Instrukcja o powszechnej obronie przeciwlotniczej w SZ RP

42 Pages • 7,693 Words • PDF • 1 MB
Uploaded at 2021-09-24 17:53

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


MINISTERSTWO OBRONY NARODOWEJ SZEFOSTWO OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ

Wojska OPL ……./2013

INSTRUKCJA O POWSZECHNEJ OBRONIE PRZECIWLOTNICZEJ W SIŁACH ZBROJNYCH RP

WARSZAWA 2013 1

2

SPIS TREŚCI Strona WSTĘP………………………………………………………………………………........... 4 Rozdział 1. ZASADY OGÓLNE POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ…………... 6 Rozdział 2. ORGANIZACJA POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ W MIEJSCACH STAŁEGO I CZASOWEGO POBYTU……………………………….. 9 2.1 Przygotowanie stanów osobowych i rejonów zakwaterowania do wymogów powszechnej obrony przeciwlotniczej……………………………......................... 9 2.2 Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w miejscach czasowego pobytu ……………………………………….......................................................... 13 2.3 Zadania, wyposażenie i dokumentacja służb dyżurnych w zakresie realizacji przedsięwzięć powszechnej obrony przeciwlotniczej……………………………. 14 Rozdział 3. ZASADY SZKOLENIA Z POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ…….. 16 3.1 Planowanie i organizacja szkolenia programowego oraz uzupełniającego…………………………………………………………………….. 16 3.2 Organizacja i prowadzenie treningów POPL oraz treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania………………................................. 17 3.3 Sprawdzian i ocena funkcjonowania podsystemu powszechnej obrony przeciwlotniczej……………………………………………………………………... 19 Rozdział 4. POWSZECHNA OBRONA PRZECIWLOTNICZA W DZIAŁANIACH BOJOWYCH……………………………………………………………………………...... 20 4.1 Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w różnych sytuacjach taktycznych………………………………………………………………………….. 20 4.2 Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej podczas przemieszczenia i postoju…………………………………….......................................................... 21 Rozdział 5. ZASADY PROWADZENIA ZORGANIZOWANEGO OGNIA DO CELÓW POWIETRZNYCH NIESPECJALISTYCZNYMI ŚRODKAMI RAŻENIA…………….. 23 5.1 Podstawowe zasady strzelania do celów powietrznych z broni osobistej i pokładowej ………………………………………………………………………… 23 5.2 Strzelanie do wolno lecących celów powietrznych……………………………… 24 5.3 Strzelanie do szybko lecących celów powietrznych…………………………….. 25 5.4 Strzelanie do celu atakującego z lotu nurkowego………………………………. 26 5.5 Strzelanie do desantów spadochronowych……………………………………… 27 ZAŁĄCZNIKI………………………………………………………………………............. 28 1. Zakres przedsięwzięć powszechnej obrony przeciwlotniczej realizowanych przez dowódcę jednostki wojskowej (szefa instytucji) SZ RP.......................... 29 Zadania, lokalizacja, wyposażenie i zasady pracy 2. posterunku obserwacyjnego …………............................................................. 30 3. Oznakowanie oraz dokumentacja schronu OPL i szczeliny przeciwlotniczej... 35 4. Ocena działalności jednostki wojskowej (instytucji) w zakresie powszechnej obrony przeciwlotniczej…………………………………………..... 39 5. Ogólny schemat czynności jednostki wojskowej (instytucji) po ogłoszeniu alarmu powietrznego……………………………………………… 40 6. Wykaz zalecanej tematyki szkoleniowej z powszechnej obrony przeciwlotniczej……………………………………………………………………... 41

3

WSTĘP 1. Niniejsza instrukcja jest podstawowym dokumentem regulującym funkcjonowanie powszechnej obrony przeciwlotniczej (POPL) jako podsystemu (elementu) w systemie zdolności do przetrwania i ochrony wojsk Sił Zbrojnych RP (SZ RP). Stanowi podstawę do opracowania i wprowadzenia do użytku służbowego szczegółowych instrukcji (poradników, wytycznych) uwzględniających specyfikę i uwarunkowania poszczególnych rodzajów sił zbrojnych i instytucji. 2. Podsystem powszechnej obrony przeciwlotniczej organizuje się i realizuje we wszystkich jednostkach wojskowych (instytucjach) SZ RP, na wszystkich poziomach dowodzenia, w każdym rodzaju działań oraz w warunkach pokoju na zasadzie powszechności. 3. Stosowany w dalszej części instrukcji zwrot „jednostka wojskowa” oznacza samodzielną jednostkę organizacyjną SZ RP, funkcjonującą na podstawie nadanego przez Ministra Obrony Narodowej etatu określającego jej strukturę wewnętrzną, posługującą się pieczęcią urzędową z godłem państwowym i nazwą (numerem) jednostki. „Instytucja” oznacza każdą inną komórkę organizacyjną sił zbrojnych wyodrębnioną pod względem organizacyjnym, nie wchodzącą w skład związku operacyjnego (ZO) lub taktycznego (ZT), np.: dowództwo, sztab, zarząd, departament, biuro, ośrodek, centrum, baza, składnica, klub, itp. 4. Określenie „dowódca” oznacza dowódcę jednostki organizacyjnej SZ RP, dowódcę

pododdziału,

oddziału,

związku

taktycznego

i

operacyjnego

(równorzędnego). Określenie „szef” oznacza szefa (dyrektora, kierownika, komendanta-równorzędnego)

innej

instytucji

lub

komórki

organizacyjnej

występującej w strukturze Sił Zbrojnych RP. 5. Organizatorami podsystemu powszechnej obrony przeciwlotniczej w jednostkach wojskowych (instytucjach) SZ RP i odpowiedzialnymi za jego funkcjonowanie są ich dowódcy (szefowie). Nadzór merytoryczny nad podsystemem sprawuje szef sztabu jednostki lub oficer pionu operacyjnego (jeśli nie występuje-osoba funkcyjna wyznaczona rozkazem przełożonego). 6. Dowódcy wszystkich poziomów dowodzenia zobowiązani są do organizowania oraz prowadzenia powszechnej obrony przeciwlotniczej w pełnym zakresie z wykorzystaniem wszelkich możliwych, dostępnych sił i środków, w każdych warunkach i sytuacjach.

4

7. Szefowie pozostałych jednostek organizacyjnych i instytucji wojskowych SZ RP zobowiązani są do realizacji postanowień niniejszej instrukcji w zakresie właściwym do możliwości oraz posiadanych sił i środków. 8. W przypadku stacjonowania w garnizonie (kompleksie koszarowym) dwóch lub więcej jednostek wojskowych (instytucji) odpowiedzialność za funkcjonowanie powszechnej

obrony przeciwlotniczej

ponosi

dowódca

garnizonu

(osoba

odpowiedzialna za kompleks koszarowy). Dowódcy (szefowie) pozostałych jednostek (instytucji) zobowiązani są do współpracy i organizowania podsystemu POPL zgodnie z wytycznymi odpowiedzialnego. 9. Szczegółowe zadania organizatora podsystemu POPL (dowódcy, szefa) zawiera Załącznik 1. „Zakres przedsięwzięć powszechnej obrony przeciwlotniczej realizowanych przez dowódcę jednostki wojskowej (szefa instytucji) SZ RP”. 10. Oddziały

i

pododdziały

wojsk

obrony

przeciwlotniczej

wyposażone

w specjalistyczne uzbrojenie przeciwlotnicze stosują zapisy niniejszej instrukcji w

zakresie

nie

naruszającym

zasad

ich

taktycznego

(operacyjnego)

wykorzystania oraz bojowego przeznaczenia. 11. Powszechna obrona przeciwlotnicza specjalistycznych sił morskich Marynarki Wojennej realizowana jest w ramach samoobrony pojedynczego okrętu, grupy zadaniowej/zespołu okrętów w porcie, rejonie ześrodkowania oraz podczas prowadzenia działań na morzu. 12. Powszechna obrona przeciwlotnicza Wojsk Specjalnych realizowana jest zgodnie z odrębnymi ustaleniami. 13. Dopuszcza się odstępstwa od zapisów niniejszej instrukcji w przypadkach uzasadnionych specyfiką, potrzebami i możliwościami jednostki wojskowej (instytucji) SZ RP.

5

Rozdział 1. ZASADY OGÓLNE POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ 1. Powszechna

obrona

przeciwlotnicza

(POPL)

to

zespół

aktywnych

i pasywnych przedsięwzięć mających na celu samoobronę (samoosłonę) własnych sił (obiektów) przed rozpoznaniem i uderzeniami środków napadu powietrznego (ŚNP) przeciwnika oraz minimalizujących skutki potencjalnych uderzeń. 1.1. W ramach aktywnej powszechnej obrony przeciwlotniczej prowadzi się optyczno-wzrokowe

rozpoznanie

przestrzeni

powietrznej,

ostrzeganie

i alarmowanie o zagrożeniu uderzeniami z powietrza oraz zorganizowaną walkę ze środkami napadu powietrznego przy użyciu niespecjalistycznych środków

rażenia.

Rozpoznanie

optyczno-wzrokowe

przestrzeni

powietrznej jest zasadniczym sposobem wykrywania oraz identyfikacji obiektów powietrznych (swój-obcy), realizowanym przy użyciu dostępnych, własnych

sił

obserwatorów,

i

środków przyrządów

rozpoznania

(posterunków

optycznych).

Umożliwia

obserwacyjnych, ustalenie

liczby,

przynależności i typów samolotów (śmigłowców), ugrupowania bojowego lotnictwa przeciwnika oraz charakteru jego działań. Rozpoznanie optyczno przestrzeni

wzrokowe

powietrznej

prowadzą

posterunki

obserwacyjne

wystawiane od poziomu batalionu wzwyż (równorzędne) oraz obserwatorzy w

kompanii

(plutonie,

drużynie).

Pozostałe

jednostki

organizacyjne

i instytucje informacje o zagrożeniu atakiem z powietrza uzyskują z systemu powszechnego ostrzegania i alarmowania. Szczegółowe wyposażenie, zasady pracy

i

zadania

posterunku

obserwacyjnego

zawiera

Załącznik

2.

Ostrzeganie wojsk to działanie mające na celu przyjęcie oraz terminowe przekazanie

do

podległych

wojsk

(sił)

komunikatów

(sygnałów)

uprzedzających o prawdopodobnym wystąpieniu zagrożenia uderzeniami środków napadu powietrznego, a także wskazanie zalecanych działań zabezpieczających i ochronnych. Realizowane jest od poziomu związku taktycznego (ZT) wzwyż na podstawie informacji uzyskanych z ośrodków rozpoznania radiolokacyjnego i radioelektronicznego w ramach narodowego i sojuszniczego systemu rozpoznania lub na podstawie informacji otrzymanych z jednostek podległych, współdziałających i nadrzędnych.

6

Alarmowanie wojsk to działanie realizowane w przypadku wystąpienia realnego

uderzenia

przeciwnika

powietrznego,

mające

na

celu

natychmiastowe przekazanie sygnału „Alarm powietrzny” do określonych osób, pododdziałów (oddziałów), a także podjęcie wcześniej zaplanowanych czynności na sygnał, w tym wprowadzenie stanu gotowości dla pododdziałów dyżurnych oraz ukrycie w schronach pozostałego stanu osobowego jednostki. Alarmowanie organizuje się i prowadzi na podstawie rozpoznania własnego lub

komunikatów

(sygnałów)

ostrzegawczych

z

dostępnych

źródeł

rozpoznania technicznego i wzrokowego. Sygnały o zagrożeniu z powietrza podaje się dostępnymi sposobami (głosem, syreną, gongiem, racą świetlną oraz przez techniczne środki łączności). Aktywna walka ze środkami napadu powietrznego realizowana jest we wszystkich oddziałach i pododdziałach wszystkich rodzajów wojsk wyposażonych w osobiste uzbrojenie strzeleckie (karabiny maszynowe wszelkich typów) oraz pojazdy (wozy bojowe, transportery) posiadające pokładowe uzbrojenie strzeleckie umożliwiające prowadzenie zorganizowanego ognia do celów powietrznych (nie dotyczy oddziałów i pododdziałów wojsk obrony przeciwlotniczej wyposażonych w specjalistyczne uzbrojenie artyleryjskie i rakietowe). W tym celu wyznacza się pododdziały dyżurne (w składzie nie mniejszym niż pluton), pozostające rotacyjnie w natychmiastowej gotowości do otwarcia ognia do atakujących celów powietrznych. Szczegółowe zasady prowadzenia zorganizowanego ognia z broni osobistej i pokładowej do celów powietrznych przedstawiono w Rozdziale 5. 1.2. Pasywna

powszechna

obrona

przeciwlotnicza

obejmuje

czynności

minimalizujące skutki powstałe w wyniku potencjalnych uderzeń przeciwnika powietrznego.

Obejmuje:

maskowanie,

rozśrodkowanie

sił

i

środków,

przygotowanie schronów i ukryć (szczelin) przeciwlotniczych oraz likwidację skutków uderzeń lotniczych. Maskowanie to zespół czynności mających na celu ukrycie sił i środków przed rozpoznaniem powietrznym przeciwnika, wprowadzenie w błąd co do położenia oddziałów, pododdziałów (sił) własnych oraz prowadzonych przez nie działań, a także utrudnienie przeciwnikowi skutecznego rażenia ogniowego.

7

Maskowanie realizuje się własnymi siłami i środkami w sposób ciągły, stosując głównie etatowe i podręczne środki maskujące, malowanie maskujące, maskowanie

świateł

i

elementów

odblaskowych

oraz

wykorzystując

maskujące właściwości i ukształtowanie terenu, pory doby i warunków atmosferycznych, a także ograniczając czas pracy urządzeń elektronicznych. Rozśrodkowanie to rozmieszczenie wojsk (sił i środków) minimalizujące efektywność użycia uzbrojenia przez przeciwnika, zmniejszające własne straty oraz

stwarzające

dogodne

warunki

do

prowadzenia

walki.

Oddziały, pododdziały (siły) rozśrodkowuje się z uwzględnieniem otrzymanych przez nie zadań, posiadanego czasu, właściwości ochronnych sprzętu bojowego (obiektów) oraz charakteru terenu. Rozśrodkowanie nie powinno utrudniać dowodzenia, współdziałania, tworzenia ugrupowania bojowego (marszowego) i prowadzenia działań bojowych. Rozśrodkowanie sił i środków powinno

umożliwiać

Przygotowanie

prowadzenia

schronów

ognia

(szczelin)

do

celów

powietrznych.

przeciwlotniczych

polega

na przystosowaniu istniejącej infrastruktury koszarowej, wykonaniu prac inżynieryjnych oraz wykorzystaniu ochronnych właściwości terenu w celu zapewnienia stanom osobowym ochrony przed oddziaływaniem ogniowym przeciwnika

powietrznego.

Likwidacja

skutków

uderzeń

przeciwnika

powietrznego obejmuje działania mające na celu odtworzenie gotowości bojowej

pododdziałów

oraz

przywrócenie

korzystnych

do prowadzenia dalszych działań po uderzeniu z powietrza.

8

warunków

Rozdział 2. ORGANIZACJA POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ W MIEJSCACH STAŁEGO I CZASOWEGO POBYTU 2.1. Przygotowanie stanów osobowych i rejonów zakwaterowania do wymogów powszechnej obrony przeciwlotniczej 2.1.1. Organizowanie

podsystemu

w miejscach stałego

powszechnej

obrony

przeciwlotniczej

i czasowego pobytu realizuje się w celu

przygotowania stanu osobowego jednostki do działania w warunkach zagrożenia uderzeniami z powietrza. Wymaga to przystosowania rejonu (obiektu)

i

infrastruktury

koszarowej

oraz

stosowania

szeregu

przedsięwzięć o charakterze organizacyjnym i szkoleniowym. 2.1.2. Przystosowanie rejonu do wymogów POPL obejmuje: organizację

optyczno

-

wzrokowego

rozpoznania

przestrzeni

powietrznej, przygotowanie stanowisk ogniowych (szczelin przeciwlotniczych) dla pododdziałów dyżurnych oraz schronów OPL dla pozostałego stanu osobowego jednostki, zaplanowanie i przygotowanie sił i środków do rozśrodkowania, maskowania oraz likwidacji skutków uderzeń ŚNP. 2.1.3. Rozpoznanie

optyczno-wzrokowe

w

warunkach

garnizonowych

prowadzą Posterunki Obserwacyjne (PO) organizowane samodzielnie lub wspólnie

dla

obserwatorzy na

korzyść

kompleksów prowadzący

własnego

koszarowych

rozpoznanie

pododdziału.

(garnizonowych)

powietrzne

Posterunek

i

oraz

alarmowanie

może

realizować

dodatkowo zadania w zakresie wykrywania wybuchów jądrowych, uderzeń chemicznych oraz wykrywania i monitorowania skażeń, lecz jego skład i wyposażenie muszą wówczas zostać rozszerzone zgodnie z odrębnymi wymogami w tym zakresie. Posterunek rozmieszcza się na dachu budynku lub wieży (ewentualnie w terenie w pobliżu koszar) w miejscu zapewniającym obserwację okrężną oraz ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Powinien posiadać łączność przewodową lub radiową z oficerem dyżurnym (operacyjnym) oraz dokumentację i

wyposażenie

w

odpowiednim

z treścią Załącznika 2. 9

zestawie

(skrzyni)

zgodnie

2.1.4. Stanowiska

ogniowe

dla

pododdziałów

dyżurnych

wybiera

się

i przygotowuje w obrębie lub pobliżu koszar (na placach ćwiczeń, w parkach sprzętu technicznego itp.). Jeżeli jest to możliwe, stanowiska należy rozbudować inżynieryjnie. Stanowiska te powinny: umożliwiać bezpieczne prowadzenie zorganizowanego ognia w wycinku przestrzeni powietrznej nie mniejszym niż 90° azymutu, zapewniać prowadzenie obserwacji w sektorze nie mniejszym niż 180° azymutu, znajdować się z dala od składowisk materiałów potęgujących skutki uderzeń lotniczych (np. amunicji, MPS) oraz linii wysokiego napięcia. 2.1.5. Przygotowanie schronów OPL ma na celu zapewnienie ochrony przed środkami rażenia przeciwnika powietrznego stanowi osobowemu jednostki nie zaangażowanemu bezpośrednio w walkę. Na schrony OPL można przystosować infrastrukturę koszarową, głównie piwnice, pomieszczenia podziemne, bunkry oraz inne obiekty, jednak czas ich przystosowania nie może przekraczać trzech roboczogodzin (rbh). Każde z adaptowanych pomieszczeń w miarę możliwości powinno mieć awaryjne (zapasowe) wyjście. Na zewnątrz budynków i na klatkach schodowych prowadzących do schronów należy umieścić strzałki koloru białego z czarnym napisem „DO SCHRONU OPL”. Każde pomieszczenie przeznaczone na schron powinno być oznaczone tabliczką informacyjną i po dostosowaniu posiadać następujące wyposażenie: urządzenia filtrowentylacyjne (w miarę możliwości i potrzeb), sprzęt przeciwpożarowy (gaśnice), sprzęt saperski (oskard, łom, łopata, topór), światło zastępcze (lampy elektryczne, latarki), środek łączności ze służbą dyżurną (telefon, radiotelefon, radiostacja), ławki lub taborety, instrukcję dyżurnego schronu, instrukcję zachowania się w schronie OPL, żywność i wodę (w sytuacji realnego zagrożenia). Uwaga: W pojedynczym schronie (szczelinie) nie powinno znajdować się więcej niż połowa stanu osobowego dowództwa i sztabu jednostki (pododdziału, oddziału, związku taktycznego , operacyjnego) lub instytucji.

10

W przypadku braku w jednostce wojskowej (garnizonie, koszarach) pomieszczeń możliwych do wykorzystania na schrony OPL dopuszcza się w stałej gotowości bojowej jedynie wytrasowanie i oznaczenie tabliczkami miejsc

w

terenie

przeznaczonym

na

szczeliny

przeciwlotnicze.

Tabliczki należy wykonać z blachy i umocować na nóżkach z metalowego pręta. Po wprowadzeniu wyższych stanów gotowości bojowej należy niezwłocznie przystąpić do wykonania prac inżynieryjnych w pełnym zakresie.

i

Oznakowanie

dokumentację

schronu

OPL

(szczeliny)

określono w Załączniku 3. 2.1.6. Przygotowanie do maskowania polega na zaplanowaniu i wydzieleniu do

użycia

etatowych

i

podręcznych

środków

maskujących

oraz

zastosowaniu odpowiednich zasłon (rolet) na okna maskujących światło. Wskazane jest, aby wyłączanie oświetlenia w koszarach realizowała służba

dyżurna

przy

użyciu

centralnego

wyłącznika

zasilania.

W ramach obrony elektronicznej powinno być realizowane maskowanie promieniowania środków elektronicznych poprzez ograniczanie ich pracy do niezbędnego minimum. 2.1.7. Przygotowanie sił i środków do rozśrodkowania obejmuje zespół przedsięwzięć planistycznych i organizacyjnych mających na celu takie rozmieszczenie stanów osobowych i uzbrojenia (przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury i właściwości terenu), aby w jak największym stopniu ograniczyć rozpoznanie i ewentualne straty wynikające z uderzeń przeciwnika powietrznego. Wszelkie zadania dla podległych sił powinny zostać wcześniej określone i zaplanowane, a ich realizacja sprawdzona podczas treningów na sygnał alarmu powietrznego. 2.1.8. Likwidacja skutków uderzeń przeciwnika powietrznego obejmuje planistyczno-organizacyjne przygotowanie sił i środków do ewakuacji rannych i kontuzjowanych, odtworzenia systemu rozpoznania, dowodzenia i łączności, naprawy uszkodzonego sprzętu, odbudowy zniszczonych schronów, ukryć i obiektów, gaszenia pożarów oraz odtworzenia zapasów środków bojowych i materiałowych zgodnie z odrębnymi wymogami.

11

2.1.9. Prowadzenia zorganizowanego ognia z broni osobistej i pokładowej do celów powietrznych wymaga: wyznaczenia

stanowisk

ogniowych

w

rejonie

koszar

(na przykoszarowych placach ćwiczeń, poligonach), rotacyjnego wyznaczania (na okres od miesiąca do kwartału) w rozkazie dziennym jednostki pododdziału dyżurnego w składzie około 1/3 stanu ewidencyjnego pododdziału (najlepiej etatowy pluton) i utrzymywania w stałej gotowości do podjęcia natychmiastowej walki z przeciwnikiem powietrznym. Przykładowy zapis w rozkazie dziennym jednostki (pododdziału) powinien brzmieć: „W terminie od… do… wyznaczam…

(nazwa

pododdziału)

jako

pododdział

dyżurny

do zwalczania nisko lecących celów powietrznych z broni osobistej (pokładowej).

Stanowiska

do

prowadzenia

ognia

wyznaczam

w rejonie…(określić miejsce). Gotowość od chwili ogłoszeniu „Alarmu powietrznego”

osiągnąć

w

czasie

do...minut.

Odpowiedzialnym

za realizację czynię…(stop, imię, nazwisko)”, wydzielenia amunicji dla pododdziału dyżurnego w ilości pozwalającej na pełne załadowanie magazynków (taśm) każdego egzemplarza broni nabojami z pociskami zwykłymi (lub przeciwpancernymi) i smugowymi w stosunku 3:1. Amunicję oznakowuje się napisem „AMUNICJA ALARMOWA POPL”. Załadowania magazynków (taśm) dokonuje się jedynie w przypadku faktycznego zagrożenia - na rozkaz dowódcy pododdziału. Pododdziały dyżurne wyprowadza się na wyznaczone i przygotowane stanowiska ogniowe na sygnał alarmu powietrznego według wcześniejszych ustaleń.

12

2.2. Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w miejscach czasowego pobytu 2.2.1. Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w rejonie czasowego pobytu (np. na poligonie, rejonie alarmowym) winna uwzględniać warunki zbliżone do rzeczywistych warunków pola walki. W tym celu należy: przygotować w rejonie pobytu szczeliny przeciwlotnicze w ilości zapewniającej ochronę całemu stanowi osobowemu (jeśli niemożliwewytrasować i oznakować) oraz przydzielić etatowym pododdziałom, przygotować stanowiska do rozwinięcia posterunku obserwacyjnego, dokonać wyboru stanowisk ogniowych dla dyżurnych, specjalistycznych środków OPL oraz określić czas i sposób zajmowania stanowisk ogniowych na wypadek alarmu powietrznego, rotacyjnie wyznaczać pododdziały dyżurne do zwalczania celów nisko lecących z niespecjalistycznych środków ogniowych, określając rejon i zasady działania oraz przygotować do tego celu amunicję strzelecką, wyposażyć służby dyżurne i stanowiska dowodzenia w tabele aktualnych sygnałów alarmowych, odbiorniki radiowe do odbioru sygnałów ostrzegania oraz techniczne środki alarmowania (ogłaszania alarmu powietrznego), uzgodnić zasady współpracy (w tym łączności) z najbliższym ośrodkiem alarmowania; opracować plan rozśrodkowania sprzętu bojowego na wypadek alarmu powietrznego, wyznaczyć grupę do likwidacji skutków uderzeń z powietrza oraz przydzielić odpowiedni sprzęt i środki transportu, przeprowadzić szkolenie z przedmiotowej problematyki. Cykl szkolenia zakończyć sprawdzianem z realizacji czynności stanu osobowego na sygnał alarmu powietrznego. Uwaga: Wszystkie jednostki (pododdziały) przebywające w rejonach czasowego pobytu (alarmowych, ześrodkowania, poligonach) zobowiązane są do przestrzegania zasad rozśrodkowania, maskowania oraz ograniczenia pracy środków radioelektronicznych.

13

2.2.2. Podczas przemieszczenia do rejonu czasowego pobytu marszem, transportem kołowym, kolejowym lub wodnym należy: zorganizować nasłuch w sieci ostrzegania oraz optyczno – wzrokową obserwację sytuacji powietrznej podczas marszu, określić sposób alarmowania przemieszczających się pododdziałów, dostosować środki transportu do prowadzenia ognia z broni osobistej i pokładowej (dla pododdziałów dyżurnych), środki OPL zdolne do prowadzenie ognia z krótkich przystanków ugrupować w kolumnie manewrujących wojsk, przestrzegać zasad rozśrodkowania i maskowania podczas postojów, zorganizować obserwację przestrzeni powietrznej i POPL w miejscach odpoczynków i postojów. 2.3. Zadania, wyposażenie i dokumentacja służb dyżurnych w zakresie realizacji przedsięwzięć powszechnej obrony przeciwlotniczej 2.3.1. Podstawowym zadaniem służb dyżurnych w zakresie powszechnej obrony przeciwlotniczej

jest

uruchomienie

i

czynności

monitorowanie

wykonywanych przez stan osobowy jednostki (instytucji) na sygnał „Alarm powietrzny”. Szczegółowy zakres czynności do wykonania przez służbę dyżurną wraz z terminami ich realizacji powinien określać harmonogram czynności znajdujący się w miejscu pełnienia służby. 2.3.2. Służba dyżurna ponosi odpowiedzialność za przyjęcie i przekazanie komunikatów ostrzegawczych i sygnałów alarmowych, ogłoszenie alarmu powietrznego oraz uruchomienie i koordynację czynności alarmowych przewidzianych do wykonania w jednostce wojskowej (instytucji). 2.3.3. W

celu właściwego

funkcjonowania służb

dyżurnych

w zakresie

przyjmowania sygnałów ostrzegania o zagrożeniu z powietrza oraz działania w czasie ogłoszenia i trwania alarmu powietrznego należy zapewnić

służbie

oficera

dyżurnego

(operacyjnego)

następujące

wyposażenie oraz dokumentację: odbiornik komunikatów ostrzegawczych o zagrożeniu z powietrza wraz z danymi radiowymi do pracy w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania,

14

tabelę sygnałów alarmowych i komunikatów ostrzegawczych (zgodnie z obowiązującymi dokumentami normatywnymi), techniczne środki łączności i urządzenie do alarmowania jednostek (pododdziałów) o zagrożeniu z powietrza w miejscu i poza MSD, harmonogram działania służby dyżurnej na sygnał „Alarm powietrzny”, zawierający szczegółowe zadania do wykonania przez służby i stan osobowy jednostki oraz czas ich realizacji (pomocniczy załącznik do dokumentacji służby dyżurnej w formie tabelarycznej), mapę (schemat) stref ostrzegania o zagrożeniu z powietrza oraz objaśnienia kodów (sygnałów) otrzymanych w systemie, plan treningów POPL oraz treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania, dziennik sygnałów, meldunków ostrzegania, powiadamiania. Służby dyżurne pododdziałów powinny być wyposażone w: techniczne środki alarmowania o zagrożeniu uderzeniami z powietrza w miejscu i poza MSD; tabelę sygnałów alarmowych i komunikatów ostrzegawczych; harmonogram czynności służby dyżurnej i pododdziału po otrzymaniu sygnału

„Alarm

powietrzny”,

zawierający

szczegółowe

zadania

do wykonania oraz czas ich realizacji (pomocniczy załącznik w formie tabelarycznej do dokumentacji służby dyżurnej). Uwaga: Służby dyżurne jednostek wojskowych nie pełniące funkcji ośrodka alarmowania nie wyposaża się w odbiornik komunikatów ostrzegawczych oraz mapę stref ostrzegania o zagrożeniu z powietrza.

2.3.4. Ponadto w dokumentacji bojowej wykonywanej na poszczególnych poziomach

dowodzenia

umieszcza

się

schemat

rozmieszczenia

pododdziałów dyżurnych, sektory ognia, odpowiednio ponumerowane schrony i szczeliny OPL z określeniem ich przydziału dla danego pododdziału (komórki organizacyjnej) oraz czasu zajęcia, a także miejsce i czas rozwinięcia posterunku obserwacyjnego.

15

Rozdział 3. ZASADY SZKOLENIA Z POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ 3.1. Planowanie i organizacja szkolenia programowego oraz uzupełniającego 3.1.1. Szkolenie z POPL należy prowadzić w ramach szkolenia programowego, szkolenia uzupełniającego (doskonalącego) oraz cyklicznych treningów POPL i treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania. Główny wysiłek szkolenia programowego należy skupić na tematyce obejmującej realizację przez stan osobowy i służby dyżurne jednostki czynności

po

ogłoszeniu

alarmu

powietrznego

oraz

prowadzenie

zorganizowanego ognia do celów powietrznych z broni osobistej i pokładowej. Zalecaną tematykę szkolenia przedstawia Załącznik 6. 3.1.2. Organizatorami szkolenia programowego i uzupełniającego z problematyki powszechnej obrony przeciwlotniczej są dowódcy od poziomu plutonu wzwyż oraz osoby funkcyjne odpowiedzialne za szkolenie kadry i pracowników wojska (korpusu służby cywilnej). Nadzór merytoryczny nad całością szkolenia z problematyki powszechnej obrony przeciwlotniczej sprawuje oficer pionu operacyjnego (gdy nie występuje-inna osoba wyznaczona rozkazem dowódcy/szefa). 3.1.3. W ramach szkolenia uzupełniającego żołnierzy i pracowników wojska należy zaplanować minimum 2 godziny szkolenia teoretycznego w roku z zakresu sygnałów powszechnego ostrzegania i alarmowania oraz działania na sygnał alarmu powietrznego. 3.1.4. W ramach działalności szkoleniowo-metodycznej, w pierwszym kwartale każdego roku, należy zaplanować i przeprowadzić z kadrą dowódczą i osobami prowadzącymi szkolenie z powszechnej obrony przeciwlotniczej zajęcia instruktażowo-metodyczne nt.: „Organizacja i przebieg treningu powszechnej obrony przeciwlotniczej w jednostce wojskowej”. 3.1.5. Przedsięwzięcia powszechnej obrony przeciwlotniczej (szkolenia, treningi, sprawdziany, itp.) ujmuje się w planie zasadniczych przedsięwzięć na dany

rok,

miesięcznych

i

tygodniowych

planach

szkolenia

oraz

ewidencjonuje w dziennikach lekcyjnych (szkolenia). 3.1.6. Odpowiedzialność za planowanie, przebieg i efekty szkolenia z POPL ponosi dowódca jednostki wojskowej (szef instytucji).

16

3.2. Organizacja i prowadzenie treningów POPL oraz treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania 3.2.1. Praktyczne

doskonalenie

stanów

powszechnej obrony przeciwlotniczej

osobowych

z

przedsięwzięć

odbywa się poprzez organizację

i udział w cyklicznych treningach POPL, organizowanych przez dowódców (szefów) we właściwym im zakresie. 3.2.2. Treningi powszechnej obrony przeciwlotniczej prowadzi się na podstawie opracowanego

w jednostce

„Planu

organizacji i przeprowadzenia

treningów POPL w ……roku” uzupełnianego planami miesięcznymi (kwartalnymi)

oraz

konspektami

(kartami

pracy)

do

zajęć.

Treningi w jednostce wojskowej organizuje się raz w miesiącu, od poziomu brygady (równorzędnej) wzwyż raz na kwartał, a w innych instytucjach SZ RP dwukrotnie w roku. Trening powinien rozpoczynać się ogłoszeniem „Alarmu powietrznego”. Przykładowy sposób ogłoszenia alarmu powietrznego przez służbę dyżurną (operacyjną): „Uwaga! Uwaga! Uwaga! Ogłaszam alarm powietrzny dla 12.batalionu saperów”; lub „Uwaga! Uwaga! Uwaga! Ogłaszam alarm powietrzny dla garnizonu Ełk”. 3.2.3. W

ramach

treningu

wyznaczony stan

osobowy

wyprowadza

się

do schronów i prowadzi szkolenie z problematyki POPL. Pododdziały dyżurne kieruje się na wyznaczone stanowiska ogniowe i prowadzi zajęcia z problematyki zwalczania celów powietrznych. Specjalistyczne oddziały i pododdziały wojsk OPL w tym czasie realizują czynności w ramach systemu obrony przeciwlotniczej (treningi kierowania ogniem, trening zgrywania systemu OPL oddziału, ZT). Ogólny schemat czynności pododdziałów jednostki wojskowej (instytucji) po ogłoszeniu alarmu powietrznego przedstawia Załącznik 5. 3.2.4. W miarę możliwości podczas treningów powinno się wykorzystywać rzeczywiste loty samolotów, zdalnie sterowanych modeli samolotów (śmigłowców) lub imitatory desantu spadochronowego. Zaleca się również łączenie treningu POPL z przedsięwzięciami z zakresu OPBMR. 3.2.5. W treningu POPL udział biorą wszystkie służby dyżurne, cały stan osobowy oraz pracownicy wojska danej jednostki lub instytucji. 3.2.6. Treningowy sygnał „Alarmu powietrznego” może być wprowadzony na polecenie upoważnionych osób w trakcie sprawdzenia funkcjonowania podsystemu POPOL w jednostce wojskowej (instytucji). 17

3.2.7. Treningi w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania o zagrożeniu z powietrza realizuje się na podstawie odrębnych wytycznych (instrukcji) organizatora systemu. W ramach treningu właściwy terytorialnie ośrodek alarmowania przekazuje w sieci radiowej sygnały i komunikaty uprzedzające o zagrożeniu uderzeniami z powietrza. Sygnały te powinny być przyjmowane przez wszystkie służby dyżurne pełniące

funkcje

ośrodka

alarmowania.

Po

przyjęciu

sygnałów

rozkodowuje się je i określa, jakich rejonów dotyczy zagrożenie, w jakim czasie należy spodziewać się ataku ŚNP oraz skład i kierunek jego działania. Na tej podstawie oficer operacyjny (dyżurny) przekazuje do

podległych

ogniw

alarmowania

treningowy

sygnał

„Alarmu

powietrznego”. Przykładowy sposób ogłaszania treningowego alarmu powietrznego przedstawia się następująco: „Uwaga! Uwaga! Uwaga! Ogłaszam alarm powietrzny dla….. (garnizonu Płock, batalionu, bazy). Sygnał treningowy. Praktycznie nie wykonywać”. Uwaga: Pełną treść sygnału treningowego i jego odwołanie odnotowuje się tylko raz. W przypadku wielokrotnych powtórzeń sygnału treningowego dodaje się adnotację „Sygnał otrzymałem również o godz. 17.00, 18.12” oraz „Odwołanie sygnału otrzymałem również o godz. 17.20, 18.42”.

3.2.8. Sygnały

przekazywane

(alarmowania)

powinny

w być

systemie

powszechnego

odnotowane

w

„Dzienniku

ostrzegania sygnałów,

meldunków ostrzegania, powiadamiania” przez służby dyżurne pełniące funkcje ośrodka alarmowania, a sygnały ogłoszenia i odwołania alarmu powietrznego w książkach meldunków wszystkich służb dyżurnych. 3.2.9. Za organizację i przebieg treningów powszechnej obrony przeciwlotniczej oraz

treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania

odpowiada dowódca jednostki wojskowej (szef instytucji).

18

3.3. Sprawdzian i ocena funkcjonowania podsystemu powszechnej obrony przeciwlotniczej 3.3.1. Sprawdzian

funkcjonowania

podsystemu

powszechnej

obrony

przeciwlotniczej w jednostce wojskowej prowadzi się dwukrotnie w roku kalendarzowym (w związku taktycznym wzwyż, innej instytucji raz na rok). Sprawdzian prowadzi osoba funkcyjna (komisja) wyznaczona rozkazem dowódcy jednostki wojskowej (szefa instytucji). 3.3.2. Celem sprawdzianu jest ocena: stopnia przygotowania stanu osobowego, pododdziałów i służb dyżurnych do praktycznej realizacji przedsięwzięć na sygnał alarmu powietrznego (w tym pododdziału dyżurnego), funkcjonowania i efektywności optyczno-wzrokowego rozpoznania przestrzeni powietrznej oraz skuteczności ostrzegania (alarmowania), przydatności infrastruktury koszarowej do ukrycia stanów osobowych, dokumentacji i wyposażenia miejsc pełnienia służby pod kątem realizacji zadań na sygnał alarmu powietrznego, przygotowania sił i środków do realizacji przedsięwzięć z zakresu usuwania skutków potencjalnych uderzeń z powietrza; gabinetowej i terenowej bazy szkoleniowej do szkolenia z POPL, dokumentacji

rozkazodawczej,

organizacyjno-planistycznej

oraz

szkoleniowej. 3.3.3. Sprawdzian i ocenę funkcjonowania POPL należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami regulującymi problematykę działalności kontrolnej i zakończyć notatką służbową przedkładaną do wiadomości dowódcy jednostki wojskowej (szefa instytucji). Notatka winna

zawierać:

zakres

sprawdzianu

(sprawdzone

zagadnienia),

pododdziały (komórki) poddane sprawdzeniu, opis stanu faktycznego, stwierdzone niedociągnięcia i uwagi oraz ewentualne zalecenia dla wykonawców. Zagadnienia podlegające sprawdzeniu i ocenie ujęto w Załączniku 4. 3.3.4. Niezależnie

od

sprawdzianów

organizowanych

przez

wyższych

przełożonych, dowódcy oddziałów i pododdziałów zobowiązani są do cyklicznego sprawdzania stopnia opanowania zagadnień POPL w ramach codziennej działalności służbowej. 19

Rozdział 4. POWSZECHNA OBRONA PRZECIWLOTNICZA W DZIAŁANIACH BOJOWYCH 4.1. Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w różnych sytuacjach taktycznych 4.1.1. Zorganizowanie

i

realizacja

przedsięwzięć

powszechnej

obrony

przeciwlotniczej jest obowiązkiem każdego dowódcy, realizowanym w każdych warunkach i w każdej sytuacji taktycznej. W tym celu dowódca zobowiązany jest do: ciągłej

zorganizowania

obserwacji

przestrzeni

powietrznej

oraz

alarmowania wojsk, wyznaczenia i przygotowania pododdziałów dyżurnych do prowadzenia walki z atakującymi ŚNP przy użyciu dostępnych środków rażenia, zapewnienia schronienia stanowi osobowemu nie zaangażowanemu bezpośrednio w działania bojowe, zaplanowania

oraz

przedsięwzięć powietrznego

przygotowania

zmniejszających (rozśrodkowania,

sił

i

skutki

środków uderzeń

maskowania,

do

realizacji

przeciwnika

likwidacji

skutków

uderzeń). 4.1.2. Batalion (dywizjon) organizuje powszechną obronę przeciwlotniczą w ramach kompanii (baterii) i samodzielnych plutonów w taki sposób, aby własne ugrupowanie bojowe było osłaniane z każdego kierunku. 4.1.3. W ramach wytycznych do powszechnej obrony przeciwlotniczej dowódca zobowiązany jest podać: sposób organizacji rozpoznania przestrzeni powietrznej; sygnały alarmowania o zagrożeniu uderzeniami z powietrza oraz sposoby ich przekazywania; sposób działania pododdziału po ogłoszeniu alarmu powietrznego; miejsce

i

czas

pełnienia

dyżurów

przez

pododdziały

dyżurne

oraz zasady otwarcia ognia do atakujących celów powietrznych; przedsięwzięcia dotyczące ukrycia ludzi i sprzętu oraz rozśrodkowania i maskowania oraz sposoby likwidacji skutków uderzeń środków napadu powietrznego przeciwnika.

20

4.1.4. W kompaniach wszystkich rodzajów wojsk wydziela się pododdziały dyżurne w składzie co najmniej plutonu i rotacyjnie utrzymuje w natychmiastowej gotowości do prowadzenia zorganizowanego ognia do celów powietrznych z uzbrojenia osobistego i pokładowego (za wyjątkiem pododdziałów znajdujących się w bezpośredniej styczności

z

przeciwnikiem

naziemnym

osłanianych

przez

specjalistyczne pododdziały obrony przeciwlotniczej). Ogień otwiera się

do

celów

powietrznych

bezpośrednio

atakujących

własny

pododdział i których przynależność (swój-obcy) została jednoznacznie określona. 4.1.5. Podczas forsowania przeszkód wodnych zasadniczy rzut sił powinien być ubezpieczony z obydwu brzegów przez pododdziały przygotowane do prowadzenia zorganizowanego ognia do przeciwnika powietrznego. 4.1.6. Pododdziały przewożone na środkach desantowych i przeprawach powinny być w stałej gotowości do otwarcia ognia ze wszystkich możliwych środków ogniowych do atakujących celów powietrznych. 4.2. Organizacja powszechnej przemieszczenia i postoju

obrony

przeciwlotniczej

podczas

4.2.1. Podczas planowania i organizowania przemieszczenia dowódca zobowiązany

jest

przeanalizować

nakazaną

drogę

marszu

i zaplanować oraz zorganizować powszechną obronę przeciwlotniczą kolumny marszowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na takie miejsca na trasie marszu, jak: mosty, przeprawy wodne, odsłonięte odcinki dróg, rejony postojów lub odpoczynków, itp. 4.2.2. W

każdej

kolumnie

marszowej

należy

zorganizować

okrężną

obserwacje przestrzeni powietrznej. W tym celu wyznacza się odpowiednią liczbę obserwatorów w zależności od długości kolumny oraz warunków marszu (obowiązkowo na początku, w środku i na końcu kolumny marszowej) wyposażonych w środki alarmowania i łączności. 4.2.3. Podczas marszu wyznaczone uprzednio pododdziały dyżurne i środki ogniowe utrzymuje się w stałej gotowości do otwarcia ognia. Pozostałe siły włączają się do walki w miarę osiągania gotowości.

21

4.2.4. Jeżeli w wyniku ataku lotnictwa kolumna zostanie zatrzymana, pojazdy zjeżdżają z drogi w najbliższe ukrycia.

Nieopancerzone pojazdy

opuszcza się i kryje wykorzystując warunki terenowe. Po zakończeniu ataku ŚNP należy bezzwłocznie kontynuować marsz celem uniknięcia kolejnych uderzeń. 4.2.5. Rejon (miejsce) przeznaczony na odpoczynek powinien posiadać naturalne

warunki

maskujące

przed

rozpoznaniem

powietrznym

(zadrzewienie, zabudowania itp.). Pojazdy i wozy bojowe maskuje się oraz zachowuje zwiększone odstępy pomiędzy nimi. Podczas odpoczynku, niezależnie od rozśrodkowania i maskowania, należy utrzymywać stałą gotowość do zwalczania atakujących ŚNP. 4.2.6. Pododdziały przewożone koleją przygotowuje się do zwalczania środków napadu

powietrznego

wszystkimi

możliwymi

środkami

ogniowymi.

W przypadku, gdy transport osłaniany jest siłami środków OPL, pododdziały znajdujące się w transporcie organizują powszechną obronę przeciwlotniczą w ścisłym współdziałaniu z nimi. Pododdziały dyżurne i obserwatorów wyznacza się na początku, w środku i na końcu transportu, zapewniając im bezpieczeństwo przejazdu, warunki okrężnego prowadzenia

ognia

do

celów

powietrznych

oraz

łączność

z komendantem transportu. Zmiany pododdziałów dyżurnych dokonuje się podczas postoju pociągu. Ogień prowadzi się według ogólnych zasad.

22

Rozdział 5. ZASADY PROWADZENIA ZORGANIZOWANEGO OGNIA DO CELÓW POWIETRZNYCH NIESPECJALISTYCZNYMI ŚRODKAMI RAŻENIA 5.1.

Podstawowe zasady strzelania do celów powietrznych z broni osobistej i pokładowej 5.1.1. Zwalczanie

przeciwnika

powietrznego

(samolotów,

śmigłowców,

desantów, bezzałogowych statków powietrznych) z broni osobistej i pokładowej organizuje się na zasadzie samoobrony przed atakiem z powietrza. Do walki z celami nisko lecącymi wyznacza się działające we własnym ugrupowaniu bojowym pododdziały dyżurne wszystkich rodzajów wojsk oraz środki bojowe, które nie są bezpośrednio zaangażowane w walkę z przeciwnikiem naziemnym. 5.1.2. Strzelanie prowadzi się pododdziałem (od plutonu wzwyż) na komendę dowódcy, pociskami zwykłymi lub przeciwpancernymi (zwiększającymi możliwość przebicia opancerzenia celu) i smugowymi (umożliwiającymi prowadzenie obserwacji położenia tras pocisków i korygowanie ognia) w stosunku 3:1. Wartość nastawy celownika uzbrojenia określa się odpowiednio dla każdego typu broni. 5.1.3. Zwalczanie celów powietrznych z broni pokładowej prowadzi się na postoju, z krótkich przystanków i podczas marszu. W zależności od parametrów lotu celu, warunków atmosferycznych i sytuacji bojowej stosuje się ogień towarzyszący, ogień według tras pocisków oraz ogień zaporowy. W celu prowadzenia ognia towarzyszącego uzbrojenie naprowadza się na cel za pomocą celownika, uwzględniając przy tym wyprzedzenie i utrzymuje wycelowany w prawdopodobny punkt przelotu celu. Ogień według tras pocisków polega na skierowaniu karabinu maszynowego na cel i otwarciu ognia ciągłego z jednoczesnym obserwowaniem tras pocisków i korygowaniem ognia. Prowadząc ogień zaporowy wyznaczone obsługi uzbrojenia po otrzymaniu komendy prowadzą ogień długimi seriami na kierunku przypuszczalnego przelotu samolotu (śmigłowca). 5.1.4. Prawo decyzji otwarcia ognia posiadają dowódcy od szczebla plutonu wzwyż. Wszyscy dowódcy zobowiązani są znać zasady identyfikacji celów powietrznych i ponoszą odpowiedzialność za ostrzelanie własnych 23

samolotów (śmigłowców). 5.2. Strzelanie do wolno lecących celów powietrznych 5.2.1. Podczas strzelania do wolno lecących celów powietrznych (śmigłowców, samolotów i bezzałogowych statków powietrznych), poruszających się z prędkością do 250 km/h, strzelający kierują broń w kierunku celu, a następnie określają położenie w przestrzeni punktu wyprzedzonego. Wielkość wyprzedzenia dla wszystkich rodzajów broni strzeleckiej ogólnie określa się w sylwetkach celu w zależności od odległości (np. odległość 400 m, wyprzedzenie 4 sylwetki). Po uwzględnieniu wyprzedzenia linię celowania przesuwa się wzdłuż osi lotu przed sylwetkę samolotu i oddaje pierwszą serię. Z chwilą otwarcia ognia celowanie należy prowadzić za pomocą przyrządów celowniczych, a ogień korygować na podstawie obserwacji torów lotu pocisków, które powinny układać się nieco przed i powyżej celu. Jeżeli cel nie będzie trafiony pierwszą serią zmienia się wielkość wyprzedzenia w zależności od uchyleń tras pocisków względem celu, a następnie strzela kolejną serię. Ogień prowadzi się na komendę: „DO

SAMOLOTU

(ŚMIGŁOWCA)

4

SYLWETKI-OGNIA!”

lub

„DO SAMOLOTU (ŚMIGŁOWCA) Z PRAWEJ (Z LEWEJ), 4 SYLWETKIOGNIA!”.

Pc

Pw

Wyprzedzenie 4 sylwetki

Hc

SO

Rys. 1. Strzelanie do wolno lecących celów powietrznych SO - stanowisko ogniowe Pw - punk wyprzedzenia Pc - linia celowania Hc - wysokość lotu celu

24

5.3. Strzelanie do szybko lecących celów powietrznych 5.3.1. Do celów poruszających się z dużą prędkością (powyżej 250 km/h) prowadzi się ogień zaporowy. Polega to na postawieniu zapory ogniowej na przypuszczalnym kursie celu. W zależności od odległości wykrycia wykonuje się zaporę pochyłą lub pionową. 5.3.2. Pochyłą zaporę ogniową (Rys. 2) wykonuje się, gdy odległość wykrycia celu jest większa niż 2000 m, a jego kurs przechodzi nad ugrupowaniem pododdziału.

Żołnierze

ustawiają

wówczas

broń

pod

kątem

45°

w stosunku do poziomu i prowadzą ogień w kierunku zbliżającego się celu.

W

celu

wykonania

zapory

dowódca

podaje

komendę:

„DO SAMOLOTU-POCHYŁĄ-OGNIA”. Komendę podaje się w momencie, gdy cel znajduje się w odległości ok. 1000 m.

Pw

Ow>2000 m

Kurs celu

Hc

45o

SO

Rys. 2. Pochyła zapora ogniowa SO - stanowisko ogniowe Ow - odległość wykrycia celu (>2000 m.) Pw - punkt wyprzedzenia Hc - wysokość lotu celu

5.3.3. Pionową zaporę ogniową (Rys. 3) wykonuje się, gdy cel zostanie wykryty w odległości mniejszej niż 2000 m. Zaporę ogniową wykonują żołnierze całym pododdziałem równocześnie prowadząc ogień pionowo w punkt wyprzedzony nad rejonem stanowisk pododdziału. Ogień otwiera się w możliwie największej odległości do celu. W celu wykonania pionowej zapory ogniowej podaje się komendę: „DO SAMOLOTU-PIONOWĄOGNIA”. 25

Ow2000 m.) Pw - punkt wyprzedzenia Hc - wysokość lotu celu

5.4. Strzelanie do celu atakującego z lotu nurkowego 5.4.1. Obiekty powietrzne bezpośrednio atakujące pododdział z lotu nurkowego zwalcza

się

ogniem

wszystkich

możliwych

środków

ogniowych

na komendę dowódcy pododdziału lub samodzielnie (Rys.4). Strzelanie prowadzi się celując w przednią część kadłuba samolotu. Ogień otwiera się w momencie wejścia samolotu w lot nurkowy (na odległości maksymalnego zasięgu broni) i prowadzi z maksymalnym natężeniem przez cały czas nurkowania według celownika nastawionego uprzednio do strzelania do celów powietrznych. W celu otwarcia ognia dowódca pododdziału podaje komendę: „DO NURKUJĄCEGO-OGNIA”.

Punkt celowania Linia celowania

SO

Rys. 4. Strzelanie do celu atakującego z lotu nurkowego 26

5.5. Strzelanie do desantów spadochronowych 5.5.1. Strzelanie do desantów spadochronowych (Rys.5) prowadzi się z nastawą celownika określoną w instrukcji danego rodzaju broni. Punkt celowania określony jako środek (pas główny) spadochroniarza przesuwa się wzdłuż kierunku jego opadania. 5.5.2. Ogólnie wielkość wyprzedzenia dla wszystkich rodzajów broni strzeleckiej można w praktyce przyjąć następująco: podczas strzelania na odległość do 200 m - 0,5 sylwetki na każde 100 m odległości do celu, podczas strzelania na odległość ponad 200 m - 1 sylwetkę na każde 100 m odległości do celu. 5.5.3. Do otwarcia ognia podaje się komendę: „DO SPADOCHRONIARZY-DWIE FIGURY-OGNIA”.

Kierunek opadania

Wyprzedzenie Punkt celowania

Rys. 5. Strzelanie do desantu spadochronowego

27

ZAŁĄCZNIKI

28

Załącznik 1.

Zakres przedsięwzięć powszechnej obrony przeciwlotniczej realizowanych przez dowódcę jednostki wojskowej (szefa instytucji) SZ RP LP. 1. 2. 3.

PRZEDSIĘWZIĘCIE Opracowanie dokumentacji organizacyjno-planistycznej Opracowanie dokumentacji rozkazodawczej (wytycznych) Organizacja rozpoznania przestrzeni powietrznej

REALIZUJĄCY DOWÓDCA SZEF X

X

X

X

X

X

4.

Organizacja ostrzegania o zagrożeniu uderzeniami z powietrza

X

X

5.

Organizacja alarmowania o ataku przeciwnika powietrznego

X

-

6.

Wydzielenie pododdziałów dyżurnych do zwalczania nisko lecących celów powietrznych niespecjalistycznymi środkami rażenia

7. 8. 9. 10. 11. 12.

13.

14. 15.

16. 17.

18.

19. 20.

Organizacja schronów i szczelin przeciwlotniczych Przygotowanie do rozśrodkowania sił i środków Przygotowanie do maskowania Przygotowanie do likwidacji skutków uderzeń z powietrza Przystosowanie rejonu zakwaterowania do wymogów POPL Organizacja POPL w rejonach czasowego pobytu Przygotowanie służb dyżurnych (operacyjnych) do realizacji zadań w zakresie POPL Prowadzenie szkolenia programowego z zakresu POPL Prowadzenie szkolenia uzupełniającego z kadrą i PW z zakresu POPL Przeprowadzenie zajęć instruktażowo-metodycznych Prowadzenie treningów POPL z ogłoszeniem alarmu powietrznego Prowadzenie treningów w systemie powszechnego ostrzegania i alarmowania Sprawdzian i ocena funkcjonowania POPL w jednostce wojskowej Przygotowanie do realizacji przedsięwzięć POPL w ramach osiągania gotowości do działań Przygotowanie do realizacji przedsięwzięć POPL w działaniach bojowych

X

-

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

-

X

X

X

-

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

29

UWAGI

dot. ZT oraz JW pełniących funkcję ośrodka alarmowania dot. pododdziałów posiadających odpowiednie uzbrojenie osobiste i pokładowe

dot. JW i instytucji wystawiających służby dyżurne (operacyjne)

zgodnie z odrębnymi ustaleniami

Załącznik 2.

Zadania, lokalizacja, wyposażenie i zasady pracy posterunku obserwacyjnego Zadania posterunku obserwacyjnego Posterunek obserwacyjny stanowi element ugrupowania bojowego niezbędny do zapewnienia podstawowej informacji o sytuacji w przestrzeni powietrznej w bezpośrednim otoczeniu macierzystego pododdziału szczebla batalionu/dywizjonu (równorzędnego). Do jego podstawowych zadań należy: a) prowadzenie ciągłej obserwacji przestrzeni powietrznej oraz nasłuchu bez względu na warunki atmosferyczne i porę doby, w zasięgu maksymalnej widoczności wzrokowej i w zasięgu słuchu, b) wykrywanie obiektów powietrznych oraz określanie ich przynależności („swój-obcy”), c) ustalanie podstawowych parametrów obiektu powietrznego (liczba, typ, kierunek lotu, odległość, czas dolotu oraz charakter działania), d) alarmowanie pododdziałów o zagrożeniu z powietrza oraz o ewentualnych innych zagrożeniach, e) prowadzenie obserwacji własnych samolotów i śmigłowców, f) śledzenie działania sąsiednich pododdziałów, g) pełnienie funkcji ubezpieczenia bezpośredniego pododdziału w rejonie rozmieszczenia, h) realizacja innych zadań określonych przez przełożonego. Lokalizacja posterunku obserwacyjnego Miejsce rozmieszczenia posterunku obserwacyjnego ustala dowódca pododdziału, zazwyczaj w pobliżu stanowiska dowodzenia. Miejsce rozmieszczenia posterunku powinno: a) zapewnić okrężną obserwację w płaszczyźnie poziomej, b) znajdować się w odległości nie mniejszej niż 1 km od źródeł hałasu, c) utrudniać wykrycie oraz umożliwiać obronę posterunku przed przeciwnikiem naziemnym i powietrznym, d) zapewniać swobodne (skryte) przemieszczanie się obserwatorów. W garnizonach posterunek rozmieszcza się na przystosowanych dachach budynków i wieżach, a w terenie górzystym – na dominujących wzgórzach i wzniesieniach. W działaniach bojowych urządzenie posterunku obserwacyjnego polega na zbudowaniu punktu obserwacyjnego i schronu dla obsługi posterunku (w ramach pełnej rozbudowy inżynieryjnej) oraz przygotowaniu terenu do ochrony i obrony posterunku. Obserwator określa kierunek lotu obiektów powietrznych według kierunków stron świata na podstawie odpowiednio opisanych tabliczek orientacyjnych, wyznaczonych obiektów (dozorów) terenowych lub kierunku marszu. Zasadnicze i pośrednie kierunki stron świata określa się za pomocą busoli lub kompasu.

30

Wyposażenie posterunku obserwacyjnego: a) instrukcja posterunku w układzie: przeznaczenie i zadania posterunku obserwacyjnego, przygotowanie posterunku do pracy, wykorzystanie przyrządów i wyposażenia posterunku, zasady prowadzenia obserwacji przestrzeni powietrznej, szczegółowe zadania obsady posterunku (obserwatora), identyfikacja obiektów powietrznych i określania parametrów ich lotu, sposoby alarmowania i wskazywania wykrytych obiektów powietrznych, inne zagadnienia (wg potrzeb). b) grafik dyżurów obserwatorów, c) dziennik obserwacji, d) przyrząd obserwacyjny (lornetka polowa lub lorneta TZK), e) tabliczki orientacyjne z kierunkami stron świata, f) środki sygnalizacyjne (gong, syrena), g) pistolet sygnałowy wraz z nabojami, h) podstawowe sylwetki i znaki rozpoznawcze ŚNP, i) środki łączności (telefon, radiostacja), j) kompas (busola lub GPS), k) broń etatowa, l) indywidualne środki ochrony przed skażeniami, m) okulary przeciwsłoneczne, n) przybory do pisania, o) zegarek. Zasady pracy posterunku obserwacyjnego Na posterunku obserwacyjnym obowiązuje ciągły, zmianowy system pracy. Obserwatorzy pełnią ciągłą służbę na zmianę w wymiarze do dwóch godzin, a w niekorzystnych warunkach atmosferycznych (zamieć, mróz, opady deszczu, upał) – pół godziny. Posterunek obserwacyjny utrzymuje bezpośrednią łączność przewodową lub radiową ze stanowiskiem dowodzenia dowódcy pododdziału (w MSD z oficerem dyżurnym, operacyjnym). Odpowiedzialność za gotowość bojową posterunku ponosi jego dowódca. Podczas stawiania obsadzie posterunku obserwacyjnego zadań jego dowódca zobowiązany jest przekazać dane dotyczące: a) orientowania się w terenie oraz określenia kierunków stron świata, b) sytuacji taktycznej, podstawowych informacji o przeciwniku naziemnym oraz szczegółowe informacje o przeciwniku powietrznym, c) miejsca rozmieszczenia i zakres rozbudowy inżynieryjnej posterunku; d) wyznaczenia wycinków (sektorów) obserwacji i sposobów prowadzenia obserwacji optyczno-wzrokowej; e) zasad meldowania o wykrytych obiektach powietrznych i naziemnych oraz sposobów alarmowania; f) czasu i kierunku przelotu własnego lotnictwa, g) czasu pełnienia dyżurów, zmian i odpoczynków. 31

Obserwatorzy sytuacji powietrznej prowadzą rozpoznanie powietrzne i alarmowanie na korzyść własnego pododdziału. Wycinki obserwacji poszczególnych obserwatorów powinne zostać wyznaczone tak, aby zazębiały się i zapewniały obserwację okrężną. Do podstawowych obowiązków dyżurnych obserwatorów należy: a) wykonywanie zadań stawianych przez dowódcę posterunku, b) pełnienie dyżuru zgodnie z grafikiem oraz poprawne wykonywanie czynności obserwatora, c) znajomość sposobów wykrywania oraz rozpoznawania i wskazywania środków napadu powietrznego, d) umiejętność posługiwania się środkami łączności i przyrządami będącymi na wyposażeniu PO, e) znajomość sygnałów alarmowych, sposobów ogłaszania alarmu oraz sygnałów o przelotach własnego lotnictwa, f) natychmiastowe meldowanie dowódcy pododdziału wyników obserwacji i wpisywanie ich do dziennika obserwacji. Wzory meldunków o wykrytych obiektach powietrznych 1) Według stron świata: kierunek, ilość i typ obiektu powietrznego, odległość do obiektu powietrznego (w hektometrach, gdzie 1 hm=100 m), np.: a) „Z 1 na 5, cztery SU-24, 40”; b) „Z zachodu, duża grupa samolotów, 45”. 2) Według dozorów: numer dozoru, ilość i typ obiektu powietrznego, odległość do obiektu powietrznego (w hektometrach), np.: a) „Nad 2, cztery TORNADO, 30”; b) „Nad 3, śmigłowiec w zawisie, 25”; 3) Według kierunku marszu: położenie w stosunku do kierunku marszu, ilość i typ obiektu powietrznego, odległość do obiektu powietrznego (w hektometrach), np.: a) „Z przodu, z lewej, cztery śmigłowce, 25”; b) „Z tylu, z prawej, dwa F-16, 40”; c) „Z lewej, grupa nierozpoznanych samolotów, 50”.

32

Oznakowanie kierunków zagrożenia uderzeniami z powietrza 1 PŁN 2 PŁN-WSCH

8 PŁN-ZACH

7 ZACH

3 WSCH

4 PŁD-WSCH

6 PŁD-ZACH 5 PŁD

Wzór dziennika obserwacji Data i godzina

Gdzie zauważono

17.04.2012 09:45

Z zachodu na wschód

19.09.2012 09:57

Nad 1

09.11.2012 17:23

Z prawej

Co zauważono

4xSu-24

Kiedy i komu meldowano 17.04.2012 09:46 dowódcy batalionu

Grupa śmigłowców Ka-27

19.09.2012 09:58 dowódcy batalionu

2xMiG 29

09.11.2012 17:24 dowódcy batalionu

33

Uwagi Meldunek telefoniczny; przelot na dużej wysokości Meldunek telefoniczny; śmigłowce w zawisie Meldunek telefoniczny; przelot

Schemat rozbudowy inżynieryjnej posterunku obserwacyjnego

Stanowisko radiotelefonisty Stanowisko obserwatora

350-400 cm

Schron dla obsługi

150 cm

350-400 cm

220 cm

300-350 cm

Wejście

Schemat pojedynczego okopu dla obserwatora

180 cm

Wejście

50 cm

30 cm

+25 cm

-150 cm

50 cm 150 cm

34

Załącznik 3.

Oznakowanie oraz dokumentacja schronu OPL i szczeliny przeciwlotniczej Wzór strzałki kierunkowej „DO SCHRONU OPL” 8 cm

16 cm

DO SCHRONU OPL 85 cm

WYMIARY LITER: wysokość szerokość grubość grubość linii strzałki

20 cm 25 cm

– 10 cm – 4 cm – 1 cm – 1,5 cm

Wzór tabliczki informacyjnej na drzwi schronu (przykład)

1. PRZEZNACZONY DO UKRYCIA:

1.klog.

2. LICZBA LUDZI:

58

3. POWIERZCHNIA:

169 m2

4. POJEMNOŚĆ:

147 m3

5. CZAS PRZYSTOSOWANIA:

2 rbh.

6. STOPIEŃ USZCZELNIENIA:

nieuszczelniony dowódca 1 plutonu

7. ODPOWIEDZIALNY:

15 cm

35

18 cm

SCHRON NR 1

ZATWIERDZAM ………………… (stopień, imię, nazwisko, data)

INSTRUKCJA DYŻURNEGO SCHRONU (wzór) Dyżurnego schronu wyznacza dowódca jednostki wojskowej (szef) spośród żołnierzy jednostki (instytucji). Dyżurny schronu ma prawo i obowiązek: 1) wydawać polecenia wszystkim osobom przebywającym w schronie; 2) sprawdzać stan techniczny i wyposażenie schronu; 3) dopilnować sprawnego zajęcia i opuszczenia schronu; 4) znać liczbę osób przebywających w schronie; 5) zamknąć wejście do schronu i sprawdzić jego szczelność; 6) sprawdzić posiadanie indywidualnych środków ochrony przed skażeniami oraz sprawność techniczną urządzeń filtrowentylacyjnych (jeśli schron jest w nie wyposażony); 7) nawiązać łączność przez techniczne środki łączności z oficerem dyżurnym, podać numer schronu, godzinę jego zajęcia i liczbę przebywających osób; 8) nie dopuszczać do tarasowania przejść i zapełniania pomieszczeń zbędnymi przedmiotami; 9) nie zezwalać na wykonywanie czynności powodujących nadmierne zużycie tlenu (palenie tytoniu, świec, otwartego ognia, zbędnego wysiłku fizycznego itp.); 10) obserwować reakcje i zachowanie się osób grożące powstaniem paniki lub innych niepożądanych zachowań; 11) zapewnić racjonalne zużycie racji żywnościowych i wody pitnej; 12) po odwołaniu alarmu dopilnować opuszczenia schronu przez wszystkie osoby w nim przebywające; 13) meldować oficerowi dyżurnemu (dowódcy, szefowi) o opuszczeniu schronu przez ludzi i odtworzeniu gotowości schronu; 14) wykonywać inne polecenia oficera dyżurnego (dowódcy, szefa).; 15) inne zadania (wg potrzeb). OPRACOWAŁ …………………….. (stopień, imię, nazwisko)

36

ZATWIERDZAM ………………… (stopień, imię, nazwisko, data)

INSTRUKCJA ZACHOWANIA SIĘ W SCHRONIE OPL (wzór) W SCHRONIE OPL NALEŻY: 1) bezwzględnie stosować się do poleceń dyżurnego schronu; 2) szybko i sprawnie zająć wyznaczone miejsce w schronie; 3) utrzymywać w sprawności i gotowości do natychmiastowego użycia (w położeniu „POGOTOWIE”) indywidualny sprzęt ochrony przed skażeniami; 4) być w gotowości do prowadzenia akcji gaśniczej i ratunkowej na polecenie dyżurnego schronu; 5) utrzymywać porządek i dyscyplinę w zajmowanym pomieszczeniu; 6) inne (wg potrzeb).

ZABRANIA SIĘ: 1) wykonywania jakichkolwiek czynności bez zgody dyżurnego schronu; 2) tarasowania przejść i przechowywania zbędnych przedmiotów; 3) prowadzenia głośnych rozmów i nawoływań; 4) przemieszczania się i samowolnego opuszczania wyznaczonego miejsca; 5) wykonywania czynności powodujących nadmierne zużycie tlenu (palenie tytoniu, świec, używania otwartego ognia, podejmowania zbędnego wysiłku fizycznego itp.); 6) inne (wg potrzeb).

OPRACOWAŁ …………………….. (stopień, imię, nazwisko)

37

Wzór oznakowania szczeliny przeciwlotniczej

SZCZELINA PRZECIWLOTNICZA NR … PODODDZIAŁ - …………………………… o

o

SEKTOR OGNIA

360

20 cm

270

ODPOWIEDZIALNY:………………………………………….

30 cm

38

Załącznik 4.

Ocena działalności jednostki wojskowej (instytucji) w zakresie powszechnej obrony przeciwlotniczej

Stan bazy szkoleniowej

Sprawdzenie praktycznego działania

Sprawdzenie stopnia wyszkolenia żołnierzy i pododdziałów

Sprawdzenie infrastruktury POPL

Sprawdzenie dokumentacji rozkazodawczej i szkoleniowej

Dział

Zagadnienie - przedmiot Dokumenty organizacyjne i rozkazodawcze. Wyznaczenie w rozkazie dziennym osób odpowiedzialnych za problematykę POPL oraz dyżurnych schronów i pododdziałów dyżurnych Planowania szkolenia programowego i uzupełniającego Dokumentacja szkolenia instruktażowo-metodycznego Ewidencja szkolenia programowego Planowanie i ewidencja treningów POPL Aktualność, kompletność i przydatność dokumentacji służb dyżurnych z zakresu POPL Przygotowanie i oznakowanie schronów (szczelin) dla stanu osobowego Lokalizacja i wyposażenie Posterunku Obserwacyjnego Przygotowanie i oznakowanie stanowisk ogniowych (szczelin) dla pododdziałów dyżurnych Przygotowanie i oznakowanie amunicji dla pododdziałów dyżurnych Wyposażenie obiektów koszarowych w światła zastępcze, rolety lub zasłony zaciemniające Realizacja szkolenia programowego i uzupełniającego z POPL Znajomość sygnałów alarmowych oraz możliwości bojowych i sposobów wykonywania ataku przez środki napadu powietrznego Organizacja i prowadzenie wykrywania oraz rozpoznawania obiektów powietrznych Znajomość zasad prowadzenia rozpoznania przestrzeni powietrznej oraz alarmowania wojsk o zagrożeniu uderzeniami z powietrza Przygotowanie pododdziału dyżurnego do prowadzenia ognia z broni osobistej (pokładowej) do celów powietrznych Znajomość obowiązków przez dowódców pododdziałów dyżurnych Przygotowanie i realizacja pozorowania celów powietrznych Działalność służb dyżurnych po otrzymaniu sygnału Działalność pododdziałów po otrzymaniu sygnału, w tym działalność pododdziału dyżurnego Działalność posterunku obserwacyjnego Zachowanie pozostałego stanu osobowego na sygnał alarmu powietrznego (zajęcie schronów i szczelin, zachowanie na sygnał) Przestrzeganie zasad pasywnej POPL (maskowanie, rozśrodkowanie, likwidacja skutków uderzeń itp.) Wykorzystanie w szkoleniu filmów i przeźroczy, modeli, symulatorów i trenażerów Utrzymanie i wyposażenie bazy gabinetowej (sali szkolenia) Stan techniczny i wykorzystanie terenowego ośrodka szkolenia z POPL

39

Załącznik 5.

Ogólny schemat czynności jednostki wojskowej (instytucji) po ogłoszeniu alarmu powietrznego. JEDNOSTKA WOJSKOWA (INSTYTUCJA)

ALARM POWIETRZNY

PODODDZIAŁY (ODDZIAŁY) OPL

PODODDZIAŁY DYŻURNE*

OSIĄGNIĘCIE PEŁNEJ GOTOWOŚCI BOJOWEJ

ZAJĘCIE STANOWISK* OGNIOWYCH

POZOSTAŁY STAN OSOBOWY /PRACOWNICY WOJSKA/

ZAJĘCIE SCHRONÓW OPL KIEROWANIE OGNIEM

ROZWINIĘCIE POSTERUNKU OBSERWACYJNEGO*

ROZPOZNANIE PRZESTRZENI POWIETRZNEJ. ZWALCZANIE CELÓW POWIETRZNYCH

* dotyczy jednostek wojskowych (oddziałów, pododdziałów) posiadających stosowne uzbrojenie i wyposażenie. 40

Załącznik 6.

WYKAZ ZALECANEJ TEMATYKI SZKOLENIOWEJ Z POWSZECHNEJ OBRONY PRZECIWLOTNICZEJ

L.P

1.

2.

3. 4. 5. 6. 7. 8.

9. 10. 11. 12.

TREŚĆ ZAGADNIENIA Istota, cel i zasady powszechnej obrony przeciwlotniczej. Sygnały alarmowe i komunikaty ostrzegawcze Organizacja i zasady funkcjonowania systemu powszechnego ostrzegania wojsk oraz ludności cywilnej o zagrożeniu uderzeniami z powietrza i skażeniami Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w jednostce wojskowej. Działanie pojedynczego żołnierza (osoby) po ogłoszeniu alarmu powietrznego Działanie pododdziału na sygnał alarmu powietrznego Obowiązki służby dyżurnej po otrzymaniu sygnału „Alarm powietrzny” Zasady zachowania się w schronie OPL Organizacja powszechnej obrony przeciwlotniczej w różnych sytuacjach taktycznych Zasady i sposoby prowadzenia wzrokowego rozpoznania przestrzeni powietrznej Praca posterunku obserwacyjnego w różnych sytuacjach taktycznych Sylwetki, dane taktyczno-techniczne samolotów i śmigłowców własnych wojsk Możliwości bojowe i sposoby działania samolotów i śmigłowców wchodzących w skład uzbrojenia państw sąsiednich

PODMIOT SZKOLENIA PODODDZIAŁY służby stan dyżurne w schronach osobowy

DODATKOWO przy obsada sprzęcie PO

kadra

prac. wojska

X

X

X

X

X

-

-

X

X

X

X

X

-

-

X

X

X

X

X

-

-

X

X

X

X

X

X

-

X

-

X

X

-

X

-

X

-

X

X

X

-

-

-

-

-

-

X

-

-

X

-

-

X

X

X

-

X

-

X

X

X

X

-

-

-

-

-

-

-

X

X

-

-

X

X

-

X

X

-

-

X

X

-

X

41

UWAGI

L.P

13. 14. 15. 16. 17. 18.

TREŚĆ ZAGADNIENIA Zwalczanie wolno lecących celów powietrznych Zwalczanie szybko lecących celów powietrznych Zwalczanie desantów spadochronowych Stosowania biernej POPL (maskowanie, rozśrodkowanie) warunkach garnizonowych i w działaniach bojowych Wykonywanie norm szkoleniowych z POPL Likwidacja skutków uderzeń ŚNP

PODMIOT SZKOLENIA PODODDZIAŁY służby stan dyżurne w schronach osobowy

DODATKOWO przy obsada sprzęcie PO

kadra

pracow. wojska

X

-

-

X

-

X

X

X

-

-

X

-

X

-

X

-

-

X

-

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X

X X

X

X X

X X

Uwaga: Realizacja tematu 13,14,15 w warunkach garnizonowych przy użyciu amunicji „ślepej” oraz możliwego do zastosowania imitatora celu powietrznego (np. 26 mm nabój sygnałowy bez/na spadochronie, rakietowy nabój oświetlając , model samolotu) W warunkach poligonowych z zastosowaniem amunicji bojowej oraz imitatora celu powietrznego.

42

UWAGI

praktycznie
Instrukcja o powszechnej obronie przeciwlotniczej w SZ RP

Related documents

42 Pages • 7,693 Words • PDF • 1 MB

116 Pages • 23,908 Words • PDF • 975.3 KB

35 Pages • 5,371 Words • PDF • 1.1 MB

70 Pages • 11,871 Words • PDF • 1.8 MB

246 Pages • 83,188 Words • PDF • 1.1 MB

29 Pages • 1,056 Words • PDF • 16.3 MB

2 Pages • 748 Words • PDF • 212 KB

2 Pages • 374 Words • PDF • 110.2 KB

2 Pages • 307 Words • PDF • 45.8 KB

158 Pages • PDF • 128.6 MB