badawczo spojrzał na Dona. - Bardzo mądrze, że pomyślałeś o szkodliwym wpływie Bramsów, lecz nie potrzebujesz tego. Co napędza teraz rząd? Terroryzm. Przeraża ich jak diabli. Co ty możesz im zaoferować, czego nie da im nikt inny? Śledczego, który zawsze zbierze informacje dotyczące faktów, nazwisk, dat i spisków szybciej niż oni powiedzą „odwet”. Bones zamilkł i pozwolił, by jego słowa dotarły do Dona. Wciąż byłam w szoku, że Don ukrył przed nami taki fakt, jak zamknięcie jednostki. - Oferujesz, że to zrobisz? – spytał Don, jawnie sceptyczny. Bones roześmiał się gorzko. - Nie ja. Tate. Przetransportuj go do jakiegokolwiek mają najbardziej zatwardziałego zakładnika. Tate zahipnotyzuje go spojrzeniem, by podał wszystkie informacje, a potem możesz sobie usiąść i wynajmować go tym, kto da więcej. W ciągu dwóch miesięcy będziesz opływał w dostatek, a dodatkowo oddasz swojemu krajowi nieocenioną przysługę. A najlepsze z tego jest to, że Konwencja Genewska może ugryźć cię w dupę, bo ani zakładnik – ani ci, którzy go przetrzymują – nie będą pamiętali, jak to się stało. - Ty gnojku! - wybuchł Tate, podchodząc do Bonesa z wściekłością. - Usiądź, żołnierzu! - krzyknął Don tonem, jakiego nigdy u niego nie słyszałam. Tate zatrzymał się jak wryty i wbił we mnie wzrok. - On robi to tylko po to, by odciągnąć mnie od Cat. Nie dba o naszą jednostkę, nasz kraj czy cokolwiek innego poza nią! - To chyba nie ulega wątpliwości? – zapytał zimno Bones. – Czy ty dbasz o coś takiego jak jednostka, twój kraj lub cokolwiek innego poza nią? Zdaje się, że przypominam sobie, jak mówiłeś, że twoja miłość nie przeszkodzi ci w pracy. Udowodnij to. Wiedziałam wtedy, że Bones zaplanował to w chwili, kiedy zerwał dach limuzyny. Powiedzenie „Nie wściekaj się, lecz wyrównuj rachunki” było tutaj niedopowiedzeniem. Don wstał. - To jak, Tate? Jaka jest twoja odpowiedź? Tate spojrzał na Bonesa z czystą nienawiścią. - Rozkażesz, żebym pojechał, Don, a pojadę. Don westchnął. - Jesteś najlepszym facetem, jakiego znam. Udowodnisz mi, że wszystko w co wierzyłem o zaniku uczciwości po przemianie było błędem. - Don przeniósł spojrzenie na Bonesa. – Będę potrzebował kogoś, by go zastąpił. Cat ostatnio wiele przeszła, ale sam Dave nie wystarczy. Bones nawet nie drgnął. 136

- Pozwól mi zatrzymać Tate’a jeszcze przez tydzień. Potem możesz go wysłać, a ja zapewnię ci zastępstwo. Don odwrócił się do mnie. - Idźcie już, Cat. Sam się wszystkim zajmę. Mimo, że wiedziałam, że tak było lepiej, czułam udrękę z powodu Tate’a. Wiedziałam jak to jest, kiedy ktoś cię zmusza do opuszczenia osoby, którą kochasz. Miałam jednak nadzieję, że podczas tej nieobecności Tate zakocha się w kimś innym. Być może oddalenie ode mnie sprawi, że dostrzeże ile wspaniałych kobiet istnieje na świecie, zamiast całe życie marzyć o osobie, która zawsze pozostanie dla niego niedostępna. - Niech cię szlag - warknął Tate do Bonesa. - Mam nadzieję… - odpowiednie słowa mnie zawiodły. – Trzymaj się, Tate - wymamrotałam jedynie i wyszłam z pokoju razem z Bonesem.

137

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY Nie wyjechaliśmy od razu, co było pomysłem Bonesa. Kiedy on poszedł pogadać z Juanem, ja ruszyłam do swojego biura. Wrócili piętnaście minut później. Miałam wrażenie, że Juan był nieco blady, lecz niewątpliwie bardzo podekscytowany. - Co tam? – spytałam go. Juan rozejrzał się po moim biurze. - Bones, aqui? Ahora? Bones spojrzał na niego spokojnie i zamknął drzwi. - Sí. Listos? Juan spojrzał mi w oczy, po czym skinął głową. - Sí. Wciąż sobie tłumaczyłam ich słowa, kiedy Bones chwycił Juana i zatopił kły głęboko w jego szyi. Co do diabła? Wtedy dotarł do mnie sens ich rozmowy. Bones, tutaj? Teraz? Tak. Gotowy? Tak. Och, Boże. Juan musiał być wampirzym zastępcą Tate’a, którego Bones obiecał Donowi. To właśnie znaczy zwrot „nie marnować czasu”. Nogi Juana napięły się, a jego powieki zatrzepotały, po czym całkowicie się zamknęły. Z szoku od nagłej utraty krwi, stracił przytomność. Bones podtrzymał go, jeszcze mocniej ssąc jego szyję. Twarz Juana stawała się coraz bielsza, a Bonesa coraz bardziej zaróżowiona, jakby wypłynął na nią rumieniec. Wiedziałam, że gdybym go teraz dotknęła, byłby ciepły, chociaż ta temperatura będzie wyższa zaledwie tak długo, aż Juan nie wyssie krwi z powrotem. Serce Juana zwolniło. To, co było szaleńczym galopem w chwili, gdy Bones go ugryzł, teraz zmieniło się w leniwe, letargiczne uderzenia, między którymi powstawały coraz większe przerwy. Po minucie Bones uniósł głowę. - Kotek, podaj mi nóż do kopert. Chwilę zajęło mi otrząśnięcie się z widoku przyjaciela umierającego na moich oczach, lecz zaraz podałam mu nożyk. Bones wbił go we własne gardło, a krew trysnęła z teraz pełnej tętnicy. Bones przyłożył głowę Juana do rany, tak że krew wpływała teraz prosto w jego usta. W drzwiach stanął Dave, a na jego twarzy pojawił się dziwny wyraz. Cienkie, szkarłatne linie wypływały spomiędzy bezwładnych warg Juana. Powietrze zdawało się być naelektryzowane, jakby gdzieś w pobliżu była burza. Bones wciąż trzymał głowę Juana przy swoim gardle, a nóż do kopert wciąż przecinał jego skórę. Usta Juana drgnęły, po czym same przylgnęły do szyi Bonesa. Nożyk wysunął się z rany i upadł na podłogę. Nie był już potrzebny, gdyż Juan sam się teraz wgryzał w ranę. W jednym tylko celu chwycił Bonesa i przyssał się do bladej szyi. 138

Juan głębokimi pociągnięciami pił krew Bonesa, rozrywając mu skórę. Bones trzymał go i zacisnął usta, gdy krew Juana wracała do niego całkowicie już zmieniona. W końcu jednak chwycił Juana i oderwał od siebie jego usta, po czym przewrócił na ziemię i przytrzymał. Juan walczył z nim, kłapiąc zębami, które już zaczęły wyginać się w kły. - O nie, kolego - powiedział Bones. Dave ruszył w moją stronę, stając na drodze oszalałego mężczyzny, który z głodu zabiłby absolutnie każdego. Juan miotał się przez kolejną minutę, aż w końcu zadrżał gwałtownie. Wtedy całe jego ciało zwiotczało, a jego serce zamilkło na wieki. Bones mruknął coś zmęczony. Przemiana kolejnego wampira bardzo go osłabiła. Nie mówiąc już o tym, że ponownie stracił bardzo dużo krwi. - Potrzebujesz się powtórnie napełnić – powiedziałam i minęłam Dave’a, by przynieść trochę krwi z naszego własnego magazynu. - Nie. – Nim zdążyłam mrugnąć, Bones zerwał się na nogi. – Po prostu… zostań tu, Kotek. Nagle zrozumiałam. Ostatnim razem, kiedy kogoś zmienił, wyszłam zaledwie „na chwilę”, a skończyłam porwana, torturowana i niemal zabita. - Ja przyniosę - zaproponował Dave, który zdawał się również to pamiętać. - Nie. Nie ty - powiedział Bones. – Zostaniesz tu, na bardzo mało prawdopodobny wypadek, gdyby nasz przyjaciel tutaj obudził się i rzucił jej do gardła. Wtedy musiałbym go zabić. Zadzwoń do Iana, niech przyniesie trochę krwi. Jezu, był po prostu ostrożny. Prawdopodobieństwo, że Juan obudzi się niedługo i pokona Bonesa były niemal bliskie zeru, jednak nie spierałam się. Dave wykonał telefon. Fakt, że on również nie protestował znaczył, że sam również musiał popaść w paranoję. - Dlaczego po prostu nie wsadzimy go do jednej ze wzmocnionych cel na dole? Przecież po to są. - Ponieważ, Kotek… - Bones położył bezwładne ciało Juana na kanapie i został przy nim. – Wyjeżdżamy i zabieramy go z nami. Kilka godzin i jeden wywołujący zawroty w głowie wampirzy lot z ośrodka do naszych samochodów później wjechaliśmy na nasz podjazd w Blue Ridge. - Gzie położymy Juana? Trzy samochody za nami słyszałam jego wycie, przerwane przez dźwięk ssania, kiedy pił krew z jednej z toreb, które zabrałam z ośrodka. Dopiero się obudził. Razem z nim w samochodzie było pięć innych wampirów, z których trzech było wysokiej rangi. Nie, nigdzie się nie wybierał. - W piwnicy – odparł natychmiast Bones. – Jest wzmocniona, a Tick Tock, Dave i Rattler zostaną z nim na zmianę. W ciągu tygodnia dojdzie do siebie. Do tej pory jednak, Juan był niebezpieczny dla każdego, kto ma puls. 139

- Nie starczy nam miejsca, jeśli wszyscy mają zostać. - Trzy kanapy są rozkładane, a reszta poradzi sobie z kocami na podłodze. Uwierz mi, każdy z nich mieszkał już w gorszych warunkach. - Ale to my mamy poważne problemy i to w naszym domu się zatrzymują. Dlatego to my powinniśmy zająć podłogę - zauważyłam. – To jedynie uprzejmość. Bones prychnął. - Jasne. W moim własnym domu, na Gwiazdkę? Nie wydaje mi się. Rzeczywiście, była druga nad ranem, a zatem oficjalnie był już pierwszy dzień świąt. Nie był to prywatny, romantyczny wieczór, jaki planowałam, lecz cóż. Byliśmy razem. Pochyliłam się i lekko pocałowałam go w szyję pozwalając, by mój oddech połaskotał go w szyję. - Wesołych świąt – szepnęłam. Bones zaparkował i powstrzymał mnie, kiedy chciałam się odsunąć. Dłonią objął mnie za szyję i przyciągnął do siebie, całując tak powoli i głęboko, że naprawdę zaczęłam żałować, że nie jesteśmy sami. Musieliśmy jednak przerwać, kiedy Ian zastukał w szybę. - Jeśli mamy czekać na tym parszywym zimnie, aż wy skończycie migdalić się w samochodzie, to chyba powinienem był polecieć do domu. Otworzyłam z oburzenia usta, gdy obok nas przebiegła moja matka mrucząc: - Dzięki Bogu, ktoś to w końcu powiedział. Uderzył mnie humor zawarty w jej słowach i roześmiałam się. Moja matka zgadzająca się z wampirem, który stworzył Maxa? No, to był właśnie prawdziwy cud świąteczny. - Przepraszam cię, Ian. Czyżbym zapomniał spytać cię o pozwolenie, zanim pocałowałem swoją żonę? – spytał z przekąsem Bones. – Idiota. - Żul. Ian powiedział obelgę z cieniem uśmiechu na ustach. Daleki od obrazy, Bones roześmiał się cicho, ponownie mnie leciutko pocałował, po czym wysiadł z samochodu i objął na chwilę Iana. - Cieszę się, że tu jesteś, kolego. Uśmiech Iana nagle zmienił się w pełen zadowolenia. - Wiesz, po co tu jestem? Ponieważ, chociaż raz, poprosiłeś mnie o pomoc. Od tylu wieków, odkąd cię znam, nigdy tego nie zrobiłeś. Właśnie dlatego przystąpiłem do ciebie razem z moją linią, chociaż jesteś cholernym uzurpującym władzę łajdakiem. Odkąd tylko poznałam Iana nie rozumiałam, dlaczego Bones go tolerował. Teraz jednak widok ich dwóch razem wiele mi wyjaśnił. - Mogłeś odejść, Ian. Tak samo, jak to zrobiłeś ponad dwieście dwadzieścia lat temu w kolonii. Nie podziękowałem ci wtedy ani później, chociaż już dawno temu 140

powinienem. Zatem dziękuję ci, Ianie, za zmienienie mnie w wampira. Na zawsze pozostanę ci dłużny. W oczach Iana rozbłysło uczucie. Wtedy jednak uniósł brew, szybko dochodząc do siebie. - No, najwyższy cholerny czas. Podejrzewam jednak, że potrwa kolejne dwieście lat, nim przeprosisz mnie za grożenie mi śmiercią w sprawie Cat? Bones roześmiał się. - Pomarszczysz się ze starości czekając na te przeprosiny. - W takim razie uknujmy nikczemny plan – powiedział Ian z ponurym rozbawieniem. – Albo Patra upewni się, że wszyscy się pomarszczymy. Vlad pojawił się u nas mówiąc, że akurat był w okolicy. Wątpiłam w to, lecz nie zamierzałam nazywać go kłamcą. Szczególnie, że okazał się być użytecznym źródłem informacji. Wciąż jednak zastanawiałam się czy przybył tylko dlatego, że to irytowało Bonesa. Vlad wydawał się mieć iście piekielne poczucie humoru. - Co stało się z Anthonym? – spytał po tym jak usłyszał, że Hykso i Kratas są naszymi zakładnikami. Niestety, według Spade’a, jak dotąd nie dali żadnego dowodu na to, że posiadają jakiekolwiek ważne informacje. - Prześlę fragmenty jego ciała Patrze – odparł Bones. – Razem z kawałkami pozostałych kolesi. To da jej ludziom powód do zastanowienia. Chora część mnie zastanawiała się czy Bones owinie pudła w ozdobny papier świąteczny. I jak tu nie mówić o niechcianym prezencie? Miałam nadzieję, że Patra nie miała dla nas nic podobnego. Nic nie czyniło świąt tak domowymi, jak otrzymanie ogromnej paczki pełnej części ciała. - Właśnie! – Wyskoczyłam z fotela, olśniona pomysłem niczym żarówką z kreskówki. Bones uniósł brew, nie mając pojęcia o czym mówię. Moje myśli musiały wirować zbyt szybko, by mógł je wyłapać. - Są święta. Większość ludzi spędza je z bliskimi - powiedziałam. – Zamiast przekazywać fragmenty Anthony’ego i pozostałych od sługusa do sługusa, mając nadzieję, że trafią na kogoś wystarczająco wysoko postawionego, by dał je Patrze… Co myślicie o tym, by dać je osobiście? Ian z zainteresowaniem pochylił się do przodu. Bones wpatrywał się we mnie, lekko stukając palcem w brodę. - Znasz naszą odpowiedź. Mów dalej. - Wiemy, że Patra szuka kogoś, kto dałby jej o nas jakiekolwiek informacje. Do diabła, my robimy to samo. A co, jeśli jakiś informator skontaktował się z Patrą przez jeden z numerów, jakie miał Kratas i zaoferował informacje dotyczące naszej lokalizacji? Jednak ta osoba będzie chciała dostać pieniądze z góry, osobiście i natychmiast. 141

- Patra założy, że to pułapka - podkreślił Mencheres. – Tak samo, jak założy, że ty i Bones będziecie na nią czekać. Uśmiechnęłam się. - Na to właśnie liczę. Bones w końcu wyłapał z moich myśli cały plan. - Kotek, nie. - To ryzyko możliwe do zaakceptowania – zaprotestowałam. Vlad musiał również odczytać plan w mojej głowie, gdyż roześmiał się. - Och, Bones, może powinieneś był poślubić potulną kobietę, która nie wychylałaby nosa z kuchni? - Wypchaj się. Nie masz gdzieś jakiejś publiczności, przed którą mógłbyś się popisywać? - odparował Bones. – Może porozmawiasz z kolejnym pisarzem, który jeszcze bardziej rozsławi twoje imię? - Co? Czyżby Anne Rice nie odpowiedziała na twoje telefony? - spytał Vlad złośliwie. – Zazdrość to straszliwa przywara. Parsknęłam śmiechem, zanim zdążyłam się powstrzymać. Ian nie miał tyle taktu i otwarcie się roześmiał. - Nie patrz tak na nią, Crispin. To było zabawne, nie licząc nawet wyrazu twojej twarzy. Który był daleki od rozbawienia. Po kilku minutach jednak Bones rozluźnił się, a jego usta drgnęły. - Rzeczywiście, było. No dobrze. Rozważmy więc twój plan, Kotek. To może być nasza najlepsza okazja. Bones wybrał członków grupy, która pójdzie ze mną. Kiedy zdecydował, że Tate będzie do niej należał, odebrało mi mowę. Wtedy zdezorientował mnie jeszcze bardziej, wskazując również Vlada. - Żartujesz? – spytałam, kiedy już wrócił mi głos. - Jeśli jest cokolwiek innego, w czym twój przyjaciel jest lepszy niż wkurzanie mnie, to na pewno jest pilnowanie ciebie - odparł Bones. – Bez wahania oddałby za ciebie życie. I dlatego jest tak bardzo użyteczny. Tate rzucił Bonesowi wściekłe spojrzenie, ale nie zaprotestował. Vlad przyjrzał im się z umiarkowanym zainteresowaniem. - A dlaczego chcesz, żebym to ja z nią był? - Jesteś bezlitosnym łajdakiem, który nigdy nie pozwala, by sumienie przesłoniło mu cel – powiedział uprzejmie Bones. – To cecha, którą rzadko kiedy w tobie podziwiałem, lecz teraz właśnie na nią liczę. Chwyciłam jego kurtkę. - Nie martw się o mnie, tylko o siebie. Masz wrócić na obiad. Jeszcze dwa wampiry mogły usłyszeć resztę mojej wiadomości, jednak i tak mu ją posłałam. Kiedy wrócisz, będę miała na sobie whiskey i nic więcej. Potem wyleję na ciebie gin. I będziemy z siebie pili na każdy możliwy sposób. 142

Vlad mruknął coś z rozbawieniem, po czym wstał. - Ta dziewczyna potrafi doskonale motywować, prawda? – powiedział cicho, wychodząc z pokoju. Mencheres zachował kamienną twarz. Jakie to w dobrym stylu. Dave tylko mruknął: - Ona nie potrafi gotować. Jaka to zachęta? Bones podszedł do mnie i przycisnął mnie do swojego ciała. Było w nim jakieś dziwne zdecydowanie, kiedy przechylił mnie do tyłu i pocałował tak, jakbyśmy mieli cały czas na świecie. Kiedy w końcu mnie puścił, moje serce waliło niczym młot. W jego oczach wirowała zieleń, gdy wciągnął nosem zapach mojego pobudzenia. - Ledwie będę w stanie myśleć o czymkolwiek innym. Tak, teraz ja również. - Nie otwieraj tych butelek, Kotek. Wrócę nim się spostrzeżesz. Pocałował mnie po raz ostatni i wyszedł, a za nim Spade, Ian i Rodney. Patrzyłam, jak wspinają się do śmigłowca i przesłoniłam oczy dłonią przed wiatrem z obracających się śmigieł. Dave stał obok mnie, kiedy maszyna podniosła się i zniknęła w oddali. Pierwszy się odezwał. - Muszę wracać do Juana. Rattler został z twoją mamą, Denise i Randym, a Tick Tock pojedzie z tobą. Jest silniejszy niż ja, więc tak będzie lepiej. - Wolałabym, żebyś to był ty – odparłam. Wciąż wpatrywałam się w niebo, chociaż niczego już nie dostrzegałam. Dave poruszył się, wyraźnie zadowolony z komplementu. - Za kilka lat może nie będzie. Do zobaczenia, jak już będzie po wszystkim. Podszedł do nas Tate, a jego jasne włosy nawet nie zburzyły się na wietrze. Nagle poczułam zimny dreszcz pełznący mi po kręgosłupie. To irracjonalne, powiedziałam sobie. Robisz się przesądna, Cat. Weź się w garść. - Co się stało? Dave znał mnie zbyt dobrze. Wystarczająco, by wiedzieć, że to nie przez niską temperaturę tak się zatrzęsłam. Potarłam dłońmi o ramiona, przybierając fałszywą pozę pewności siebie. - Nic. Zapomniałam kurtki, to wszystko. Dave rzucił mi znaczące spojrzenie, lecz zignorowałam je. Tak samo, jak zignorowałam ten maleńki głos paranoi w mojej głowie, który mówił mi, by zadzwonić do Bonesa i nalegać, żeby wrócił. Wrócę nim się spostrzeżesz. Pocieszające słowa, jednak nie dla mnie. Były to ostatnie słowa, jakie powiedział do mnie Bones zanim odeszłam od niego kilka lat temu. To jedno zdanie było moją torturą, a teraz miałam wrażenie, że powtórzenie go przez niego było prorocze. 143

Wmawiając sobie, że to jedynie zbieg okoliczności, weszłam do środka. Miałam do wykonania zadanie i nie było tu czasu na obawy. Jakby nie było, powinnam bać się o wiele liczniejszych rzeczy, które nie były wytworem mojej wyobraźni.

144

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY Wiele miejsc było zamkniętych w świąteczne dni. Restauracje. Bary. Kluby. Centra handlowe. Jednak – oczywiście – w jednej instytucji było jak zwykle tłoczno. W kinie. Dzisiejszy seans o osiemnastej, komedia romantyczna z dwiema sławnymi, hollywoodzkimi gwiazdami, zapowiadał się interesująco. Pomogło też to, że było to ekskluzywne kino, z miejscami na balkonie. Było większe prawdopodobieństwo popisania się lotniczymi zdolnościami nieumarłych. Vlad Tepesh uniósł się ze swojego miejsca w pierwszym rzędzie, jakby pociągnięty niewidzialnymi sznurkami. Jego ciało wyraźnie odznaczało się na tle jasnego ekranu za jego plecami. Rozłożył ramiona i wbił szmaragdowe promienie swojego spojrzenia w zszokowane twarze wokół niego. - Nie powinnaś tu przychodzić, Żniwiarzu. Sławny pies, nazwał go Bones. W tej chwili musiałam się z nim zgodzić. Nawet jego długie, brązowe włosy wirowały wokół jego głowy, jakby poruszane niewidzialną bryzą. Ukryłam uśmiech i wstałam, trzymając kuszę w pogotowiu. - Czas umierać, frajerze. – No dobra, to było do chrzanu, lecz skoro on stawiał na dramatyzm, to ja również. - Co do…? Facet obok mnie ledwie zdążył wypowiedzieć te słowa, kiedy wystrzeliłam cztery strzały jedna po drugiej. Vlad obrócił się w powietrzu, unikając trafienia. Strzały wylądowały w ekranie w chwili, kiedy nastąpiło zbliżenie na twarz aktorki. Ktoś krzyknął. W końcu, pomyślałam. Jezu, czyżbym musiała przeciąć mu gardło, by wywołać panikę? W dzisiejszych czasach ludzie byli tacy zblazowani. Vlad ruszył w moim kierunku, z otwartymi ustami i obnażonymi kłami. Widząc to, jeden z widzów wykrzyknął zaledwie jedno słowo. - Wampir! - Ratujcie swoje życie! - krzyknęłam, przewracając kilkoro ludzi, gdy uchyliłam się przed atakiem Vlada. On jednak złapał za tył mojej kurtki i użył jej jako dźwigni, rzucając mnie przez całą salę kinową, aż uderzyłam o ścianę. Był to spektakularny rzut, który wycisnął mi dech z płuc i sprawił, że z trudem łapałam powietrze, unikając jego pięści. - Bawimy się w taki sposób, co? To dobrze. Lubię ostrą jazdę. Powtórzyłam jego cios, rzucając nim w ścianę tak mocno, że aż pojawiło się w niej wgłębienie. Kawałki izolacji i betonu posypały się na tych, którzy jeszcze nie zdążyli opuścić sali. Wtedy, gdy Vlad rzucił się na mnie, uderzyłam głową w jego żołądek. Zrobiłam to wystarczająco mocno, by moja skóra na linii czoła 145

pękła. Jednak dzięki temu odchylił się do tyłu, a ja wbiłam dwa sztylety w jego pierś. Włączono główne oświetlenie i nasza para stała się doskonale widoczna. Krew kapała mi z czoła, a na ten widok rozległo się jeszcze więcej krzyków. Vlad zignorował ostrza w swojej piersi i szarpnięciem przyciągnął mnie do siebie, po czym zlizał ciepły strumień z mojego czoła. - Już nie boli – powiedział cicho. - Przesadnie grasz - rzuciłam. Nagle rozległ się strzał. Zaskoczeni, odwróciliśmy się w stronę tylnej ściany kina, skąd dobiegł. Stał tam facet, cały pokryty rozsypanym popcornem, mierząc do nas ze strzelby i gotując się do kolejnego strzału. Tate, również obecny na sali, uderzył go w głowę tak mocno, że miałam jedynie nadzieję, iż nie dozna jakichś trwałych obrażeń. Strzelec upadł na podłogę. - Amerykanie – mruknął Vlad wśród nowych krzyków ze strony pozostałych jeszcze na sali ludzi. – Każda osoba w tym kraju jest uzbrojona. Dobrze, że jego cel był tak samo słaby, jak osąd. - Dawaj, skończmy to. Pokazowe zakończenie – chyba twoje ulubione, prawda? - Och, Cat, zmuszasz mnie, bym zrobił coś, czego jeszcze nigdy nie miałem okazji. – Roześmiał się i kopnął mnie, niemal łamiąc mi kostki, po czym rzucił mną na siedzenia pokryte sztucznym pluszem. Załamały się pode mną, mimo że od razu zerwałam się na nogi. Skrzywiłam się z bólu, lecz wciąż na nich stałam. Kiedy mnie zaatakował wyskoczyłam w powietrze, przez co - zamiast mnie - wpadł na rumowisko krzeseł. - A to co? Okazujesz pokorę? Vlad przetoczył się na plecy i wyrwał noże z piersi, jak gdyby były to drzazgi. Zerknął na ostatnich wybiegających z sali widzów, którzy potykając się o siebie przepychali się do wyjścia. - Nic nie zmusi mnie, bym to zrobił. Puste siedzenia za nim nagle stanęły w ogniu. Zamrugałam ze zdumienia. Tate również wyglądał na zszokowanego. Vlad uśmiechnął się lekko i machnął ręką w kierunku krzeseł. Jak zdmuchnięte świece, płomienie nagle zniknęły. - Jesteś pirokinetykiem – wykrztusiłam. – Imponujące. - Ty również. Przynajmniej w sali nie było już żadnych widzów, którzy byliby wciąż przytomni. - Młody człowieku, zajmiesz się pokojem wyświetleń? - spytał Tate’a Vlad. Tate skoczył do niewielkiego okienka, wyrywając z otworu projektor. Służył on do blokowania widoku komuś, kto był wyjątkowo głupi, by tam stać i nas podglądać. - Trzymaj, to na twoje kostki. - Vlad stracił swoją agresywną postawę i podszedł do mnie. - Pozwolisz? Wyciągnął do mnie dłoń i wskazał na moje ostrza. Wiedziałam, o co mu chodziło. Odmowa była by czymś zarówno nieuprzejmym, jak i głupim, jako że kuśtyka146

nie za nim nie wydawało by się zatrważające. Skinęłam głową i przecięłam jego dłoń, po czym przytknęłam usta do rany i przełknęłam. Vlad przyglądał mi się z tym samym, lekkim uśmiechem. - Nie lubisz smaku krwi, prawda? - Nie. Cóż… nie. Musiał w moim umyśle przeczytać resztę mojej wypowiedzi, ponieważ roześmiał się z ironią. - Przywykłaś do smaku krwi Bonesa, tak? Doprawdy, facet jest mądrzejszy niż podejrzewałem, wiążąc się z tobą w ten sposób. To okrutnie utrudni zadanie jego konkurentom. - On nie ma żadnych konkurentów – powiedziałam natychmiast i zerknęłam na Tate’a. - I tu się mylisz. Nie mówiłem tutaj o twoim wzgardzonym zalotniku. - Vlad skinął lekceważąco w stronę Tate’a, który z miejsca się najeżył. – Miałem na myśli siebie. Właśnie do tego mnie nie zmusisz – żebym zazdrościł Bonesowi, mężczyźnie, o którym mam nienajlepsze zdanie. Strasznie to irytujące. Słysząc dezaprobatę w jego głosie, musiałam się uśmiechnąć. Teraz Tate spojrzał na niego z prawdziwym gniewem. - Przejdzie ci, Vlad. Daj mi ze dwa tygodnie, a naprawdę pożałujesz, że mnie spotkałeś. - Być może. Pokłonimy się teraz na zakończenie? Poruszyłam się ostrożnie, by sprawdzić czy moje kostki działają już normalnie, po czym wskazałam w stronę wyjścia. - Prowadź. - …przed Palace Twenty na Montrose Avenue, gdzie przerażeni widzowie opowiadają niewiarygodną historię. Hugh, mógłbyś skierować kamerę nieco w lewo, byśmy mogli zobaczyć strażaków? …Według zgłoszeń świadków, w ten spokojny do niedawna, świąteczny wieczór, padły strzały, pojawiły się płomienie, a nawet miały tu miejsce możliwe działania okultystyczne… Pani, tak, pani… Czy mogłaby pani powiedzieć nam, co właściwie stało się w środku? - On latał! – wykrztusiła wstrząśnięta blondynka, zabierając reporterce mikrofon. – Sądzę, że miał jakieś skrzydła albo coś… a potem ona go postrzeliła, a sala zaczęła płonąć… Och Boże, myślałam, że tam zginę! - No dobrze, najwyraźniej mieliśmy tutaj roztrzęsioną osobę. Zobaczmy, z kim jeszcze moglibyśmy porozmawiać. Prezenterka starała się utrzymać pełen profesjonalizm, lecz wtedy przed kamerą rozegrała się nagła, acz niewielka bitwa, gdy blondynka nie chciała oddać mikrofonu. - Proszę panią, proszę mi to oddać. Jestem pewna, że będzie pani chciała porozmawiać z władzami… 147

- Tam jest – wrzasnęła dziewczyna, wskazując na mnie palcem. – To ona. Właśnie ona zastrzeliła tę rzecz. Ona wam powie, że nie jestem szurnięta! Reporterka zaczęła przepychać się do przodu, a operator skierował na mnie wielkie, czarne oko kamery. Spojrzałam w nie na długą chwilę, po czym pospiesznie wsiadłam do vana pod czujnym okiem mojej ochrony. To była emisja na żywo, w dodatku ogólnokrajowa. Cześć, Patra. Widzisz? Jestem po przeciwnej stronie kontynentu niż ta, gdzie ma się z tobą spotkać informator. A NIGDY nie będziesz podejrzewać, że Bones będzie z dala ode mnie, wykonując zadanie w czasie świąt, prawda? - FBI, nikomu nie można dalej przejść – warknął Tate, odpychając reporterkę na bok. Sięgnął też do kamery i skierował obiektyw w dół, by nie mogła więcej złapać obrazu mnie i towarzyszących mi ludzi. Jakby nie było, potrzebowaliśmy jedynie jednego, szybkiego ujęcia. Gdyby było ich więcej, Patra mogłaby zauważyć, że Bonesa nigdzie przy mnie nie było. Nasza histeryczna blondynka wciąż coś wykrzykiwała, dopóki nie została odciągnięta na bok przez lokalną policję. Albo to zadziała, albo nie – wkrótce się dowiemy. Cooper, grający rolę informatora, miał spotkać się z wysłannikiem Patry w ciągu godziny. Jeśli będziemy mieli szczęście, Patra uwierzy, że Bones i ja byliśmy w Los Angeles. W drzwiach vana pojawił się Tate i zatrzasnął je za sobą. Vlad siedział obok mnie, a oprócz nas byli tam również Tick Tock i Zero. Tate dał Docowi, naszemu kierowcy, sygnał do odjazdu i zajął miejsce naprzeciwko mnie. - No dobra, Cat. Jeśli ktokolwiek zacznie się tu kręcić, zobaczy zwyczajną ekipę sprzątającą i cały ten bajzel. Nie będzie żadnego powodu, by myśleć, że Bonesa z tobą nie ma. Będę szczęśliwy, kiedy już stąd znikniemy. Nie ma sensu przyklejać ci tarczy strzelniczej na czole. - Poszło całkiem nieźle – powiedziałam podskakując, kiedy samochód ruszył. Mieliśmy w planach dwukrotną zmianę samochodów, a resztę drogi mieliśmy pokonać samolotem. Bones był pod tym względem nieustępliwy. - Mam nadzieję, że reszta również potoczy się bez wpadek. Tate zacisnął usta i nie odezwał się. - Kiedy zadzwonisz do Pana? - spytał Zero. Zawsze denerwowało mnie, kiedy nazywał tak Bonesa. Zero rzadko kiedy zwracał się do niego inaczej, bez względu na to, ile razy Bones mu tego zabraniał. Jego jasnoszare oczy wpatrywały się we mnie z wyczekiwaniem. - Nie zadzwonię. Kiedy będzie już po wszystkim, to on zadzwoni do mnie. Może za dwie godziny, może jeszcze później. Żołądek ścisnął mi się z niepokoju. Ze wszystkich sił zmuszałam się, by nie sięgnąć po komórkę i zadzwonić z dziecinną, bezużyteczną prośbą, by na siebie uważał. 148

- Do tej pory będziemy już w połowie drogi do Mencheresa. - Vlad wyciągnął przed siebie nogi. – I dobrze. Jestem głodny. - Wszyscy poczujemy się lepiej, kiedy dotrzemy do Mencheresa w Kolorado powiedziałam. - Vlad, dostaniesz swój obiad. Tate, będziesz mógł zobaczyć się z Annette, a ja spotkam się z Bonesem. Wszystko gdzieś koło północy. Przynajmniej spędzimy ze sobą chociaż kilka minut świąt. Może. Boże, jakże pragnęłam być w naszym domu, z nikim innym tylko Bonesem. A nie upchnięta w vanie, między pięcioma wampirami, zmierzając do jednego z wielu domów Mencheresa. Życie. Możesz jedynie mieć na nie plan, a nie stawiać mu warunki. - Doc. – Zastukałam palcami w metalowy panel. – Przyspiesz trochę, dobrze? Dźwięk helikoptera sprawił, że zerwałam się z krzesła i spojrzałam na zegar. Jedenasta pięćdziesiąt jeden, według czasu Kolorado. Jezu, Bones się pospieszył. Nie dbając o to, by narzucić na siebie kurtkę, wyszłam na dwór jedynie w lekkim swetrze, drżąc na całym ciele podczas lądowania maszyny. Śnieg jak szalony wirował w powietrzu, poruszony wiatrem z wirników, który również zwiewał mi włosy na twarz. W końcu silnik zwolnił, a drzwi śmigłowca otworzyły się, ukazując Spade’a, Rodneya i Iana. - Niech ktoś mi przyniesie jakieś mocne kajdany. Mam dosyć siedzenia na tym łajdaku - rzucił Ian. Jego kasztanowe włosy powiewały równie mocno, jak moje. Troje z wampirów Mencheresa pospieszyło, by spełnić jego żądanie. Pozostałych sześciu ruszyło, by pomóc Spade’owi, Rodneyowi i Ianowi, kiedy powstrzymywali wierzgającą i przeklinającą postać. - Aniołku, przyprowadź swojego męża i powiedz, żeby nam tu pomógł - powiedział śpiewnie Spade. – Gdzie ten leniwy sukinsyn…? Zamilkł na widok mojej twarzy. Ian również zamarł, wymierzając ostatni cios nieznanemu wampirowi, którego nieśli jak zwykły bagaż. - Gdzie drugi helikopter? Mieliśmy opóźnienie, więc Crispin powinien już dawno tutaj być. Ian nigdy nie brzmiał tak nerwowo. Jakby w zwolnionym tempie podniosłam do twarzy telefon. Przez ostatnie kilka godzin ściskałam go w dłoni, czekając, aż zadzwoni. Odrętwiałymi palcami wybrałam jego numer, po czym czekałam aż skończy się to metaliczne brzęczenie, które służyło za sygnał połączenia. Mencheres wyszedł z domu i stanął obok mnie, jednak nie spojrzałam na niego. Wszystko, co byłam w stanie zrobić, to jak zahipnotyzowana wpatrywać się w wirniki śmigłowca. Moje serce biło tak głośno, że niemal nie słyszałam sygnału w słuchawce. Jeden… dwa… trzy… cztery… Boże, proszę. Zrobię wszystko, ale błagam. Niech nic mu się nie stanie. Niech nic mu nie będzie. 149

Pięć… sześć… siedem… On musi odpowiedzieć, musi! Osiem… dziewięć… dziesięć… Rozległo się kliknięcie i doszły mnie jakieś szmery w tle. Nie czekałam na nic więcej, lecz krzyknęłam jego imię. - Bones! Gdzie jesteś? – Nie słyszałam jego głosu, lecz wciąż jakieś hałasy w oddali. – Słyszysz mnie? – krzyknęłam jeszcze głośniej. Może połączenie nie było zbyt dobre. - Taaaak… Był to istny syk, który przeszył mnie na wskroś, ziębiąc mnie bardziej niż śnieg wokół mnie. Głos w słuchawce nie należał do mężczyzny i miał dziwny, bliskowschodni akcent. - Kto. Mówi? Każde słowo było warknięciem dochodzącym z samego środka mnie. Zobaczyłam, jak Spade chwycił mnie za ramiona, lecz nie czułam tego. Kobieta roześmiała się, cicho i złowieszczo. Jej głos był niższy niż sobie to wyobrażałam, pomyślałam mimowolnie. W czym innym jeszcze się myliłam? Dlaczego siedzę na ziemi? Jeśli powiedziała cokolwiek przez następne kilka sekund, nie słyszałam tego. Wiedziałam, że krzyczałam, że Mencheres wyrwał mi z dłoni telefon, a Spade zawlókł mnie do domu, mimo że walczyłam z nim, by pozostać na zewnątrz. Moje oczy wciąż utkwione były w wirnikach śmigłowca, jakby w jakiś magiczny sposób miały one wszystko zmienić. Nie mogą przestać, przeszło mi przez głowę. Jeśli przestaną się poruszać, Bones nie wysiądzie z tej maszyny. Niech ktoś na powrót je rozrusza! Niech je rozrusza! Nikt tego nie zrobił. Zatrzymały się w ostatnim, powolnym ruchu, gdy Spade siłą wciągnął mnie do domu. Coś wtedy we mnie wybuchło, cos bardziej bolesnego niż samo słowo „ból” mogło wyrazić. Jedyne, o czym byłam w stanie myśleć, to szydercze, brutalne i pełne satysfakcji pytanie Patry. Czy to wdowa?

150

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY Siedziałam obok Spade’a, a cierpienie żłobiło moją duszę niczym królik-potwór, wyżerający sobie drogę na zewnątrz. Jednak spytałam go: - Co się stało? Różowe łzy spłynęły mu po policzkach. - Cooper czekał na stacji kolejowej. Jakieś dziesięć minut później zobaczyliśmy, jak Anubus czai się na niego wraz z kilkoma wysokiej rangi wampirami. Chcieliśmy dorwać Anubusa żywego, więc Ian i ja wsparliśmy Coopera, a Rodney i Crispin walczyli z resztą. Wtedy jednemu z tych sukinsynów udało się uciec. Crispin powiedział Rodneyowi, żeby został z nami i ruszył za sukinsynem, żeby go zabić. Miał się z nami spotkać tutaj. Sądziliśmy, że dotrze do nas dużo szybciej, gdyż nie musiał jechać dłuższą drogą z wrogim zakładnikiem. Przykro mi, aniołku. Tak cholernie przykro… Mencheres wszedł do pokoju, a promieniująca z niego fala niechęci obudziła w jakiejś części mnie ciekawość. Dlaczego jesteś na niego zła? To wszystko twoja wina. - Tutaj nie jest bezpiecznie - powiedział. - Patra od Bonesa dowiedziała się o naszej lokalizacji, musimy więc wyjechać. - Czy mogła skłamać? – Chwytałam się brzytwy, lecz tak robił każdy tonący. Mencheres rzucił mi spojrzenie, które było tak współczujące jak przelotne. - Znam ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć kiedy łże. Teraz nie kłamała. Spakowaliśmy się w wielkim pośpiechu. Randy, Denise, Annette i moja matka byli już w drodze do nas, kiedy telefon od Spade’a zawrócił je. Nie powiedział dlaczego, za co byłam wdzięczna. Z ledwością mogłam w myślach wypowiedzieć te słowa, nie mówiąc już o usłyszeniu ich kolejny raz na głos. - …wszyscy moi ludzie mają się przemieścić. Nie będziemy ryzykować – warknął Mencheres do swojego telefonu, po czym rzucił nim o ziemię, roztrzaskując go na kawałki. Inny wampir pospieszył, by wręczyć mu nowy. - Numer jest nowy – powiedział sługa kłaniając mu się, po czym – co dziwne – mnie. Nie zwróciłam na to uwagi. Mógłby nawet umrzeć i pomarszczyć się na moich oczach, a i tak by mnie to nie obeszło. Obecnie pozwalałam, by porwał mnie prąd ludzi wokół mnie. Odlecieliśmy tym samym helikopterem, którym przylecieli Ian, Spade, Cooper i Rodney. Nie płakałam, pustym wzrokiem wpatrując się w przestrzeń. To wszystko, co zdawałam się widzieć, bez względu na to, na co patrzyłam. Nicość. 151

Kiedy wznieśliśmy się w powietrze, śmigłowiec zakołysał się gwałtownie. Tate zadzwonił do Dona i powiedział mu, co się stało. Zakończył rozmowę ostrzeżeniem i nakazał się ewakuować. Cokolwiek odpowiedział mój wuj, utonęło w hałasie wirnika i mojej własnej apatii. Czy warto było się czymś jeszcze przejmować? Moje serce było rozbite. - Cat - Tate westchnął i objął mnie za ramiona. - Don powiedział… Urwał i osłupiały wbił wzrok w swoją pierś. Nóż, który wyciągnęłam z płaszcza i w niego wbiłam, był zaledwie dwa centymetry od jego serca. Uśmiechnęłam się, mając wrażenie, że moja twarz pęka niczym ceramiczna waza, która wyschła zbyt szybko. - To było ostrzeżenie. Następnego nie będzie. Myślałeś, że wślizgniesz się na miejsce Bonesa, a mnie nie zrobi to różnicy? Dotknij mnie jeszcze raz, a zabiję cię, Tate. Mówiłam poważnie o każdym jednym wypełnionym goryczą słowie. Jeśli był teraz ktokolwiek szczęśliwszy niż Patra, był to Tate. Nienawidził Bonesa od chwili, kiedy go poznał. I nie było już mowy o tym, że postrzelił go, kiedy tylko po raz pierwszy go zobaczył. Niech mnie diabli, jeśli pozwolę Tate’owi zhańbić pamięć Bonesa przez to, że pocieszę się Tatem, jak szczeniakiem. Jeśli myślał, że przez śmierć Bonesa zyska u mnie jakiekolwiek szanse, bardzo się mylił. Tate bez słowa wyszarpnął sztylet z piersi. Wytarł o spodnie zakrwawione ostrze, po czym podał je mnie. - Jeśli będziesz mnie potrzebować, jestem tu – mruknął i wstał, by przejść na tył samolotu. Po tym, przez całe dwie godziny, nikt nie odezwał się nawet słowem. Wylądowaliśmy na zamarzniętym trawniku, jakieś sto metrów od otoczonego gąszczem drzew domu. Było niesamowicie zimno… a może to tylko moje odczucie. Nie potrafiłam sobie przypomnieć, co to ciepło. - Cat, musimy porozmawiać – powiedział Mencheres, wyciągając do mnie dłoń. Zignorowałam ją jednak i sama wyskoczyłam z helikoptera. - O której będą tu Denise i moja matka? Założył ramiona na piersi, widocznie niewrażliwy na ziąb. - O świcie. Po drodze zabierali nasze zapasy. - O czymkolwiek chciałbyś porozmawiać… Czy to może poczekać? Przywdziałam kompletną emocjonalną zbroję, jednak nie wytrzyma ona długo. Musiałam znaleźć się sama, żebym mogła w końcu się załamać. Nie chciałam jednak, by ktokolwiek to widział. Mencheres skinął głową. - W takim razie później. Do tego czasu pomogę ci się urządzić.

152

- Nie kłopocz się. Świt nastąpi za niecałe dwie godziny, a i tak nie zasnę. Po prostu chciałabym być sama. Chyba nie muszę ci mówić, że był to najgorszy dzień w moim życiu. - Ruszyłam w stronę linii drzew. - Dokąd idziesz? – zawołał za mną Mencheres. - Trudno być samej z bandą wampirów drepczących wokół mnie. Zakładam, że skoro nas tu przywiozłeś, uważasz to miejsce za bezpieczne. Dlatego więc pójdę na spacer. Za moimi plecami rozległ się szmer różnych protestujących głosów. W odpowiedzi na nie uniosłam środkowy palec i szłam dalej. W niektórych miejscach drzewa były naprawdę gęste. Ślady na śniegu wskazywały, że wiele stworzeń nazywało to lodowate miejsce domem, jednak o tej porze było naprawdę cicho. Kiedy tak szłam, przypomniałam sobie moje pierwsze spotkanie z Bonesem. Jak siedział pochylony nad stołem w klubie, a światło lamp odbijało się od jego włosów. Jak przejrzał mój blef, kiedy zwabiłam go w odludne miejsce pod pretekstem uwiedzenia. Jak obudziłam się skuta w jaskini, słysząc jak kpi ze mnie w stylu kanarka Tweety. Jego twarz, kiedy zobaczył moje świecące oczy i uwierzył, że mówiłam prawdę o tym, kim jestem. Ten pełen zadowolenia uśmiech, kiedy wyzwałam go do walki na śmierć i życie. Nasz pierwszy pocałunek. Pierwszy raz, kiedy się kochaliśmy. I jego uśmiech, kiedy po raz pierwszy powiedziałam mu, że go kocham… Przez moje szybkie tempo oddaliłam się od domu o dobre kilka kilometrów. Kiedy zobaczyłam klify, wspięłam się na nie, nie zastanawiając się nawet po co. Sądząc po nisko zawieszonym księżycu, do świtu wciąż pozostało jakieś czterdzieści minut. Wkrótce potem przyjedzie Denise i moja matka. Nie chciałam ich jednak widzieć. Nie chciałam widzieć nikogo. Wspinałam się przez dwadzieścia minut, zanim znalazłam występ wystarczająco szeroki, by na nim usiąść. Nagły powiew wiatru sprawił, że potarłam o siebie dłonie, a mój wzrok przykuł czerwony błysk. Mój pierścionek zaręczynowy na ślub, do którego w ogóle nie dojdzie. Wstałam i spojrzałam w dół. Skały u stóp klifu wyglądały fascynująco, a dystans do nich wcale nie był duży czy przerażający. Po chwili ugięłam lekko kolana i poczułam, że robię krok naprzód. A później kolejny. - Musi być ci naprawdę ciężko. Słysząc już pierwszą sylabę otworzyłam gwałtownie oczy. Vlad siedział na półce skalnej niemal dziesięć metrów poniżej mnie i wbijał we mnie wzrok. - Owszem, jest ciężko, kiedy mężczyzna, którego kochasz, umiera. Genialne, że to zauważyłeś. Vlad wstał. - Och, nie miałem tego na myśli. Chodziło mi o to, że trudno ci zdecydować, czym jesteś. Ja nigdy nie musiałem z tym walczyć. Kiedy zostałem wampirem, w żad153

nych okolicznościach nie mogłem powrócić do mojego człowieczeństwa. A ty codziennie budzisz się, uwięziona w swoim. Jak powiedziałem – trudne. O czym, do diabła, on mówił? - Powiedziałam, że chcę być sama, Vlad. Idź stąd. - Tak naprawdę nie dlatego tutaj jesteś, Catherine. - Nie nazywaj mnie tak – powiedziałam z przyzwyczajenia, po czym potrząsnęłam głową. Jakie miało znaczenie, jak mnie nazywał? Spojrzał na mnie ze wzgardą. - Dlaczego nie? Na krawędzi skały stoi Catherine Crawfield, nie Cat, Czerwony Żniwiarz. Catherine nie ma żadnych obowiązków, odpowiedzialności i jest zdecydowana podążyć za swoim mężem do grobu. W końcu okazuje się, że wybrałaś swoja człowieczą naturę. Interesujące. - Wcale tego nie robię – rzuciłam gwałtownie i zamarłam. Czy rzeczywiście? Wyszłam na niesamowity ziąb, wspięłam się na klif i z zamkniętymi oczami balansowałam na jego krawędzi. Upadek z tej wysokości z pewnością urwałby mi głowę i nie było by żadnej możliwości wskrzeszenia mnie jako ghula czy cokolwiek innego. Kogo chciałam oszukać? Wiedziałam co robię od chwili, kiedy wysiadłam z tego śmigłowca. Nawet, jeśli nie chciałam się do tego przyznać. Mogłabyś to zrobić, powiedziałam sobie. Don zaopiekuje się twoją matką, jednostka doskonale sobie poradzi z dwoma wampirami i ghulem jako dowódcami, Denise ma Randy’ego… Nie jest tak, jak kiedyś, kiedy odeszłaś od Bonesa i ludzie byli od siebie zależni. Możesz pójść do niego. Jesteś gotowa. - Jesteś gotowa, Catherine? – drażnił mnie Vlad, ponownie używając mojego pełnego imienia, gdy wyłapał tę myśl z mojego umysłu. - Pieprz się, Dracula - rzuciłam. – Nic dziwnego, że Bones cię nie lubił. Mnie również wkurzasz. - Nie lubiliśmy się, lecz darzyliśmy się szacunkiem. Czy Bones chciałby, żebyś to zrobiła? Czy on by zrobił to samo, gdybyś to ty zginęła? Nie. Odpowiedź pojawiła się w moich myślach i nie musiałam się nad nią nawet zastanawiać. Wiedziałam, co zrobiłby Bones, gdyby sytuacja była odwrotna. Gdyby Max mnie zamordował, Bones byłby tak samo zdruzgotany, jak ja teraz, lecz jako wampir nie pozwoliłby sobie na samobójstwo. Nie, dopóki by nie odnalazł wszystkich, którzy brali w tym udział i okrutnie się na nich nie zemścił. Dopiero po tym, jakby się zemścił, Bones pomyślałby o swojej własnej śmierci. Takie właśnie były wampiry. Jednak Vlad miał rację. Miałam wymówkę – byłam w połowie człowiekiem. Mogłabym owinąć się tym człowieczeństwem i zeskoczyć z tego klifu wprost w ramiona Bonesa po drugiej stronie. Jednak wampiry nie miały takiego luksusu. Gdybym była wampirem, nie miałabym innego wyjścia jak wspiąć się z powrotem 154

po tym klifie i zażądać krwawej zemsty. Bez względu na złamane serce. Jednak gdybym była człowiekiem, po prostu bym skoczyła. Vlad przyjrzał mi się badawczo, kiedy tak przysłuchiwał się mojej wewnętrznej walce. - W takim razie czym jesteś? Od chwili, kiedy miałam szesnaście lat i matka opowiedziała mi o moim ojcu, zmagałam się z tym pytaniem. Dźwięk bicia mojego serca wydawał się ze mnie kpić. Każdy mój oddech był drwiną. Owszem, na wiele sposobów przypominałam człowieka, i tak – pragnęłam opaść na tę drugą stronę, gdzie czekałby na mnie Bones. Boże, jakże bym tego chciała! Ale nie byłam człowiekiem. Nie byłam nim od chwili narodzin i nie mogłam udawać, że jestem nim teraz. - No i? - spytał Vlad z jeszcze większym naciskiem. Po raz ostatni rzuciłam pełne żalu spojrzenie na skały poniżej, po czym zwróciłam wzrok na Vlada. - Jestem wampirem – powiedziałam i odsunęłam się od krawędzi.

155

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI Mencheres nie powiedział ani słowa, kiedy później pojawiłam się w domu z Vladem u boku. Jeśli nawet domyślił się czegokolwiek z tego, co zaszło, zatrzymał to dla siebie. Moja matka i Denise już przyjechały. Widziałam ich śmigłowiec okrążający posiadłość, gdy w drodze powrotnej wspinałam się na powrót po klifie. Kiedy zbliżaliśmy się do domu, moich uszu dobiegł krzyk. Mencheres zamknął oczy i tylko potrząsnął głową. Stał na zewnątrz i czekał na mój powrót. - Właśnie zostały powiadomione o jego śmierci – powiedział tonem wyjaśnienia. - Chciałeś ze mną rozmawiać? Mencheres zamrugał zdziwiony opanowaniem w moim głosie. - Myślałem, że najpierw będziesz chciała zobaczyć się z matką? - Nie, możemy porozmawiać. Vlad skłonił się z grzecznością. - Zostawię was. Mencheres przyjrzał mi się tak samo badawczo, jak ja jemu. Żadne z nas nawet się nie poruszyło. W końcu odezwał się pierwszy. - Użyłem swojej mocy, by zlokalizować ciało Bonesa. Przez moment zobaczyłem go, wysuszonego do stanu bliskiego prawdziwej śmierci, z nożem wbitym w pierś. Obraz ten wbił się we mnie z siłą większą niż kula armatnia. Wszystko, co mogłam zrobić, to siłą powstrzymać wyrywający mi się z gardła krzyk, jaki słyszałam u Annette. Paznokciami skaleczyłam swoje dłonie, gdy z rozpaczy zacisnęłam je w pięści. - Wiesz, gdzie on jest? – Przynajmniej mogłabym przywieźć go do domu. Było to jedyne, co mogłam zrobić. - Nie. Zaraz potem wizja urwała się. Sądzę, że Patra używa zaklęcia blokującego. Już kiedyś je stosowała, żebym nie mógł jej znaleźć. Oczywiście, spróbuję jeszcze raz. - Dziękuję. Było to pierwsze, pełne wdzięczności zdanie, jakie do niego powiedziałam. Mencheres nie uśmiechnął się, lecz część napięcia zniknęło z jego twarzy. - Jest moim obowiązkiem i pragnieniem, by zapewnić Bonesowi pożegnanie, na jakie zasługuje. Po tym przez długą chwilę żadne z nas nic nie mówiło. W końcu Mencheres odezwał się ponownie. 156

- Kiedy jeszcze żył, Bones przekazał wszystko tobie. Teraz ty jesteś Panią jego linii oraz współwładczynią mojej. Przysiągłem na krew szanować zawartą z nim unię, teraz więc zgodnie z jego wolą, przez mą krew, przysięgam honorować ją również z tobą. Poczułam ściskanie w gardle, lecz po chwili minęło, zepchnięte w głąb razem z innymi emocjami, jakie mogłam teraz czuć. Zamiast tego skinęłam głową. - Jeśli tego ode mnie chciał, zrobię to. Wtedy Mencheres uśmiechnął się. - Byłby z ciebie naprawdę dumny, Cat. Na moich ustach pojawił się nieznaczny, smutny uśmiech. - Tylko dzięki temu jeszcze żyję. Z wnętrza doszedł mnie hałas tłuczonego wazonu. Wyprostowałam się. - Czy jest cos jeszcze? Muszę zająć się Annette. Brzmi tak, jak ja się czuję. - Reszta może poczekać. Idź. Zmierz się z jego ludźmi. Pomimo mojej zazdrości, ogromnej pretensji o to, że starała się zniszczyć mój związek z Bonesem i zawiści o wszystkie te lata, które z nim spędziła, kiedy zobaczyłam Annette, chciałam ją pocieszyć. Jeśli był tu ktoś, kto miał jakiekolwiek pojęcie o tym jak się czułam, była to właśnie ona. - Chodź, Annette. Wyłuskałam ją z ramion Iana i Spade’a. Obaj trzymali ją albo w celu pocieszenia, albo powstrzymując ją, by nie zniszczyła jeszcze czegoś innego. Wokół niej walało się kilka stłuczonych przedmiotów. Z oczu spływały jej strumienie różowych łez sprawiając, że wyglądała wyjątkowo okropnie. - Puść mnie, Spade - krzyknęła. – Nie rozumiesz? Nie chcę żyć bez Crispina! Och, miałam wrażenie, że wyjęła mi słowa z ust. Jednak Vlad miał rację. Bones zasługiwał na zemstę, a moim zadaniem było jej dokonać. Chwyciłam w dłonie głowę Annette. - Będziesz żyła, bo jesteś to winna Bonesowi. Patra ma nadzieję, że jego śmierć oznacza, iż ma spokój. My jednak pokażemy jej, że popełniła największy błąd w swoim życiu. No dalej, Annette. Spraw, by Bones cieszył się, że tyle set lat temu zmienił cię w wampira – a jego wrogowie niech pożałują, że to zrobił. Ciemnoróżowe łzy wciąż spływały po jej policzkach, lecz zacisnęła usta w cienką linię. Patrzyłam, jak jej rysy zmieniają się z pełnych rozpaczy w stalową maskę kobiety, która próbowała zakończyć mój związek z Bonesem, gdy zaczynaliśmy. Otarła twarz dłońmi i wstała. Wszyscy umrą, obiecałam jej wzrokiem. Możesz na to liczyć, odpowiedziały jej oczy. Wtedy zaskoczyła mnie, klękając przede mną i schylając swoją potarganą głowę. - Crispin powiedział mi, że gdyby cokolwiek mu się stało, mianował cię Panią jego linii. Dlatego też teraz i tutaj, przysięgam ci swoją lojalność. 157

Nie byłam na to przygotowana. Wtedy pozostali ludzie z linii Bonesa podążyli za nią, a w końcu nawet Tate opadł na kolana. Spade podszedł do mnie, lecz nie uklęknął, gdyż był Panem swojej własnej linii. Zamiast tego jednak skłonił głowę i pocałował mój pierścionek zaręczynowy. - Będę stał przy twoim boku, Cat, ze względu na mojego przyjaciela, który nie oczekiwałby ode mnie niczego innego. W obecnej sytuacji chciałam coś powiedzieć, lecz miałam zbyt ściśnięte gardło. Rodney wymruczał podobne słowa i również ucałował mój czerwony kamień. Poczułam zdumienie, kiedy Ian zrobił to samo. Wbiłam paznokcie w dłonie, zwalczając łzy cisnące mi się do oczu. Nie waż się płakać, upomniałam się surowo. Nawet się nie waż. Gdy wampiry oddały mi hołd, odchrząknęłam. - Dziękuję. Przysięgam, że okażę się godna waszego zaufania. Jak powiedział Spade, Bones nie oczekiwałby niczego innego. Mencheres? Skłonił lekko głowę. - Tak? - Co teraz? - W najbliższej przyszłości zwołamy zebranie wszystkich z linii Bonesa, by formalnie cię uznali. Po tym nic się nie zmienia. Jesteśmy w stanie wojny. - Dlaczego w najbliższej przyszłości? Czy istnieje jakiś okres, który trzeba odczekać? Mencheres zmarszczył czoło. - Nie, lecz w świetle obecnych, tragicznych wydarzeń masz czas… - Gówno prawda. Nie zrobię się weselsza, więc miejmy to już za sobą. Ludzie Bonesa będą szaleć z powodu jego śmierci, a im dłużej będą w stanie zawieszenia, tym Patra będzie silniejsza. Jaki jest najszybszy termin, w jakim można to zorganizować? Mencheres wyglądał na zaskoczonego. Zignorowałam go i, dla podkreślenia moich słów, postukałam stopą w podłogę. - No i? - Jutro wieczorem. Powiadomię odpowiednich przywódców. - W takim razie do jutra. Pytanie było, co do diabła miałam robić ze sobą do tej pory? Po kilku komentarzach, że powinnam się przespać, poszłam do jednej z sypialni na piętrze, lecz zrobiłam to jedynie po to, by wszyscy się zamknęli. Jednak, gdy tylko położyłam się na łóżku i odczułam rażącą pustkę obok siebie, dałam sobie spokój ze snem i wzięłam gorącą kąpiel. Przez dwie godziny leżałam w wannie, wpatrując się w nicość. Kiedy wyszłam z łazienki, w drzwiach mojego pokoju stanął Mencheres. - Mam coś dla ciebie – powiedział i wyciągnął do mnie dłoń, w której trzymał niewielkie pudełko z rzeźbionego drewna. 158

- Co to jest? - Bones dał mi to kilka miesięcy temu. Miałem ci to przekazać, gdyby jemu coś się stało. - Połóż je na łóżku – powiedziałam ochryple. Bałam się po nie sięgnąć, gdyż moje dłonie zaczęły nagle bardzo drżeć. – I wyjdź. Zrobił, jak powiedziałam i wyszedł, pozostawiając mnie samą z pudełkiem. Zanim znalazłam w sobie na tyle odwagi, by je otworzyć, minęło dwadzieścia minut. Kiedy tylko to jednak to zrobiłam, z gardła wyrwał mi się krótki szloch. Wciśnięte pod pokrywę pudełka były zdjęcia. Pierwsze z nich przedstawiało nas, zeszłego lata. Bones i ja siedzieliśmy w bujanym fotelu na werandzie, a jego twarz zwrócona była do aparatu profilem, kiedy coś do mnie szeptał. Cokolwiek to jednak było, uśmiechałam się. Drugie zdjęcie przedstawiało mnie nagą na bardzo wzburzonym łóżku, leżącą na boku i obejmującą poduszkę. Miałam lekko otwarte usta i spałam ze spokojnym, zmysłowym wyrazem na twarzy. Jedna moja pierś była wyraźnie widoczna, a druga wychylała się spomiędzy prześcieradeł, podobnie jak rude loki pomiędzy moimi nogami. Nagle zażenowana, odłożyłam zdjęcie i dostrzegłam napis na odwrocie. Zrobiłem je pewnego ranka. Wyglądałaś tak pięknie, że nie mogłem się oprzeć. Nawet teraz uśmiecham się na myśl, że w tej chwili się rumienisz. Widząc jego elegancki charakter pisma, zachłysnęłam się. Nie mogłam tego zrobić. Poczułam taki ból, że zaczęłam łapać krótkie i gwałtowne oddechy. Na wierzchu jakichkolwiek przedmiotów leżących jeszcze w pudełku, leżała złożona kartka zaadresowana: „Dla mojej ukochanej żony”. Nagle litery rozmazały mi się przed oczami, gdy napłynęły mi do nich palące łzy, które walczyły, by wydostać się spod powiek. Część mnie wiedziała, że gdybym przeczytała to, co jest w notatce, moja krucha samokontrola by zniknęła, a ja sama bym oszalała. Zatrzasnęłam pokrywkę pudełka i wsunęłam je pod łóżko. Musiałam się czymś zająć. Ze spaczonym postanowieniem nałożyłam na siebie pierwszą parę spodni od dresów i koszulkę, jakie znalazłam i niemal wybiegłam z pokoju. Kiedy weszłam do piwnicy, Doc uniósł głowę. Właśnie sprawdzał swoje sześciostrzałowe rewolwery. Większość wampirów wolało sztylety, miecze czy inne archaiczne oręże, lecz Doc miał świra na punkcie nowoczesnej broni. Nigdy się z nimi nie rozstawał. - Żniwiarzu – powitał mnie. - Ile masz lat? Jeśli nawet był zaskoczony moją nagłą obecnością tutaj, nie okazał tego. Chociaż Doc był przy mnie na okrągło od około tygodnia, nie rozmawialiśmy zbyt wiele. 159

- Sto sześćdziesiąt, wliczając w to moje żyjące lata. – Mówił z przyjemnym, południowym akcentem, przez co każde wypowiedziane przez niego słowo wydawało się bardziej uprzejme. Przez chwilę zastanawiałam się czy wolał kolor szary, czy 7 niebieski . Wyciągnął przed siebie jeden z rewolwerów. - Chcesz nią zakręcić? Czułam się, jakbym przebiegła pięćdziesiąt kilometrów w terenie, przez dwie godziny trenowała sama z mieczami i myślała więcej niż wyszło by mi to na dobre. Broń? Dlaczego nie? - Twoje rewolwery są kobietami? – zapytałam biorąc ją w dłoń. Rewolwer wymagał odciągnięcia cyngla. Ja zawsze używałam półautomatów bądź automatów, w zależności od tego, czego wymagała sytuacja. - Ponieważ, Cat, to właśnie kobieca perswazja jest najbardziej zabójcza. Czarny humor. W tych okolicznościach bardzo mi pasował. Jednym, błyskawicznym ruchem zakręciłam magazynkiem, odbezpieczyłam broń i wycelowałam. Noże mogły być moją ulubioną bronią, jednak nie znaczyło to, że nie lubiłam strzelać. - Bardzo dobrze - pochwalił. – Ta ściana ma po drugiej stronie tylko kurz. Jak ci idzie strzelanie? W odpowiedzi błyskawicznie opróżniłam magazynek, sześcioma jednobrzmiącymi strzałami pakując kule we wskazany cel. Doc uśmiechnął się na widok widniejącego w murze trójkąta po pociskach. Nie odwzajemniłam go, nie wiedząc czy moja twarz potrafi jeszcze go formować. - Daj mi kule, a napiszę swoje imię – powiedziałam z prawdziwym zainteresowaniem. - A ty? Wziął ode mnie broń i przeładował. Wtedy zakręcił obydwoma rewolwerami tak szybko, że moje oczy nie nadążyły za tym ruchem. Następnie odbił je od podłogi i złapał, uderzając nimi o siebie w powietrzu, a potem przetoczył jedną z nich po plecach, a drugą wokół uda. Przez cały czas tego popisu dramatyzm był jeszcze większy, gdyż obie bronie bez przerwy pluły ogniem. Zanim ucichł jeszcze hałas od ostatniego wystrzału, podał mi oba rewolwery. - I jak? Spojrzałam na ścianę trzydzieści metrów ode mnie i załapałam jego żart. Doc zmienił mój trójkąt w „A”, po którego obu stronach widniało świeże „C” i „T”. Biorąc pod uwagę, że zrobił to w trakcie wykonywania tych wszystkich sztuczek, było to bardzo imponujące. - W mojej jednostce stałbyś się hitem - powiedziałam. – Moi ludzie byliby zdania, że to najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek widzieli.

7

Kolory nawiązują do barw mundurów żołnierzy podczas Wojny Secesyjnej. Żołnierze Armii Konfederacji /Południe/ nosili mundury ciemnoniebieskie, natomiast żołnierze Unii /Północ/ – szare.

160

- Prawo i ja mamy długą i zawiłą historię – powiedział z ponurym rozbawieniem. – Dlatego też jestem dużo szczęśliwszy trzymając się z daleka od niego. - Jak to się stało, gdzie Bones cię zmienił? Twarz Doca sposępniała. - To nie on. Bones jest Panem mojego stwórcy. Zmieniła mnie Annette. Och. W tej chwili przyjrzałam mu się z typowo kobiecego punktu widzenia. Dostrzegłam jego szczupłą budowę, jego atrakcyjną twarz, orzechowe oczy i zaczesane do tyłu, brązowe włosy. Tak, wyglądał na takiego w typie Annette. - No popatrz. - To nie to, co myślisz. Kiedyś, w dziewiętnastym wieku, wpadłem na czterech mężczyzn atakujących za barem kobietę. Zastrzeliłem dwóch, ale pozostali dwaj uciekli. Nie wiedziałem, że nie broniłem tej kobiety. Pozbawiłem jej obfitego posiłku. Jednak Annette nie zapomniała o moim źle pojętym rycerstwie. Kiedy kilka lat później umierałem, znalazła mnie i zaproponowała inne wyjście. Skorzystałem z możliwości, jaką mi dała. Było to w stylu tak typowym dla Bonesa, że odwróciłam się i gwałtownie zamrugałam oczami. Nigdy nie zapominaj o wyświadczonej ci dobroci. Najwyraźniej Annette również w to wierzyła. - Skoro więc nie jesteś z linii Bonesa, a sam jesteś wysokiej rangi, nie należysz już do linii Annette - powiedziałam. – W takim razie co tutaj robisz? Spojrzał na mnie z powagą w swoich jasnobrązowych oczach. - To samo, co ty. Ponieważ nie zapominam o swoich długach.

161

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI Był 27 grudnia, a zebranie zorganizowano w dawnym budynku opery. Byłam ubrana na czarno, co pasowało do mojego nastroju. Równie dobrze czułabym się mając na sobie worek po ziemniakach, lecz wampiry stroiły się na takie okazje, musiałam więc wpasować się w rolę. Czarne, skórzane buty dopełniały mojego stroju. Jedynym kolorem na mnie był cienki, srebrny łańcuszek wokół mojej talii, na którym wisiało kilka wąskich sztyletów. Była to niewypowiedziana groźba, jak i obietnica bezpieczeństwa. Mencheres i ja staliśmy po środku sceny. Pomimo tego, iż wszyscy w teatrze wiedzieli, po co tam są, Mencheres dla formalności powtórzył wieści o śmierci Bonesa. Nie pozwoliłam żadnym emocjom pokazać się na mojej twarzy, gdy te straszne słowa padły po raz kolejny. Wywołały we mnie taki sam ból, jaki czułam, gdy usłyszałam je po raz pierwszy. - …a nakazał, by panowanie nad jego linią przejęła jego żona, Cat. - Mencheres wyciągnął do mnie dłoń, a ja ją ujęłam. – Od dzisiejszej nocy wszyscy, którzy należą do ciebie są moi, tak jak wszyscy z mojej linii należą do ciebie. Aby sojusz ten był ważny, potrzebna jest krew. Catherine, znana również jako Czerwony Żniwiarz, czy oferujesz swoją krew na dowód swego słowa? Wypowiedziałam konieczne słowa, które myślałam, że nigdy nie przejdą mi przez usta. Następnie przesunęłam nożem po dłoni, nacinając ją naprawdę głęboko. Mencheres wziął ode mnie ostrze i naciął również własną dłoń, po czym uścisnął moją rękę. - Moja krew jest dowodem mojego słowa. Jeśli zdradzę nasz sojusz, poniosę za to karę. Dla lepszego efektu uniósł nasze dłonie. Czułam w swojej swędzenie, kiedy leczyła się w kontakcie z jego krwią. Po chwili puściliśmy się. Było po wszystkim. Chociaż nie całkiem. - Odmawiam nazywania mieszańca swoim przywódcą i wyzywam ją do walki o uwolnienie z jej linii. - Thomas, ty bezczelny sukinsynu! - Spade wstał ze swojego miejsca blisko sceny i wyszedł na środek. – Gdyby był tu Crispin, wyrwałby ci kręgosłup i owinął nim jak sznurkiem. Jednak jako jego przyjaciel, z przyjemnością zrobię to za niego. Szczerze mówiąc, nie byłam zaskoczona. Na oficjalnym zgromadzeniu każdy wampir mógł wyzwać swojego Pana na pojedynek. Jeśli Pan był łaskawy lub zostało to ustalone wcześniej, udzieliłby zgody na opuszczenie linii bez walki. Jednak gdyby takich ustaleń nie było… 162

- Nawet o tym nie myśl, Spade - powiedziałam. - Bones doceniłby twoje intencje, tak jak i ja. Jednak ten mężczyzna rzucił mi wyzwanie, na które odpowiem. - Cat. - Spade chwycił mnie za ramiona i zniżył głos. – Nie spałaś od kilku dni, ledwie jesz i pijesz, a jedyne co robisz, to trenujesz. Jeśli nie mnie, to pozwól Mencheresowi przyjąć to wyzwanie. Zrobi wtedy z Thomasa taki przykład, że ktokolwiek jeszcze myśli o wyzwaniu cię do walki, straci na nią ochotę. - Masz rację. - Spade rozluźnił się, lecz Bones nie dałby się nabrać. – Z tego gnojka należy uczynić przykład, jednak zrobię to ja. Jeśli tego nie uczynię, ta linia rozpadnie się od wewnątrz. Thomas! - Odepchnęłam Spade’a i podeszłam do krawędzi sceny. – Przyjmuję twoje wyzwanie. Jeśli chcesz uzyskać wolność… Trzasnęłam kłykciami i przetoczyłam głową po ramionach – …to weź ją sobie. Thomas podszedł do sceny i wskoczył na nią. Pozostałe wampiry stanęły po bokach, a Mencheres machnięciem ręki uciszył dalsze protesty Spade’a. Na ten widok niemal się uśmiechnęłam. Walka była rzeczą, która była dla mnie najbliższa terapii. - Jak chcesz zginąć? – spytałam patrząc Thomasowi prosto w oczy. – Ponieważ z pewnością umrzesz. Wybierz więc, jak. Miecze, noże, młoty czy walka wręcz? Thomas był mojego wzrostu. Miał niebieskie oczy w wpadające w brąz włosy. Wszystko to dostrzegłam, przy okazji oceniając jego aurę. Był silny, a jego moc falami promieniowała z jego ciała. W swoich nieumarłych latach z pewnością nie był nastolatkiem. - Ze względu na szacunek, jakim darzyłem mojego Pana, zabiję cię szybko - odpowiedział z irlandzkim akcentem. Prychnęłam z rozbawieniem. Ze swoim niskim wzrostem i pucołowatymi policzkami Thomas przypominał mi karzełka z pudełka płatków, które jadłam jako 8 dziecko. Kocham „Lucky Charms” !, chciałam zaśpiewać. Szkoda, że nie był ubrany na zielono. Wtedy było by idealnie. - Gdybyś miał jakikolwiek szacunek dla Bonesa, nie chciałbyś walczyć o swoją wolność w samym środku wojny - syknęłam. – Jakby powiedział, to w bardzo złym guście. - To nieszczęście, że opętała go taka czarownica jak ty – powiedział wybierając noże z pospiesznie przygotowanego arsenału. Nie zawracałam sobie tym głowy – miałam kilka z nich na sobie. – Skłoniłaś go do wojny na podstawie napaści, której nigdy nie było! Ze strony kilku wampirów po bokach sceny dobiegł mnie potok przekleństw. Poczułam, jak zalewa mnie zimna furia. Próbujesz grać nieczysto, tak? W porządku. Krzyknęłam i wypadłam do przodu, udając atak. Thomas błyskawicznie rzucił się do przodu. Kiedy zwalił się na mnie, z nożem oddalonym zaledwie kilka mili8

Lucky Charms – rodzaj płatków dla dzieci, składających się z prażonych płatków owsianych oraz kolorowych, słodkich pianek w różnych kształtach.

163

metrów od mojego serca, obróciłam się na bok i wbiłam jego własny nóż głęboko w jego brzuch. Wkrótce kolejne ostrze przebiło jego serce. Wszystko trwało mniej niż sekundę. - Ty głupi fiucie, chyba nie uważałeś, kiedy Bones mówił, by nie dać się nabrać na blef. Mając nóż wbity w serce, Thomas zamarł niczym posąg. Nachyliłam się bliżej niego, by móc szepnąć mu coś do ucha. - Pozdrów ode mnie Bonesa – powiedziałam i przekręciłam ostrze. – Lecz wierz mi, pożałujesz, gdy on się tobą zajmie. Kopnęłam jego powoli kurczące się ciało, które spadło na siedzenia dla orkiestry. Potem umieściłam nóż z powrotem przy pasku, nie zadając sobie trudu, by zetrzeć z niego krew. Gdzieś z tyłu sali nastąpiło zamieszanie. Rozległ się dźwięk otwieranych gwałtownie drzwi. Spojrzałam na Mencheresa, gdy podszedł do mnie i chwycił moją dłoń. - Cat, bardzo mi przykro, lecz nie miałem pojęcia, że ona to zrobi - powiedział. – Nie możesz jej zaatakować na formalnym zgromadzeniu – to wbrew naszemu prawu. Gdybyś to zrobiła, pogrążyłabyś nas wszystkich. Te słowa rozwiały moją dezorientację co do tego, kim było pięć wampirów, które weszły do budynku. Spóźnialscy, pomyślałam najpierw. Lecz kiedy Mencheres wciąż mówił, ten pieprzony śmiech powiedział mi, że było odwrotnie. Znałam go. Wrył mi się w pamięć. - Mencheres, mój mężu, nie powitasz mnie? Moje palce pobielały, kiedy zacisnęłam je na dłoniach Mencheresa tak mocno, że jego kości pękły tak samo szybko, jak się później zrosły. Patra mówiła do niego, lecz – kiedy z wężową gracją kroczyła wzdłuż przejścia - jej oczy utkwione były we mnie. Patra nie miała tej charakterystycznej fryzury Egipcjanek, tak często pokazywanych na filmach o jej matce. Nie, jej długie, czarne włosy przetykane były mnóstwem blond pasemek. Jej brwi również nie były tak grube, jak sugerowało Hollywood. W gruncie rzeczy, były bardzo cienkie. Ona sama również była szczupła, chociaż jej budowa była bardziej atletyczna niż zmysłowa. Miała bladą, lecz ciemniejszą od mojej skórę, która przypominała barwą miód. Jej nos był nieco dłuższy niż wolała dzisiejsza moda, jednak nie było żadnych wątpliwości. Patra była piękna. - Dlaczego? - spytałam Mencheresa, nie odrywając od niej wzroku. Miałam wrażenie, że jestem u kresu wytrzymałości. Zabij – to jedyna myśl, jaka krążyła mi po głowie. - Takie jest nasze prawo. Jako moja żona, może być obecna na każdym oficjalnym spotkaniu. Jednak nie może nas zaatakować. Niestety, my jej również. Przyszła tu, by sprowokować cię do przemocy. Nie daj jej tej przyjemności. 164

Och, już teraz skutecznie sprowokowała mnie do przemocy. Chciałam rozerwać ją na strzępy i nosić jej krew jak ubranie. Moje oczy rozbłysły zielonym światłem, które z nienawiścią odbiło się od jej twarzy. - Witaj, suko. Roześmiała się znacząco, niczym kot. - A więc to ty jesteś tym mieszańcem. Powiedz mi… - W jej oczach pojawił się błysk. – Dobrze ostatnio spałaś? Część mnie była zdumiona, że momentalnie nie wybuchłam gniewem. Moja druga połowa usłyszała, jak wybucham wesołym śmiechem, który był tak daleki od tego, jak się czułam. - Tylko na tyle cię stać? Och, Patro. Jakaś ty nudna. Czegokolwiek oczekiwała, to z pewnością nie tego. Do diabła, sama byłam sobą zaskoczona. Patrze nie spodobało się, że się z niej śmieję. Jej nagle rozwścieczona twarz wyraźnie o tym świadczyła. - Nie jestem tak głupia, jak sądzisz - ciągnęłam. – A teraz albo zamknij się, albo wyjdź. Przeszkadzasz w czymś. Na to również powinno być jakieś prawo. - Pójdę. – Jej uśmiech był pełen pogardy. – Zobaczyłam już to, co chciałam. Jesteś niczym, a wkrótce nie będziesz nawet tym. Zanim jednak wyjdę, pomyślałam sobie, że powiem ci dlaczego w ogóle bierzesz udział w tej wojnie. Założę się, że mój mąż ci o tym nie powiedział, prawda? - Powiedział mi o czym? Ponownie się roześmiała. Pomyślałam sobie, że nienawidzę tego śmiechu bardziej niż czegokolwiek w moim życiu. - Nie spytałaś się Mencheresa, dlaczego zwróciłam się przeciwko niemu? Gdybym tego nie zrobiła, nie było by tej wojny ani powodu, bym chciała zabić ciebie lub Bonesa. Jeżeli oczekiwała ode mnie zachęty, by kontynuowała, to się zawiodła. Odpowiedziało jej bowiem jedynie moje milczenie. Patra westchnęła. - Bardzo dobrze, wyjaśnię ci więc. Kiedy Mencheres zaproponował mi, że zmieni mnie w wampira, odpowiedziałam mu, że zrobię to, jeśli przemieni również mojego kochanka, Intefa. Jednak kiedy obudziłam się po mojej śmierci, Mencheres powiedział mi, że Intefa zabito, zanim jego ludzie zdołali do niego dotrzeć. - Zamilkła, by spojrzeć na Mencheresa z nienawiścią. – Któregoś dnia Anubus, dawny przyjaciel Mencheresa, przerwał milczenie. Intefa nie zabili Rzymianie. Zrobił to Mencheres. Widzisz, mieszańcu, jesteś zamieszana w tę wojnę, gdyż dopiero teraz mszczę się na zabójcy mojego kochanka. Kogo więc, tak naprawdę, obwinisz o śmierć Bonesa? Spojrzałam na Mencheresa, który zamknął oczy na krótko, po czym napotkał mój wzrok. Wtedy do dostrzegłam. To, co powiedziała Patra było prawdą. Każde 165

jedno słowo. Przez chwilę czułam nagłą potrzebę, by zabić ich oboje za bezwzględność w dążeniu do własnych celów. Wtedy zwróciłam się do Patry. - Rozumiem twoje motywy. Jednak powinnaś zemścić się tylko na Mencheresie. Zamiast tego porwałaś członków rodzin ludzi, żeby zmusić ich do zmiany w chodzące bomby. Wybrałaś też Bonesa, a za to cię zabiję. Ty, ze wszystkich, powinnaś zrozumieć dlaczego. Patra uśmiechnęła się. - Ponieważ rozumiem twój ból, uwolnię cię od niego. – Podniosłam wzrok. - Proponuję amnestię dla każdego, kto odejdzie od niej i dołączy do mnie! Ponadto, każdemu mężczyźnie lub kobiecie, którzy jej służą, oferuję nagrodę większą niż możecie sobie wyobrazić. Macie na to słowo bogini. Rzuciłam jej spojrzenie twardsze nawet od diamentu na moim palcu. - Ty arogancka dziwko, będę patrzeć na twoją śmierć. Masz na to słowo mieszańca. Patra z lekceważeniem spojrzała na mnie po raz ostatni, po czym odwróciła się. Czworo towarzyszących jej wampirów ustawiło się po obu jej stronach, kiedy ruszyła przejściem w ten sam, pełen gracji sposób. Dopiero po jej wyjściu odetchnęłam. Byłam tak wściekła, że cała aż się trzęsłam. W sali panowała absolutna cisza, tak różna od tej wypełnionej ludzkim szemraniem lub cichym kasłaniem. Podeszłam do tej strony sceny, gdzie wyłożono broń i niemal delikatnie wzięłam do ręki miecz. Lepiej teraz poradzić sobie z konsekwencjami propozycji Patry niż pozwolić, by myśl o tym, że jestem słaba kwitła i rozwijała się w ich umysłach. - W porządku. Ktokolwiek wierzy tej suce i chce się ode mnie uwolnić – oto jestem – powiedziałam. Szybko posypały się wyzwania, wykrzyczane przez kilka różnych głosów. Tym razem nie oferowałam wyboru broni, sama nie wypuszczając z dłoni miecza. Po kolei cięłam, przebijałam lub ścinałam głowę każdemu, kto wkroczył na scenę. W ciosy wkładałam całą moją furię i skrywane dotąd cierpienie wdzięczna, że przez chwilę mogłam poczuć coś innego niż tylko ból. Kiedy skończyłam z ósmym wampirem, przebijając jego serce ciosem tak mocnym, że w jego ciele zatopiłam rękę aż do łokcia, mój strój był porwany i w niektórych miejscach odsłaniał nieco zbyt wiele. Ironią było, że dzięki wampirzej krwi pokrywającej moją skórę, wszystkie moje zranienia leczyły się niezwykle szybko. Odwróciłam się w stronę widowni. - Kto jeszcze myśli, że da mi radę? Nie padły już żadne wyzwania. Wbiłam miecz w środek sceny, niczym legendarny Excalibur w kamień. Wtedy starłam z twarzy trochę krwi i spojrzałam na Mencheresa. - Czy teraz możemy już iść? 166

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY Kiedy wróciłam do domu, jaskrawa pustka naszego łóżka zdawała się ze mnie kpić. Widzisz, drwiła, moje prześcieradła są nienaruszone. Na moim materacu nie ma wgniecenia, gdzie leżało by wysokie, blade ciało. Bonesa nie ma. I nigdy nie wróci. Nie mogąc się powstrzymać, z wściekłością chwyciłam za łóżko i rzuciłam nim o ścianę. Jednak dzięki temu jedynie odsłoniłam antyczne pudełko z listem, którego nie mogłam przeczytać… i zniszczyłam doskonałe łóżko. Było zmarnowane, jak całe moje życie. Ubrałam się w spodnie od dresu i koszulkę, po czym zeszłam na dół. Pudełko owinęłam w koc, który wyrwałam z ramy przewróconego łóżka. Chociaż zegar właśnie wybił drugą w nocy, w domu nikt nie spał. Spade i Rodney znajdowali się z Ianem w saloniku. Mencheresa tam nie było, lecz nie dziwiłam mu się. Widok Patry zdenerwował go, to oczywiste. Jakaś część mnie współczuła mu. Kiedy poślubił Patrę, kochał ją. Nie okazał się tu zbyt dobrym osądem jej osobowości, lecz cóż… nikt nie był doskonały. Nawet tysiące lat później ten błąd go prześladował. - Bardzo dobrze ci dzisiaj poszło, Cat – powiedział Ian. – Chociaż wyglądasz jak gówno. Normalnie odpowiedziałabym jakimś sarkazmem, jednak teraz był to dla mnie zbyt wielki wysiłek. Zamiast tego usiadłam na kanapie i położyłam pudełko na podłodze obok mnie. - No i co z tego? - Musisz się wyspać – powiedział po raz setny Spade. - Gdybym mogła zasnąć, nie siedziałabym z wami tutaj wysłuchując, jak marudzicie na mój temat. Czy Anubus powiedział już coś interesującego? Ian spędził z nim najwięcej czasu. Cóż, Ian i kilku jego sadystycznych przyjaciół. Anubus bez wątpienia żałował, że go po prostu nie zabili. Ale, oczywiście, tego nie zrobili. Bez względu na to, jak bardzo by tego pragnął. - Cholernie mało, jak dotąd – burknął Ian z irytacją. – Ten sukinsyn nie wie nawet jak Crispin zginął ani kto jeszcze z wampirów znajdował się na stacji. To, że nic nie wie, nie ma sensu. On jednak utrzymuje, że tak jest. - Po prostu będziemy musieli postarać się bardziej - stwierdził Rodney ponuro. – Wykazać się większą kreatywnością. - Święta racja – zgodził się Spade. Potarłam palcami skronie, by choć odrobinę zmniejszyć coraz bardziej rosnącą migrenę. 167

- Ian ma rację – powiedział żywo Spade. – Jesteś w okropnym stanie i nie pociągniesz długo bez snu. Czy mam…? - Ty nie możesz jej pomóc. Ja mogę. Spade spojrzał z gniewem na Tate’a, który wszedł właśnie do pokoju. Ian i Rodney zrobili to samo. Jeśli miało to na niego jakikolwiek wpływ, Tate nie dał tego po sobie poznać, tylko usiadł obok mnie. - Tate - westchnęłam. – Może powinieneś wyjść. Oni wszyscy w myślach grają w piłkę twoją głową. Zignorował moje słowa i dał mi buteleczkę przepisanych dla mnie leków. - Zadzwoniłem do Dona. Lek jest dostosowany do twojej krwi, Cat. Dzięki niemu zaśniesz. Właśnie dlatego nie było mnie tyle godzin – na piechotę poszedłem do apteki, żeby nikt nie wyśledził samochodu lub nie spisał numerów rejestracyjnych. Pozostali trzej mężczyźni byli tak samo tym zdumieni, jak ja. Wzięłam fiolkę do ręki. - Dziękuję. – Oczekiwanie na nicość, jaką przyniósłby mi krótki sen sprawiło, że moje słowa były jeszcze bardziej szczere. Na kilka godzin uwolnię się od cierpienia. Tate podał mi szklankę wody. - Nie ma za co. Połknęłam przepisaną dawkę i ponownie opadłam na kanapę. Drewniane pudełko wciąż leżało obok mnie, z zamkniętymi w nim słowami, które były jedynym substytutem Bonesa. Po kilku minutach poczułam, jak napięcie opuszcza moje ciało. Pigułki były silne, a ja miałam szybki metabolizm. - Dobra robota, chłopie – powiedział Spade, gdy zaczęłam odpływać. – Być może w końcu będzie z ciebie jakikolwiek użytek. - Bones i ja zgodziliśmy się, że każdy z nas chce dla niej jak najlepiej – odparł Tate cicho. – Różniliśmy się jedynie w opiniach, co mogło by to być. Bones… Jego imię rozbijało się echem w mojej głowie i zaczęłam zapadać w błogą nieświadomość. Może będę o tobie śnić. Obudził mnie hałas. Gdzieś w głębi domu rozbrzmiał krzyk, a następnie odgłos biegnących stóp. Te dźwięki wdarły się w mój niespokojny sen, w jakim trzymały mnie leki. - Co do…? – usłyszałam zdumiony głos Spade’a. - Niech mnie diabli porwą! Czy to Ian? Nie mogli być trochę ciszej? Zaraz rozległ się głośny krzyk, który kojarzył mi się z Annette. Był tak wysoki i przeszywający, że zakryłam głowę poduszką. Nawet tak mały wysiłek wykończył 168

mnie. Gdybym tylko mogła, zaczęłabym narzekać na całe zamieszanie. Najpierw chcieli, żebym poszła spać, a potem urządzali taki rwetes? Hipokryci. W całym domu rozlegały się głośne, chaotyczne wrzaski Annette. Gdzieś niedaleko usłyszałam, jak coś rozbiło się na podłodze. Zamroczona pomyślałam, że być może to Tate. Kiedy zasnęłam, balansował na tylnych nogach swojego krzesła. Być może przechylił się za bardzo i stracił równowagę. Wciąż jednak nie wyjaśniało to jego wymamrotanych ze zdumieniem słów. - Kurwa, chyba jaja sobie robicie… Nagle jakby w domu coś wybuchło. Wszyscy zaczęli mówić na raz, rozległ się huk zatrzaskiwanych drzwi i tak wielkie zamieszanie, że z trudem zdołałam otworzyć jedno oko. Z magla wszystkich, rozbrzmiewających na raz głosów wyłapałam w końcu jedno imię, przez które jednym skokiem zerwałam się z łóżka. - Crispin! - …muszę zobaczyć się z moją żoną. – Było to jedyne co usłyszałam, nim zaczęłam krzyczeć. Potykając się o stolik nocny rzuciłam się do drzwi, w ślepym szale, by jak najszybciej dotrzeć do tego głosu. Moje oczy były otwarte, lecz nie mogłam skupić wzroku na jednym punkcie. Wszystko było jakby zamglone i rozdwojone, przez co zbliżająca się do mnie postać wyglądała bardziej jak zjawa niż mężczyzna. Pochwycił mnie w swoje ramiona, przyciskając mnie do ciała, które z taką siłą zderzyło się z moim, że oboje upadliśmy na podłogę. Wtuliłam twarz w szyję, w której wibrował znajomo zaakcentowany głos. - …tęskniłem tak bardzo, Kotek. Kocham cię… To sen, pomyślałam. Piękny sen. Będę musiała z głębi serca podziękować Donowi za tę fałszywą szansę trzymania go jeszcze raz w ramionach. Niech Bóg pobłogosławi nowoczesną technologię i kodeinę zmieszaną ze środkami nasennymi! - Ty nie żyjesz - jęknęłam. – Tak bardzo bym chciała, żebyś był tu razem ze mną… - Zostawcie mnie z nią. Wszyscy, bardzo proszę, dajcie nam chwilkę. Charles. Usłyszałam w uchu szept, jednak nie zrozumiałam co mówił. Spade pochylił głowę tak nisko, że jego ciemne włosy musnęły moją szyję. Skinął głową i ucałował bladą twarz, wciąż dla mnie niezbyt wyraźnej. - Cokolwiek zechcesz, przyjacielu. - Proszę, nie budźcie mnie – błagałam przerażona, że ktoś mógłby zakończyć mój sen. Zamknęłam oczy i kurczowo uchwyciłam się postaci, która wydawała się tak bardzo realna. – Jeszcze tylko trochę. - Ty nie śnisz, Kotek. - Och Boże, jego usta opadły na moje w pocałunku, od którego niemal pękło mi serce. – Jestem tu. - Widzieli cię martwego i po-pomarszczonego. Ty n-nie j-jesteś prawdziwy. Rzeczywistość i oszołomienie zmieszały się, zwiększone przez leki i ogromny szok. 169

Zaniósł mnie na kanapę. - To najpierw, a rozmowa później - powiedział, po czym rozbił moją szklankę z wodą i przeciął nią sobie dłoń. Nie miałam zbytniego wyboru, tylko połknąć szkarłatną ciecz, gdyż po prostu przycisnął mi zranioną dłoń do ust. Z każdą połkniętą kroplą mgła oszołomienia znikała z mojego umysłu i w końcu wyraźnie zobaczyłam klęczącego przede mną Bonesa. Wyciągnęłam drżącą dłoń, na wpół przerażona, że może to być kolejny z zaklętych snów Patry. Taki, w których jego ciało zaczęło by rozkładać mi się przed oczami. Bones chwycił moją rękę i uścisnął ją. Pochłaniałam go wzrokiem. Poza włosami, które były niewiarygodnie wprost białe, wyglądał tak samo. Jego skóra jak zwykle połyskiwała, a ciemnobrązowe oczy nie spuszczały ze mnie wzroku. - Naprawdę tu jesteś? Nie mogłam otrząsnąć się z przerażenia, że był jakąś zjawą. A co, jeśli pozwolę sobie w nią uwierzyć, a potem obudzę się i uświadomię, że to był tylko sen? Nie mogłabym tego znieść. Z pewnością bym oszalała. Z nagłą desperacją sięgnęłam po jeden z kawałków rozbitego szkła i z całej siły wbiłam go sobie w nogę. Bones zdumiony wyrwał je natychmiast. - Co ty robisz, Kotek? Silny ból, jaki poczułam, był najcudowniejszą rzeczą, jakiej kiedykolwiek doznałam. Oznaczał, że nie śniłam. W jakiś sposób Bones naprawdę tutaj był. Kontrola, którą utrzymywałam przez ostatnich kilka dni, nagle gdzieś zniknęła i wybuchłam płaczem. Rzuciłam mu się na szyję nie zważając na to, że starał się mnie odsunąć i wyleczyć ranę na mojej nodze. - Ty żyjesz, ty żyjesz…! Nie mogłam przestać tego mówić, mimo czkawki, jakiej dostałam od płaczu. Gorączkowo przeciągnęłam dłońmi po jego ciele, czując pod nimi znajome, twarde ciało. Zdesperowana, by dotknąć jego skóry rozerwałam jego koszulę, a czując pocieszającą falę mocy promieniującą z jego ciała, z oczu popłynęły mi kolejne łzy. Bones przytulił mnie mocno do siebie. Szeptał coś do mojego ucha, lecz nie byłam w stanie niczego zrozumieć. Żal i rozpacz przepełniające mnie w ostatnich dniach nareszcie znalazły ujście, zmieniając się w radość i wstrząsając mną swoją intensywnością. Całe moje emocjonalne opanowanie, z którego byłam tak dumna teraz legło w gruzach, lecz nie dbałam o to. Wszystko, co myślałam, że straciłam, nagle ponownie było na swoim miejscu. Trzymałam się Bonesa, jakbym miała umrzeć, gdybym go puściła – właśnie tak się teraz czułam. Mogło to trwać kilka minut, lecz miałam wrażenie, że były to raczej sekundy. Bones odsunął mnie od siebie na tyle, by ponownie mnie pocałować. Wtedy niemal zgniotłam jego wargi, głodna ich smaku. Przyciągnął mnie do siebie jeszcze bliżej i jęknął, kiedy oplotłam go nogami w pasie. Teraz błądziłam dłońmi po jego 170

ciele z innych powodów. Nie czułam pożądania. Nie, to była potrzeba, która wykraczała poza granice namiętności czy przymusu, by poczuć go w sobie. Bones musiał czuć podobnie, gdyż nie czekał. Usłyszałam dźwięk dartego materiału, po którym poczułam niewiarygodną ekstazę jego wnikającego we mnie ciała. Dyszałam przez łzy, naciskając na niego, jakbym chciała go zgnieść, i całując go dotąd, aż z braku tlenu zakręciło mi się w głowie. Doznanie było szybkie i zakończyło się istną eksplozją. Bones doszedł sekundę po mnie, z jękiem, który był bardziej niż prymitywny. Serce waliło mi w piersi, co – biorąc pod uwagę wszystkie leki w moim systemie – mogło być niebezpieczne. Nie, żeby mnie to obchodziło. Mogłabym teraz umrzeć, a i tak uważałabym się za najszczęśliwszą osobę na ziemi. - Nie masz pojęcia, jak bardzo za tobą tęskniłem - mruknął Bones. - Wszyscy wrócili – wykrztusiłam, na samo wspomnienie ponownie czując falę niepokoju. – Poza tobą. Zadzwoniłam na twoja komórkę, ale odebrała Patra. Powiedziała… Zamilkłam. Wspomnienia wywołały najważniejsze pytanie, które odsunęły ode mnie radość i szok, jakie poczułam na jego widok. - Bones, co się stało? Żeby nie powtarzać wszystkiego dwa razy, Bones zorganizował dla nas nowe ubranie i zwołał wszystkich do salonu. Usiadłam na kanapie, pijąc zimną kawę i próbując pozbyć się resztek oszołomienia z mojej głowy. Krew Bonesa pokonała moją wywołaną przez leki senność, lecz powiedzieć, że wciąż czułam się otumaniona, było prawdziwym niedopowiedzeniem. Kiedy w końcu Bones zebrał wszystkich, zniknął pochłonięty w masowym uścisku. Osobą, która niemal z bronią w ręku wywalczyła do niego dojście, była Annette. Rzuciła mu się na szyję i pocałowała w usta, zanim zdążył odwrócić się do mnie z przeprosinami w oczach. - Nie odtrącaj jej – powiedziałam, choć raz nie będąc zazdrosna. – Przez ostatnie kilka dni cierpiała tak samo jak ja. Kiedy Annette w końcu go puściła, Mencheres objął Bonesa, ze zdumieniem dotykając jego białych włosów. - Nigdy przedtem nie myliłem się w moich wizjach - powiedział. – Widziałem, jak umierasz. - Nie bój się, nie masz na swoim koncie żadnej pomyłki - odparł Bones. – Do tego jednak dojdziemy. Dziękuję, że dotrzymałeś naszej umowy. Nie zapomnę tego. Ian jako następny uścisnął Bonesa, śmiejąc się z uczuciem. - Cholerny łajdaku, twoja żona powinna porządnie dać ci popalić za twój nikczemny popis! Bones poklepał go po plecach. - Wciąż tu jesteś, przyjacielu. Uważaj, bo jesteś niebezpiecznie blisko zostania uczciwym facetem. 171

Pozostałe wampiry również okazały radość na jego widok. Biorąc pod uwagę, że wszyscy słyszeli odgłosy mojego załamania, a później naszego fizycznego zbliżenia, jakaś część mnie powinna czuć zażenowanie. Nie dbałam jednak o to. Moja skromność mogła smażyć się w piekle – nie zamierzałam żałować nawet chwili tego, że okazałam Bonesowi swoją miłość, zarówno przez moje łzy, jak i wszystko inne. Życie było zbyt krótkie, by się tym przejmować. W końcu Bones usiadł obok mnie. Ujęłam jego dłoń, wciąż czując potrzebę, by go dotykać i tym samym upewnić się, że jest prawdziwy. - Jak wiecie, rzuciłem się w pogoń za ostatnim wampirem - zaczął. – Wskoczył na dach pociągu, który akurat przejeżdżał obok nas. Podążyłem za nim i kiedy skakaliśmy z wagonu na wagon, wyczułem innych. Patra również tam była, w wagonie całym wypełnionym wysokimi rangą wampirami. Sprytna dziwka wiedziała, że nie wyczujemy jej do chwili przyjazdu pociągu. Nagle pojawili się na dachu i zaatakowali mnie. To była genialna zasadzka. Walka wręcz na dachu jadącego pociągu i jednoczesne uchylanie się przed fruwającymi wszędzie, srebrnymi sztyletami, naprawdę nie jest łatwa. Swobodny sposób, w jaki Bones opisywał tak śmiertelne zagrożenie sprawił, że wpatrywałam się w niego zdumiona. - Dlaczego nie uciekłeś? - Przez arogancję – odpowiedział cierpko. - Patra była tak blisko. Wszystko, co musiałem zrobić, to pokonać jej straż. W jednej chwili ta wojna dobiegłaby końca. Dlatego nie przerywałem ich atakować. Wszystko zdarzyło się, kiedy zostało już zaledwie sześć potężnych wampirów. Jeden z nich rzucił ostrze, które wbiło się prosto w moje serce. Ból powalił mnie na kolana. Koleś od razu wrócił do wagonu i powiedział Patrze, że mnie zabił. Również sądziłem, że to zrobił, ale zapomniał przekręcić ostrze. Uderzył mnie ten obraz, a dopiero kiedy poczułam na dłoniach wilgoć zdałam sobie sprawę, że wbiłam paznokcie w jego skórę tak bardzo, że popłynęła z niej krew. - Przepraszam – szepnęłam. - Pamiętam jak pomyślałem, że to już koniec i że byłem przez to strasznie wściekły. Udało mi się wyciągnąć ostrze, jednak nie byłem w stanie się bronić. Wtedy, kiedy straciłem wzrok i nic już nie słyszałem, poczułem falę obcej mocy. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam było to, że przejeżdżaliśmy przez most i stoczyłem się wprost do płynącej pod nim rzeki. Wtedy nie było już nic. Do chwili, kiedy pojawiła się krew. Bones jęknął ze skruchą. - Musiało mnie znieść wraz z prądem. Znalazł mnie jakiś biedak. Prawdopodobnie chciał sprawdzić czy mam coś w kieszeniach. W każdym razie obudziłem się z jego ciałem w rękach. Rozdarłem jego gardło i wypiłem z niego całą krew. Bied172

ny gość. W pobliżu był jego kumpel. Zanim wrócił mi rozum, z niego również się napiłem. Jednak kiedy zobaczyłem swoje dłonie… byłem przerażony. Bones zamilkł i wyciągnął dłoń, by się jej przyjrzeć. Nie zobaczyłam w niej niczego niezwykłego. Jego usta drgnęły. - Widziałem wszystkie swoje kości. Wyglądało to tak, jakbym w połowie był szkieletem. Nie mogłem się na niczym skupić, niemal nic nie widziałem, słyszałem… nie czułem żadnego smaku i byłem słaby jak jagnię. Kiedy wzeszło słońce, ponownie straciłem przytomność. - Co, do diabła ci się stało? –zapytał napastliwie Ian. – Nigdy nie słyszałem o czymś takim. - A ja tak – odezwał się cicho Mencheres. – Ale pozwólcie mu skończyć. - Przebudziłem się zaraz po zachodzie słońca, a mój nieznany towarzysz odzyskał przytomność mniej-więcej w tym samym czasie. Próbował uciec, lecz chwyciłem go za kostkę. Mogłem już mówić. Może niezbyt zrozumiale, ale mogłem. Powiedziałem mu, że puszczę go wolno, kiedy tylko zawiezie mnie do telefonu. Koleś, oczywiście, był niemal sparaliżowany ze strachu. Oto zmumifikowany, w połowie zgniły kościotrup nie chciał puścić jego nogi. Jestem zaskoczony, że od razu nie zszedł na zawał. Czekaliśmy aż do północy, więc nie był to aż tak szkaradny widok, kiedy w drodze do telefonu bezdomny kopał przed sobą zwłoki. Wyobraziłam sobie tę sytuację i mimowolnie wybuchłam śmiechem. To była najdziwniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałam. - Dotarliśmy do budki telefonicznej, lecz facet nie miał ani grosza na połączenie. Mój umysł wciąż nie funkcjonował jak trzeba – jednak to do mnie nie docierało. Wszystko, co wiedziałem, to że muszę dotrzeć w jakieś bezpieczne miejsce. Kazałem mu dzwonić pod szereg numerów, lecz powiedział, że wszystkie były odłączone od cholernej sieci albo nie odpowiadały. Pamiętałem zaledwie kilka: twój, Mencheresa, Charlesa… jednak wszyscy byliście w trybie gotowości i dlatego nieosiągalni. Pozostał mi ostatni numer i ten w końcu zadziałał. Dodzwoniłem się do Dona. Mojego wuja? Słysząc to zamrugałam ze zdziwienia. Bones prychnął ponuro. - Tak, on również był zaskoczony. Don powiedział, że nie brzmię jak ja… i cóż, miał rację. Przypomniałem mu więc, że w dniu, w którym się poznaliśmy, powiedziałem mu, że obedrę go ze skóry jak pomarańczę – przynajmniej coś takiego sobie przypominam – i że zrobię to z pewnością, jeśli nie przestanie dyskutować o tym, kim naprawdę jestem. Don od towarzyszącego mi gościa dowiedział się o naszej lokalizacji i powiedział, że przyjedzie. Żebym jednak nie leżał na widoku, powiedziałem facetowi, by wrzucił mnie do kontenera na śmieci. Jakieś dwie godziny później Don uniósł jego wieko. Kiedy go zobaczyłem, powiedziałem „Nie spieszyłeś się, staruszku”. Dopiero wtedy uwierzył, że to naprawdę ja – chociaż nie omieszkał wspomnieć, że taki wysuszony kawał wołowi173

ny, jak ja, powinien odzywać się z większym szacunkiem. Wciągnął mnie do vana i podał worki z krwią. Wypiłem wszystkie, jednak wciąż nie byłem sobą. Don zawiózł mnie do ośrodka i dał więcej krwi. Pełna regeneracja zabrała mi ponad dwanaście godzin. - Dlaczego, do cholery, nie zadzwoniłeś do mnie?! Wybuchłam, pomimo ogromnej wdzięczności jaką czułam do wuja. Don nie lubił Bonesa, nigdy, a jednak uratował mu życie. Nie istniała taka rzecz, którą mogłabym się mu odwdzięczyć. - Na początek, nie znał żadnych numerów, pod jakimi byliście osiągalni. W odróżnieniu od adresów e-mail. Jednak nie sprawdzaliście poczty, gdyż Don też tego próbował. Ponadto, ponieważ nie leczyłem się zbyt szybko, nie wiedział czy w ogóle dojdę do siebie. Don nie chciał dawać ci fałszywej nadziei. Jakąś godzinę po tym, jak już wyzdrowiałem, Tate zadzwonił do Dona i poprosił o receptę dla ciebie. Don podał mi adres apteki. Kiedy już tam dotarłem, podążyłem stamtąd za zapachem Tate’a. Coś w głosie sprawiło, że nagle zdałam sobie sprawę, iż kogoś brakuje w pokoju. Nawet moja matka opierała się o framugę drzwi udając, że nie obchodzi jej ta historia. - Gdzie jest Tate? I dlaczego Don nie zadzwonił do niego, kiedy wiedział, że wszystko z tobą w porządku? Wuj wiedział, że Tate jest ze mną. Bones spojrzał mi w oczy. W jego wzroku był żal… i zdecydowanie. - Nie dzwonił do Tate’a, bo mu zakazałem. Jakby nie było, nie chciałem by osoba, która starała się mnie zabić, dowiedziała się, że żyję.

174

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY Słowa Bonesa zawisły w powietrzu. Wydały się nawet bardziej złowieszcze przez sposób, w jaki Spade zaczął wiercić się na siedzeniu. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam Bonesa, mruknął coś do Spade’a, nie wychwyciłam jednak jego słów. Potem byłam jednak tak zaaferowana faktem, że żyje, że nie zauważyłabym pędzących w popłochu słoni, a nie tylko odgłosów bójki… - Gdzie jest Tate? Zadziwiające, jak mogłam być tak radosna, a jednocześnie tak bardzo zła. - Nie umarł – odpowiedział Bones. – Siedzi w zamknięciu, dopóki nie przyzna się do zdrady. Dopiero potem go zabiję. - Myślisz, że to na stacji to była zasadzka? – Miało to sens. Pociąg z egipską królową i mnóstwem wysokich rangą wampirów na pokładzie, wjeżdżający akurat wtedy na stację, był zbyt dogodny jak na zbieg okoliczności. - Jedynie ci, którzy obecni są w tym pokoju, znali szczegóły naszego planu – oczywiście poza Davem i Cooperem – i nie trzeba nawet mówić, że to z pewnością nie oni. Dave przez większość czasu był zamknięty w celi z Juanem, a Cooper nie ma powodu, by chcieć mnie zabić. Tate jest jedynym, który zaryzykowałby moją śmierć w takich okolicznościach, byś sama nie została ranna. Jego miłość do ciebie doprowadziła go do zdrady i chcę, byś usłyszała to z jego własnych ust. Kiedy zaś to zrobi, zabiję go. Szybko, ze względu na ciebie. Nie. To nie on. Bones usłyszał protest w moich myślach i westchnął. - Przykro mi, kochanie. Wiem, że ci na nim zależy. W tej chwili zamknęłam swój umysł, jednak nie przez Bonesa. Zrobiłam to ze względu na pozostałe dwa wampiry, które mogły usłyszeć moje myśli. Mowy nie było, bym uwierzyła, że Tate mógłby zrobić taką rzecz. Mógł irytować Bonesa i czasami być prawdziwym fiutem, lecz nie zdradziłby go dla Patry. Po prostu nie mogłam w to uwierzyć. To zaś znaczyło, że w pokoju znajdował się prawdziwy winowajca. - Tate nigdzie się nie wybiera, tak? Moje spokojne pytanie sprawiło, że Bones spojrzał na mnie dziwnie. - Nie. - W takim razie nie zajmujmy się nim na razie. Jeśli przyzna się do popełnienia zdrady, nie będziesz musiał martwić się zabijaniem go. Sama to zrobię. Mówiłam poważnie, lecz wiedziałam, że to z pewnością się nie zdarzy. Jeśli Tate kiedykolwiek chciałby zabić Bonesa, wyzwałby go do uczciwej walki. Przegrałby, oczywiście, lecz takie podchody nie były w jego stylu. 175

- Mencheres – ciągnęłam. – Powiedziałeś, że słyszałeś już o czymś takim, co zdarzyło się Bonesowi. Chodzi mi o to obumieranie. Mencheres przyjrzał mi się badawczo swoimi chłodnymi oczami i w jednej chwili zrozumiałam dwie rzeczy. Przejrzał mój pozorny brak stresu z powodu Tate’a i również nie wierzył, że to on. Płacz. Słowo to tak wyraźnie rozbrzmiało w mojej głowie, jakby ktoś wypowiedział mi je wprost do ucha. Stalowe spojrzenie Mencheresa nie zachwiało się nawet na moment. Drgnęłam, zdumiona, lecz posłuchałam go. Rozpłakanie się nie było znów takie trudne – wciąż nie byłam w stanie kontrolować swoich emocji. Pozwoliłam, by po policzkach spłynęły mi wielkie łzy. Okaż, jaka jesteś słaba – czasami to najlepsza forma ataku. - Mój stwórca, Tenoch miał podobny dar - powiedział Mencheres. – Potrafił wysuszyć swoje ciało na życzenie, gdy chciał przekonać kogoś o swojej śmierci. Kiedy podzieliłem się z tobą mocą, musiałeś odziedziczyć po mnie więcej niż sądziłem, Bones. Dojście po tym do siebie zajmowało Tenochowi kilka dni. Ty będziesz miał szczęście, jeśli po dwóch tygodniach odzyskasz siły. Mencheres wstał z gracją, pełen autorytetu. - Będziemy trzymać zdrajcę pod kluczem. Będziesz potrzebował mnóstwa krwi i snu. Wieści o tym, że żyjesz, rozgłosimy dopiero po tym, jak dojdziesz do siebie. Proszę, zajmijcie moją komnatę. Jest dźwiękoodporna, nie będą więc wam przeszkadzać hałasy dochodzące z głębi domu. Brawo! Chciałam zaklaskać, lecz zatrzymałam komplement za zasłoną mentalnych tarcz. Ty przebiegły sukinsynu, chyba zacznę cię lubić. Żeby poprawić nieco mój kamuflaż, pociągnęłam nosem. - Zabierz mnie do łóżka, Bones. Jestem taka zmęczona. Jednym, płynnym ruchem podniósł się – i mnie – z kanapy. - Mencheres, pokażesz mi drogę? Bones wyniósł mnie z gabinetu. Kiedy przechodziliśmy obok mojej matki, która wciąż stała przy drzwiach, Bones zatrzymał się i rzucił jej bezczelny uśmiech. - Pewnie myślałaś, że na dobre się mnie pozbyłaś, co? Otworzyła usta, zawahała się… po czym na powrót je zamknęła. Potem zaskoczyła mnie jeszcze bardziej, kiedy sama odsunęła się z przejścia, bez konieczności odpychania. Jak na nią, było to niesamowicie gorące powitanie. - Parszywe bydlę – powiedziała głośno, kiedy niemal już zniknęliśmy jej z oczu. W odpowiedzi Bones prychnął, nie zwalniając nawet kroku. - Ciebie również, Justino, miło znów widzieć. Mencheres powiedział, że musi zabrać z niej kilka swoich rzeczy i podążył za nami do swojej wielkiej sypialni. 176

- Po prostu muszę zabrać je, zanim pójdziecie spać… - powiedział spokojnie i zamknął za sobą drzwi. - Bones, Cat ma rację. To nie Tate. Zdumiało mnie, że Mencheres również tak myślał, lecz nie zadawałam żadnych pytań. - Nie zrobiłby tego – powiedziałam tylko. - Dlaczego? - warknął Bones cicho i z nienawiścią. – To była jego jedyna szansa na to, by mógł cię mieć dla siebie. Wiem, że na miejscu Tate’a zabiłbym mnie, nawet jeśli oznaczało by to zdradę wszystkich wokół! - I pożałowałbyś tego – powiedział Mencheres. Przez chwilę zobaczyłam, jak na jego twarzy pojawił się ból. Zaczęłam się zastanawiać czy myślał teraz o morderstwie, które popełnił tyle wieków temu. - Zabicie rywala nie oznacza szczęścia. Czasami wręcz przeciwnie – niszczy wszelką szansę na nie. Wspomnienia o zmarłym mają o wiele większą moc niż wzajemne przykrości żywych. Wpatrywałam się w Mencheresa. Na jego twarzy ponownie malował się pusty, kamienny wyraz, lecz wszyscy wiedzieliśmy co miał na myśli. - Gdybym nie podzieliłbym się z tobą mocą – ciągnął Mencheres – zginąłbyś w tamtym pociągu. Musisz mi zaufać, gdyż ktoś pod tym dachem liczy na to, że zaślepi cię zazdrość. Bones krążył po pokoju. - To zaś oznacza, że ktoś, kogo kochałem jak brata, spiskował przeciwko mnie. Logika podpowiada, że był to Tate. - Może masz rację. Bones był tak zaskoczony moimi słowami, że stanął jak wryty. Podeszłam do niego i pogładziłam go po twarzy. - Jeśli masz rację – wyjaśniłam – to zdrajca siedzi w zamknięciu i nie wyrządzi już żadnej szkody. Będę rozpaczać, że mój przyjaciel dopuścił się tak potwornej rzeczy, lecz zabiję go. Jednak jeśli się mylisz… to jest tutaj osoba, która zrobi wszystko, by nie dać się złapać. Wstrząśnięta tym, że żyjesz. Oszalała ze strachu, co zrobisz, kiedy dowiesz się kim jest. Jeśli się mylisz, siedzimy po uszy w bagnie. Dlaczego więc tak upierasz się, że masz rację? Bones wpatrywał się we mnie badawczym, posępnym wzrokiem. - Wiesz, że nie podejmę tego ryzyka. W takim razie w porządku. Ktokolwiek to jest, będzie chciał jak najszybciej przekazać Patrze wiadomość, że żyję. Będzie starał się również uciszyć Tate’a, zanim ten zdoła przekonać mnie o swojej niewinności. Będziemy potrzebować kogoś jeszcze poza naszą trójką, by to powstrzymać. Mencheres skinął głową. - Do tego czasu pozwól tej osobie wierzyć, że wina spadła na Tate’a. Nadal pozostanie w zamknięciu. Kogo chcecie wtajemniczyć? Innymi słowy – komu zaufacie życiem wszystkich tutaj? 177

- Charlesa, oczywiście. Jeśli to on jest kretem, sam wbiję w niego sztylet. No i Rodneya. - Również Annette - powiedziałam. – Kiedy usłyszała o twojej śmierci, krzyczała, że nie chce bez ciebie żyć. Mencheres podszedł do drzwi. - Nie mogę dłużej zostać – wydało by się to podejrzane. A co do twojego powrotu do pełni sił… przesadziłem. Tenoch regenerował się w ciągu godziny, a pełnię mocy odzyskiwał po dwóch. Najwyżej za dwadzieścia cztery godziny będziesz jak nowy. Pozwól im jednak myśleć, że jesteś osłabiony. - Panie – zatrzymał go Bones, kiedy Mencheres już wychodził. – Jeszcze raz… dziękuję ci. Mencheres uśmiechnął się. Przez chwilę wydał się młodszy od Bonesa, biorąc pod uwagę jedynie wygląd zewnętrzny. Przy jego iskrzącej aurze nigdy wcześniej tego nie dostrzegłam. - Nie ma za co. Bones i ja stanęliśmy naprzeciwko siebie. Nagle nie wiedziałam, co powiedzieć. Może powinniśmy sporządzić listę potencjalnych podejrzanych? Podebatować trochę na temat winy bądź niewinności Tate’a, gdyż Bones wciąż nie wyglądał na przekonanego. A może zapomnieć o wszystkim i po prostu położyć się spać? - Czy ktokolwiek zadzwonił do Dona i powiedział mu, że dotarłeś do nas? To zwyciężyło w losowaniu, a nawet nie było na mojej liście. - Nie, ale możemy poczekać z tym jeszcze trochę. Chodź, połóż się ze mną. Przez ostatnie kilka dni nie marzyłem o niczym innym, jak twoje ramiona. Bones pociągnął mnie do łóżka i owinął w koc. Wyciągnęłam dłoń i dotknęłam jego białych włosów. Ciało Bonesa było chłodne, a skóra gładka i napięta. Wydawało się niepojęte, że jeszcze tak niedawno była obumarła. - Twoje ciało postarzało się do stanu niemal prawdziwej śmierci - powiedziałam. – To dlatego twoje włosy są białe, prawda? - Tak sądzę. Kiedy wpatrywałam się w jego piękną, wyrazistą twarz i opromieniające ją światło, dotarło do mnie, że żadne z nas nie powinno żyć. Bones niemal zginął przez nóż wbity w jego serce, a dodając do tego jeden krok więcej, który rozważałam na krawędzi klifu, powróciłby do moich zwłok, połamanych zbyt mocno, by mnie wskrzesić. Czasami zdarzały się chwile, kiedy wszystko było całkowicie jasne. Kiedy odpowiedzi wydawały się aż nadto oczywiste, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego wcześniej ich nie dostrzegłam. Kiedy myślałam, że Bones nie żyje, nic się dla mnie nie liczyło ponad to, by winny tego morderstwa za nie zapłacił. Nie dbałam o to, że musiałabym odejść z pracy, by przejąć panowanie nad jego linią i dokonać zemsty. Nie, przyjęłam to bez słowa sprzeciwu i zadzwoniłam do Dona, by powiedzieć mu, że już nie wrócę. 178

Teraz jednakże, kiedy Bones żył, mogłam powrócić do pracy. Problem jednak w tym, że nie chciałam. Nie zamierzałam odkładać Bonesa na później, bo jego życie znaczyło dla mnie mniej niż jego śmierć. Co robisz, kiedy dostajesz drugą szansę… albo – jak w naszym przypadku – trzecią lub czwartą? Nie marnujesz jej, ot co. - Pewne rzeczy się zmienią.. Może Bones usłyszał to w moim głosie. Może odczytał fragmenty moich myśli, gdyż zanim jeszcze powiedziałam to na głos, na jego twarzy pojawił się szok. - Odchodzę z pracy.

179

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY Spade spojrzał się znacząco na zegar, po czym na talerz na stole. - Twoje śniadanie jest już zimne. Również zerknęłam na zegar. Powinniśmy wyjechać już godzinę temu, lecz cóż… trudno. Niektóre rzeczy są ważniejsze niż jedzenie. Usiadłam przy stole, przy – jak założyłam – swoim talerzu. Ser brie w croissancie był już jak wosk, jajka wyschły, a papryka straciła cały blask, jaki kiedykolwiek miała. Rodney zaczął parzyć kolejny dzbanek kawy, najwyraźniej będąc zdania, że poprzedni do niczego już się nie nada. Uśmiechnęłam się do Spade’a. - Nie martw się. Ma temperaturę pokojową. Moją ulubioną. Zjadłam z ogromnym apetytem, a Bones poszedł ze Spadem poszukać sobie płynnego posiłku. Kiedy zniknęli już mi z oczu usłyszałam, że dołączyła do nich Annette. Ochroniarze. Ponieważ Mencheres znajdował się w pokoju sąsiadującym z kuchnią, nic mi nie groziło. Poza tym według mnie Rodney nie był zdrajcą. Ani, co zaskakujące, kolejny wampir, który wszedł do kuchni. Vlad usiadł obok mnie, ignorując nieprzyjazne spojrzenia Rodneya. - Z tym kolorem na policzkach - zauważył Vlad - Bones nie jest jedynym, który wygląda na wskrzeszonego. Odchyliłam się na krześle i upiłam łyk kawy. Przyjrzał się filiżance przede mną i uśmiechnął się sarkastycznie. - Ach, kubek gorącej kofeiny. Z pewnością potrzebujesz go po kolejnej bezsennej nocy. Poczułam wypływający mi na policzki rumieniec. Vlad roześmiał się i zaczął oglądać sobie paznokcie. - Doprawdy, Cat, nie powinnaś być tak zszokowana. Dźwiękoszczelne nie oznacza, że nie słychać twoich myśli. Telepatia przenika przez najgrubsze ściany. Sam ledwie byłem w stanie zasnąć z tymi wszystkimi krzykami wciąż rozbrzmiewającymi mi w głowie. Dobry Boże, nie pomyślałam o tym. Właśnie tak musisz się czuć, kiedy znajdziesz kasetę z własnym seks nagraniem. - I zaproś tu kogoś do domu – burknęłam nagle zafascynowana swoim kubkiem z kawą. – A już myślałam, że cię lubię. Już mi to przeszło. Vlad uśmiechnął się szeroko wilczym, acz czarującym uśmiechem. - A już lamentowałem nad faktem, że ominęła mnie okazja zacieśnienia naszej przyjaźni. Nie jestem takim głupcem jak tamten gość. Ty nigdy nie opuścisz Bonesa. Chłopak powinien to zrozumieć i ruszyć dalej ze swoim życiem. 180

Zesztywniałam. To jedno zdanie powiedziało mi, że również według niego Tate nie był zdrajcą. Gdyby tak było, Vlad wiedziałby, że Tate’a nie czekała by przyszłość, o którą mógłby się martwić. - Jestem twoją dłużniczką. Wyraz twarzy Vlada zmienił się tak szybko, jak temat rozmowy. - Normalnie, rzeczywiście byś była. Jednak w tym przypadku to ja spłacam dług. Nie jesteś mi nic winna. - Ależ, Vlad. Rujnujesz swój wizerunek. Wspaniałomyślność do ciebie nie pasuje. Uśmiechnął się. - Racja. Mówiłaś, że wcześniej czytałaś o mnie teksty historyczne. W takim razie wiesz, że byłem żonaty. W bitwie, która rozegrała się niedaleko mojego domu, zostałem ranny w głowę. Normalnie zginąłbym na miejscu, lecz od kilku tygodni byłem już wampirem. Nadszedł świt i zasnąłem, jak wszystkie nowe wampiry. Moje czoło wciąż zalane było krwią. Moi ludzie byli przekonani, że poległem. Jakiś żołnierz pospieszył do zamku, by poinformować moją żonę o mojej śmierci. Wiesz, co się stało potem. Owszem, wiedziałam. Rzuciła się z dachu warowni, chcąc uniknąć uwięzienia przez wroga lub czegoś jeszcze gorszego. A niemal sześćset lat później Vlad wkroczył, by powstrzymać mnie od popełnienia tego samego kroku. Jego poznaczona bliznami dłoń przesunęła się w moją stronę i spoczęła na mojej dłoni. - Moja żona stała samotnie na tamtym dachu, kiedy powinienem być przy niej. Nie powiedziałem jej, czym się stałem. Już i tak przeraziłem ją tym, co zrobiłem, by zapewnić bezpieczeństwo naszym ludziom. Bałem się, że fakt, iż nie jestem już człowiekiem jeszcze bardziej nas od siebie oddali. Planowałem z czasem jej o wszystkim powiedzieć… lecz nagle nie było już więcej czasu. Od momentu jej śmierci zrobiłem wiele rzeczy, które wzbudziły by w niej odrazę, lecz tamtego dnia z tobą… poczułem, że jest ze mnie zadowolona. Nie czułem się tak od naprawdę wielu lat. – Nagle wstał. – Nie zmarnuj tego, co masz. Jeśli to zrobisz, będziesz tego żałować do końca swoich dni. Bones nigdy nie powinien się bać pokazania ci całego siebie, chociaż jest przemądrzałym wieśniakiem, który dostał dużo za dużo niż na to zasługuje. Ostatnie słowa powiedział głośniej, gdyż Bones – sądząc po zbliżających się do nas, miarowych krokach – był w drodze powrotnej. Posłałam Vladowi krzywy uśmiech. - Jesteś bardzo drobiazgowy, prawda? - Oczywiście. Obok moich innych nikczemnych cech. Jednak, Catherine… - Pochylił się do mnie tak, że jedynie ja mogłam go słyszeć. – Nigdy nie pozwoliłbym ci skoczyć. Zaraz po tym Vlad wyszedł innym wyjściem, by uniknąć spotkania z Bonesem. Pomyślałam, że tym razem było to nie tyle przez ich wzajemną niechęć, lecz 181

bardziej przez to, by uniknąć wdzięczności Bonesa. Jakby irytującym było słuchać, że zrobił dobry uczynek. Bones wszedł do kuchni, odwracając wzrok od oddalającej się postaci Vlada i patrząc na mnie. Przewrócił oczami. - Cholera, Kotek. Nie mów, że lubisz tego zarozumiałego sukinsyna! Uśmiechnęłam się nieznacznie. - Tak, chyba lubię. Zeszłej nocy Bones zapewnił mnie, że Tate trzymany jest w wygodnych warunkach i nikt go nie torturuje. Kiedy jednak zobaczyłam go w niewielkiej celi, przypominającej raczej loch, byłam wściekła. - To jest według ciebie wygodne? To co, według ciebie, jest nieco niewygodne, 9 siódmy krąg piekła ? Bones nawet nie drgnął słysząc mój pełen furii ton. Przyjrzał się zakutej w kajdany, wiszącej na ścianie i zakrwawionej postaci. - Nie jest ranny, tylko poskromiony. Krew na jego ciele jest bez wątpienia z poprzedniej nocy. Chociaż wolałby pewnie miękkie łóżko i milutką szyję, z której mógłby pić, nie jest to dotkliwa kara za to, czego się dopuścił. Powiedział to wyraźnym, donośnym głosem, który łatwo mógł być przez kogoś podsłuchany. Ledwie powstrzymałam chęć zażądania, by uwolniono Tate’a. Jakby nie było, na wolności był prawdziwy zdrajca, a nie wiedzieliśmy, kto to. - Jesteś najszczęśliwszym skurwielem na świecie - wymamrotał Tate z niczym więcej jak nienawiścią. Kiedy spojrzał na Bonesa, jego oczy miały barwę czystego szmaragdu. Bones roześmiał się. - Wiesz co, kolego? Kiedy obudziłem się dziś rano z nią śpiącą w moich ramionach, rzeczywiście poczułem, że mam szczęście. Tate wyzwał go, szarpiąc się w kajdanach. Ian roześmiał się cicho i klepnął Bonesa po plecach. To właśnie on pełnił tu straż zeszłej nocy. - Odkąd wróciłeś, Crispin, facet zbluzgał cię od góry do dołu. Nieźle się bawiłem słuchając tego. Ach, Rodney, teraz twoja kolej? To dobrze. Jestem wykończony. - Dziękuję ci, Ian. Odpocznij. Pogadamy później. Chociaż Ian nie był w pierwszej dwójce lub nawet trójce, Bones umieścił go bardzo wysoko na swojej liście osób, które według niego nie chciały go zabić. Byłam zdania, że Ian był do tego zdolny, lecz Bones nie zgodził się ze mną. Ponieważ Tate był ciężarem dla prawdziwego sprawcy, musieliśmy postawić przy nim zaufane straże.

9

Odniesienie do „Boskiej komedii” Dantego Alighieri

182

W piwnicy nie było nikogo oprócz Rodneya, Bonesa, Tate’a i mnie. Znajdowaliśmy się w takiej części pod domem, do której wiodła zaledwie jedna droga. Teraz mieliśmy jedyną szansę na rozmowę, gdyż później nie było by to przekonywujące. Teraz jednak wydawało się słuszne, że chciałam konfrontacji z Judaszem Bonesa. - Jak mogłeś to zrobić, Tate? - spytałam. Dźwięk doskonale roznosił się po pustym, murowanym korytarzu. Szepty wydały by się więc podejrzane. - Nienawidzę go, ale to nie ja – odparł Tate. Spod swetra wydobyłam niewielki notes i długopis. Tate przyglądał mi się ze znużeniem. Skinęłam do Rodneya, który oswobodził z kajdan jego jedno ramię. Całkowite uwolnienie go narobiło by zbyt dużo hałasu, a Bones wciąż chciał zachować ostrożność. Nie chciał, by Tate kręcił się swobodnie wokół mnie, nie ufając mu w kwestii tego czy Tate wolałby, żebym umarła niż była z nim. Nieważne jak bardzo bym się z nim nie zgadzała, wciąż był zdania, że Tate był winny. Szybko naskrobałam na papierze kilka słów i posunęłam Tate’owi pod nos. Wierzę ci. Jego oczy wypełniły się łzami. Wszelkimi siłami powstrzymywałam się, by nie uścisnąć go i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. Szarpnął głową, a Rodney podał mu długopis i notes, by mógł coś napisać. - Widzisz, jakoś ci nie wierzę. Bones powiedział to z jadem w głosie, a każdy, kto by podsłuchiwał pomyślałby, że była to odpowiedź na słowa Tate’a. Rodney ze wstrętem spojrzał na stronę z wiadomością Tate’a, po czym podał mi ją. Kocham cię, Cat. - Mam w dupie to, w co wierzysz, ty podstępny angielski fiucie – powiedział do Bonesa. Cóż, chciał pewnie brzmieć autentycznie. Przynajmniej to mu się udało. - Chcesz wiedzieć, co myślę? – ciągnął Tate. – Myślę, że udałeś własną śmierć, by zepchnąć ją w otchłań rozpaczy, po czym w cudowny sposób nagle ożyłeś i wskazałeś faceta, którego mogłeś o to obwinić. Pragnąłeś mnie zabić od chwili, kiedy ponownie pojawiłeś się w jej życiu. Znudziło ci się czekanie, co? Zamrugałam. Tate najwyraźniej miał na to zupełnie inne wyjaśnienie. Bones tylko prychnął. - Myślisz, że tak bardzo bym ją skrzywdził? I to tylko po to, by cię zabić? Imbecyl. Nie po to tu przyszliśmy! - napisałam i pomachałam Bonesowi kartką przed nosem. Przypływie emocji zapomniałam, że mogłam to jedynie pomyśleć. Bones nawet nie zadał sobie trudu, by spojrzeć. - Nie jesteś nawet w połowie tak silny, jak ona. Widzisz, konspirowanie, by mnie zabić było największą rzeczą, jaką osiągnąłeś. Wciąż trzymasz się wersji, że to nie ty? W takim razie właśnie wróciłeś na to nijakie miejsce, na którym Cat nigdy cię nie zauważy. Kim więc jesteś – zdrajcą czy żałosnym frajerem? 183

Oczywiście, było to podchwytliwe pytanie. Jedna odpowiedź skazałaby go na śmierć, a druga – według okropnej analogii Bonesa – stworzyłaby z niego emocjonalny wrak. W tym konflikcie było kilka punktów, o które bardzo chciałam się z nim posprzeczać, lecz to będzie musiało poczekać do później. Tate spojrzał się na niego z jeszcze większą furią niż wcześniej, co coś nam mówiło. Bones czekał, a na jego wargach błąkał się kpiący uśmiech. Wciąż bazgrałam coś w notatniku, kiedy Tate odezwał się. - Wyjaśnijmy sobie jedno – jeśli mnie zabijesz, to nie za zdradę. Nie wydałem cię Patrze, chociaż przyklaskuję temu, kto to zrobił. Jeśli mnie zabijesz, to tylko dlatego, że boisz się, że któregoś dnia będziesz patrzył jak Cat ze mną odchodzi. To samo pytanie do ciebie, Grobowy Cieciu. Co odpowiesz? Ciemnobrązowe oczy, które potrafiły mnie rozpalić, były teraz lodowato zimne. - Dałem ci szansę do przyznania się do wszystkiego z godnością. Odmówiłeś. W takim razie niech będzie tak, jak chcesz. Pozostaniesz tutaj – bez jedzenia, bez towarzystwa, dopóki głód i samotność cię trochę nie zmiękczą. Zobaczymy, co będziesz miał do powiedzenia za jakiś miesiąc. Zostań tu sam ze swoimi kłamstwami i brakiem kręgosłupa. W tym czasie ja będę się cieszył towarzystwem swojej żony. Bones wziął mnie za rękę. Opierałam się mu tak długo, by podnieść napisaną w pośpiechu kartkę do oczu Tate’a, gdy Rodney ponownie zakuł go w kajdany. Obiecuję, że dowiem się kto to zrobi. Lecz jeśli wejdzie tutaj ktokolwiek oprócz mnie i Bonesa, krzycz ile sił w płucach. - Nie bój się, Cat - powiedział Tate z cieniem humoru w głosie. – Nigdzie się stąd nie ruszam. Kiedy Rodney zamknął za nami drzwi, napadłam na Bonesa. Wciąż myślisz, że to on? - zapytałam go w myślach. Spojrzał na mnie z mieszaniną różnych emocji malującą mu się na twarzy, z których żadne nie było przyjemne. W końcu potrząsnął głową. Nie.

184

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY Z naszych trzynastu nieumarłych podejrzanych wyłoniliśmy czterech. Był to dla Bonesa niezwykle ciężki proces, gdyż każdy z nich spędził z nim około stulecia i wszystkich uważał za przyjaciół. Cezar jednak również nie podejrzewał Brutusa, a patrzcie, dokąd go to doprowadziło. Bones musiał więc być bezlitosny w swoich ocenach. Na liście znajdował się Zero, pomimo swojego wyraźnie niewolniczego oddania, następnie Tick Tock, Rattler i Doc, którzy dopełniali obrazu. Vlada rozważał jako alternatywę. Kiedy jadłam śniadanie, Bones w końcu zadzwonił do Dona i powiedział mu, że dotarł do mnie. Mój wuj, oczywiście, zapytał o Tate’a i otrzymał zwięzłą odpowiedź, że „na chwilę obecną” jeszcze nie umarł. Przed oczami miałam obraz, jak podczas tej rozmowy Don wyrywa sobie brwi. Don kochał Tate’a, lecz był również realistą. Wiedział, co by się stało, gdyby Tate okazał się winny popełnienia zdrady. Wampiry nie stosowały nadzoru kuratora. Aby poprzeć opis Mencheresa wolnego powrotu do zdrowia, Bones poruszał się ze szlachecką ospałością zamiast swoim zwykłym, energicznym krokiem. Spędziliśmy popołudnie na kanapie, a Mencheres informował go o wydarzeniach z czasu, kiedy uważano go za zmarłego. Krótko, acz bezlitośnie, Mencheres opisał jak Patra przybyła na zebranie w budynku opery. Moja matka przestała udawać, że podsłuchuje i usiadła na pobliskim krześle. Kiedy Mencheres skończył mówić, przerwała naładowaną napięciem ciszę. - Toż to prawdziwa suka, Catherine. Powinnaś ją zabić. Bones prychnął. - Zamierzam sam uczynić ten honor. Do tego czasu chcieliśmy dowiedzieć się, kto będzie chciał skontaktować się z Patrą i powiedzieć jej, że Bones żyje. Don zorganizował założenie podsłuchu na każdym telefonie, a nawet przechwytywanie sygnałów bezprzewodowych wychodzących z domu. Komputery, wiadomości tekstowe i wszystko inne prócz gołębi pocztowych zostało skonfiskowane. Względy bezpieczeństwa, chłodno skomentował Mencheres, a nikt nie ważył się z nim spierać. Kiedy zdrajca wykona swój ruch, będzie musiał zrobić to przez telefon. A wtedy go złapiemy. Teraz będziemy musieli zaczekać. - Bones, wciąż jesteś blady – powiedział Mencheres. – Powinieneś się pożywić i trochę odpocząć. - Racja. - Bones uścisnął moją dłoń. – Kotek, chciałbym ci coś pokazać. 185

Podążyłam za nim do piwnicy, mijając kilka pokojów, których zwiedzaniem wcześniej nie zawracałam sobie głowy. Przynajmniej jedna trzecia domu znajdowała się pod ziemią, stanowiąc niejako dobrą analogię do wampirów i ghuli. To, co widniało na powierzchni stanowiło jedynie początek, podobnie jak same te gatunki. Dwa wampiry skłoniły się nam w pas, zanim otworzyły dla nas masywne, drewniane drzwi. Było to pomieszczenie, które najwyraźniej było pokojem rozrywki. Kiedy weszliśmy, kilka osób – sami ludzie – podniosło wzrok. Niektórzy z nich siedzieli na wygodnej sofie przed dużym, płaskim telewizorem, inni zaś grali na jednym z czterech stołów do bilarda. Dostrzegłam też pięcioro, których pochłaniał poker. - Co to jest? – spytałam szeptem. Bones zatoczył ręką po pokoju. - To jest wampirza wersja kuchni, słonko. Opiekowanie się ludźmi w zamian za dobrowolne oddawanie krwi jest częstą praktyką w wampirzych domostwach. Chciałem, byś to zobaczyła. - Zamawiam rudzielca! – zawołał piegowaty młodzieniec, podchodząc do nas z uśmiechem. – Spodobam ci się. Smakuję najlepiej. - Myślisz, że jestem tu, by się tobą żywić? – Z niedowierzaniem wpatrywałam się w niego, kiedy przechylił głowę na bok i obnażył głowę. Bones roześmiał się. - W rzeczy samej. Przykro mi, Neal, lecz ona cię nie ugryzie, a i nie smakujesz najlepiej – poprawił go, po czym położył chłopakowi dłoń na ramieniu. – Jednak wystarczysz. Chociaż powinieneś ograniczyć cebulę. Neal podszedł do Bonesa, który wbił w niego zęby, niczym w kawałek ciasta. Niecałą minutę później przestał, zamknął niewielkie ranki i żartobliwie poklepał Neala po twarzy. - Jedz również mniej czosnku. Piłem już z włoskich szefów kuchni, którzy tak nie śmierdzieli. Uśmiech nie schodził z twarzy Neala. - To była najlepsza pizza jakąkolwiek w życiu jadłem, Białasku, a do tego naładowana cebulą i czosnkiem. Wybacz. Bones prychnął z rozbawieniem. - Szczoteczka do zębów, koleś. Zapoznaj się z nią albo nigdy nie zostaniesz przemieniony. Nie, nie wstawaj – powiedział, gdy jedna z dziewcząt podniosła się z kanapy. – Rozejrzymy się tu i zaraz znikamy. Moja matka by zemdlała, gdyby wiedziała co jest pod podłogą, pomyślałam oszołomiona. Żywe przekąski, wszystkie w zasięgu zębów. - Kim są te dzieciaki? – spytałam cicho. Żadne z nich nie wyglądało na więcej niż dwadzieścia lat. 186

Bones poprowadził mnie przez kolejne pokoje. Znajdowała się tam biblioteka, strefa z komputerami, a nawet podziemne jacuzzi. Co kilkadziesiąt kroków znajdowały się sypialnie. Niektóre z nich były zajęte, niektóre puste, a zza kilku zamkniętych drzwi dochodziły wyraźne odgłosy seksu. - Och, różnie - odparł. – Niektórzy z nich to studenci collegu, artyści z ambicjami, uciekinierzy z patologicznych domów, dzieci ulicy albo budzący nadzieję uczniowie. Neal jest jednym z nich. Chce zostać wampirem, pokazuje swoje oddanie przez oddawanie krwi i wykonywanie drobnych zleceń. Kiedykolwiek spotkasz grupę wampirów mieszkających w dużym domu, zazwyczaj jest tam taka sytuacja. - Czy oni wszyscy są zahipnotyzowani? - Cholera, nie. Zdają sobie sprawę kto ich tu trzyma i dlaczego. Uciekinierzy pobierają naukę w domu, dostają miejsce do życia i kieszonkowe, które oszczędzają na wypadek, gdyby zdecydowali się usamodzielnić. Jednak dla własnego bezpieczeństwa większość z nich nie wie, gdzie się znajdują, jak i nie zna prawdziwych nazwisk tych, którzy ich trzymają. Kiedy odchodzą, wiedza o nas zostaje usunięta z ich pamięci. Tak działo się od tysięcy lat. Jak ci już wcześniej mówiłem, jest to pewna forma feudalizmu. - Feudalizmu? – Zatrzymałam się przy drzwiach sypialni, zza której dochodziły ciężkie oddechy. – Tak to nazywasz? - To… - Bones skinął w stronę drzwi - …odbywa się za obopólną zgodą. Nie mogę wypowiadać się za wszystkie domostwa, lecz z ogólnie przyjętą zasadą źle przyjęte jest hipnotyzować swój posiłek w celu bzykania. Jeśli jesteś gdzieś gościem, a robisz taką rzecz, może to być powód twojej śmierci. Lecz jeśli człowiekowi spodoba się wampir, któż może to krytykować? To ich wybór. Kto może to krytykować? Ja. Nieźle, Mencheres. Dalej, zapewnij jeszcze posiłki w typie „jedz ile chcesz”. Upewnij się, Bones, że pożywiasz się regularnie. Tu jest niezła cizia! Dupek. - Przecież wiesz lepiej, Kotek – powiedział Bones z powagą. – To się nigdy nie zdarzy. Uwierzyłam mu, lecz wciąż czułam się zagrożona tak łatwym dostępem. - To dlatego mi to pokazałeś? Bym się nie martwiła, że chcesz przede mną coś ukryć? - To jeden z powodów - Bones zaczął się uśmiechać. – Główny zaś stoi za tobą, wpatruje się w twój tyłek i zaraz dostanie za to niezły wycisk. - Amigo – powiedział jakiś głos pojednawczo. – Nie widziałem jej tak długo… Obróciłam się natychmiast i rzuciłam na niego, przez co urwał zdanie. Juan odwzajemnił mój uścisk, mrucząc coś kojąco. - Mi querida, twój mąż wrócił, que bueno. - Tak, również cieszę się, że tu jest – pociągnęłam nosem. – I teraz jesteś też ty. Jak się czujesz? 187

Juan uśmiechnął się szeroko. Był to jego zwykły, pożądliwy uśmiech, który przypomniał mi, że przemiana nie zmieniała czyjejś osobowości. - Czuję się wspaniale, a w moich nowych oczach jesteś jeszcze piękniejsza. Popatrz tylko na swoją skórę. – Palcem pogładził mój policzek. - Magnifico. - Dla ciebie to koniec macania, kolego. Bones uderzył go lekko w ramię, zmuszając do cofnięcia się o krok. Juan nie przestawał się uśmiechać. - Muszę podziękować ci za wiele rzeczy, amigo, ale za to najbardziej. Dzięki tobie kobiety pociągają mnie jeszcze bardziej, a ten ich zapach... Bicie serc. Ich smak… - Zamknął oczy. - Delicioso. Z niedowierzaniem odwróciłam wzrok na Bonesa. - Zmieniłeś go w jeszcze większą świnię! Bones wzruszył ramionami. - Jest jeszcze trochę przytłoczony swoimi nowymi zmysłami. Jednak przywyknie do nich. Albo zginie, jeśli nie przestanie macać cię po tyłku. Myślisz, że jestem ślepy? – Pacnął dłoń, która z udawaną niewinnością krążyła w okolicy mojego biodra. – Kontrola, amigo. Naucz się jej. - Querida. - Juan pocałował mnie w policzek, tym razem z szacunkiem. – Nie rządzi mną głód i ponownie mogę walczyć. On dał mi moc… a ja jej nie zmarnuję. Jedna z dziewcząt siedzących na kanapie przed telewizorem pojawiła się w korytarzu i uśmiechnęła zalotnie do dwóch mężczyzn. Juan natychmiast stał się czujny. Skrzydełka jego nosa zadrgały, a oczy zalśniły zielenią. - A skoro mowa o nie marnowaniu jej… - Ponownie pocałował mnie szybko w policzek i ruszył w jej stronę z szerokim uśmiechem na ustach. - La rubia, por favor… zaczekaj. Jestem spragniony i bardzo podatny na pochlebstwa… Mogłabyś namówić mnie na wszystko… - To by było na tyle, jeśli chodzi o uczciwą walkę - powiedziałam. – W ciągu tygodnia będzie miał cały harem. Bones patrzył, jak Juan znika na końcu korytarza, głaszcząc szyję blondynki w sposób, który mówił nie tylko o głodzie. - To świetny facet. Nauczy się. - Nauczy się czego? – Przynajmniej teraz na pewno nie przeniesie różnych chorób, pomyślałam. To jedna z zalet, jakie przemiana Juana w wampira zrobiła dla kobiecego gatunku. Bones objął mnie ramieniem i ruszyliśmy w kierunku wyjścia z tej żywej kuchni. - Nauczy się, że kobiety zaspokoją go jedynie na krótki czas. Lecz gdy naprawdę się zakocha, ta jedyna wystarczy mu na wieki. Spojrzałam na niego kątem oka. - Usiłujesz mnie uwieść? Wygiął usta w uśmiechu pełnym obietnicy. - Absolutnie. 188

Splotłam swoje palce z jego. Tak, znajdowaliśmy się w naprawdę nieprzyjemnej sytuacji. Ktoś, komu ufaliśmy, chciał jego śmierci, a to tylko początek naszych problemów. Wciąż jednak życie marnowali ci, którzy w pełni nie wykorzystywali danego im czasu, bez względu na to czy byli ludźmi, wampirami, czy ghulami. Albo pokręconym mieszańcem, jak ja. - I dobrze.

189

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY Czekanie mnie dobijało. W innych okolicznościach rozważyłabym spędzenie większości tego czasu z Bonesem za zamkniętymi drzwiami, jako nasze takie wakacje. Jednak rzucanie podejrzliwych spojrzeń na każdego, kogo spotkaliśmy nie wydawało mi się dobrą formą relaksu. Dla Bonesa było to jeszcze gorsze. Ja przynajmniej nie byłam emocjonalnie związana z tym, ktokolwiek okazałby się zdrajcą. Tego ranka przy śniadaniu, Bones podniósł stawkę. Kiedy powoli żułam francuskie tosty, swobodnym tonem rzucił do Zera, że Reno będzie przyjemną zmianą w temperaturze, w porównaniu do tej, w Whistler w Brytyjskiej Kolumbii. Wszyscy podejrzani znajdowali się na tyle blisko nas, by móc to podsłuchać. Myślałam, że sama się domyślę, kto to. Czy jest to Zero, który siedział w kuchni przy telefonie, czy może Doc czyszczący broń w saloniku? Skoro mowa o Docu, jakoś dziwnie się zachowywał. Kilka razy widzieliśmy go wałęsającego się niedaleko celi, gdzie przetrzymywano Tate’a. Zawsze nosił ze sobą broń, w ustach trzymał niezapalonego papierosa i bacznie przyglądał się każdemu dookoła. Wydawał się pojawiać za mną niczym cień, kiedykolwiek Bonesa przy mnie nie było. Kiedy jednak Bones przychodził, Doc oddalał się dyskretnie, lecz celowo, wciąż trzymając się w pobliżu. Przerażało mnie to. Bones również na to nie reagował, lecz z konieczności nie rozmawiał z nim o tym ani nie pokazał, że przeszkadzało mu to. Zamiast tego uśmiechał się i mówił coś w stylu: „Och, tu jesteś, kolego” w tak radosny i swobodny sposób, że ledwie powstrzymywałam się od braw. Być może za kilkaset lat, jeśli pożyję tak długo, stanę się równie dobrą aktorką. Tick Tock i Rattler, pozostali dwaj podejrzani, zajmowali się swoimi sprawami w tak niezobowiązujący sposób, że automatycznie umieściłam ich niżej na swojej liście. Do tego zdawali się wyczuwać mój niepokój w pobliżu Doca i starali się go ode mnie odciągnąć te kilka razy, kiedy Bones nie był przyklejony do mojego boku. Zaczęłam nosić sztylety pod ubraniem, chociaż nie zapewniały mi one wiele pocieszenia. Biorąc pod uwagę to, jak szybkim strzelcem był Doc, będę naszpikowana kulami nim zdążę którymkolwiek rzucić. Wkrótce po komentarzu o Reno, Bones wyszedł na swojego porannego drinka, a ja wałęsałam się po zabudowanej werandzie. Wampiry z reguły niecierpiały trzaskającego mrozu, gdyż pozbawione były ciepłoty własnego ciała. Mencheres nie bez powodu wybrał kryjówkę w kanadyjskich górach pod koniec grudnia. Wiedział, że wampiry unikały takich miejsc. O tej porze roku to Floryda pełna była turystów bez tętna. Nie można było się obrócić, by nie wpaść na kogoś 190

z niebijącym sercem. Dlatego z umiarkowaną obawą zerknęłam na postać stojącą w gąszczu drzew. Znałam już ją. Wysoka, smukła i zabójcza. Coś zamigotało, a zimny dreszcz jaki poczułam sprawił, że powietrze na zewnątrz wydawało się niemal ciepłe. Błysk, jaki dostrzegłam, był odbiciem promieni słonecznych od kawałka metalu. Bez wyraźnego pośpiechu odwróciłam się i ruszyłam ku wejściu do domu, skupiając całą swą uwagę na tym, by mój puls nie przyspieszył. Dla wampira taka rzecz mogła by być niczym krzyk przerażenia. Idąc zastanawiałam się czy zrobiłabym unik wystarczająco szybko, by kule ominęły moje ważniejsze organy. Jednak miało by sens, gdyby Doc celował w moją głowę. Po co miałby strzelać w coś innego? Drzwi otworzyły się zanim do nich dotarłam, a Vlad pojawił się przy mnie, stając na drodze jakimkolwiek pociskom. Nie przypominałam sobie, bym kiedykolwiek była tak zadowolona, że go widzę. Dziękuję, posłałam mu myśl, nie odwracając się, by rzucić ostatnie spojrzenie na drzewa. - Jest lodowato wręcz zimno – powiedział z sardonicznym uśmieszkiem. – Zaziębisz się na śmierć. - Trzymaj się z dala od Doca, Kotek - powiedział Bones, kiedy tylko weszliśmy do naszego pokoju i powiedziałam mu o wszystkim. - Powinieneś po prostu go chwycić i dowiedzieć się, czego chce – powiedziałam zirytowana, że zrobiłam z siebie tak łatwy cel. - Tak, lecz cóż… Więcej czasu zajmie wyciągnięcie tego z niego torturami niż cierpliwe czekanie, aż sam się wygada - odparł Bones zimno. W jego głosie czaiła się groźba. – Wierz mi, jeśli by chodziło o osobiste preferencje, to znasz moje. Tak, miałam o tym całkiem niezłe pojęcie. Gdyby zawiodła mnie wyobraźnia, mógł urządzić mi demonstrację, która odświeżyła by mi pamięć. Kiedykolwiek wychodziliśmy z tego pokoju, na jego twarzy gościła maska pełnego nieświadomości zadowolenia. Jednak kiedy do niego wracaliśmy, maska ta opadała z niego niczym łuski. Niemal z niecierpliwością potarł skronie. Jakkolwiek mi było ciężko, jemu było o wiele gorzej. - Musisz chyba mieć wrażenie, że oszalejesz bez kilku minut prawdziwej ciszy i spokoju – powiedziałam. – To znaczy, dla ciebie nigdy nie jest cicho, prawda? Albo słyszysz wszystko od osób wokół ciebie, albo wysłuchujesz terkotania w mojej głowie. Uśmiechnął się nieco gorzko. - Nie bój się, słonko. Niedawno miałem jakiś czas prawdziwej ciszy. Jest bardzo przereklamowany, jeśli spytasz mnie o zdanie. Usiadł na krześle z wysokim oparciem, które stało ob0k łóżka. Wykonane było z czerw0neg0 aksamitu, mahoniu i wykończone złotymi ornamentami. Być może 191

był to nawet prawdziwy Ludwik XVIII. Bones bardzo do niego pasował – taki piękny i doskonale wyrzeźbiony. Usiadłam na podłodze i oparłam głowę na jego nogach. - To nie twoja wina – powiedziałam łagodnie, lecz na głos, by usłyszał to nie tylko w moich myślach. Westchnął. - A kogo, Kotek? Cokolwiek mogłam pomyśleć, zaraz zniknęło to z mojej głowy. Nim zdążyłam mrugnąć Bones popchnął mnie na dywan i nakrył własnym ciałem. Nie było to jednak z powodu namiętności. Zrobił to przez kanonadę pocisków, jaka rozprysła się po pokoju. Błyskawicznie zaniósł mnie do łazienki, rzucił krótkie: „Zostań tu!” i wypadł z pokoju. Szybkość, z jaką to wszystko zrobiła sprawiła, że przez chwilę się trzęsłam, zanim opanowałam się i wbrew jego nakazowi rzuciłam się za nim. Mowy nie było, bym siedziała w wannie i modliła się o sukces. Doc używał tylko srebrnych kul. A te były by tak samo niebezpieczne dla Bonesa, jak i dla mnie. Nie zawracając sobie głowy schodami zeskoczyłam z trzeciej kondygnacji na parter i podążyłam w kierunku innych poruszających się z wampirzą prędkością ciał, nie mówiąc już o hałasie. Rozległa się kolejna seria wystrzałów, zbyt szybka, bym zdążyła je policzyć, a towarzyszący jej krzyk sprawił, że zerwałam się na równe nogi i rzuciłam przed siebie. Zamieszanie dochodziło z lochu pod nami, a krzyk pochodził od Tate’a. Minęłam inne wampiry biegnące wąskim korytarzem, wpadłam przez zniszczone drzwi i popędziłam wprost na mężczyznę, który uniósł nóż w chwili, gdy na niego wpadłam. Siła mojego rozpędu rzuciła nas przez ścianę, która rozpadła się w eksplozji betonu. Zanim zdołałam cokolwiek pomyśleć, wbiłam jeden ze sztyletów w postać, która zaczęła czołgać się na zewnątrz. I nie miałam czasu się zastanawiać, w którą część ciała trafiłam albo dlaczego, do cholery, to nie był Doc, gdyż szarpnięciem wciągnięto go z powrotem. Następnie równie szybko pociągnięto mnie za nogi i wydobyto z nowego otworu w ścianie. Ponad spanikowanymi okrzykami Tate’a „Cat! Cat!” usłyszałam chłodny głos Vlada. - Trzymasz nie tego faceta, Bones i zawdzięczasz Cat swoje życie. - Kotek, nic ci nie jest? Bones trzymał Doca w takim uścisku, że zabrakło mi głosu. A może winne temu były opóźnione zawroty głowy spowodowane uderzeniem w mur. Starłam nieco krwi z czoła i przyjęłam dłoń Spade’a, który pomógł mi wstać. Niewielkie pomieszczenie pełne było ludzi. - Nic mi nie jest - wykrztusiłam. – On zamierzał cię zabić. - Nie. Doc miał zamiar ponownie strzelić do Rattlera. Prawda, kolego? – zapytał Bones z czułą wręcz groźbą. Skrzywiłam się i odruchowo wyprostowałam się. Doc 192

jednak nie mógł tego zrobić – jego kręgosłup był zgięty pod przeciwnym kątem. Bones złożył go niczym kanapkę… choć w odwrotną stronę. - Bones! – Słysząc ostrość mojego tonu podniósł na mnie wzrok. – To Rattler chciał cię zabić. - Ona ma rację - powiedział Tate, napinając się w swoich więzach. – Zranił nożem Annette. Nic jej nie jest? - Już się nią zająłem - odpowiedział Mencheres zza drzwi celi. - Zero, idź po jakiegoś człowieka. Ona potrzebuje krwi. Annette, nie ruszaj się. To będzie bolało… Wśród rozbrzmiewającego hałasu rozległ się nagle cichy, przepełniony bólem głos Annette. Słowa były przerywane, lecz zrozumiałe, a gdy wszyscy ucichli, stały się całkiem wyraźne. - …Crispin… to był Rattler… ach! Boże, ten ból jest nie do zniesienia… Doc strzelił do niego… kiedy ten mnie zranił… Mencheres, wyjąłeś już to cholerne ostrze? Nie mogę nawet na to patrzeć… Bones puścił Doca. Vlad trzymał Rattlera w uścisku, z jedną dłonią na rękojeści srebrnego noża, jaki wbiłam mu w pierś, a który był bardzo blisko serca. Bones przepchnął się przez ludzi w pomieszczeniu i uklęknął przy leżącej na ziemi Annette. - Nie ruszaj się, kochana – powiedział do niej tonem, jakim uspokaja się dziecko. – Masz, czujesz moją dłoń? Już niemal koniec, ściśnij mnie naprawdę mocno… Z precyzją i delikatnością Mencheres wyciągnął z niej dziwnego kształtu ostrze. Promień lasera z pewnością byłby bardziej niechlujny. Powód tej ostrożności był oczywisty – dostała prosto w serce i każde, najmniejsze nawet drgnienie oznaczało by jej śmierć. Wstrzymałam oddech, gdy ostatnie centymetry noża wysuwały się z jej piersi, ponieważ – mimo wszystko - podziwiałam Annette. Kiedy już było po wszystkim jęknęła cicho, siadając na ziemi, a ja w końcu odetchnęłam. Miałam wrażenie, że każdy tak zrobił. Nawet ci, co nie oddychali. Wrócił Zero trzymając pod ramię nastolatka z szeroko otwartymi oczami. Bones przesunął się, by młodzieniec mógł uklęknąć obok niej, a w następnym momencie Annette przyssała się do niego ustami. Jej dłoń wciąż spoczywała w ręku Bonesa, który podniósł ją do ust i ucałował, po czym podniósł się z ponurą twarzą. Doc również już stał, a jego kręgosłup już niemal się wyleczył. Podszedł do Annette, która właśnie wypuściła chłopca i po raz ostatni oblizała usta. Zero podtrzymał go, kiedy chwiejąc się, chłopak ruszył do wyjścia. Miałam nadzieję, że mieli tu duży zapas tabletek żelaza. Doc przeciągnął się, a jego kręgi trzasnęły głośno. - Sądzę, że wszystkie już wskoczyły na swoje miejsce. Bones, nie próbuj więcej bawić się ze mną w kręgarza. Jakby nie było, jestem jedynym licencjonowanym medykiem w tym pokoju. - Byłeś cholernym dentystą, a z tego, co słyszałem, do kitu. Wciąż jednak jesteś najszybszym strzelcem, jakiego widziałem w całym swoim życiu i będę ci za to 193

wdzięczny do końca swoich dni. - Następnie Bones spojrzał na Vlada. – Wyciągnij ten nóż z Rattlera, kiedy moja żona znajdzie się poza jego zasięgiem. – A do Spade’a rzucił krótko: - Uwolnij Tate’a. Kiedy Spade wykonywał polecenie, słychać było jedynie klekotanie łańcuchów. Gdy był już wolny, Tate rozciągnął się w podobny sposób, jak Doc, lecz z mniejszą gracją po tak drastycznym traktowaniu. - Mówiłem ci, że to nie ja. - Wiedziałem, że mnie podejrzewacie - powiedział Doc. – Przepraszam, jeśli zaniepokoiłem cię dzisiejszego ranka, Cat, lecz Rattler czaił się za tobą po tej stronie domu. Wiedział, że go zobaczyłem i dlatego był tak zdesperowany. Podążyłem za nim tu w samą porę, by zobaczyć jak wbija nóż w Annette. Przynajmniej moje kule powstrzymały go od wykończenia jej Bones położył dłoń na ramieniu Doca. - Zabierz stąd Annette. I jeszcze raz z głębi serca ci dziękuję. Po tym, jak dwaj mężczyźni wyszli, Bones odwrócił się do Vlada z chłodnym uśmiechem na ustach. - Zapełnijmy to puste miejsce na ścianie, co? Na ustach byłego księcia pojawił się identyczny uśmiech i obaj przykuli Rattlera w te same kajdany, które trzymały Tate’a. - Musisz być głodny – powiedziałam do Tate’a, który stanął przy mnie w chwili, kiedy go tylko uwolniono. – Uwierz mi, mają tu świetne zaopatrzenie. Niech ci ktoś pokaże. Tate potarł ramiona, jakby wciąż czuł na nich żelazne zaciski. - To może poczekać. Twoje czoło krwawi. - Zaopiekuję się nią. Kiedy Rattler był już przypięty, Bones podszedł do mnie i przycisnął usta do rany na mojej głowie. - Mogłaś zgnieść sobie głowę jak jajko, wpadając na tę ścianę, nie mówiąc już o tym, że mogłaś zostać postrzelona. Ty tępa kobieto, przynajmniej okazuje się, że twój upór chroni gruba warstwa kości. Czy podziękowałem ci już za to nieodpowiedzialne zlekceważenie mojego polecenia, byś pozostała na górze? - Nie – powiedziałam z niewielkim uśmiechem. Bones odsunął mnie od siebie i wyciągnął nóż. - Zrobię to. Obiecuję. Przeciął sobie dłoń i przyłożył ją do mojej rany. Natychmiast poczułam swędzenie, kiedy moja skóra się leczyła. Następnie pocałował mnie szybko i wstał, zwracając całą swą uwagę na wampira na ścianie. - Dlaczego? Jego głos przepełniony był obietnicą kary i bólem z powodu zdrady. Rattler spuścił wzrok. Wtedy Spade z taką siłą uderzył łokciem w jego żebra, że z widoku zniknęło pół jego ręki. 194

- Zadano ci pytanie, Walter! Walter, również znany jako Rattler, sapnął z bólu, a Bones położył dłoń na ramieniu Spade’a. - W porządku, przyjacielu. Damy mu najpierw szansę do przyznania się bez uprzedniego wykrwawiania go. – Spojrzał na Rattlera i odezwał się już o wiele twardszym tonem. – Wiesz, że i tak ulegniesz. Nieważne, za jak odważnego się uważasz, złamiesz się. Tak jak wszyscy. Albo więc powiesz dokładnie gdzie, dlaczego i jak wydałeś swoich Patrze, zachowując wszystkie członki i skórę na miejscu… albo powiesz to patrząc na szybko odrastające rzeczy, które jeszcze szybciej będziemy z ciebie zrywać. Chociaż raz ten ponury opis nie napełnił mnie nawet odrobiną współczucia. Powstrzymywałam się, by nie rzucić się na Rattlera i dla czystej przyjemności nie zacząć rozrywać go na kawałki. - Zrobiłeś to dla pieniędzy? – syknęłam do niego. – Dla tego złota i chwały, które obiecała? To o to chodzi czy o samą chciwość? - Nie obchodzą mnie pieniądze. – Czy powiedział to do mnie czy do Bonesa było niewiadomą, gdyż patrzył na nas oboje. – Zrobiłem to dla miłości. - Miłości? - powtórzyłam. – Zakochałeś się w Patrze? W takim razie jesteś tak samo głupi, ty zdradziecki dupku. - Nie dla Patry. Dla Vivienne. - Patra zabiła Vivienne, dlaczego miałbyś… - zaczął Bones, po czym umilkł. Potrząsnął głową i roześmiał się gorzko i chrapliwie. - Ach, już rozumiem. Przez cały ten czas, tak? Powiedziałeś mi, że Vivienne została zabita kilka miesięcy temu. Rozpaczałem wraz z tobą, ty sukinsynu, a ty przez cały ten czas czekałeś na odpowiednią szansę! Wtedy do mnie dotarło. Przypomniałam sobie eksplozję w domu Mencheresa spowodowaną przez wampiry, które zmieniły się w chodzące bomby. A wszystko to zrobili dla tych, których Patra wcześniej porwała. Wyglądało na to, że Patra zrobiła to samo Rattlerowi, by porywając jego ukochaną zmusić go do zdrady Bonesa. Jaką prawdziwie podłą osoba była Patra. Jeśli było to możliwe, nienawidziłam jej jeszcze bardziej. - Skąd wiesz, że Vivienne wciąż żyje? – spytał Bones. Rattler wyglądał na jeszcze bardziej zbolałego niż wtedy, gdy Spade wbił mu łokieć w żebra. - Ponieważ co tydzień Patra dzwoni do mnie… i pozwala mi słuchać, jak Vivienne krzyczy. - Bones zaczął krążyć po celi. – Powiedziałem jej tylko o pociągu – ciągnął Rattler. – Nie miałem nic wspólnego z atakami na twoją żonę. Wcześniej dzisiejszego dnia zamierzałem porwać Cat i zagrozić, że zabiję ją, jeśli ty nie zrobisz tego na moich oczach. Jednak Doc zobaczył mnie i wiedziałem, że zastrzeli mnie szybciej niż zdołam ją chwycić. Dlatego przyszedłem w jedyne miejsce, gdzie wiedziałem, że znajdywała się osoba, dla której Żniwiarz by się naraziła. 195

Wiem, że ukarzesz mnie dla przykładu, lecz jeśli mógłbym prosić cie o jedną rzecz… - Śmiesz prosić mnie o cokolwiek? – padło ostre pytanie. - Nie błagam o wyrozumiałość. Wiem, że mnie zabijesz, lecz zanim to zrobisz… Bones, mój Panie, proszę cię o wybaczenie… Bones stanął w miejscu. W pomieszczeniu zapadła głucha cisza. Wtedy podszedł do Rattlera i spojrzał mu w oczy. - W 1867 zaprzyjaźniłem się z tobą. Pięć lat później zmieniłem cię. A co powiedziałem o najgorszej rzeczy, jaką może zrobić wampir? Rattler odwrócił wzrok. - Zdradzić swojego Pana. - Właśnie. Na oczach naszych ludzi dopuściłeś się najgorszego czynu, a jednak błagasz o wybaczenie. Wiesz, co ci na to odpowiem, Walterze Tannenbaum? Bones stał całkiem nieruchomo, co powinno mnie ostrzec. Być może spowolniły mnie efekty uboczne uderzenia w betonową ścianę, a może poruszał się zbyt szybko, prześcigając nawet Spade’a i Vlada, kiedy próbowali go powstrzymać. - Masz je. W dłoni wciąż ściskał nóż, którym przeciął sobie dłoń. Jeszcze zanim skończył mówić wbił go w serce Rattlera. Ich oczy spotkały się na ułamek sekundy, gdy uwiesiłam się na jego ramieniu, a na twarzach innych pojawił się szok. Mogłabym przysiąc, że Rattler się uśmiechnął. W następnej chwili jednak uśmiech ten umarł razem z nim. Opadł bezwładnie i na moich oczach jego ciało zaczęło obumierać. - Bones, dlaczego? Teraz to ja zadałam mu to pytanie. Odwrócił się i spojrzał mi w oczy. - Ponieważ, gdybym był nim, zrobiłbym to samo. Dlatego też przebaczyłem mu. W pełnej skrępowania ciszy odezwałam się. - Ale ja nie. - Jedynie ból w jego głosie sprawił, że na niego nie krzyczałam. Zamiast tego, idąc za jego przykładem, znieruchomiałam. – Usłyszałam śmiech tej suki, kiedy powiedziała mi, że nie żyjesz. Potem widziałam jej twarz, kiedy dziękowała mi, że to wszystko przeze mnie. Czy ja nie zasługuję na jakąś zemstę? Czy moje rany równają się z tymi Rattlera? Może i okazałeś litość, ale postąpiłeś źle, Bones. Sam mnie tego nauczyłeś. Bez względu na to, jak wielką sympatię czułeś do Rattlera, nie powinieneś był go zabijać. Pozwoliłam ci zająć się Maxem. Ty powinieneś był oddać mi jego. Z tymi słowami wyszłam, a wszyscy zgromadzeni rozstąpili się, by pozwolić mi przejść.

196

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY Ponieważ Bones udawał słabość jedynie po to, by dowiedzieć się kim jest zdrajca, nie spędził zbyt wiele czasu z wampirem, którego schwytali podczas zasadzki na pociąg - Anubusem, zastępcą Patry. Tak naprawdę, w całym zamieszaniu spowodowanym powrotem Bonesa, Anubusa niemal zaniedbano. Jestem jednak pewna, że nie narzekał na ten brak uwagi. W gruncie rzeczy był niezwykle zaskoczony widząc kogoś w swojej celi. Ja również widziałam go po raz pierwszy, gdyż nie liczyłam tego wieczoru, kiedy Ian, Rodney i Spade powrócili z nim, lecz bez Bonesa. Anubus był wysoki jak na Egipcjanina – miał ponad metr dziewięćdziesiąt – oraz długie, czarne włosy i wyraziste rysy świadczące o jego dziedzictwie. Jego postawa była również daleka od tej, jaką powinien prezentować więzień czekający na wyrok. Wydawał się niemal zrelaksowany, mimo tego, że wisiał przykuty łańcuchami do ściany. Kiedy weszłam i przyjrzałam mu się, on również dokładnie zlustrował mnie swoim piekielnym spojrzeniem. Zimno. Pierwsze oznaki niepokoju pojawiły się na jego twarzy, kiedy odsunęłam się na bok i jego oczom ukazał się mężczyzna idący za mną. - Ach, witaj Anubusie. Cholera, po raz ostatni widziałem cię jakieś dobre pięćdziesiąt lat temu. Przypominasz sobie pewnie. Było to wtedy, kiedy poznałem pewną napaloną dziewkę, która zabrała mnie do swojej chaty i zanudziła seksem do tego stopnia, że niemal zostałem impotentem. Sądzę, że w trakcie nie poruszyła się pode mną ani razu, a bzykanie zabiera kilka godzin, prawda? Cóż, gdyby materac miał dziurę podobnej wielkości, to sądzę, że miałbym o wiele więcej uciechy wsadzając w nią fiuta niż… Wrzask wściekłości pochłonął resztę zdania. Udało mi się zachować kamienną twarz. Bones ostrzegł mnie czego użyje, by sprowokować Anubusa, gdyż ten postrzegał Patrę jako bóstwo. Ja jednak chciałam być przy tym obecna. Zdaje się jednak, że nie żartował mówiąc, że będzie to na tyle opisowe, by wkurzyć schwytanego wampira. - Zamknij się, gnoju! Nie mogę uwierzyć, że jeszcze żyjesz, choć zapewniam cię, nie potrwa to długo. Wszelkie płomienie świata podziemi to zbyt wiele niż to, na co zasługujesz. - Och nie – roześmiał się Bones. – Czyli po tylu latach wciąż nie dała ci spróbować? Lecz to nawet lepiej, zaufaj mi. Przeciętność to najbardziej pochlebne słowo jakiego bym użył, by opisać to, co leży między nogami tej kobiety. Zastanawia 197

mnie jedynie, dlaczego Mencheres związał się z tak marną podróbką kobiety, lecz miłość bywa całkowicie ślepa. I pozbawiona seksu, gdyby była to moja żona. Tutaj zaś masz prawdziwą kobietę, w każdym znaczeniu tego słowa. - Bones wskazał na mnie. – Śpiąc jest ona bardziej namiętna niż ta bryła egipskiej gliny, którą tak wielbisz. Patra wie, że przy niej blednie. Czy to właśnie nie dlatego tak bardzo starała się ją zabić? Bo wiedziała, że nikogo nie zwiodą jej roszczenia dotyczące boskości, kiedy tylko rzucą spojrzenie na Cat? - Wszyscy umrzecie -warknął Anubus. - Patra jest reinkarnacją Izydy, bogini tego świata. Rządziła ponad dwa tysiące lat i nie powstrzymają jej insekty, które znaczą mniej niż szarańcza! - Musisz trochę podupczyć, kolego – zauważył uprzejmie Bones. – Przez tyle lat nie zrobiła ci nawet laski? Pewnie chciała, by jej straż była nietknięta i tym podobne bzdury? Twoje niewykorzystane jaja padły ci na mózg, doprawdy. Jak dawno temu widziałeś nagą kobietę, co? Przed czy po tym, jak Konstantyn zmie10 nił wiarę ? Takie słowne tortury były niezwykłą taktyką, jeśli chodziło o Bonesa, lecz doszedł do wniosku, że warto spróbować. Ian, Rodney i Spade próbowali już innych środków – z których żaden nie był przyjemny - lecz Anubus albo nic nie wiedział, albo był bardzo niechętny im czegokolwiek ujawnić. Zdaje się jednak, że ciągłe docinki Bonesa o seksie z Patrą były odpowiednikiem tego, jakby krzykacz chwalił się papieżowi, że zaliczył Dziewicę Maryję. Patra zdecydowanie nie była cnotką, lecz jeśli miała jakieś inne romanse prócz tego z Bonesem, trzymała je w sekrecie. Wciąż też podkreślała swoje boskie pochodzenie. Wielu z jej ludzi dosłownie ją wielbiło, a Anubus zaliczał się do tej kategorii. - Wyobrażasz to już sobie? Moje dłonie na Patrze… Jak wiele razy o tym myślałeś? Leżałeś nie śpiąc i pragnąc mnie za to zamordować? A teraz dowiedziałeś się, że przez ten cały czas to doświadczenie było dla mnie… marne. Rany, rzeczywiście zdobyliśmy całą jego uwagę. Oczy Anubusa przybrały barwę jasnej, wściekłej zieleni. - Nie jesteś nawet wart, by złożyć cię dla niej w ofierze. Patra poszła z tobą do łóżka jedynie po to, by skazać cię na śmierć, a jednak nawet wtedy Mencheres ją zawiódł. Powinna była mi pozwolić wykończyć cię tamtej nocy. Bones ponownie się roześmiał, lecz nieco ciszej. - Myślisz, że była pierwszą kobietą, która bzykała się ze mną, by doprowadzić mnie do śmierci? Mylisz się. Po tym powtarzano tę sztuczkę naprawdę wiele razy. Także przykro mi, ale nie dlatego Patra była tak kiepska w łóżku. Była taka, bo jest oszustką, podróbką kobiety, która odarta ze swych kłamstw – i ubrania –

10

Konstantyn I Wielki - cesarz rzymski od 306r. n.e., Na kilka dni przed śmiercią przyjął chrzest z rąk ariańskiego biskupa. Za życia, na bazie dawnej greckiej kolonii Bizancjum, wybudował wspaniałe miasto – Konstantynopol.

198

okazała się nikim więcej jak zepsutą małą dziewczynką z iluzjami o własnej wielkości wspieranymi przez takich idiotów jak ty. - Twoja śmierć nadchodzi – ryknął Anubus tracąc całe opanowanie. – Ona ją wezwała! Śmierć cię dopadnie i pochłonie w swoim niezaspokojonym głodzie… Wtedy urwał. Nie musiałam widzieć uśmiechu Bonesa, by go poczuć. Wyprostował się, a całe jego rozbawienie nagle gdzieś znikło. Anubus przybrał kamienną twarz, lecz było już za późno. Spieprzyłeś sprawę, koleś, i dobrze o tym wiesz. - A teraz, kolego - powiedział Bones i podszedł do Anubusa, po czym ze zwodniczą delikatnością dotknął jego twarzy. – Co masz przez to na myśli? - Mamy otworzyć szampana czy spryskać nim tych chłopców? – spytała Denise. Siedzieliśmy w salonie, urządzonym w naturalnych barwach i pięknymi, antycznymi meblami. Masywny stół wyglądał, jakby wyrzeźbiono go z jednego, ogromnego kawałka drewna. Zdobiło go jedzenie oraz mosiężna i srebrna zastawa, jednak nikt tak naprawdę nie jadł. Zanim dotarło do mnie jej pytanie, bębniłam palcami w wypolerowany blat. - Hmm? Och, nie przejmuj się i otwieraj. Trochę im tam zejdzie. Powód, dla którego znajdowałam się tutaj a nie na dole, był dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, nie chciałam zostawiać Denise i mojej matki otoczonej samymi wampirami w Sylwestra, a po drugie – chociaż nie poprosił mnie o wyjście – wiedziałam, że Bones nie chciał, bym była w piwnicy. Ponieważ teraz wiedzieli już, że Anubus coś ukrywał, a nie był tylko ignorantem, zamierzali w końcu zdjąć rękawiczki i się z nim nie cackać. Martwiło mnie, że Bones był wciąż przeświadczony o tym, że moje uczucia do niego zmienią się, jeśli zobaczę go w „akcji”, lecz nie chciałam, by przeze mnie się rozpraszał. Nie wtedy, kiedy od tego jak szybko wydostanie informacje od Anubusa zależeć może życie innych. Denise nalała nam szampana. - Te bąbelki są doskonałe – zachwyciła się. – Rany, ależ to miejsce jest zaopatrzone. Widziałaś całą tę brandy? Jeśli pobędziemy tu dłużej, potrzebna mi będzie nowa wątroba! Jej radosny nastrój wywołał uśmiech na mojej twarzy, lecz jednak podszyty smutkiem. Nie miała pojęcia, jak nieprzyjemna była teraz sytuacja na dole. Jeśli jednak wystarczająco długo pozostaniesz wśród wampirów, pomyślałam, dowiesz się. To nie tylko zabawa i najlepszy alkohol. - Napełnij ją jak możesz – powiedziałam zamiast tego. – Do północy są dobre dwie godziny i równie dobrze możemy zacząć imprezę. Według ostatniego raportu od Zera robili postępy. Cokolwiek by to znaczyło. Podczas gdy Bones, Mencheres, Spade, Vlad, Rodney i Ian znajdowali się na dole, Tick Tock i Zero stali na straży. Do diabła, nie mogliśmy nawet obgryzać paznokci, by któryś z nich nie podskoczył, starając się temu zapobiec. 199

- Śnieg przestał padać – powiedziała moja matka. – Przynajmniej teraz można wyjrzeć przez okna. Nie mogę się doczekać, by opuścić to przeklęte miejsce – a tak dla jasności, nie będę długo czekać. No nie, znów zaczyna. Niektóre życzenia noworoczne nigdy się nie spełnią. Westchnęłam. - Skoro nie podoba ci się towarzystwo wampirów i ghuli, to wyobraź sobie, jak źle byś się czuła, gdybyśmy byli wampirami i ghulami Patry. - Nie jestem dzieckiem, Catherine – odpowiedziała swoim zwyczajnym, ostrym tonem. – Nie mów więc do mnie, jakbym była. Napięcie ostatnich dni dopadło mnie, chociaż akurat ja powinnam być mądrzejsza. - Nie jesteś dzieckiem? To coś nowego, bo zachowywałaś się tak przez większość mojego życia. Denise z wrażenia aż otworzyła usta. Przełknęła szampana i usadowiła się na krześle, by nie stracić nic z przedstawienia. - Dość tego! – ogłosiła moja matka wściekle. - Wyjeżdżam! Dlaczego nie mogłam nauczyć się trzymać gęby na kłódkę? Z rezygnacją podążyłam za nią, kiedy chwyciła płaszcz i ruszyła do drzwi. - Mamo, bądź rozsądna. Na dworze jest około minus piętnastu stopni. Zamarzniesz. A gdzie niby chcesz iść? - Mam tego dość - rzuciła. – Jedź tu, rób to, nie ruszaj się, mała, głupia śmiertelniczko… Takie zabawy są dla dzieci! Cóż, mam dosyć dyrygowania mną tylko dlatego, że ktoś coś zrobił. Przez cały czas swojej tyrady zdążyła odepchnąć mnie na bok i wyjść prosto na trawnik. Nie zatrzymałam jej, częściowo nie chcąc, by doszło do rękoczynów, lecz również po to, byśmy roztrząsnęły nasze problemy na pół-prywatnym terenie. Salon raczej nie nadawał się do odstawiania tego rodzaju cyrku. - Mylisz się, mamo - powiedziałam, starając się ignorować przenikający do kości wiatr. Nie zarzuciłam na siebie nawet płaszcza, więc zimne podmuchy momentalnie przedarły się przez mój sweter i spodnie. – Czy potrafisz być wrzodem na dupie? Owszem. Czy życzę sobie, by nie było cię w moim życiu? Oczywiście, że nie. A teraz doprawdy, wracajmy do środka, tu jest lodowato… - Pójdę pieszo do najbliższego miasta, ulicy, domu albo czegokolwiek - przerwała mi, ani trochę nie ułagodzona. Dotarłyśmy do linii drzew, gdzie śnieg migotał srebrzyście w świetle księżyca. Mój oddech widoczny był jako drżące opary. - Nie znajdziesz nic w promieniu trzydziestu kilometrów – powiedziałam spokojnie. – Zaufaj mi, wiem na pewno. Mencheres nie bez powodu wybrał to miejsce. Nie możesz tak sobie piechotą pokonać tego dystansu, bo po niecałych pięciu dostaniesz hipotermii. Jesteśmy w samym sercu pustkowia i uwierz mi, wokół nas nic nie ma… 200

Wtedy stanęłam jak wryta, jednak nie z powodu temperatury. Mój nagły, żelazny uścisk powstrzymał ją od zrobienia kolejnego kroku. Odwróciła się do mnie z gniewem i zobaczyła moją twarz. - Co? – spytała szeptem. - Ciii. Dla niej było to ledwie słyszalne, lecz dla mnie jej szept był o wiele za głośny. Z drugiej strony, nasze narzekanie przez ostatnie pięćdziesiąt metrów drogi wcale nie było zbyt ciche. Jednak również nie były takie ciężkie kroki w oddali, swoim odgłosem rozpraszające ciszę nocy. Zmrużyłam oczy, kierując wszystkie swoje zmysły w ich stronę. Nie dochodziło z niej żadne bicie serc, oddechy… lecz również nie odczułam zwyczajnej fali mocy. Poruszali się powoli. I było ich od diabła i trochę. Dlaczego nic nie czułam? Każdy wampir czy ghul posiadał aurę, a tu nie było nic. Co to, do kurwy nędzy, było? Bez wyjaśniania czegokolwiek szarpnęłam nią i biegiem zaciągnęłam do domu. Zero i Tick Tock już byli przy drzwiach, z mojego szybkiego tempa domyślając się, że coś jest nie tak. - Niech wszyscy natychmiast zejdą na dół - warknęłam, dla podkreślenia popychając moją matkę w odpowiednim kierunku. – Coś nadchodzi. - Co? - zaczęła Denise. Randy załapał szybciej i natychmiast podniósł ją z krzesła. Zero, z szacunkiem acz pośpiechem, wskazał na schody. - Proszę tędy. Kiedy moja matka nie ruszyła się z miejsca, rzuciłam jej palące spojrzenie. - Przytomna czy nie, ale pójdziesz z nimi. Mruknęła coś, lecz sztywna ruszyła na dół. - Tick Tock – wyszeptałam wciąż nasłuchując ciężkiego stąpania. – Zawołaj Bonesa i pozostałych. Dwie minuty później Bones zjawił się obok mnie, a Spade i Rodney przyszli za nim. Zignorowałam plamy, jakimi był pokryty i wskazałam za okno. - Słyszysz ich? Nie czuję żadnej energii, lecz ich jest mnóstwo. I zmierzają dokładnie w naszą stronę. Bones zmrużył oczy i wbił wzrok w ciemność. W jego tęczówkach dostrzegłam zielone iskry. Po kilku sekundach odchrząknął. - Ja również nic nie czuję, Kotek, lecz chodzą jak stado słoni. Czymkolwiek są, nie są ludźmi. Charles? - Nie mam pojęcia, Crispin. To zabija mi prawdziwego ćwieka. Rodney rzucił Spade’owi a ponure spojrzenie. - No, to jest nas dwóch. - No dobra. - Bones strzelił kłykciami i pozwolił, by oczy całkiem zalśniły zielenią. – Przygotujmy się na ich powitanie. Będą nam potrzebne noże, miecze, kusze, 201

broń palna… i to szybko. Kilkoro z nich brzmi, jakby byli bliżej niż pozostali. Niedługo dowiemy się, kogo tu niesie. - Dlaczego po prostu wyjedziemy? – spytałam w drodze do zbrojowni. - Bo nie mamy wystarczająco dużo helikopterów, by zabrać stąd wszystkich, a jeśli weźmiemy samochody, może to okazać się zasadzką. Stawimy im czoła, słonko. Dowiemy się, przeciwko czemu walczymy. Teraz mamy śmigłowiec dostępny w nagłych przypadkach. Jeśli zajdzie taka potrzeba, możemy przewieźć twoją mamę, Denise i Randy’ego w jakieś bezpieczne miejsce. - Nie zostawię cię – powiedziałam. – Bez względu na wszystko. Bones mruknął coś kojąco, mimo iż właśnie zakładał na siebie dobre dwadzieścia kilo srebra. - Ależ Kotek, oni są ludźmi, a tym samym ich najłatwiej jest zabić. Reszta z nas potrafi… - Mowy, kurwa, nie ma – przerwałam mu takim samym tonem. - Juan umie latać, a ja jestem silniejsza od niego. On będzie najlepszy, by ich stąd wywieźć. A jeśli choć pomyślisz o załatwieniu sprawy na skróty, jak na przykład uderzeniu mnie w głowę i wsadzeniu do tego śmigłowca, wrócę do pracy i zabiorę się za takie zadania, przez które twoje osiwieją jeszcze bardziej niż teraz. Bones pocałował mnie krótko i mocno. - Cholerna kobieta. Sama nauczyłaś się kilku sztuczek z umysłem, co? W takim razie w porządku. Siadaj i zmień ubranie. Twój sweter jest zbyt gruby – będzie krępował ci ruchy. Po prostu ściągnęłam go, pozostając w staniku, spodniach i adidasach. Nie było czasu na to, bym poszła na górę i znalazła jakąś wygodniejszą koszulę. Zaczęłam zapinać na sobie moje noże, przypinając je do ud, talii i ramiona z prędkością wyćwiczoną przez lata praktyki. - Nie zamierzasz słuchać nawet słowa z tego, co powiem, prawda? – spytał Bones podając mi miecz. – Weź jeden taki. Nie wiemy co tam jest, więc srebro może nie zadziałać. W ten sposób zamarzniesz, Kotek. - Czy to największy z twoich problemów? – spytałam ze śmiechem, który był raczej napięty niż rozbawiony. – Teraz mam pełną swobodę, a to najważniejsze. - Masz rację. - Bones ściągnął własny sweter i rzucił go na podłogę obok mojego. Większość wampirów i ghuli zrobiła to samo. Nagie torsy lśniły w świetle żyrandola, kiedy wszyscy nakładali na siebie różną broń. Kiedy to robiliśmy, kroki na zewnątrz zbliżyły się. Mencheres zszedł na dół. Nie widziałam go ostatnio, lecz najwyraźniej usłyszał co się stało. Jego ciało pokryte było większą ilością broni niż skóry. - Po wyjściu na trawnik rozpoczniemy od dalszych granic, by w razie konieczności cofnąć się do środka – powiedział Bones. - Zero, zbierz ludzi i umieść ich we wzmocnionych celach. Mają one najwięcej zabezpieczeń. Możesz dowolnie użyć hipnozy, gdyby ktokolwiek z nich się opierał. W szczególności na jej matce. 202

Normalnie odpowiedziałabym mu coś niegrzecznie, lecz teraz nie było na to czasu. Wyszliśmy z domu w precyzyjny sposób, natychmiast tworząc formację wokół domu. Do komunikacji używaliśmy tylko gestów, a wampiry i ghule poruszały się z taką szybkością, że każdy dowódca chciałby nimi kierować. Oczywiście większość z nich wcześniej była dowódcami wojskowymi. Praktyka rzeczywiście czyniła mistrza. Parszywy wiatr wywoływał u mnie dreszcze. Owszem, było bardzo zimno, lecz nie zabije mnie to, a i nie musiałam martwić się hipotermią. Byłam w połowie wampirem, więc moja krew nawet nie wiedziałaby, jak zamarznąć. Jednak nie powstrzymała mnie, bym nie życzyła sobie być tak samo nieczuła na ziąb, jak moi towarzysze. Wampiry i ghule może i go nie lubiły, lecz jedynie mnie dzwoniły zęby. - Wszystko w porządku, słonko? – spytał Bones nie spuszczając wzroku z drzew przed sobą. Znajdowaliśmy się w martwym punkcie przed domem i miałam tylko nadzieję, że to określenie nie było prorocze. Zacisnęłam zęby, by zatrzymać dzwonienie - Przejdzie mi, kiedy wszystko się zacznie. Coś poruszyło się obok mnie. Tate wepchnął się i stanął przy moim boku, odpychając Spade’a. - Zostaw go – wtrącił się Bones, kiedy Spade chciał odwzajemnić gest. – W tym jest bardzo dobry. Tate chciał coś odpowiedzieć, ale teraz już się nie dowiem. Otworzył usta… lecz wtedy zza drzew wyłoniły się pierwsze postaci. Bones zesztywniał, zmieniając się niemal w jeden z sopli zwisających z dachu. Spade syknął, a ktoś za nami powiedział coś, co brzmiało jak modlitwa. - Słodki Jezu – szepnęłam czując nowy rodzaj zimna. – Co to jest? Odpowiedział mi Mencheres podchodząc do nas i podnosząc głos ponad wrzask, jaki rozległ się, gdy istoty zaczęły biec z zębami obscenicznie wystającymi zza zgniłych warg. - To – powiedział – jest śmierć.

203

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY W starszych filmach zombie wyglądały niemal komicznie. Nowsze obrazy przedstawiały je lepiej – ukazywały szaleństwo w oczach ciało i ciało łuszczące się zgniłymi warstwami z postaci ogarniętej głodem. Niektóre z nich były w większym rozkładzie niż pozostałe, a przy każdym ruchu odsłaniając białe kości. Jednak wszystkie łączyła jedna rzecz – szalały z głodu, a my byliśmy jedzeniem. Kiedy pierwszy ukazał się naszym oczom, Mencheres był tak samo zaskoczony jak reszta z nas. Po swoim grobowym oświadczeniu zaczął jednak przeklinać w sposób tak dla siebie nietypowy, że odwrócił moją uwagę od atakującej hordy. - Nawet w najbardziej bujnych wyobrażeniach nie przypuszczałem, że ona zrobi coś takiego - zakończył. – Za to musi ponieść karę. Być może nie z mojej ręki, ani nikogo z tu obecnych, ale z pewnością za to odpowie. To nie brzmiało dobrze. W gruncie rzeczy miałam wrażenie, że to swego rodzaju epitafium. Bones zdecydowanie potrząsnął ramieniem Mencheresa. - Nie mamy czasu przeklinać skłonności Patry do czynienia zła. Te stwory – krótko skinął głową w kierunku istot będących niecałe piętnaście metrów od nas. – Można je zabić? Mencheres ocknął się i jego rysy stwardniały. Położył dłoń na ręku Bonesa. - Nie. To jedno słowo padło powiedziane zupełnie bez emocji. Mencheres wydawał się przygotowywać na atak, gdy zacisnął dłoń na ramieniu Bonesa i zaraz ją opuścił. - Nie można ich zabić - ciągnął, z metalicznym brzękiem wyciągając miecz. – Nie czują bólu i nie muszą nas widzieć. Przyciąga ich do nas jedynie jej wola. Wyszedł do przodu, nakazując wszystkim pozostać na pozycjach. Stwory znajdowały się zaledwie kilka kroków od niego, poruszając się powolnym i kulawym biegiem. Jego bliskość zdawała się budzić w nich szał. Z ich strony dobiegły okropne jęki. - Wyciągnięto ich z ziemi – kontynuował Mencheres, obchodząc jednego z prędkością, jakiej ja nie miałam. – I nie wrócą do niej, dopóki nie złamie się zaklęcia. Nie możemy uciekać. Każdy grób w odległości stu pięćdziesięciu kilometrów by opustoszał, a śmierć ruszyłaby za nami. Te stwory zabiją wszystko, co napotkają na swojej drodze. Jego miecz poruszył się tak szybko, że nie nadążyłam spojrzeniem. Z niedowierzaniem patrzyłam, jak monstra rzucają się na niego z niemal taką samą szybkością. Gdzie, do cholery, podziało się ich szuranie nogami? O żesz! Mencheres 204

zaczął z taką samą prędkością ciąć mieczem dookoła. Dookoła zaczęły fruwać fragmenty ciał, gdy jego szybkość okazała się większa od ich niezwykłego tempa. - Musimy ich przetrzymać i dowiedzieć się, jakiego przedmiotu użyła do tego zaklęcia – powiedział tym samym, spokojnym tonem. – Musi to być rzecz należąca do niej, być może przyniesiona przez jednego z więźniów lub podłożona przez Rattlera. Jeśli znajdziemy to i zniszczymy, stwory zginą. Do tej pory jednak nieważne jak wielkie szkody poniosą, nie mogą spocząć. Gdy mówił, dokładnie wiedzieliśmy co ma na myśli, gdyż wszystko chorobliwie działo się na naszych oczach. Matko Boska, nawet odrąbane części ciała podążały w naszym kierunku. Ciało pozbawione głowy potykając się szło w naszą stronę, a oderwana czaszka wbiła zęby w stopę Mencheresa, dopóki nie odrzucił jej kopniakiem. To rzeczywiście było przerażające. Wciąż jednak, kiedy monstra były rozczłonkowane, stanowiły mniejsze niebezpieczeństwo. Może mieliśmy jakąś szansę. - Wyślijcie troje ludzi do domu, by wszczęli poszukiwania - zawołał Mencheres, by przechwycić więcej zbliżających się postaci. – Prawdopodobnie będzie to coś małego, co łatwo przeoczyć. Zniszczcie to wszelkimi możliwymi środkami. - Tick Tock, Annette, Zero, idźcie – nakazał im Bones, po czym wyciągnął swój własny miecz. Cała trójka podążyła do domu, choć Annette zatrzymała się na moment. Zobaczyłam, jak odwróciła się i spojrzała na Bonesa, a dopiero po chwili zniknęła za drzwiami. Również wbiłam w niego wzrok, z tego samego powodu co ona. Myśląc, że być może widzę go po raz ostatni. - Gdybym choć przez moment sądził, że mnie posłuchasz, to ty poszłabyś do domu – niemal westchnął. – Ale znam cię lepiej. Kocham cię, Kotek. I nic na tym świecie – lub pod nim – tego nie zmieni. Nie miałam czasu mu odpowiedzieć, ale nawet nie było to potrzebne. Każda komórka mego ciała krzyczała do niego te słowa, kiedy podniósł głos i zwrócił się do pięćdziesięciu osób gotujących się do walki. - Patra wysłała na nas śmierć. Oddajmy gest z najgorszymi życzeniami! Bones ruszył naprzód miarowym, zabójczym krokiem, na spotkanie nowej fali intruzów. Pięćdziesiąt osób przeciwko niewiadomo ilu setkom? Wiedziałam, jakie jest prawdopodobieństwo naszego przeżycia. Tak jak każdy, kto chwycił za miecz i ruszył za nim. - Nie jesteśmy bezbronni. – Głos Bonesa nigdy nie był bardziej kontrolowany. Gdybym nie znała go lepiej powiedziałabym, że jest beztroski. – Wiele razy w naszym życiu byliśmy pozbawieni woli, lecz z pewnością nie dzisiejszej nocy. W tym momencie mamy wybór, jaką śmiercią chcemy zginąć. Jeśli nigdy nie byliście wysokimi rangą, teraz z pewnością panujecie nad tą chwilą. A ja sam zamierzam w taki sposób odpowiedzieć na tę zniewagę, że inni będą żałować, iż nie stanęli po mojej stronie, by to zobaczyć! 205

Bones skończył mówić z rykiem, który podchwyciły dziesiątki gardeł. Drżeliśmy w nocnym powietrzu, czując chęć zemsty i nagle przestałam czuć zimno. I strach. Wcześniej stawałam już twarzą w twarz ze śmiercią. Do diabła, nawet sama jej szukałam. Teraz, stojąc u boku Bonesa, miałam szansę odwrócić każdą złą decyzję, każdy przypadek tchórzostwa oraz lata żalu. Teraz liczył się jedynie ten moment. W jednej chwili stałam się osobą, jaką zawsze chciałam być. Silną. Nieustraszoną. Lojalną. Stałam się kimś, z kogo można być dumnym. Pierwsza istota skoczyła na mnie, a ja w odpowiedzi zamachnęłam się mieczem. Włosy wirowały mi wokół twarzy, gdy zrobiłam unik i sieknęłam mieczem. Zielony blask padł na zniekształconą twarz. Roześmiałam się radośnie, nagle dziko szczęśliwa. - Widzicie? To światło moich oczu i pokażę wam, co jeszcze potrafię… Moją pierwszą walkę na śmierć i życie stoczyłam mając szesnaście lat. Wszystko co ze sobą wtedy miałam to srebrny krzyż z ukrytym ostrzem, a nie wiedziałam wtedy nawet czy to zabije wampira. Jak się okazało, narzędzie to sprawdzało się wspaniale. Od tamtego czasu nie przestawałam zabijać. Od tamtej pierwszej stoczyłam już setki walk, lecz żadna z nich nigdy nie przypominała tej. Dzięki Bogu, było ciemno. Lśniące zielono oczy wampirów sprawiały, że łatwo ich było odróżnić od zombie, które wciąż wylewały się z lasu i kierowały się we wszystkich kierunkach. Ghuli było nieco trudniej odróżnić, lecz z drugiej strony, było ich zaledwie dziesięciu. Nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo zmienna może wydać się jedna postać od drugiej, kiedy twoje oczy przez cały czas zalewała krew, kawałki ciała lub latające fragmenty zgniłych kończyn. A te znajdowały się wszędzie. Odrażające części ciała pełznące po ziemi, oderwane od dłoni palce jak robaki wczepiające się w twoje ciało lub wciąż zdobiące ręce monstrów, nieprzerwanie wyłaniających się z lasu. Pochłonął mnie szał zabijania, gdy cięłam wszystko, co znalazło się w pobliżu mnie. Mój umysł jakby zdrętwiał, zobojętniając mnie na moje własne obrażenia. Moje ramiona, barki, nogi – w każde z nich wgryzły się zęby potworów. Nie byłam nawet pewna czy wciąż miałam na sobie ubranie. Wszystko przede mną widziałam na czerwono, zarówno z furii jak i pokrywającej wszystko krwi. Właśnie dlatego szmaragdowy blask moich towarzyszy był tak bardzo pomocny. Przynajmniej kiedy je widziałam, wiedziałam, że nie jestem sama. Gdy wokół mnie znajdowały się same zombie, których wrzaski zlały się w jeden wielki hałas, z pewnością czułam się osamotniona, nieprzerwanie rozcinając mieczem nieskończoną ilość chodzących trupów. Vlad miał przewagę. Mając wystarczająco dużo czasu mógł złapać zombie i spalić je na popiół. Biegały wokół niczym żywe pochodnie. No, przynajmniej jak to, co z nich zostało. Wciąż jednak wydawało się, że musiał poświęcić temu dobrą chwilę, by spłonęli do stanu, w których byli już nieszkodliwi. To zaś znaczyło, że nie był to najbardziej efektywny ze sposobów ich tępienia. 206

Co jakiś czas jednak kątem oka dostrzegałam pomarańczowy blask, słyszałam nieopisane wrzaski i wiedziałam, że Vlad wciąż żył. Jednak jeszcze ważniejsze dla mnie było, że słyszałam angielski akcent dochodzący ze zgiełku odgłosów pełnych śmierci i bólu, ponaglający wszystkich i z radosną pogardą drwiący ze stworów. Bones również wciąż żył. Poza tym, nie miałam pojęcia kto jeszcze był wokół mnie. - Odwrót! Odwrót! - usłyszałam. Stwór przede mną nagle opadł na ziemię, przecięty w pół wzdłuż kręgosłupa. W tej chwili dostrzegłam Bonesa, niemal nierozpoznawalnego z wyglądu i niemal w ostatniej chwili przerwałam zamach, by nie obciąć mu głowy. - Chodź ze mną - warknął. Chwycił mnie za ramię, po czym puścił je z przekleństwem. – Do jasnej cholery, dlaczego nie wezwałaś pomocy? Nie miałam pojęcia o czym mówił. Sprzeczanie się z nim nie wchodziło w rachubę, gdyż jedną ręką przyciągnął mnie do siebie, a drugą zaczął ciąć wszystko, co znajdowało się wokół nas. Stopami ledwie dotykałam ziemi, kołysząc się zgodnie z jego krokami i nagle zaczęłam czuć mdłości. Mgła zaczęła powolutku znikać mi sprzed oczu, a kiedy weszliśmy do domu i od razu skierowaliśmy się schodami w dół, widziałam już zupełnie wyraźnie. Każdy przedmiot w domu został rozbity. Przez chwilę byłam zdezorientowana, gdyż główna walka rozgrywała się na zewnątrz, lecz nagle zrozumiałam. Nie wiedząc co było tym tajemniczym obiektem, Annette, Tick Tock i Zero zaczęli niszczyć wszystko. Nie został nawet kawałek całego mebla, a pozostałe wampiry i ghule mknęły po rumowisku, odpierając atak odrażających istot. W tym domu znajdowały się trzy podziemne kondygnacje, do których wiodły zaledwie dwa wejścia. To był plus. Wadą jednak było, że w ten sposób nie mieliśmy drogi ucieczki. Bones przekazał mnie Tate’owi, który nagle wyłonił się z tłumu walczących postaci. - Zabierz ją na najniższy poziom – warknął i odwrócił się. – Muszę zorganizować nasz odwrót. - Bones, nie! – zaprotestowałam, lecz obaj mnie zignorowali. Tate obrócił się gwałtownie i pognał schodami w dół, niosąc mnie w ramionach. Przepychał się między ludźmi, po drodze mamrocząc pod nosem coś, co brzmiało jak: „Twoje ramię, twoje ramię”. Przeszliśmy przez drzwi i w naszą stronę spojrzało kilka wystraszonych twarzy. Dzieciaki, uzmysłowiłam sobie. Są przerażeni. Tego pewnie nie było w broszurze „Zostań Przekąską Wampira”. - Zróbcie miejsce – rzucił do nich krótko Tate. Nie wiadomo czy przez jego pojawienie się, czy ton, ale natychmiast zrobili co kazał. Stłoczyli się w grupę, podczas gdy Tate położył mnie na ziemi i wyciągnął nóż. 207

- Odczep się ode mnie, muszę tam wrócić i… - zaczęłam i nagle urwałam. Och. Nic dziwnego, że obaj patrzyli się na mnie takim wzrokiem. – Daj mi napić się odrobiny twojej krwi i darujmy sobie resztę – powiedziałam, przyglądając się swojej ręce. Cóż, w każdym razie temu, co z niej zostało. Zawsze lewa ręka, pomyślała nieczuła część mnie. Najpierw przypalana przez Maxa, a teraz to. Gdyby potrafiła mówić, nigdy nie przestałaby na mnie narzekać. Całe ramię wisiało mi zaledwie na kilku ścięgnach, a większość jego zostało ogryzione do kości. Teraz wyglądam jak zombie, pomyślałam. Niektóre z ich kończyn niczym dwie krople wody przypominały moją rękę. - Kiedy będzie zdrowieć, poczujesz potworny ból – wychrypiał Tate, nacinając sobie gardło i przyciskając do rany moje usta. – Pij dużo, ja się zaraz napełnię. Normalnie bym z niego nie piła, bez względu na ilość, lecz teraz nic nie było normalne. Najważniejsze, bym jak najszybciej wróciła do walki, gdyż monstra na górze nie wołały o przerwę. Z tą myślą przyssałam się ustami do nacięcia na szyi Tate’a i pociągnęłam zdrowy łyk, wgryzając się w ranę, by się nie zamknęła. Z jego gardła wyrwał się odgłos, którego nie chciałam interpretować. Wiedziałam lepiej. Chłodna krew wypełniła moje usta i zaczęłam pić jeszcze więcej, czując szarpnięcie bólu, jaki wybuchł mi w uszkodzonej ręce. Zacieśnił uścisk wokół mnie, dopóki nie przyciskałam do niego całej górnej połowy ciała, dla lepszego dostępu przechylając jego głowę na bok. Przy czwartym łyku moje ramię płonęło niewyobrażalnym bólem, lecz przy szóstym przeszło w ostre pulsowanie. Pijąc dziewiąty, byłam w stanie odepchnąć go od siebie obiema rękami. Gwałtownie łapałam powietrze, starając się zapanować nad budzącym się we mnie pragnieniem, by pić więcej. Kiedy na niego spojrzałam, oczy Tate’a były zielone. Na ten widok poruszyłam się niespokojnie, gdyż jego wyraz twarzy mówił, że nie rozświetliła ich walka. Zerwałam się na własne nogi, patrząc z niedowierzaniem jak moje uszkodzone ramię się zrasta. Miałam wrażenie, jakby to była scena z jakiegoś filmu science fiction. Nowa krew wypełniająca teraz moje żyły sprawiła, że czułam się teraz bardziej dziko. Jakby mniej ludzka. Biorąc pod uwagę ilość, jaką straciłam w walce, prawdopodobnie funkcjonowałam na mieszance sześćdziesiąt do czterdziestu na korzyść tej nieśmiertelnej części. - Idziemy, żołnierzu – powiedziałam. – Mamy monstra do zabicia. Nie rzucając nawet jednego spojrzenia za siebie rzuciłam się po schodach i skierowałam ku odgłosom walki. Wampiry stłoczone były wokół lądowiska przed domem tworząc coś w rodzaju nieumarłej ścieżki zdrowia. Każda wrzeszcząca istota, która próbowała przedrzeć się w głąb domu, ze wszystkich stron była miotana cięciami miecza. Na razie formacja ta się trzymała, lecz na pierwszy rzut oka dostrzegłam ponurą prawdę. Ta barykada nie wytrzyma wystarczająco długo. Napływało coraz więcej istot. 208

Rzuciłam się naprzód, by dołączyć do wampirów, kiedy zderzyłam się z Annette. Miała szeroko otwarte, przepełnione gorączkowym szaleństwem oczy i niemal nie zwróciła na mnie uwagi, zajęta rozbijaniem kolejnej figurki o ścianę. Kiedy nic się nie stało, krzyknęła z rozpaczą i rozejrzała w poszukiwaniu kolejnej rzeczy. - Annette! – Musiałam nią potrzasnąć, by się na mnie skupiła. – Gdzie są Tick Tock i Zero? Wskazała w jakimś ogólnym kierunku. - Tick Tock jest po drugiej stronie domu, Zero poszedł do Anubusa, by spróbować wyrwać z niego odpowiedź, co to jest. Ja widziałam jednak, jak sześć tych… stworów podążyło za nim. Wdarły się tu! Słyszałam krzyk Zero i wtedy pobiegłam w tę stronę. Och, Cat, nie mogę tego znaleźć. Nie mogę! Nie pytałam, co miała na myśli mówiąc „to”. To miejsce w mgnieniu oka popadało w ruinę. - Po prostu szukaj dalej, Annette. Znajdziemy to, cokolwiek to jest. Powstrzymamy ich… Potrząsnęła mną. - Nie rozumiesz. To jest w telewizji! Opustoszałe groby, plotki o istotach z nich wychodzących… Wszystko zmierza w tym kierunku. Jesteśmy na odludziu, lecz nie aż takim. Nie widzisz? Patra nie potrzebuje ich wszystkich, by nas zabili. Wkrótce dowie się, gdzie jesteśmy, ponieważ wszystkie te zombie są do nas istnym drogowskazem! Cholera! Czy to kiedykolwiek się skończy? Jak widać nasza sytuacja poprawiła się z okropnej na parszywą. Co dziwne, byłam zła na Patrę bardziej niż na cokolwiek innego. Ta dziwka nie zasługiwała na to, by wygrać. Może i nie jesteśmy niewiniątkami, ale ona pod wieloma względami była od nas gorsza. Za moimi plecami, ze strony piwnicy, nagle doszedł mnie hałas. Krzyki i… o Boże, jeszcze więcej krzyków. I odgłos kruszącego się budynku. To koniec, uświadomiłam sobie. Koniec. Nie mogłam mu zapobiec, ale mogłam wybrać, jak go spotkać. Z nową determinacją wyciągnęłam przed siebie miecz. - Szukaj dalej, Annette, bez względu na wszystko. Ja będę dalej zabijać. Jeśli ta dziwka chce nas dopaść, niech sama po nas tu przyjdzie. - Do niższych pomieszczeń, ludzie. Ruszać się! – usłyszałam rozkaz. Dwudziestu pięciu ludzi, którzy jeszcze żyli, pospieszyło wykonać polecenie. Przepchnęłam się do przodu, dostrzegając Bonesa i Mencheresa na końcu formacji. Obaj cięli wszystko mieczem w pokazie takiej brutalności, że sprawiali wrażenie, jakby przemieniono ich w maszyny. Zawsze się domyślałam, że Mencheres – kiedy już pozbędzie się swoich manier – okaże się przerażająco zabójczy. Nie myliłam się. Wyglądał niczym żywy koszmar. Vlad chwycił mnie w pół zmuszając, bym została w środku. Jego ręce były ciepłe, a nie zimne od panującego na zewnątrz mrozu. - Chodź, oni zaraz do nas dołączą - warknął, popychając mnie przed sobą. 209

- Nie, ja muszę tam iść! – krzyknęłam, starając mu się wyrwać. - Jest współwładcą swojej linii, więc znajduje się tam, gdzie powinien - odparł. – Ale ty idziesz ze mną. Jego pięść twardo wylądowała na mojej głowie. Pomimo wybuchu miliona gwiazd, jakie nagle pojawiły mi się przed oczami, wywinęłam mu się i rzuciłam naprzód. Szarpnięciem jednak złapał mnie za włosy. Nagle wszystko zdało się poruszać w zwolnionym tempie. Vlad odciągnął mnie do tyłu, podłoga uciekła mi spod stop i gdzieś z daleka usłyszałam zawistny, pełen zadowolenia śmiech. Ja widziałam jednak, jak sześć tych stworów podążyło za nim. Wdarły się tu! Powiedziała Annette. A potem usłyszałam krzyk… Mówiła o Zero, który zmierzał do celi Anubusa. Jednak od tamtej pory słuch po nim zaginął. To był śmiech Anubusa. Anubus. Nietknięty, chociaż został przykuty do ściany, a niedaleko tłoczyło się sześć oszalałych z głodu istot. Jak to możliwe? Przychodził mi na myśl tylko jeden sposób. - Vlad, musisz kogoś dotykać, by go spalić? Moje pytanie tak bardzo go zaskoczyło, że przestał się ze mną szarpać. - Konieczne jest, bym już kiedyś go dotykał. Jednak trwa to dłużej, gdyż trudniej jest spalić kogoś na odległość. - Trudne - wykrztusiłam. – Ale nie niemożliwe? - Nie, nie niemożliwe. Dlaczego pytasz? - To Anubus. – Podniosłam głos, gdy poczułam przypływ adrenaliny. – Obiekt Patry nie jest wcale przedmiotem. Nie rozumiesz? Jest naszym własnym koniem trojańskim, a Bones niemal zginął dostarczając go tu! Chciała zabić Bonesa w zasadzce, po czym resztę nas później, jako że przywieźliśmy ze sobą Anubusa. Patra wiedziała, że go nie zabijemy. Bo kto zabija najcenniejszego zakładnika? Vlad zaczął się uśmiechać. Puścił mnie i rozłożył ręce, wyciągając je nad głowę. Wokół nas szalał chaos. - Jest zbyt daleko, bym dosięgnął go zanim mnie powstrzyma, lecz zobaczmy co da radę zrobić. - Dalej – odparłam, wirując wokół niego w tańcu pełnym śmierci. – Zaimponuj mi. Jego ręce zaczęły świecić nie na czerwono jednak, lecz niebiesko. Rozświetliły hall dziwnym, fioletowym blaskiem. Z jego dłoni sypnęły się skry, opadając na moje włosy, gdy cięłam wciąż to nowe zombie. Ktoś krzyknął bardzo wysokim głosem, jakby w agonii. Rzuciłam Vladowi pozbawiony litości uśmiech, gdy rozpoznałam, kto to był. - Masz jego uwagę, Drac. - Jest silny - odparł Vlad napiętym tonem. Jego ręce całkowicie już stały w ogniu. – I czy kolejny raz muszę przypominać ci, jak mam na imię? - Ty arogancki… - Przebiłam brzuch nacierającego na mnie zombie, przekręcając dłoń i robiąc wszystko, by przeciąć go na pół. - …przereklamowany… - Mój zamiar 210

nie wypalił, gdyż stwór chwycił za ostrze i – o mój Boże – te stworzenia miały krzepę. - …popisujący się, stary nietoperzu… - Bum! Moja głowa nagle huknęła o ścianę. Gdybym nie miała pękniętej czaszki, byłabym zdumiona. – Na co czekasz? Czyż nie jesteś królem wszystkich straszydeł? Tym, który według legendy porywa małe dzieci, które nie są grzeczne? Dwa kolejne zombie prześlizgnęły się obok Bonesa i Mencheresa, stojących teraz do siebie plecami, gdy starali się powstrzymać falę potworów. - No dalej , Vlad – ciągnęłam. – Zasłuż na swoją reputację! Skoro nie potrafisz spalić jednego egipskiego wampira, przykutego w dodatku do ściany, jakim cudem wygnałeś Turków z Rumunii? Nagle rozległ się głośny, odbijający się szerokim echem trzask, jakby wybuchł transformator elektryczny. W jednej chwili wszystkie zombie opadły na podłogę. Z ich nagle zastygłych form zaczął unosić się kurz, pokrywając rozkładające się ciała, dopóki nie został z nich sam pył. Z prochu powstały, pomyślałam, i w proch się obróciły. - Udało ci się - wykrztusiłam, upuszczając miecz i rzucając się nie w jego kierunku, lecz w przeciwnym. - Oczywiście – usłyszałam go, gdy silne ramiona uniosły mnie i przycisnęły do piersi pokrytej krwią. – Jestem Vlad Tepesh. Czego innego się spodziewałaś?

211

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIERWSZY Przez około pół minuty wtulałam się w Bonesa. Czułam jego usta na moich włosach, jego dłonie obejmujące moje plecy i byłam naprawdę szczęśliwa. Wtedy usłyszałam ten dźwięk – zduszony jęk, który usłyszałam ponad okrzykami radości innych. Taki, który zdawał się pochodzić z każdej mojej komórki i który – w jakiś dziwny sposób – rozumiałam. - Mama. Pędem rzuciłam się na tył domu, jakby ciągnięta niewidzianymi sznurami. Bones był zaraz za mną, jednak tym razem byłam szybsza od niego. Kiedy ją zobaczyłam, opadłam na kolana. Spoczywała na kolanach Denise, która przyciskała dłonie do jej brzucha. Obok niej leżał zombie – teraz zaledwie jako kupka popiołu – a moja matka leżała nieruchomo, blada niczym śmierć. - Nie! Krzyk wyrwał mi się z gardła i zadziałałam bez namysłu. Wyszarpnęłam jeden z moich noży, nacięłam nim swój nadgarstek, po czym przechyliłam jej głowę i wmusiłam krew w jej usta. Ostrze przecięło moją skórę aż do kości i teraz szkarłatny płyn przelewał jej się przez wargi. Zakrztusiła się lekko i przełknęła nieco. Nacisnęłam na jej szczękę, zmuszając do ponownego łyknięcia. W tym samym czasie Denise płakała i modliła się. Bones odepchnął ją na bok i ukląkł przy mojej matce. Wziął ten sam nóż, którym przecięłam swój nadgarstek i naciął swój własny. Następnie przytrzymał go nad jej ustami i nakazał mi uciskać jej pierś, by wmusić w nią więcej płynu. Oślepiona łzami zrobiłam, jak kazał. Jej serce przestało bić w chwili, gdy Bones dał jej swoją krew. Bez końca robiłam uciski, podczas gdy on wdmuchiwał powietrze do jej ust. - Ta rzecz wpadła do pokoju – wykrztusiła Denise, sama w kilku miejscach ranna. – I po prostu rzuciła się na nią! Starałam się odciągnąć tego stwora, ale był zbyt silny… No dalej, Justino, nie poddawaj się! Krzyk Denise był tak głośny, że dopiero po chwili usłyszałam powolne i słabe bicie. Kiedy moja matka odkaszlnęła, usiadłam i poczułam łzy spływające z moich oczu. - Parszywe… bydlę… Zostaw… mnie – wychrypiała do Bonesa. Słysząc to roześmiałam się. Bones tylko prychnął i usiadł obok mnie, zatrzymując się na tyle, by znów skaleczyć swą dłoń i przytknąć ją do rany na moim nadgarstku. - Witaj, Justino. Wygląda jednak na to, że jesteśmy na siebie skazani. Denise również się roześmiała, po czym otarła łzy z oczu i rozejrzała się wokół. 212

- Gdzie jest Randy? Nie był z wami? Uśmiech zamarł mi na ustach. Z pewnym opóźnieniem uświadomiłam sobie, że Randy’ego nie było w pokoju razem ze wszystkimi. Widok mojej niemal martwej matki odwrócił moją uwagę wystarczająco, bym tego wcześniej nie zauważyła. Zerknęłam na Bonesa, który zmarszczył brwi i wstał. - A dlaczego miałby być? - zapytał Denise ostrym tonem. - Randy miał zostać tutaj. Denise również się podniosła, ponownie blada. - Chciał znaleźć tę rzecz, której używała Patra. Powiedział, że nie wyjdzie z domu. Nie ma go od jakichś dwudziestu minut… Bones odwrócił się i wypadł z pokoju. Podeszłam do Denise i ujęłam jej dłonie. Nawet po tak dużej utracie krwi, moje były cieplejsze niż jej. - Zostań tu – powiedziałam do niej. – Znajdziemy go. Denise wbiła we mnie swoje orzechowe spojrzenie, a zaciekłość w nich sprawiła, że dosłownie się cofnęłam. - Mowy, kurwa, nie ma – powiedziała i odepchnęła mnie na bok. Puściłam ją, czując oszołomienie po tym, jak opadła już adrenalina powodowana walką. Moja matka usiadła, wpatrując się w krew i podartą odzież na swoim brzuchu. - Mamo – zaczęłam. - Nie martw się o mnie – przerwała mi. – Idź do Denise. Spojrzałam na nią z wdzięcznością, poruszając się po ruinie domu o wiele wolniej niż poprzednio. Niecałą minutę później usłyszałam krzyk Denise – głośny i przeszywający. Rzuciłam się do przodu, nie zważając na tańczące mi przed oczami plamy. Bones klęczał na kuchennej podłodze i trzymał Denise w ramionach. Obok nich leżała sterta czegoś czerwonego i brudnego… - Och, Boże - szepnęłam. - Uzdrów go! – krzyknęła Denise, bijąc pięścią w plecy Bonesa. – Uzdrów go, uzdrów, UZDRÓW! Jednak to było niemożliwe. Moja matka wciąż jeszcze żyła, kiedy Bones i ja podaliśmy jej krew, jej uzdrawiające właściwości miały więc szansę zadziałać. Ciało Randy’ego leżało w kawałkach, pokryte popiołem z czegoś, co niegdyś było zombie, które rozerwało – lub rozerwały – go na części. - On odszedł, słonko – powiedział Bones do Denise, siłą odsuwając ją od strasznego widoku jej męża. – Tak bardzo mi przykro. Nie sądzę, by Denise go słyszała. Nie przestawała krzyczeć i płakać, wciąż okładając Bonesa pięściami. Podeszłam do niej, bezsilna by jej pomóc, chociaż i tak nic co bym zrobiła by jej nie pocieszyło. Spade z posępną twarzą wszedł do kuchni i ukląkł obok nas. - Crispin, zabiorę stąd Denise. Ty musisz zapewnić Cat i innym bezpieczeństwo. Nie mamy zbyt wiele czasu. 213

Bez słowa, Bones skinął głową. Spade delikatnie wyłuskał Denise z ramion Bonesa i wyniósł ją z kuchni. Wszyscy, którzy przeżyli dzisiejszą bitwę, wciąż byli w stanie podwyższonej gotowości, ponaglając żywych i nieumarłych do opuszczenia posiadłości. Wszyscy musieliśmy wydostać się stąd jak najszybciej, zanim Patra przybędzie, by nas wykończyć. Bones podniósł mnie, ale nawet nie zaprotestowałam, że przecież sama mogę chodzić. Tak szczerze mówiąc, to nie byłam tego taka pewna. Kiedy manewrował pomiędzy zniszczonymi sprzętami w domu, zaskoczył mnie widok we wciąż włączonym telewizorze. - …trzy… dwa… jeden… Szczęśliwego Nowego Roku! - ogłosił Dick Clark, któremu towarzyszył zwyczajny zgiełk imprezowiczów, fajerwerków oraz pierwszych 11 taktów „Auld Lang Syne ”. Wydawało się niemożliwe, że tak wiele wydarzyło się w ciągu zaledwie dwóch godzin. Obraz rozmazał mi się przed oczami. Mógł to być opóźniony efekt znacznej utraty krwi, ponieważ kiedy mrugnęłam i uniosłam powieki, znajdowaliśmy się już na trawniku. Rozciągnięte na zabarwionym szkarłatnie śniegu i popiele leżały ciała. Ci, którzy jeszcze tak niedawno byli wampirami i ghulami, teraz byli obumarłymi, pomarszczonymi szczątkami. Poczułam przypływ szczęścia, kiedy zobaczyłam chodzącego między nimi Tate’a i modliłam się, by Juan i Dave również żyli. Ian ukląkł na śniegu. Jego kasztanowe włosy sprawiały, że nawet od tyłu łatwo było go rozpoznać. Jego ramiona drżały. Bones postawił mnie na ziemi i szybkim krokiem podszedł do niego. Mencheres powstrzymał go jednak, z wyrazem powagi na twarzy. - Ilu? - spytał Bones chrapliwie. Wzrok Mencheresa przesunął się po szczątkach kilku osób. - Nie wiemy jeszcze. Bones ukląkł obok Iana. - Ian, przyjacielu, musimy ich zabrać i wyjechać. Żaden z nich nie chciałby, byśmy zginęli wśród ich ciał tylko dlatego, że nie mieliśmy siły wyjechać. Patra już i tak zabrała nam dzisiaj zbyt wiele. Nie pozwolimy, by wzięła cokolwiek jeszcze. Przez nagle poszarzały obraz dostrzegłam, jak wszyscy troje zaczynają zbierać szczątki tych, którzy jeszcze dwie godziny temu byli ich przyjaciółmi.

11

Auld Lang Syne – tradycyjna pieśń szkocka, autorstwa Roberta Burnsa (narodowego wieszcza Szkotów), którą śpiewa się w USA na powitanie Nowego Roku.

214

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI Pierwszą rzeczą, jaką zobaczyłam po otwarciu oczu była twarz Dave’a. Uśmiechał się. - Witaj, Cat. Jesteś głodna? Spragniona? - Spragniona – wychrypiałam i duszkiem wypiłam wodę, którą mi podał. – Gdzie jesteśmy? Wziął ode mnie szklankę. - W Północnej Dakocie. Jednak jesteśmy tu tylko my. Reszta się przegrupowuje. Zerknęłam w bok i dostrzegłam, że przez zasłony przedostał się promień światła. - Mój Boże, która jest godzina? - Około trzeciej. Straciłaś piekielnie dużo krwi i trzeba było dać ci dwie transfuzje. Później Bones nie chciał cię budzić i zmuszać do wysiłku. Dlatego też dał ci te środki nasenne, które przygotował dla ciebie Don. Nie pamiętasz, jak kłóciłaś się z nim o to i starałaś się je wypluć? Nie pamiętałam nic. Usiadłam i zauważyłam, że nie byłam już pokryta krwią i miałam na sobie czystą koszulkę. - Przez ostatnie kilka godzin Don przeżywał prawdziwe piekło – ciągnął Dave. – Pociągał za wszystkie sznurki, jakie tylko mógł, by ogrodzić tereny z pustymi grobami, ponownie pogrzebać w nich martwych i ogólnie uspokoić cały ten cyrk, jaki wybuchł. Dzięki Bogu, kanadyjski rząd również nie chce, by jego naród uwierzył w zombie, więc współpracują z nami. Jęknęłam. Wyobrażałam sobie, jak Don musiał szaleć, by wszystko zatuszować. - Jaka jest wersja oficjalna? - Używają historyjki, że to niewielkie trzęsienie ziemi i lawina opróżniła te groby, lecz brukowce wciąż będą miały używanie. Przynajmniej byliśmy na odludziu. Gdyby to stało się w dużym mieście, niemożliwe by było, żeby Donowi udało się wszystko zatuszować. - Trzęsienie ziemi i lawina? To wszystkim mówią? Dave wzruszył ramionami.

215

- Chyba tylko tyle mógł wymyślić w takim pośpiechu. W jakiś sposób wyjaśnia to otwarte groby. Utrzymuje również, że te „zombie” to byli ocaleni, którzy oszołomieni błąkali się wszędzie w brudnych ubraniach. Wiesz, jak to jest. Ludzie nie chcą myśleć, że to co widzieli, to prawda. Przeciętna osoba o wiele szczęśliwiej idzie przez życie, kiedy wierzy, że nie świat nadnaturalny nie istnieje. - Gdzie jest Denise? – Biedny Randy. Gdyby nie ja, nie byłby w to wplątany. - Śpi. Spade dał jej lżejszą wersję twojego środka uspokajającego. W tej chwili najlepszy jest dla niej sen. - Dave… Kto jeszcze zginął? Na jego twarzy pojawiła się powaga. - Słyszałaś już o Randym. Zero również poległ, podobnie Tick Tock… Wyliczał dalej, a każde nowe imię uderzało we mnie niczym młot. Niektóre z nich znałam, niektórych nie. Wciąż jednak wszystkie oznaczały niewiarygodną stratę. Zanim Dave skończył, wymienił ponad osiemnaście wampirów i ghuli. Poza Randym zabito również czterech innych śmiertelnych. Bones musi być zdruzgotany. - Gdzie jest Bones? – spytałam zwieszając nogi z łóżka. - Na dole. Najpierw jednak myślę, że powinnaś nałożyć na siebie parę spodni. Spojrzałam w dół i dostrzegłam to, co do tej chwili przykrywała kołdra. - Och. Przepraszam, nie zdawałam sobie sprawy… Uśmiechnął się lekko. - Nie przejmuj się - jesteś dla mnie jak siostra. A ponieważ jestem twoim przyjacielem, powiem ci… umyj zęby. Twój oddech jest przerażający. Idąc za radą Dave’a wyszczotkowałam zęby, umyłam twarz i nałożyłam na siebie więcej ubrań. Byłam jednak boso, gdyż nie chciało mi się szukać żadnych butów. Dave podprowadził mnie do zamkniętych drzwi saloniku i odszedł. Bones podszedł do mnie, na co wtuliłam się w niego na długą chwilę. Zwrot „Przykro mi” był w tej sytuacji tak nieprzydatny, że nawet nie zawracałam sobie głowy, by to mówić. Ian również tam był. Od czasu bitwy nie umył się ani nie zmienił ciuchów. Był bez koszuli, z rozmazanym na ciele brudem i innymi rzeczami. - Było by lepiej, gdybyś wcześniej rozwiązała tę zagadkę, Żniwiarzu – powiedział z goryczą. – Niezbyt przydatne było domyślenie się tego, kiedy połowa z nas już zginęła.

216

Zamrugałam, nieprzygotowana na taką wrogość. Bones nie wahał się ani chwili. Momentalnie znalazł się przy Ianie i zanim zdążyłam odpowiedzieć, chwycił go za gardło. - Nie waż się powiedzieć nawet jednego słowa oskarżenia pod jej adresem, albo stracę resztkę opanowania - warknął. – Gdyby nie ona, wszyscy bylibyśmy teraz martwi. Czyżbyś o tym zapomniał? Turkusowe oczy Iana zalśniły szmaragdowym blaskiem. - Czego nie zapomniałem, to dlaczego w ogóle zostaliśmy wplątani w tę wojnę. To wszystko przez nią! Jej obrażenia można było naprawić, Crispin, a jednak dla naszych przyjaciół w drugim pokoju nie jesteś w stanie zrobić nic, prawda? Ile jeszcze żyć trzeba będzie poświęcić, by wyleczyć urażoną dumę tej kobiety… - Bones, nie! Mencheres pojawił się jakby znikąd, lecz w samą porę. Rozległ się obrzydliwy dźwięk, ruch tak szybki, że rozmazał mi się przed oczami, po czym Bones został odrzucony do tyłu, pozbawiony ramienia. Mój krzyk utonął we wrzasku Spade’a, który przyszedł akurat w chwili, by być tego świadkiem. Ian ze zdumieniem wpatrywał się w rękę, która wciąż uczepiona była jego szyi. Na naszych oczach kończyna zaczęła obumierać. Podeszłam do Bonesa, lecz on minął mnie i skierował się w stronę Mencheresa. - Czy miałeś jakiś konkretny powód, by powstrzymać mnie przed uciszeniem jego obelg, Panie? Teraz cała zesztywniałam. Gdyby Bones i Mencheres rzucili się na siebie, rozpętało by się piekło. - Zamierzałeś oderwać Ianowi głowę – odpowiedział Mencheres. – Potem byś tego żałował, z wielu powodów, a myślę, że daliśmy Patrze wystarczający powód do świętowania, by jeszcze bardziej zmniejszać nasze szeregi. Ian wydawał się oszołomiony ostatnimi wydarzeniami. Potrząsnął głową, jakby chciał ją oczyścić, po czym spojrzał na mnie i Bonesa z wyrazem niedowierzania na twarzy. - Rany Boskie, Crispin, nie mam pojęcia, co we mnie wstąpiło - wykrztusił. – Nie miałem powodu, by tak na ciebie napaść. Wybaczcie mi. Oboje. Bones podniósł rękę, jakby chciał przeczesać nią włosy, lecz zatrzymał się, gdy zobaczył, że odrosła zaledwie do połowy. Widząc to, prychnął - Miałem to ramię przez dwieście czterdzieści siedem lat. Nie sądziłem, że je stracę, próbując oderwać ci głowę. Niech to diabli, muszę się pozbierać. - Wszyscy musimy wziąć się w garść – powiedział Mencheres. - Owszem – zgodził się Bones, spoglądając na niego w taki sposób, że podniosły mi się włosy na karku. – Szczególnie ty, Panie, ponieważ to musi się skończyć. Vlad wszedł do pokoju. Rozejrzał się, dostrzegł wyzywające spojrzenia obu, Bonesa i Mencheresa, po czym usiadł. 217

- Wiem, o czym myślisz – powiedział Mencheres głosem wypranym z emocji. – I mówię ci… Nie mogę tego zrobić. Bones momentalnie się przy nim znalazł. - Rzeczywistość jest taka, że albo ty, albo ona będzie wkrótce martwa. Cokolwiek Patra zamierzała ci zrobić, jakiekolwiek sny miałeś o tym, by wpłynąć na przeznaczenie i zmienić je w ostatniej chwili… ty ze wszystkich z nas powinieneś być mądrzejszy. Powiedziałeś mi, bym nigdy nie wątpił w twoje wizje, a jednak stoisz tu z nadzieją, że mogłeś się mylić. Lecz nie mylisz się. To odpowiedzialność, jaką ponosisz za ludzi ze swojej linii, a teraz również z mojej. Byłam zdezorientowana. Z tego co wiedziałam, Mencheres nie schował Patry gdzieś na zapleczu. Skąd więc niby miał moc, by to zakończyć, jak sugerował to Bones? Vlad pochylił się do przodu, wyłapując tę myśl z mojej głowy. - Nie rozumiesz, Cat? Kiedy Patra uwięziła cię w zabójczym śnie, kto wiedział jak go złamać? Zeszłej nocy, gdy zaatakowały nas zombie, kto wiedział, że by je zabić trzeba zniszczyć rzecz, która ich przywołuje? Mencheres. Skoro więc wiedział co może złamać te zaklęcia… ma również wiedzę, jak je rzucić. Jedno spojrzenie na poszarzałą twarz Mencheresa potwierdziło te słowa, a wtedy sama znalazłam się przy nim. - Musisz. Ona nigdy nie przestanie! Naprawdę chcesz widzieć wszystkich wokół siebie martwych? Bo właśnie tak się stanie, jeśli czegoś nie zrobisz. - A ty byś mogła? – rzucił do mnie ostro Mencheres. – Gdybyśmy to o Bonesie mówili, potrafiłabyś zesłać na niego śmierć? Potrafiłabyś tak łatwo wpędzić go do grobu? Zamilkł, pokazując tyle uczuć, co nigdy. Wtedy do mnie dotarło. Nawet po tym wszystkim, co zrobiła, on wciąż ją kochał. Biedny drań. Z uwagą dobierałam słowa. - Nie będę nawet udawać, jak bardzo to dla ciebie trudne, Mencheres. Gdyby chodziło o Bonesa, ja również byłabym rozdarta. Jednak… - zamilkłam, by spojrzeć wprost na mężczyznę, którego kochałam. – Gdybyś posunął się tak daleko – i udało by ci się – zabić tych, których kocham, a było by jasne, że nie przestaniesz, dopóki nie zamordujesz wszystkich, na których mi zależy, to tak. Zabiłabym cię. Bones wpatrywał się we mnie, a na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. - Moja dziewczynka – powiedział, po czym przeniósł wzrok na Mencheresa. – Nie mogę zaoferować ci pocieszenia, poza jedną rzeczą: Patra zginie szybko. Nie zasługuje na to, a ja obiecałem każdemu, kto podniesie rękę na moją żonę, dłuższą i o wiele straszniejszą śmierć, lecz ze względu na ciebie pominę to. Jeśli zrobisz, to co musisz. Oczy Mencheresa zamigotały zielenią, a od jego osoby rozeszła się tak potężna fala mocy, że aż drgnęłam. - Grozisz mi? Bones nawet na chwilę się nie zawahał. 218

- Jestem współwładcą twojej linii i właśnie określiłem swój zamiar względem osoby, która zabiła wielu naszych ludzi. Musisz pamiętać, po czyjej jesteś stronie. Nie widzisz, że Patra oparła swoje życie na założeniu, że nie potrafisz tego zrobić? Mencheres nic nie powiedział. Wszyscy w pokoju wpatrywali się w niego z napięciem. W końcu wstał, promieniując swoją mocą niczym ptak, który rozkłada skrzydła. - Niech więc będzie. Ostatniej nocy Patra skierowała na nas martwych. Dzisiaj my skierujemy na nią ich gniew.

219

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY TRZECI Gwiazdy mrugały z coraz bardziej granatowego nieba. Mencheres stał po środku trawnika. Zmietliśmy z ziemi śnieg, by leżący na niej obrus nie zamókł. Mencheres usiadł przed nim ze skrzyżowanymi nogami i nie mogłam powstrzymać myśli, że z około tuzinem wampirów za jego plecami… i kośćmi ułożonymi na białym materiale, wszystko to wyglądało jak piekielna wersja Ostatniej Wieczerzy. Nikt z nas nie wiedział co się zaraz wydarzy. Po swoim grobowym oświadczeniu Mencheres nakazał wszystkim, by o zmierzchu ubrali się do bitwy, po czym poszedł do swojego pokoju. Po części zastanawiałam się czy zwieje przez okno, jednak Bones wydawał się przekonany, że Mencheres dotrzyma obietnicy. I rzeczywiście – był tu. Wcześniej zadzwoniłam do Dona i powiedziałam mu, ze coś się dzisiaj kroi. Może wiedząc o tym wcześniej będzie w stanie wymyśleć coś lepszego niż trzęsienie ziemi i lawina. Problem był w tym, że nie miałam pojęcia gdzie to coś się wydarzy. Albo o której. Albo czego będzie dotyczyło. Lub posiadała jakiekolwiek inne informacje, które pozwoliły by mu zapobiec ludzkiej interwencji i relacji na żywo w mediach, jak mi zgryźliwie powiedział. Cóż, nie znałam szczegółów, mogłam więc powiedzieć mu tylko to, co wiedziałam. Frustracja Dona była zrozumiała. Właśnie poinformowałam go, że po raz drugi z rzędu umarli powstaną w wyniku ataku czarnej magii, lecz nie wiedziałam czy ponownie wyjdą z grobów, czy na przykład spadną z nieba. Pewnie, że Don miał prawo świrować. Ja jednak, poza utrzymywaniem faktu istnienia wampirów w sekrecie, miałam inne zmartwienia. Musiałam przeżyć. Ubrałam się więc odpowiednio do bitwy, na swój zwykły strój ze spandeksu zakładając mnóstwo noży, miecz, kilka wypełnionych srebrnymi kulami broni, a nawet parę granatów. - Nie chcę, by ktokolwiek z was się odezwał – odezwał się Mencheres, siadając przed kośćmi. – Do chwili, aż skończę, musicie milczeć. A skąd mamy wiedzieć, kiedy to nastąpi? - pomyślałam. Kiedy się pokłonisz? Kiedy otworzy się ziemia i wypełzną z niej zwłoki? Przed oczami pojawił mi się obraz tych obrzydliwych, gnijących ciał i zadrżałam. Fuj… Jeśli kiedykolwiek miałabym ponownie zobaczyć te stwory, z pewnością zawsze będzie to za szybko. Coś zaiskrzyło w powietrzu, zwracając moją uwagę z powrotem na egipskiego wampira. Miał schyloną głowę, a włosy zasłaniały mu twarz, lecz przez czarne pasma dostrzegłam, że jego oczy lśnią zielenią. Obok mnie Bones zadrżał i odważyłam się na niego zerknąć. Miałam wrażenie, że Mencheres go zahipnotyzował. Ujęłam jego dłoń, lecz zaraz ją puściłam, gdy poczułam jakby porażenie prądem. 220

Cokolwiek robił Mencheres , wpływało to również na Bonesa. Najwyraźniej dzięki przekazaniu mocy wciąż łączyło ich pełne połączenie. Zdenerwowało mnie to, chociaż nie potrafiłam powiedzieć dlaczego. Nagle kości zabitych zeszłej nocy uniosły się w powietrze. Po chwili zawisły wokół Mencheresa, po czym zaczęły wirować wokół niego. Najpierw poruszały się powoli, jakby poruszane niewidzialnymi sznurkami, lecz zaraz prędkość zwiększyła się. Okrążały Mencheresa, coraz szybciej, aż nie można było odróżnić ich fragmentów. Dostrzegałam jedynie czaszki, uśmiechające się ponuro ze szczękami chwiejącymi się na silnym wietrze. Włosy Mencheresa powiewały wokół niego, a ja poczułam na ciele miliony niewidzialnych mrówek. Moc, która zaczęła z niego promieniować zgęstniała w powietrzu do tego stopnia, że nie zdziwiła by mnie błyskawica uderzająca w miejsce, w którym siedział. Z głuchym trzaskiem kości rozprysły się, obsypując Mencheresa grubą chmurą białego popiołu. Chwyciłam dłoń Bonesa, nie zważając na prąd, który niemal oderwał mi ramię, i z niedowierzaniem wpatrywałam się w szczątki naszych przyjaciół. I w proch się obrócisz, pomyślałam drętwo. Mencheres właśnie wysadził to, co pozostało po tych odważnych ludziach. Dlaczego? Dlaczego to zrobił? Nie podnosząc głowy Mencheres podniósł z kolan sztylet… i wbił go sobie prosto w serce. Gwałtownie chwyciłam powietrze i z niedowierzaniem patrzyłam, jak przekręcił ostrze. To musi być stal, nie srebro, pomyślałam. W innym przypadku byłby tak samo martwy jak ci, po których biały popiół pokrywał całe jego ciało. Z rany wypłynęła brunatna krew, płynąc tak miarowo, jakby jego serce wciąż biło. Natychmiast sztylet, jego dłonie i jego ubranie pokryły się grubą warstwą szkarłatu. Wkrótce jednak nie patrzyłam się nawet na to. Z rosnącą dezorientacją wpatrywałam się, jak pokryty posoką popiół z kości zmarłych zaczęły się rozdzielać, powiększać… po czym przybierać ludzką formę. - Madre de Dios - usłyszałam szept Juana, który złamał nakaz Mencheresa. Moja własna myśl nie była już taka religijna: Co się, do diabła, dzieje? Patrzyłam, jak przed moimi oczami duchy pochylały się nad Mencheresem. Egipcjanin mruczał coś w języku, którego nie rozpoznawałam, a te mgliste formy wciąż się powiększały. Przypominały ożywione cienie, gdyż – mimo tego, że były przezroczyste – ich formy były trójwymiarowe. Rzeczywiste postacie powykręcanych, nagich mężczyzn. Jeden z nich się odwrócił i usłyszałam, jak Bones jęknął cicho. Randy, pomyślałam w szoku. To Randy! Z prochu pokrywającego Mencheresa wyłoniło się więcej widm. On sam wciąż trzymał w sercu nóż, by krew nie przestawała spływać. W końcu zaczęłam się zastanawiać czy w ogóle coś w nim jeszcze zostało. Jednak im więcej krwawił, 221

tym wyraźniejsze stawały się postaci, aż rozpoznawałam każdą z widmowych osób. Był tam Tick Tock, zaraz obok niego Zero, och Boże, Randy… Dopiero, kiedy pojawili się wszyscy z dwudziestu trzech poległych, Mencheres wyciągnął nóż ze swojego ciała i odezwał się. - To nie są nasi przyjaciele. Nie rozpoznają żadnego z was, jak i nie posiadają żadnego wspomnienia ze swojego wcześniejszego życia. Są tylko gniewem, jaki utrwalił się w ich szczątkach. Ja zaledwie wyrwałem go z ich kości i nadałem mu formę. Będą przyciągani do swojego mordercy z jedyną tylko myślą - pragnieniem zemsty. Jedyne, co musimy zrobić, kiedy już je wyzwolę… to podążyć za nimi. Poprowadzą nas prosto do Patry bez względu na to, gdzie się ukryje. Ledwie dotarły do mnie jego słowa, Mencheres wypowiedział jakieś obco brzmiące słowa, na co widma wystrzeliły w powietrze, jakby wyrzucone z niewidzialnych dział. Wow, szybkie były. Jak niby mieliśmy za nimi podążać? Mencheres wstał, uniósł ramiona… a ja krzyknęłam. Ziemia nagle znalazła się sześć metrów pode mną… dziesięć… piętnaście… jeszcze więcej… - Musimy się pospieszyć – usłyszałam jego słowa, gdy rozglądałam się wokół. Zobaczyłam, że wszyscy stojący na trawniku unosili się teraz w powietrzu pędząc po nocnym niebie jak odrzutowce. – Wkrótce ją znajdą. Patra ukryła się w opuszczonym hotelu jakieś sto dwadzieścia kilometrów od nas w linii prostej. Bones trzymał mnie w ciasnym uścisku, lecz nie bez potrzeby. Mencheres wciąż poruszał nami w powietrzu taką ilością, mocy, która naprawdę mąciła w głowie. W najśmielszych wyobrażeniach nie przypuszczałam, że wampir mógłby zrobić coś takiego, a jednak byliśmy tu, lecąc na poruszanym mocą Mencheresa niewidzialnym dywanie, podążając za gnanymi wściekłością widmami. Później się nad tym pozastanawiam. Na przykład, gdy napiszę Donowi raport i będę patrzeć, jak mdleje czytając go. Hotel mieścił się w centrum miejskich slumsów. Sądząc po dźwiękach, mieszkało tu niewiele osób. W gruncie rzeczy teren ten miał wkrótce zmienić się w wielki plac budowy, gdyż zauważyłam stojące niedaleko buldożery i inny sprzęt budowlany. Mencheres wylądował z nami jakieś sto metrów od hotelu. Skąd wiedział, gdzie jest Patra? Ponieważ widma wleciały w niego, przenikając przez ściany. Sprytna sztuczka. Na głowę bije wspinanie się po schodach. - Musisz przedrzeć się przez jej ludzi – wychrypiał do Bonesa, wskazując na budynek. - Ja nie mogę z tobą iść. Jeśli umrę, widma znikną, a są jedyną rzeczą, jaka powstrzyma Patrę przed walką z wami. Zjawy z pewnością coś robiły. Chwilę po tym, jak zniknęły wewnątrz hotelu, naszych uszu dobiegły rozdzierające wrzaski. - Dlaczego po prostu sam jej nie zabijesz? – spytałam gwałtownie. – Skoro potrafisz wezwać duchy zemsty i przenieść w powietrzu ponad dwadzieścia osób na tak wielką odległość, powinna to być bułka z masłem. 222

Mencheres wydawał się opaść na chodnik. - Nie mogę – wyszeptał. – Nawet teraz nie mogę. Poczułam nagłe ukłucie współczucia, które jednak szybko w sobie zdusiłam. Może i kochał wciąż Patrę, lecz ona nie odwzajemniała tego uczucia. A jeśli ona nie wyląduje wkrótce w piachu, wkrótce wszyscy będziemy martwi. Bones rzucił mu szybkie, chłodne spojrzenie. - Dotrzymam obietnicy. Przyjdziemy po ciebie, gdy będzie już po wszystkim. Juan, Dave, zostaniecie z nim. Upewnijcie się, że nikt mu nic nie zrobi. Juan zaczął protestować, że pozostawia się go z tyłu, lecz przerwał widząc gniewne spojrzenie swojego stwórcy. Bones wygiął palce i zwrócił się w stronę hotelu. - No dobra, ludzie. Zakończmy to. Patra mogła mieć kilku strażników wokół budynku. Ponadto pozostali mogli się kryć w oknach, na dachu, w piwnicy oraz w hallu. Jednak dwadzieścia trzy widma skutecznie musiało odwrócić ich uwagę. W dodatku do przerażających wrzasków Patry – co, do diabła, one jej robiły? – rozlegał się głośny odgłos licznych kroków na schodach i kolejnych krzyków. Usłyszeliśmy salwy wystrzałów oraz dziwne trzaski. Spojrzałam na Bonesa i pomyślałam: Co? Gnane wściekłością zjawy nie miały nawet stałej formy. Co zatem robiły, że brzmiało to na Trzecią Wojnę Światową? Bones wzruszył ramionami. - Istnieje jedynie jeden sposób, by to sprawdzić. Kiedy dotarliśmy do wejścia, jakiekolwiek straże tam były, teraz zniknęły. Spade zmarszczył brwi i potrząsnął głową. Pułapka, mówiła jego twarz. Zdjęłam z pasa cztery granaty, odbezpieczyłam i rzuciłam do środka. Sekundę później szyby w oknach rozprysły się, a cały budynek zadrżał, kiedy eksplodowały. Ktokolwiek mógł na nas tam czekać, było już po nim. Weszliśmy do środka, a wampiry natychmiast rozpierzchły się na boki. Bones i ja ostrożnie szliśmy do przodu. Krzyki i okropne dźwięki dochodzące z góry rozbrzmiały głośniej. W końcu zobaczyliśmy około dwanaście wampirów, które wypadły z przejścia pod czymś, co brałam jako główną klatkę schodową. Polegli pod deszczem srebrnych pocisków, zanim zdążyli zawrócić. - Gdzie są wszyscy? – spytałam cicho Bonesa. Poza tymi marnymi dwunastoma wampirami, hall wydawał się opustoszały. Bones przechylił na bok głowę. - Jest ich więcej na górze. Coś ich schwytało. Z pewnością zrobiły to zjawy, lecz nie wyobrażam sobie jak. Zgadzałam się, że wszystko to brzmiało niczym atak chińskiej armii. Ludzie krzyczeli, biegali w tę i z powrotem, a zaraz rozległo się więcej tych dziwnych trzasków. Nigdy wcześniej nie słyszałam czegoś podobnego do nich. Cokolwiek się tam działo, Patra wciąż żyła. To ona krzyczała najgłośniej. 223

Bones wyciągnął przed siebie trzy palce wskazując, by grupa się rozdzieliła. Ośmioro z nas miało zabezpieczyć schody, kolejna ósemka miała zająć poddasze, a pozostali mieli sprawdzić windy. Z dochodzących nas dźwięków ocenialiśmy, że najwięcej działo się na dziewiątym piętrze, blisko szczytu budynku. Właśnie tam więc się skierowaliśmy. Byliśmy na trzecim piętrze, kiedy po schodach rzuciła się grupa wampirów Patry. Ich ubrania były porwane i pokryte krwią, a oni sami zaledwie zerknęli w naszym kierunku. Jednak nie powstrzymało mnie to przed wpakowaniem w nich całego magazynku srebrnych kul. Upadli z sercami rozdartymi przez pociski, a wampiry wokół mnie zaczęły również strzelać. Pewnie, sztylety były moją ulubioną bronią, jednak strzelanie było o wiele bardziej skuteczne, jeśli chodzi o walkę na odległość. Na piętrze nad nami rozległo się więcej kroków. Coś spowodowało tam wybuch potwornej paniki. Przecież nie mógł tego spowodować sam widok zjaw? To znaczy owszem, były przerażające, lecz nie wpadły przecież na dziecięce przyjęcie urodzinowe. Była to kryjówka wysokiego rangą wampira, który pamiętał, jak Jezus chodził po ziemi. Pomyślałby kto, że nieumarłymi trudno wstrząsnąć. - To niemal zbyt łatwe - szepnął Ian, wypowiadając na głos moje myśli. Vlad spojrzał na niego z sarkazmem. - Nigdy nie lekceważ zdolności Patry do wielkich wejść. - Miejcie oczy otwarte - powiedział Bones. – Cokolwiek tam się dzieje, centrum wszystkiego znajduje się nad nami. Dołączmy do imprezy. W drodze na górę natknęliśmy się na kolejne dwie grupy wampirów Patry. Wszyscy oni uciekali niczym z piekła, przez co zabicie ich przypominało raczej egzekucję niż walkę. Im bardziej się zbliżaliśmy, tym większe słyszeliśmy zamieszanie. W końcu dotarliśmy do piętra, gdzie hałas był największy i podążyliśmy do pokoju, z którego dochodziły najgłośniejsze wrzaski. Drzwi stały otworem i nie było przy nich straży. Vlad posłał przed nami dwie kule ognia, lecz niepotrzebnie. Weszliśmy do pokoju niezaatakowani przez nikogo. Kiedy tylko znaleźliśmy się wewnątrz, stanęliśmy jak wryci. Patra, daleka od swojego eleganckiego i królewskiego wyglądu, gdy widziałam ją ostatnim razem, kuliła się na ziemi. Z jej ust, oczu, nosa i innych części jej ciała płynęła krew. Wokół niej i – Boże, w niej – skupiały się wszystkie widma. Wiły się wokół niej niczym szare węże, bijąc ją i wnikając w nią tylko po to, by ukazać się z drugiej strony jej ciała. I tak bez przerwy. Nie przestawała wzywać pomocy, a z tego, co słyszałam, robiła to w różnych językach. Kiedy patrzeliśmy na to, jeden z wampirów, który nie mógł mieć więcej niż piętnaście lat podczas przemiany, został od niej odrzucony od niej z wyrwanymi ramionami. Widmo najbliższe mu – czy to był Zero? – całkowicie wniknęło w jego ciało. Wampir wrzasnął, po czym rozległ się trzask, gdy wybuchł. Jego głowa, nogi i tors rozpierzchły się w różnych kierunkach. Ze szczątków jego ciała wyłoni224

ła się zjawa, zawisła nad nim na moment, po czym ponownie zwróciła się w stronę Patry. Sekundę później nie można było go odróżnić od chmury szarych widm. Wokół nas leżały porozrzucane ciała strażników. Było ich mnóstwo i wszystkie wyglądały, jakby w podobny sposób rozerwano je od środka. Fragmenty ich ciał, ubrania i broń walały się dosłownie wszędzie. Zabójcze cienie, które dokonały tej rzezi zignorowały nas i nie przestawały torturować Patry. Wiła się w agonii, a jej skóra pokrywała się pianą za każdym razem, kiedy któreś z widm w nią wnikało. Byłam pewna, że przez to jej wnętrzności były poszarpane. Widok tego, co zjawy zrobiły ze strażnikami sugerowało, że mogłyby ją zabić, gdyby tylko chciały. Fakt, że wciąż żyła jasno mówił, że ich pojęcie zemsty obejmowało o wiele więcej niż tylko śmierć. Bones wyciągnął przed siebie dłoń. - Wszyscy cofnąć się – powiedział i chwycił nóż. Oszołomiona spojrzałam na rozerwane ciała. - Jeśli zbliżysz się do niej, te zjawy rozerwą cię na strzępy! Pogładził mnie po twarzy. - Nie mnie. Nie rozumiesz? Mencheres wiedział, że do tego dojdzie. Zobaczył to w swojej wizji. Właśnie dlatego zdecydował się podzielić się ze mną mocą. Ona wciąż nas łączy, jestem więc jedyną osobą, której nie skrzywdzą. Czuję ich… a tak samo, jak nie mogą skrzywdzić jego, nie skrzywdzą i mnie. Opuścił dłoń i podszedł do Patry. Nie sądzę, by w ogóle była jego świadoma. Nie wydawała się świadoma czegokolwiek wokół niej. Krew bez przerwy wypływała z niej, gdy była bezlitośnie dręczona przez duchy ludzi zeszłej nocy zamordowanych przez nią zaklęciem. Kiedy zbliżył się na odległość kilku kroków, jedna z szarych postaci oderwała się od niej i ruszyła w jego stronę. Ruszyłam do przodu, lecz stanęłam w miejscu, zatrzymana przez jego głos. - Stój! Nie byłam jedyną, która się zatrzymała. To samo zrobiło widmo, w którym rozpoznałam Tick Tocka. Przynajmniej dawnego Tick Tocka. Wszystko, co teraz z niego zostało, to przepełniony furią cień. Jednak zamarł, rozdarty wyraźną chęcią zaatakowania. Bones nie przestawał posuwać się naprzód. Chwyciłam za noże, lecz niemal natychmiast je puściłam – niezbyt by się zdały przeciwko mglistym zjawom! Pozostałe duchy zaraz zwolniły w swoich torturach Patry i spojrzały w kierunku Bonesa. Wyciągnął do nich dłoń w ten sam sposób, jak zrobił to do nas. - Cofnąć się. Bones warknął te słowa, a ja poczułam na skórze falę mocy. Na każdy jego krok widma odsuwały się. Wkrótce nie dotykały już Patry, lecz czaiły się zaraz przy jej ciele. 225

Po kilku sekundach Patra przestała wić się na podłodze, a niezliczone rany na jej ciele zaczęły się goić. Z jej oczu – te ślicznych, wielkich, ciemnych oczu – powoli zniknęła panika, lecz zaraz rozszerzyła je, gdy zobaczyła kto przed nią stoi. - Ty nie żyjesz! – krzyknęła, jakby te słowa mogły się urzeczywistnić. Zaczęła odsuwać się od niego, lecz zaraz przestała, gdy dostrzegła, że w ten sposób zbliża się do milczących zjaw. Rozejrzała się wokół, szukając pomocy. - Nie, słonko – powiedział Bones cicho. – To ty nie żyjesz. Na jej twarzy pojawiło się zrozumienie, kiedy dotarł do niej widok rozerwanych ciał jej strażników, reszty z nas stojących w wejściu z odbezpieczoną bronią i widm stanowiącymi milczący mur za jej plecami. Jeśli ktokolwiek tu był w pułapce, to właśnie ona. I dobrze o tym wiedziała. Odrzuciła głowę do tyłu i wrzasnęła z wściekłością. - Bądź przeklęty, Mencheres! Nie masz litości? Podziwiałam jej tupet. Po tym wszystkim co zrobiła wciąż oczekiwała, że Mencheres wkroczy i ją ocali? Wiedząc, że spróbuje go zabić, kiedy tylko to zrobi? Bones chwycił ją, kiedy starała się odsunąć. Szarpnęła się, próbując wyrwać mu z dłoni nóż… i wtedy Mencheres wyszedł zza pleców Spade’a. Na moment Patra zamarła. Jej oczy – pełne błagania i desperacji – napotkały jego wzrok. Zerknęłam w jego stronę i dostrzegłam, że jego twarz poznaczona była różowymi łzami. Zamarłam, zastanawiając się czy będziemy musieli rzucić się na niego, kiedy będzie chciał się wtrącić, lecz wtedy on skłonił głowę. - Wybacz mi – wyszeptał. Bones zamachnął się i wbił nóż w serce Patry, po czym zdecydowanie go przekręcił. Wciąż wpatrywała się w Mencheresa, a jej twarz zamarła w wyrazie niedowierzania. Wtedy – nieubłaganie, jak sam czas – zaczęła obumierać. Jej skóra straciła ten wspaniały, miodowy blask, a kiedy Bones opuścił ją na podłogę, już zaczęła wysychać i kurczyć się. Zza jej pleców powiał lekki wiatr. Dwadzieścia trzy widma rozmyły się w powiewie, aż nie zostało z nich nic, prócz szarego nalotu na ziemi. Bones westchnął głęboko. - Być może teraz będziecie spoczywać w pokoju, przyjaciele. Któregoś dnia ponownie się zobaczymy.

226

EPILOG Tydzień później pochowaliśmy Randy’ego. Don sfałszował dokumenty, by wyglądało na to, że Randy był ofiarą wypadku samochodowego. Takiego, który wymagał zamkniętej trumny. Uparłam się, by Denise została u mnie i Bonesa. Obwiniała się, że nie zmusiła Randy’ego do pozostania w pokoju zamiast pozwalać mu wyjść. Starałam się ją pocieszyć, lecz prawda była taka, że byłam bezsilna. Nie mogłam zrobić nic więcej oprócz tego, że przy niej byłam. Nie mogłam zrobić dużo, lecz z pewnością mogłam zrobić to. Mencheres sam pochował Patrę. Nie wiedziałam jednak gdzie. Bones również nie, lecz nie obchodziło go to. Była martwa i tylko o to dbał. Czuł to samo, jeśli chodziło o jej ludzi. Niektórzy szukali schronienia przystępując do linii innych wysokich rangą wampirów. Niektórzy zdecydowali się zacząć żyć na własną rękę, a jeszcze inni przyszli do Bonesa, szukając jego łaski. W zależności od ich pozycji w jej hierarchii, udzielał jej. Jakby nie było, Patra żyła bardzo długo, a zabijanie każdego z jej linii zmieniło by się w egzekucje na masową skalę. Kilkoro z nich przystąpiło do niej pod przymusem i z tymi Bones zawarł rozejm. Podali mu szczegóły dotyczące jej majątku, a on zagwarantował im możliwość życia bez oglądania się przez ramię. Jednak z tymi, którzy w hierarchii Patry stali wysoko, nie negocjował. Nie, użył części jej niewyobrażalnego majątku, by ustanowić nagrody za ich głowy. Najemnicy wypełzali z przysłowiowych nor, by dopaść ich i zgarnąć kasę. Nie widzieliśmy Mencheresa od chwili, kiedy zabrał ciało Patry i zniknął. To było dwa miesiące temu. Utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny, jednak gdzieś się zaszył. Bones nie naciskał na niego, chociaż powiedział mi, że nie ma pojęcia dlaczego w ogóle Mencheres kochał Patrę, nie mówiąc już o tym, co zrobiła potem. Ja również tego nie wiedziałam, lecz miłość czasami była ślepa. Zastanawianie się nad powodem było bezcelowe. Jak dotąd nie było żadnych konsekwencji za magię, jaką uwolnił Mencheres. Niektórzy z najpotężniejszych wampirów narzekało, lecz skoro Patra dwa razy użyła magii przeciwko nam, nie było wielu, którzy chcieliby coś z tym zrobić. Albo za bardzo bali się Mencheresa. Był jednym z nielicznych, którzy byli na tyle starzy, by znać zaklęcia i na tyle potężny, by je zastosować. Być może martwili się, że będą następni. Po tym, czego byłam świadkiem wiedziałam, że jestem cholernie zadowolona, że stoję po jego stronie. Myśl, że pewnego dnia Bones będzie mógł posiąść podobną moc jednak martwiła mnie. Niektóre rzeczy nie powinny być możliwe i przerażające było wiedzieć, że jednak są. 227

Jednak teraz nie zamierzałam się tym przejmować. Miałam przy sobie mężczyznę, którego kochałam oraz przyjaciółkę, której musiałam pomóc pokonać rozpacz. Przyszłość będzie musiała pomartwić się o siebie sama.

228
Jeaniene Frost - Nocna Łowczyni 03 - W Grobie.pdf

Related documents

179 Pages • 76,466 Words • PDF • 856.2 KB

228 Pages • 82,628 Words • PDF • 1.2 MB

179 Pages • 76,466 Words • PDF • 856.2 KB

272 Pages • 84,813 Words • PDF • 1.4 MB

183 Pages • 77,787 Words • PDF • 860.1 KB

233 Pages • 83,526 Words • PDF • 1.2 MB

183 Pages • 77,787 Words • PDF • 860.1 KB

233 Pages • 83,526 Words • PDF • 1.3 MB

210 Pages • 74,866 Words • PDF • 9.9 MB

181 Pages • 82,375 Words • PDF • 1.7 MB

27 Pages • 10,525 Words • PDF • 877.4 KB