ćw. 5. - Leukocyty 16-17

43 Pages • 1,482 Words • PDF • 1.9 MB
Uploaded at 2021-09-24 17:02

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


Leukocyty Katedra i Zakład Fizjologii DZIAŁ I – ćw. 5.

Leukocyty w rozmazie krwi obwodowej

Nazwa komórki

Liczba komórek/l

%

WBC

4000-11000

100

Neutrofile

3000-6000

50-70

Eozynofile

150-300

1-4

0-100

0,4

Limfocyty

1500-4000

20-40

Monocyty

300-600

2-8

Bazofile

Granulocyty – neutrofile

Młode neutrofile (pałeczkowate) 2-6%w leukogramie

Komórki starsze z wielopłatowym jądrem

Neutrofile Pule rozwojowe i czynnościowe A. Pula szpikowa − 60-75% wszystkich komórek szpiku 

Pula proliferacji – obejmuje mieloblasty, promielocyty i mielocyty. Proces namnażania trwa ok. 3-6 dni.



Pula dojrzewania – obejmuje metamielocyty i postacie pałeczkowate dojrzewające bez podziału w ciągu 2-5 dni.



Pula rezerwowa – obejmuje segmenty przytrzymywane w szpiku ok. 4 dni i stopniowo uwalniane do krwi. W przypadku wzmożonego zapotrzebowania np. zakażenie bakteryjne (do krwi są przekazywane dojrzałe neutrocyty puli rezerwowej i postaci młodsze z puli dojrzewania – fizjologicznie pałeczkowate).

Neutrofile Pule rozwojowe i czynnościowe B. Pula neutrocytów krwi 

Pula neutrocytów swobodnie krążących.



Pula obwodowa (przyścienna) – stanowi ponad połowę neutrocytów krwi. Są to granulocyty obojętnochłonne znajdujące się w krążeniu obwodowym, czyli sieci drobnych

naczyń różnych narządów. Nie krążą stale we krwi lecz przylegają do wewnętrznej powierzchni śródbłonka naczyń obwodowych. Pod wpływem różnych czynników są uruchamiane, zwiększając pulę krążącą.

Neutrofile Pule rozwojowe i czynnościowe C.

Pula tkankowa



Neutrocyty

znajdują

się we

krwi

tylko

kilka,

kilkanaście godzin, po czym przechodzą do tkanek (zdolność do diapedezy). 

Ich losy w tkankach nie są w pełni poznane.



Nie wracają do krążenia.

Czynność neutrofilów  W ich cytoplazmie znajdują się ziarnistości zawierające wiele substancji czynnych, w tym enzymów (lizozym, glikogen, glutation,

amylaza, lipaza, proteazy, glukoronidaza, oksydazy, katalaza, fosfataza).  Zdolne do: przemieszczania się, diapedezy, aktywacji, chemotaksji, degranulacji, fagocytozy, rodnikogenezy/wybuchu tlenowego, syntezy leukotrienów.

 Biorą udział w mechanizmach obronnych − odporność nieswoista − fagocytozie drobnoustrojów, fragmentów komórek, fibryny, bakteriolizie z udziałem lizozymu.

 Biorą udział w hemostazie (fibrynoliza niezależna od plazminy).

Niszczenie (w wyniku fagocytozy) ciał obcych przez neutrofile poprzedzają: 1. Marginalizacja, toczenie się i adhezja do śródbłonka drobnych naczyń (rola cząsteczek adhezyjnych) 2. Diapedeza i migracja do tkanek w wyniku chemotaksji 3. Przyłączenie fagocytowanej cząsteczki 4. Wchłonięcie jej i zabicie (fagosom, fagolizosom)

Etapy migracji neurofila z krwi do tkanek

Chemotaksja Gradient czynnika chemotaktycznego

Fagocytoza Zjawisko pochłaniania i niszczenia wewnątrzkomórkowego np. drobnoustrojów, fragmentów komórek, obcych cząstek; opsonizacja przez dopełniacz czy immunoglobuliny przyśpiesza ten proces

Komórki zdolne do fagocytozy: Granulocyty obojętnochłonne (mikrofagi) Monocyty i makrofagi tkankowe Eozynofile – fagocytoza kompleksów Ag/Ig oraz cząstek pasożytów, a w niewielkim stopniu bakterii

Fagocytoza 1

2

3

4

5

6

1,2,3 – faza rozpoznania i przylegania (rola opsonin) 4 – faza pochłaniania (tworzenie endosomu – fagosomu) 5 – faza zabijania

Fagocytoza

Zabicie i degradacja sfagocytowanych drobnoustrojów zależy od czynników: 1. Tlenoniezależnych (enzymy lizosomalne, defensyny, lizozym, laktoferyna, białko

wiążące B12…)

2. Tlenozależnych (układ MPO-H2O2-Cl, reaktywne formy tlenu) tzw. wybuch tlenowy 1. NADPH oksydaza zlokalizowana w błonie komórkowej neutrofila w połączeniu z NADPH przekształca O2 w singlet tlenowy O2 (wolny rodnik tlenowy – anionorodnik ponadtlenkowy).

3. O2 z udziałem dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) w H2O2 4. Mieloperoksydaza (MPO)

katalizuje kolejną reakcję, w wyniku której powstaje toksyczny kwas podchlorawy HOCl . 5. Inne substancje toksyczne: rodnik 



hydroksylowy OH , NO , chloraminy

Ziarnistości neutrofilów  Pierwotne – podobne do lizosomów innych komórek, zawierają: kwaśne hydrolazy lizosomowe, proteinazy mieloperoksydazę (MPO) defensyny lizozym  Wtórne – zawierające: liczne enzymy m.in. kolagenazę, gelatynazę, lizozym, heparynazę, β2mikroglobulinę, laktoferynę, białko wiążące wit. B12

różne peptydy bakteriobójcze  Trzeciorzędowe − zawierające: gelatynazę, β2 mikroglobulinę, lizozym  Pęcherzyki wydzielnicze z licznymi receptorami wbudowywanymi w błony, fosfatazą zasadową

Eozynofile  zdolne do diapedezy, chemotaksji, fagocytozy

 biorą udział w procesach immunologicznych i w odczynach uczuleniowych m.in. przez fagocytowanie kompleksów antygen – przeciwciało i różnych obcych białek

 unieczynniają histaminę uwalnianą z komórek tucznych (histaminaza)  niszczą niektóre grzyby i bakterie (słabsze zdolności fegocytarne niż neutrofile – obecna chloroperoksydaza, brak lizozymu)  związane zwłaszcza ze śluzówką układu oddechowego i przewodu pokarmowego

 specjalizują się w zabijaniu pierwotniaków i organizmów wielokomórkowych (larwy pasożytów) – rola białka zasadowego i kationowego, neurotoksyny

Bazofile  Ich ziarnistości zawierają heparynę, histaminę, kw. hialuronowy,

proteoglikany.  Uczestniczą w procesach hemostazy, reakcjach alergicznych, wydzielają czynniki chemotaktyczne dla eozynofilii  Pobudzenie bazofili powoduje nie tylko uwolnienie mediatorów zawartych w ziarnistościach, (degranulacja) ale jest również

sygnałem do podjęcia syntezy związków lipidowych:  



prostaglandyn leukotrienów tromboksanów oraz cytokin

Monocyty Klasycznie do układu fagocytów jednojądrowych zalicza się:  monoblasty, promonocyty, monocyty i makrofagi szpiku kostnego  monocyty krwi obwodowej  makrofagi tkankowe (Browicza-Kupfera, pęcherzyków płucnych, histiocyty tk. łącznej, makrofagi błon surowiczych, przewodu pokarmowego, narządów moczowo płciowych  osteoklasty (nie są fagocytami)  komórki dendrytyczne (słabe fagocyty, skuteczne w prezentacji antygenu)  mikroglej

Monocyty Do wspólnych cech makrofagów należą:

 Zdolność do fagocytozy czastek zopsonizowanych i niezopsonizowanych  Zdolność do współpracy z limfocytami (prezentacja antygenu) w procesie indukowania swoistej odpowiedzi immunologicznej  Wydzielanie licznych cytokin, w tym interleukin, czynników

wzrostowych (np. GM-CSF, IL-1, IL-3…)  Wykazują działanie p/bakteryjne, p/pasożytnicze, p/grzybicze, p/wirusowe  Usuwają uszkodzone tkanki

Monocyt

Zaktywowany makrofag

Limfocyty  Limfocyty B − grasiczoniezależne  Limfocyty T − grasiczozależne  III populacja: Komórki NK − naturalne komórki cytotoksyczne

Limfocyty Limfocyty T: • Limfocyty Th – (helper), pomagające: CD4 • Limfocyty Ts – supresorowe CD8

• Limfocyty Tc – cytotoksyczne CD8

Limfocyty B transformacja blastyczna

Plazmocyty sekrecja

Immunoglobuliny – Ig

Limfocyty Przebieg różnicowania i dojrzewania można podzielić na okresy:  Osiągnięcie kompetencji immunologicznej w centralnych narządach

chłonnych (limfocyty B w szpiku, limfocyty T w grasicy)  Przesunięcie

limfocytów

B

i

T

z

narządów

centralnych

do

obwodowych. Do obszarów grasiczoniezależnych, gdzie osiadają

limfocyty B i do obszarów grasiczozależnych, gdzie osiadają limfocyty T. Tam ma miejsce kontakt z antygenami zazwyczaj uprzednio sfagocytowanymi przez makrofagi  Recyrkulacja między krwią i narządami układu chłonnego

Limfocyty  Pod wpływem kontaktu z antygenem są zdolne do proliferacji i

dojrzewania  Stale krążą pomiędzy narządami układu chłonnego, a krwią.  We krwi wymieniają się w ciągu doby przynajmniej 1-2 krotnie.  Wśród limfocytów B i T – komórki z pamięcią immunologiczną

żyjące nawet ponad 10 lat.

Limfocyty B Dojrzewanie i różnicowanie:

 odbywa się w szpiku. Uczestniczą w tym liczne cytokiny m.in. IL-4,5,6 wytwarzane przez limfocyty T. W czasie różnicowania na powierzchni LB pojawiają się IgM.  niecałkowicie dojrzałe LB przenoszone są do obwodowych narządów chłonnych obszarów grasiczoniezależnych, gdzie dojrzewając wytwarzają IgD, a pod wpływem stymulacji antygenowej IgA i IgG.  przeciętnie na powierzchni jednego LB znajduje się ok. 80 tys. powierzchniowych Ig pełniących rolę receptorów.

Limfocyty B  LB rozpoznają antygeny

poprzez receptor BCR (B-cell antigen receptor complex)

 Immunoglobuliny M (IgM), stanowią komponent receptora wiążący antygen  Jeden BCR jest specyficzny dla jednego rodzaju antygenu

Limfocyty B 

odpowiadają za reakcje immunologiczne typu humoralnego: LB plazmocyty wydzielanie immunoglobulin



są główną linią obrony przeciw bakteriom rozmnażającym się pozakomórkowo, przeciw krążącym antygenom (leki, cząstki wirusów, toksyny bakteryjne)

Limfocyty T Dojrzewanie i różnicowanie limfocytów linii T.  Dojrzewają, różnicują się i namnażają w grasicy.

Jest to złożony proces kierowany bezpośrednio przez komórki grasicy i czynniki hormonalne (IL, tymozynę)  Prawie dojrzałe LT z zaprogramowaną czynnością supresorową, cytotoksyczną lub pomocniczą przechodzą do obwodowych narządów grasiczozależnych i przekształcają się

w LT z pamięcią immunologiczną i swoiste TH, TC/S

Czynność limfocytów T Uczestniczą w reakcjach immunologicznych typu komórkowego,

uwarunkowanych swoistym uczuleniem tych komórek:  w nadwrażliwości typu

opóźnionego  niektórych reakcjach autoimmunologicznych  odrzucaniu przeszczepu, przeszczep przeciwko

gospodarzowi T-cell receptor (TCR)

Przebieg reakcji cytotoksycznej limfocytu T • Perforyny (1) • Granzymy (1) • Sygnał do apoptozy (2) (aktywacja kaspaz)

Czynność limfocytów Komórki NK − charakteryzują się aktywnością cytotoksyczną ukierunkowaną głównie przeciwko wirusom i komórkom nowotworowym. Działają bez uprzedniego kontaktu z antygenem, podczas gdy LB i LT aktywuje kontakt z antygenem. Wykazują spontaniczną aktywność

przeciwnowotworową rozpoznając i niszcząc komórki nowotworowe.

Leukogram

Leukogram

Prawidłowe erytrocyty, „szczęśliwe” RBCs. Z centralnym przejaśnieniem stanowiącym ok. 1/3 RBC. Charakteryzują się nieznacznymi różnicami rozmiaru (anizocytoza) i kształtu (poikilocytoza). Trombocyty W centrum pałeczkowaty i segmentowy neutrofil.

Leukogram

Prawidłowy dojrzały limfocyt. Segmentowy neutrofil. Erytrocyt stanowi ok. 2/3 rozmiaru prawidłowego limfocyta.

Leukogram

Monocyt: większy niż limfocyt, podkowiaste jądro.

Leukogram

Eozynofil z wybarwionymi na czerwono ziarnistościami. Charakterystyczne dla reakcji alergicznych i zakażenia pasożytami.

Leukogram

Bazofil z wybarwionymi na ciemnoniebiesko ziarnistościami. Po stronie prawej zaktywowany limfocyt.

Leukogram

leukogram Leukocyty Zasadochłonne (bazofile) Kwasochłonne (eozynofile)

Obojętnochłonne

Mielocyt Młodociany Pałeczkowate Wielopłatowe małe

Limfocyty

duże

Monocyty

10

20

30

40

50

60

70

80

90

100



%

OZNACZENIE LICZBY BIAŁYCH KRWINEK w 1 μl KRWI Sprzęt i odczynniki 1. hemocytometr Bürkera 2. odczynnik Türka (100 ml 3% kwas octowy+1 ml 1% fioletu goryczki) 3. pipeta automatyczna o poj. 50μl 4. mikroskop 5. probówki z koreczkiem Sposób liczenia krwinek w hemocytometrze - liczyć komórki leżące wewnątrz kwadratu o boku 1/5 mm (0,2 mm), a także na górnych i lewych liniach graniczących , nie liczyć komórek znajdujących się na dolnych i prawych liniach ograniczających ; pozwoli to uniknąć liczenia tych samych komórek po dwa razy.

Krwinki białe w 1 μl = a  rozcieńczenie  250 a: średnia liczba krwinek białych przypadająca na jeden kwadrat rozcieńczenie: 20-krotne 250:sprowadza objętość do 1μl
ćw. 5. - Leukocyty 16-17

Related documents

43 Pages • 1,482 Words • PDF • 1.9 MB

40 Pages • 1,815 Words • PDF • 5.1 MB

6 Pages • 2,332 Words • PDF • 408.4 KB

24 Pages • 1,538 Words • PDF • 366.6 KB

5 Pages • 1,076 Words • PDF • 120.5 KB

8 Pages • 1,828 Words • PDF • 72.4 KB

70 Pages • 6,132 Words • PDF • 6.3 MB

6 Pages • 1,439 Words • PDF • 880.8 KB

6 Pages • 5,602 Words • PDF • 308.4 KB

60 Pages • 12,322 Words • PDF • 1 MB

4 Pages • 347 Words • PDF • 232 KB