Scott E. G. - Dlaczego wlasnie ja

359 Pages • 88,736 Words • PDF • 2 MB
Uploaded at 2021-09-24 17:04

This document was submitted by our user and they confirm that they have the consent to share it. Assuming that you are writer or own the copyright of this document, report to us by using this DMCA report button.


Tytuł oryginału: In Case of Emergency Projekt okładki: Katarzyna Konior/bluemango.pl Redakcja: Sławomira Gibka Redaktor prowadzący: Aleksandra Janecka Redakcja techniczna: Sylwia Rogowska-Kusz Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Lilianna Mieszczańska, Maria Śleszyńska Fotografia wykorzystana na okładce © Amelia Fox/Shutterstock Copyright © 2020 by E.G. Scott © for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2021 © for the Polish translation by Jacek Żuławnik ISBN 978-83-287-1582-0 Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA Wydanie I Warszawa 2021

Dedykujemy naszym siostrom i braciom: Gordonowi, Susan, Madeline oraz Thomasowi.

Spis treści Prolog CZĘŚĆ PIERWSZA 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24

CZĘŚĆ DRUGA 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 CZĘŚĆ TRZECIA 48 49 50 51 52

53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 Epilog Podziękowania

Prolog To się źle skończy. Panuje jeden wielki chaos. Nie słuchają mnie. Tłumaczę im, że musimy przerwać operację, ale mówią jeden przez drugiego, zagłuszają mnie. A przecież wiem, co robię. Jestem integralną częścią tego zespołu. I, cholera, najrozsądniejszą osobą tutaj. Kobieta ma pokiereszowane narządy wewnętrzne. Oddycha płytko i z trudem. Jest blada jak ściana. – Zbyt długo była nieprzytomna. Musimy ją zamknąć. – Potrzebuję jeszcze chwilę, dosłownie moment. Narastają przenikliwe dźwięki aparatury. Wypełniające salę ego wyparło cały zdrowy rozsądek. – Stracimy ją. – To moja operacja! – Zatrzymanie akcji serca!

CZĘŚĆ PIERWSZA

Data: 2 października 2019 Od: [email protected] Do: [email protected] H, uprzedzałeś, żebym nie kontaktowała się z tobą w taki sposób, ale nie mam wyjścia, skoro ignorujesz moje telefony. Musimy porozmawiać. Wiem, że wczoraj oboje otrzymaliśmy identyczną wiadomość. Problem sam się nie rozwiąże. Twoja duma nie pozwala ci uczynić tego, co słuszne. Uważam, że najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich zaangażowanych w tę sprawę będzie ujawnienie całej prawdy. Chciałabym móc spojrzeć sobie w  oczy ze świadomością, że naprawiłam swoje błędy. Zniszczyłam życie wystarczająco wielu osobom. Odezwij się, proszę. Charlotte

1 WOLCOTT Słyszę trzask i spoglądam w górę, akurat kiedy odłamany konar spada wprost na nas. Odciągam krzyczącą kobietę, która uczepiła się mojego ramienia, i w następnej chwili o chodnik uderza potężna gałąź. – Lionel! – piszczy kobieta. Ponownie zadzieram głowę i  widzę, że mojemu partnerowi udało się znaleźć punkt zaczepienia. Niewiele brakowało, a  podzieliłby los konara. Obejmuję odchodzącą od zmysłów kobietę i zamykam jej dłoń w swojej. – Wszystko będzie dobrze –  mówię kojącym tonem radiowca puszczającego pościelówki o północy. – Mój partner panuje nad sytuacją. – Ale Lionel zwykle nie wychodzi z  domu –  przekonuje kobieta. –  Na pewno jest przerażony. I zdezorientowany! – Nic mu nie będzie, proszę pani –  woła z  góry Silvestri. –  Detektywie Wolcott, czy zechciałby pan podejść bliżej? Podam go panu. – Tylko błagam, ostrożnie! – nalega kobieta. – Zapewniam panią –  odpowiada Silvestri, stojąc na gałęzi –  że pani kot znajduje się w odpowiedzialnych rękach. Mój partner to ucieleśnienie spokoju i stabilności. Ściśnięciem dłoni dodaję jej otuchy, po czym uwalniam ją ze swych objęć i  podchodzę bliżej pnia. Widzę dwóch nastolatków stojących po przeciwnej stronie ulicy. Celują do nas z telefonów. Na pewno znacznie szybciej niż my ściągnęliby Lionela z drzewa, myślę. Trzymając kota w  jednej ręce, Silvestri powoli kładzie się na brzuchu, następnie uważając, by nie stracić równowagi na wąskiej gałęzi, opuszcza Lionela, który wygląda na sparaliżowanego strachem i rozcapierza przed sobą łapki niczym przerażony Pan Stopek ręce przed nadjeżdżającym autem.

Odbieram go od Silvestriego, delikatnie ujmując za klatkę piersiową, a następnie umieszczam w zgięciu łokcia. Jego właścicielka o mało mnie nie przewraca, wyciągając ręce po swojego zbiega. – Och, bardzo wam dziękuję, panowie detektywi! Tak się cieszę, że akurat przejeżdżaliście. Uratowaliście Lionelowi życie! – Przenosi uwagę na swojego pupila, zasypuje go pocałunkami, jednocześnie strofując za nieposłuszeństwo: – Niegrzeczny z ciebie chłopiec, wiesz? Straszna niedobrota. Silvestri zeskakuje z drzewa i dołącza do tej fiesty miłości, drapiąc Lionela za uchem. Kociak łasi się do niego. – Dziękuję, detektywie! – Kobieta przygląda się mojemu partnerowi. – Jest pan bardzo dzielny. – Zaczyna szeptać kotu do uszka, nie odrywając wzroku od Silvestriego. –  Lionelku, podziękuj przystojnemu panu policjantowi. Właśnie tak. Powiedz: „Dzię-ku-ję”. – Nie ma za co, proszę pani. –  Silvestri kiwa głową najpierw do kobiety, potem do jej kota. –  Lionelu. Możecie wrócić do domu. Życzę wam obojgu miłego dnia.

– Zrobiłeś na niej wrażenie, Silvestri. –  Włączam się naszym nieoznakowanym radiowozem do ruchu. Właścicielka Lionela macha do nas, stojąc na werandzie. – Elita policji Long Island w  akcji –  odpowiada śmiertelnie poważnym tonem. Podwija rękawy. Widzę, że całe przedramiona ma upstrzone maleńkimi rankami. – O cholera, stary. Nic ci nie jest? – Wszystko gra – odpowiada, odmachując kobiecie z kotem. – Ale dobrze, że założyłem gruby podkoszulek z  długimi rękawami, inaczej moje ręce wyglądałyby jak po spartolonej sesji akupunktury. – Co za dziwny dzień – mówię. – Raczej wyjątkowo niespieszny tydzień. – W każdym razie nieźle się spisałeś z tym kotem. Gdzie się nauczyłeś tak łazić po drzewach, ty mieszczuchu?

– Może się zdziwisz –  rechocze –  ale nie zawsze byłem wzorowym obywatelem. – Ach tak? – Pakowałem się w kłopoty przez złe sprawowanie. – Ostatnie dwa słowa ujmuje palcami w cudzysłów. – Rodzice wpadli na pomysł, żeby wysłać mnie na jeden z tych letnich obozów, Outward Bound. Zrobiłem na tobie wrażenie wspinaczką na drzewo? Powinieneś zobaczyć, jak wiążę węzeł prosty. Pękłbyś z zazdrości. – Prawdziwy traper z ciebie. – A jak myślisz, dlaczego tak mi dobrze tutaj, na tej głuchej prowincji? – Cesar Millan mógłby się od ciebie uczyć obchodzenia się ze zwierzętami – dodaję. – Mam na kim ćwiczyć. – A właśnie. Jak się mają Molly i Duff? – Jak zawsze. Są wielkie, szczęśliwe i  ślinią się na potęgę –  odpowiada i odwraca głowę w moją stronę. – Znam kogoś, o kim mógłbym powiedzieć to samo. – Dobra, Silvestri, dosyć tego lizania się po fiutach. To był szalony poranek. Proponuję zajrzeć do Gusa na sandwicza. – Przedni pomysł – rzuca. – Śnił mi się Ruben ze świeżą… – Przerywa mu wibrowanie komórki, którą trzyma we wnęce na kubek. Sięga po nią i odbiera. –  Detektyw Silvestri… Yhy… Tak, możemy zaraz tam być… Jasne… No, dzięki. –  Rozłącza się i  zwraca do mnie: –  Sorry, Wolcott, ale trzeba będzie przesunąć lunch. – Bo? – Czeka nas spacer po parku. – O, coś nowego. Co się urodziło? Mój partner marszczy czoło i wzrusza ramionami. – Wygląda na to, że trup.

Zatrzymujemy się na placu tuż przy parku. Rozległy trawnik jest pusty, jeśli nie liczyć stada mew rozgrzebujących zawartość kosza na śmieci, a także

czegoś, co z tej odległości przypomina wylegującego się na plaży człowieka. – Wiadomo, kto to zgłosił? – pytam, rozglądając się wokół. – Ktoś, komu nie chciało się na nas zaczekać. Wysiadamy i wchodzimy na trawnik, płosząc ptaki. – Wygląda na to, że się odmeldowała –  mówię, zakładając lateksowe rękawiczki. Kucam nad ciałem i przykładam dwa palce do tętnicy szyjnej. Po chwili spoglądam na Silvestriego i smętnie kręcę głową. Silvestri dołącza do mnie, żeby lepiej przyjrzeć się ofierze. – Młoda – zauważa, ściągając brwi. Patrzy zasępiony. – Wielka szkoda. Rzeczywiście, na pierwszy rzut oka kobieta ma nie więcej niż trzydzieści parę lat. Jest ubrana w  cienką bluzę z  kapturem i  podwiniętymi rękawami, legginsy i buty do biegania. Włosy związane w koński ogon. Leży w pozycji wskazującej na nagły upadek. Przyglądam się twarzy. Jest pozbawiona koloru, ale nie rzuca mi się w oczy nic, co świadczyłoby o obrażeniach. Strój też jest nienaruszony. Przyglądam się jej dłoniom. Niepomalowane paznokcie, przycięte krótko i  równo, nie są połamane. Na odsłoniętej części przedramienia oraz nadgarstku nie zauważam żadnych siniaków ani śladów urazów, pomijając kilka drobnych, powierzchownych zadrapań. Wyjmuję latarkę kieszonkową i  świecę kobiecie w  oczy. Pochylając się nad nią, czuję dobywającą się z  jej ust woń wymiocin. Rozglądam się, ale nie stwierdzam obecności plam po torsjach w najbliższym otoczeniu. – I jak? – pyta Silvestri. – Rozszerzone źrenice –  mówię. –  Zapach taki, jakby niedawno zwróciła zawartość żołądka. I tyle. – Czyli co: brak oznak przestępstwa? Może miała problemy z  sercem? Wyszła pobiegać i nagle bach! – Niewykluczone – odpowiadam z namysłem. Silvestri najpierw powoli przesuwa po jej ciele wzrokiem, a potem robi to samo dłonią, natrafia na kieszonkę w  bluzie. Wsuwa palce do środka i wyjmuje trochę gotówki oraz inhalator. – O proszę – zauważam. – To mógł być atak astmy. – Niewykluczone – potwierdza ponuro Silvestri. Kiedy przelicza pieniądze (dwanaście dolarów; dwie piątki, dwie jedynki), spomiędzy banknotów

wypada karta rozmiarów wizytówki. –  Forsa na kawę? –  zastanawia się, odkładając gotówkę na miejsce i sięgając po kartę. – Co tam masz? Obraca ją w palcach, ogląda, po czym wręcza mi. – Tylko coś takiego.

2 CHARLOTTE – Dziś jest ten dzień – mówię głośno, starając się silnym, pełnym entuzjazmu głosem przywołać Petera. Powiedział, że wróci w tym tygodniu, ale kończą się pomału zarówno dni w kalendarzu, jak i kończy się mój optymizm. Rano zaraz po obudzeniu miałam mocne dobre przeczucie. Po raz pierwszy od wyjazdu Petera pełne nadziei radosne podniecenie związane z perspektywą jego powrotu zagłuszyło dokuczliwy negatywny głos wewnętrzny, który szeptał, że już nigdy go nie zobaczę. – Dziś przyjedzie Peter –  precyzuję. Zamykam oczy i  wyobrażam sobie wypełniający mnie silny blask, którym promieniuje moje ciało, podczas gdy czas zatrzymuje się na czerwonym świetle. Delektuję się kilkoma głębokimi, nastrajającymi pozytywnie oddechami przed rozpoczęciem pełnego wrażeń dnia. Jedynym dźwiękiem, jaki słyszę, jest kojące miarowe tyk-tyk-tykanie kierunkowskazu. Popołudnie jak inne w  tygodniu. Jako jedyna czekam na światłach przed wjazdem na parking pod centrum handlowym. Nie widzę nikogo, kto patrzyłby na mnie dziwnie, że rozmawiam na głos sama ze sobą. Żadnej zabieganej mamuśki w  drodze na pilates. Żadnego auta pełnego nastolatków patrzących na mnie jak na wariatkę. Skręcam i  zaczynam się toczyć w  stronę części kompleksu, w  której znajduje się mój gabinet. Zbliżając się do budynku, zauważam mężczyznę, który stoi przed wejściem zwrócony do mnie plecami, i  mam ochotę wyskoczyć z jadącego auta. Jest wysoki i ma ciemne włosy. Co prawda, z tej odległości nie potrafię zidentyfikować go ze stuprocentową pewnością, ale to musi być on. Zwalniam, mrużę powieki, wiercę się jak rozentuzjazmowana dwulatka, a moje serce przepełnia nadzieja. Nagle mężczyzna znika za jednym z filarów i tracę go z oczu.

– Zaczekaj! –  krzyczę i  skręcam w  alejkę. Zajmuję jedno z  miejsc parkingowych, na szczęście blisko gabinetu, ale on w  tym czasie zdążył już pokonać spory dystans. Tak mi się spieszy, by wysiąść, że zapominam, że należałoby najpierw wyłączyć silnik i odpiąć pas bezpieczeństwa. – Peter! –  wołam za oddalającą się postacią. Nie zwalnia kroku, nie odwraca się. Tracę zapał. – Peter? – powtarzam głośno, ale z gasnącą nadzieją. Mężczyzna znika za rogiem, zanim wybrzmiało imię, które wypowiadam. Sprawdzam godzinę na telefonie. Mogłabym za nim pobiec, ale czy mam wystarczająco dużo czasu przed spotkaniem z  pacjentem? Jednak nie, wizyta zaczyna się za dwie minuty. Pluję sobie w brodę, że po prostu nie dogoniłam go samochodem. Kurwa. Z jednej strony korci mnie, żeby za nim pobiec, a z drugiej wiem, że nie mam już na to czasu. Wróci. Jestem przekonana, że wróci. Wyciągam telefon, licząc, że znajdę wiadomość z pytaniem, gdzie się podziewam, ale nic z tego. Trzęsącą się dłonią wkładam klucz do zamka. Czy to na pewno był on? A  może po prostu rozpaczliwe pragnienie ujrzenia go wypacza moje postrzeganie? Ostatnio wszystko podaję w wątpliwość. Do tej pory powinnam nauczyć się go rozpoznawać nawet ze sporej odległości. Staram się przerwać negatywne wewnętrzne dywagacje. – Spójrz prawdzie w oczy, Charlotte. Sama siebie nie poznajesz. Weź się, kurna, ogarnij – mamroczę, otwierając drzwi lekkim pchnięciem. – Słucham? Czy pani coś do mnie mówiła? –  odzywa się jakiś głos tak blisko, że jeżą mi się włoski na karku. Obracam się na pięcie i stajemy twarzą w twarz.

Promienie słońca odbijają się od ostrego metalowego szpicu przedmiotu, który pewnie trzymam w dłoni. Jestem gotowa wrazić go w leżące przede mną kobiece ciało. Kiedy szpic zbliża się do jej piersi, ona patrzy na mnie szeroko otwartymi niebieskimi oczami pełnymi strachu. Głośno przełyka ślinę i odwraca wzrok. Szybkim ruchem nakłuwam skórę i umieszczam przedmiot we właściwym miejscu. Wtedy ona gwałtownie wypuszcza powietrze. Uśmiecham się do niej.

W  zewnętrznej warstwie ludzkiego ciała znajdują się miejsca, których stymulacja, na przykład ostrym przedmiotem, wpływa na zmianę przepływu energii wewnętrznej. Jeśli wiesz, gdzie ukłuć, możesz pozbawić drugiego człowieka przytomności albo sprawić, że będzie wyglądać jak sflaczały balon. Chlubię się tym, że wiem wszystko o tych punktach, znam je jak swoje pięć palców. Obserwowanie reakcji osób, które przychodzą na zabieg po raz pierwszy, nadal przyprawia mnie o  dreszczyk emocji. Uzmysławia mi, jak wielką siłę ma to, co robię –  i  jak bezsilni są pacjenci. Sposób, w  jaki stawiają czoło swoim lękom, wiele o nich mówi. Pacjentka, nad którą w  tej chwili się pochylam, boi się i nie próbuje tego ukrywać. Znam ją od niespełna godziny, a  już czytam w  niej jak w  otwartej księdze pełnej strachu i  braku pewności siebie. Przyszła do mnie, bo chce to zmienić, trafiła pod najwłaściwszy możliwy adres. Jedną rękę trzymam krzepiąco na jej ramieniu, a drugą wbijam igłę w kolejny punkt. – Lucy, jak pani się czuje? –  pytam łagodnie, wstając, by obejść stół i umieścić igłę w zgięciu jej lewego łokcia. – Kiedy pani wbije następną? – pyta nerwowo. – Już wbiłam. A pani nawet tego nie zauważyła. Jak samopoczucie? – No nie wiem. Czuję mrowienie. Czy to znaczy, że działa? – Mrowienie oznacza, że pani qi, czyli energia życiowa, jest w ruchu. O to właśnie chodziło. Świetnie pani sobie radzi. – Z rozmowy wstępnej wiem, że Lucy jest osobą bardzo krytyczną wobec siebie i  w  znacznej mierze pozbawioną poczucia własnej wartości. Obie te cechy potrafią objawiać się fizjologicznie na wiele różnych perfidnych sposobów. – A, no to w porządku. Mój organizm nie zawsze dobrze reaguje na nowe rzeczy. Mam na myśli głównie ćwiczenia i  dietę. –  Parska śmiechem świadczącym raczej o  przewrażliwieniu niż rozbawieniu i  zawstydzona kładzie prawą rękę na brzuchu. Ma problem z  obrazem własnego ciała, to oczywiste. W  jej przypadku czeka mnie naprawdę dużo pracy, ale lubię wyzwania. – Najlepsze w  akupunkturze jest to, że praktycznie nic nie trzeba robić. Wystarczy leżeć i  głęboko oddychać, i  pozwolić mi zająć się tym, co najtrudniejsze.

Po tym, jak wytłumaczyłam się przed nią z  negatywnych słów, które wypowiedziałam pod własnym adresem, a  które usłyszała, gdy podeszła do drzwi, akurat kiedy je otwierałam, obie roześmiałyśmy się z  lekkim skrępowaniem, po czym Lucy uprzejmie pozwoliła mi się przedstawić tak, jak to powinno wyglądać. Nie był to mój wymarzony początek relacji z  nową pacjentką, ale na szczęście trafiłam na osobę obdarzoną poczuciem humoru. – Jak to właściwie działa? Próbowałam szukać informacji w internecie, ale sama pani wie, jakie to niepewne źródło. –  Jęknięcie. –  Staram się nie wchodzić zbyt często do sieci, dlatego uznałam, że po prostu zapytam profesjonalistkę. Poza tym mam dwie lewe ręce do komputerów. – Słuszne podejście. Szperanie w internecie przynosi często efekty bardziej przerażające niż pouczające. Mogę pani polecić kilka niezłych książek na temat akupunktury, jeśli to panią interesuje. – Z chęcią. Uwielbiam czytać. – Świetnie. Przygotuję listę pod koniec wizyty. –  Wbijam igłę w  „trzecie oko”, które znajduje się pomiędzy brwiami. To bardzo uspokajający punkt. – Najogólniej mówiąc, człowiek to energia. I czasem zdarza się, że to, co się dzieje w  głowie, w  połączeniu ze stylem życia i  sposobem odżywiania wpływa negatywnie na zdolność organizmu do podtrzymywania płynnego przepływu tej potężnej energii. Mogą tworzyć się zatory. Według medycyny chińskiej poszczególne organy korelują z  określonymi emocjami. Wszelkie urazy psychiczne, które w  sobie gromadzimy, odkładają się, by następnie objawić się pod postacią rozmaitych czysto fizycznych dolegliwości. Codzienne napięcia i  różnego rodzaju polutanty, od zanieczyszczonego powietrza, którym oddychamy, przez jedzenie, którym karmimy swoje ciało, po toksycznych ludzi, z  którymi się stykamy, mogą doprowadzić do przeciążenia organizmu. Wszystkie te czynniki kumulują się, narządy nie są w stanie prawidłowo wykonywać tego, do czego są przeznaczone, i pojawiają się problemy. Igły pomagają otwierać kanały. –  Przenoszę się do meridianu jelita grubego. –  Gdyby ciało człowieka przyrównać do toru wyścigowego, wówczas zatory energii byłyby jak wypadki samochodowe. Posługując się igłą, oczyszczam tor po to, aby energia mogła się po nim swobodnie poruszać. Lucy jest wyraźnie pod wrażeniem moich słów. Jej oddech robi się głębszy, a układ nerwowy wycisza. Cieszę się z tak szybkiej i pozytywnej reakcji. – I jak się teraz pani czuje? Jakiś dyskomfort? Coś ciągnie? Coś boli?

– Nie, nic z tych rzeczy. Czuję się świetnie. Nawet nie wiem, kiedy pani je wbija. Mam wrażenie, jakby przez moje ciało przepływał taki przyjemny prąd, wie pani, jakbym siedziała na nastawionym na minimalne wibracje fotelu masującym u kosmetyczki. – Świetne porównanie! Pożyczę je sobie od pani. Jest zadowolona. – Pewnie. Śmiało. Sięgam po kolejną igłę, zaczynam wysuwać ją z  plastikowej osłonki, ale rozprasza mnie dzwonek do drzwi wejściowych. Cholera. Rachel dziś nie pracuje, a nie zatrudniłyśmy recepcjonistki, bo nie stać nas na to, więc mam dwa wyjścia: zignorować intruza albo przerwać sesję, czego wolałabym nie robić, zwłaszcza że Lucy jest nową pacjentką. Wybieram pierwsze rozwiązanie. Ponownie rozlega się dzwonek, a po nim natarczywe stukanie do drzwi. Wygląda na to, że ktoś się uparł. Mój żołądek robi salto. Lucy to dziś moja jedyna pacjentka, Rachel też nikogo nie ma, zatem – to musi być Peter. Moje serce wykręca potrójnego aksla. – Lucy, bardzo przepraszam, ale czy mogę panią na chwilę zostawić? Chyba powinnam sprawdzić, kto się tak dobija. Nikogo się nie spodziewam –  dodaję wyjaśniająco. Odkładam igłę na stolik. – Nie ma sprawy – zapewnia Lucy przyjaźnie. Wychodzę do wspólnej przestrzeni, którą szumnie nazywamy „recepcją”. Składa się na nią proste biurko z  Ikei, a  na nim: pudełko chusteczek, mój laptop i  kamienna fontanienka. Otwieram drzwi i  moje spojrzenie napotyka oczy o  tak uderzająco pięknych, intensywnie zielonych tęczówkach, że dosłownie przeszywa mnie prąd. To ten mężczyzna, za którym nie pobiegłam. Teraz widzę, że jednak nie jest podobny do Petera. Czuję spory zawód. – Słucham? W czym mogę pomóc? – Stoję w drzwiach, blokując wejście. – Dzień dobry. Mam na imię Jack. – Śmiało wyciąga rękę. Przypinam mu etykietkę akwizytora, ale jeszcze nie wiem, co sprzedaje. Pozdrawiam go uniesieniem dłoni. – Przywitałabym się, ale właśnie mam pacjentkę. Obrzuca mnie szybkim spojrzeniem i skupia wzrok na mojej twarzy. – Charlotte? – Czy my się znamy?

– Nie, strzelałem. –  Pokazuje wizytówki, które spoczywają w  dwóch podajnikach zamontowanych przy drzwiach wejściowych. Spogląda to na jedną, to na drugą i rechocze. – Miałem spore szanse na trafienie. – Szuka pan Rachel? –  Opieram się o  futrynę. Powinien to być dla niego wystarczająco czytelny sygnał, że nie zamierzam go wpuścić. Pilnuję, żeby w moim głosie nie dało się usłyszeć zniecierpliwienia. – Może. A  może szukam pani? –  Milknie, by to do mnie dotarło. Jest wyraźnie zadowolony, że nie odpowiadam od razu i szybko odwracam wzrok. W  normalnych okolicznościach taki tupet wzbudziłby we mnie znacznie większą niechęć, ale mężczyzna emanuje wdziękiem i silną seksualną energią. Jestem zaskoczona swoją reakcją na tego zupełnie obcego człowieka, zwłaszcza biorąc pod uwagę zawód, jaki mi sprawił, nie będąc Peterem. Odchrząkuję. – Jest pan umówiony z  Rachel? –  Możliwe, że dopisała go w  ostatniej chwili i  nie zdążyła zaznaczyć tego w  grafiku. Albo jedno z  nich pomyliło dzień lub godzinę. – Nie. Ale przechodziłem obok waszego gabinetu, właściwie to już kolejny raz, bo tak się składa, że lubię się stołować w  China Panda, i  w  końcu zdecydowałem się wstąpić. Myślę, że to, co panie robią, może mi pomóc poczuć się lepiej. – Ma nieco krzywy uśmiech. Gdyby nie był taki przystojny, jego uzębienie mogłoby sprawiać wrażenie zaniedbanego. Usiłuję znaleźć cokolwiek, co tłumaczyłoby tę jego nadmierną pewność siebie. Równie dobrze może być zbokiem, który zobaczył napis „masaż” na drzwiach, totalnie zignorował pozostałe: „refleksologia”, „akupunktura” i  „zabiegi reiki”, i  zjadłszy dim sum na lunch, pomyślał, że zafunduje sobie zabieg z wytryskiem. Niestety, nie on pierwszy wpadł na taki pomysł. – W tej chwili mam pacjentkę, ale gdyby zechciał pan wrócić za pół godziny, postarałabym się znaleźć jakiś dogodny termin. Interesuje pana masaż sportowy? –  Nie wyczuwam u  niego zainteresowania medycyną Wschodu. Jego ubiór i  fryzura wskazują raczej na kogoś w  typie byłego lacrosse’owca, który przedzierzgnął się w  brokera. Nie moja bajka pod żadnym względem. Zarazem jest irytująco zniewalający. Staram się ogarnąć. Nie jestem wolna. Jestem zakochana po uszy w swoim chłopaku. – Czym się panie zajmują? –  Utrzymuje kontakt wzrokowy, mowa jego ciała jest spokojna i  opanowana, a  jednak wyczuwam w  nim coś, co mi nie

pasuje. – Akupunkturą i reiki. Robi zamyśloną minę i  dla lepszego efektu pociera niewidzialną brodę. Kojarzy mi się z kimś z mojej przeszłości, ale nie umiem sobie przypomnieć z kim. – Siła przyzwyczajenia – wyjaśnia. – Jeszcze kilka dni temu miałem brodę, ale postanowiłem zmienić wygląd. Teraz bez niej czuję się nagi. Wolałabym nie wyobrażać go sobie nagiego, ale oczywiście dokładnie to robię. Szybko wymazuję ten obraz z  głowy i  skupiam się na brodzie Petera. Na tym, ile razy przez ten ostatni miesiąc miałam ochotę go pocałować. Słyszę, jak za zamkniętymi drzwiami Lucy pokasłuje i poprawia się na łóżku. Gabinet jest mały, ale w tej chwili nie stać mnie na większy. – Proszę wybaczyć, ale naprawdę muszę wracać do pacjentki. – Pacjentki? Czy klientki? – Jego twarz na moment tężeje, po czym znów łagodnieje wraz z  uśmiechem, kiedy widzi, że tracę neutralną postawę i  się spinam. – Słucham? – Och, nie chciałem być nieuprzejmy. Po prostu myślałem, że tego określenia używają wyłącznie lekarze medycyny. Formalnie rzecz biorąc, posiadam tytuł doktora nauk medycznych, ale nie zamierzam mu tego mówić. Zmęczył mnie jego urok i  przestał na mnie działać. Chcę się go pozbyć. Kiedyś spędzałam czas wyłącznie z  takimi jak on. Pracowałam z nimi, sypiałam z nimi. Seks i strach. Ściągam brwi. Widzę, że zauważył zmianę mojego nastawienia. – Przepraszam. Obraziłem panią. Staram się tego nie robić, ale czasem mi nie wychodzi. Nie połykam haczyka. Nie interesuje mnie, nad jakim aspektem swojej osobowości pracuje ten mężczyzna. Już nie muszę się przejmować samodoskonaleniem czarujących, pełnych wad facetów. – Nic się nie stało. Proszę zajrzeć na naszą stronę i  zapisać się przez formularz online. – Nie wysilam się na zachęcający ton. Zalazł mi za skórę, co wcale mi się nie podoba. – Może wcisnęłaby mnie pani na dzisiejsze popołudnie? –  Dysonans pomiędzy uczuciem obrzydzenia wywołanym jego arogancją a  ciekawością

tego, co bym poczuła, gdybym mogła dotknąć jego ciała, wywołuje we mnie głęboką dezorientację. – Musiałabym sprawdzić w  grafiku, ale nie wydaje mi się, żebym miała wolne terminy. –  Praktyczna strona mojej osobowości daje o sobie znać i  krzyczy, że nie tylko mam wolne terminy, ale też powinnam na wszelkie sposoby zabiegać o  nowych pacjentów, jeżeli nie chcę wypaść z  interesu. Reszta mnie woli zignorować sprzeczność między atrakcyjnością a  awersją, bo naprawdę nie jestem w  nastroju na to łagodne napastowanie przez gościa w typie Jamesa Spadera z Dziewczyny w różowej sukience. Właśnie! Wreszcie sobie przypomniałam, z kim mi się kojarzy jego zachowanie, i już nie da się tego cofnąć. – Może się pan zapisać przez formularz w sieci – powtarzam. – Wolę żyć poza nią –  odpowiada bez cienia ironii, przeczesuje włosy palcami i  zbiera się do odejścia. –  To do zobaczenia później. Nie mogę się doczekać – dodaje na odchodnym. Odwraca się i rusza w stronę China Pandy. Mężczyzna, który nie przyjmuje odmowy do wiadomości. Takich najbardziej nie lubię.

– Bardzo panią przepraszam – mówię, na co obraca głowę w moją stronę i  się uśmiecha. Myję ręce w  niewielkiej umywalce po  prawej stronie drzwi i wracam do pacjentki. – Nie ma o  czym mówić. Wykorzystałam ten czas, żeby się rozluźnić. Dobrze dla odmiany skupić się na sobie. Cieszę się, że pomimo dręczącego ją lęku, do którego przyznała się podczas wywiadu, Lucy wydaje się kobietą o dość swobodnym podejściu do życia. Osoby samokrytyczne i o niskim poczuciu własnej wartości zwykle źle znoszą takie zakłócenia. Ale kto wie, co ukrywa, chcąc zrobić dobre pierwsze wrażenie. – Doskonale! Gotowa na kolejne igły? Przygląda mi się przez dłuższą chwilę. Mam przelotne wrażenie déjà vu. Potem kiwa głową, uśmiecha się i ponownie wbija wzrok w sufit. – Dobrze, że natknęłam się na pani gabinet w internecie. I na szczęście nie wzięłam sobie do serca tych opinii na Yelpie, inaczej sporo bym straciła.

Mówi to w  dobrej wierze, ale jej uwaga i  tak dotyka mnie do żywego. Z  powodu zjadliwych komentarzy w  sieci straciłam mnóstwo potencjalnych pacjentów. Już dawno przestałam z  tym walczyć. Zrezygnowałam, kiedy uświadomiłam sobie, że na miejscu jednego złośliwego elaboratu, który udaje mi się usunąć, za chwilę pojawiają się dwa kolejne. Jedyne, co mogę robić, to starać się zatrzymać przy sobie tych nielicznych wiernych pacjentów, którzy mi jeszcze pozostali, i zabiegać o sympatię nowych, takich jak Lucy, licząc, że będą korzystali z moich usług. – Ma pani bardzo pewne ręce! To chyba ważne w tym zawodzie. Mogłabym jej opowiedzieć o  swoim poprzednim życiu, w  którym pewne ręce były jednym z moich największych atutów. Powstrzymuję się, bo wiem, że skierowanie rozmowy w tę stronę po to tylko, by połechtać swoją próżność, jest zbyt ryzykowne. – Owszem. Pewne ręce bardzo się przydają. Ale przede wszystkim trzeba mieć otwarty umysł i  zamiłowanie do leczenia. Cieszę się zwłaszcza wtedy, kiedy mogę pomóc osobom, w  przypadku których zachodnia medycyna okazała się bezsilna. – Amen. – Zamyka oczy. – Czyżby to był pani przypadek? –  Tak, wiem, zadaję pytania naprowadzające, ale ciekawi mnie, co ją do mnie sprowadziło, a jak na razie Lucy nie jest zbyt wylewna. Czuję, że jej historia nie jest taka prosta, jak się wydaje. Potakuje w  zamyśleniu. Wbijam igły w  kanał płuc. Podczas wywiadu opowiadała o  depresji, braku motywacji i  zaburzeniach wizerunku własnego ciała –  wszystko to może wynikać z  zastoju w  przepływie energii w obszarach, gdzie rezydują żal i samotność. – Niestety nie mam zbyt dobrych doświadczeń ze zwykłymi lekarzami. Dlatego odpuściłam sobie medycynę konwencjonalną. Bardzo mnie do siebie zniechęciła akurat wtedy, kiedy borykałam się z  największymi problemami, ale w końcu pogodziłam się z tym. Niby tacy mądrale ci lekarze, a nie potrafią sobie poradzić z podstawowymi sprawami, na przykład z tym, żeby traktować pacjentów jak ludzi, a nie zbiór objawów. Zastanawiam się, do jakiego stopnia jej słowa odnoszą się również do mnie, ale w  zupełnie innym kontekście. Nie odzywam się, bo Lucy zaczyna

wyłaniać się ze skorupy, i nie chcę tego zakłócić. Igły często działają w taki sposób na introwertyków. – Nie ma sensu obwiniać innych o to, że nie potrafią poprawić ci nastroju. W każdym razie tak mi mówiła mama. – Wzdycha. Odnoszę wrażenie, że nie było jej łatwo dojść do tego wniosku. – Bardzo mądre słowa. Niektórym umyka to przez całe życie. Jeśli mi się poszczęści i Lucy jeszcze do mnie wróci, na pewno dowiem się o niej dużo więcej. Na stole ludzie otwierają się tym chętniej, im dłużej mnie odwiedzają. Annelise powiedziała, że dzięki moim „wnikliwym uwagom, łagodnemu głosowi i kojącej aurze” jestem skuteczniejsza niż jej terapeutka. – Tak naprawdę jedyne, co można zrobić, to wziąć sprawy we własne ręce – mówi Lucy z przekonaniem. Pierwszy raz od początku wizyty okazuje taką pewność siebie. – Zdecydowanie. –  Lucy mi się podoba. Pod jej bólem kryją się pokłady dobrej, pozytywnej energii. Ze mną jest tak samo. Nieustannie usiłuję dokopać się do swoich złóż, ale wciąż zalewa je smutek. Pochylam się nad pacjentką, wbijam igłę w punkt osierdzia i czuję, jak szeroko otwiera się kanał i energia zaczyna płynąć wartkim strumieniem. – O rany! – wykrzykuje Lucy. – Co to było? – Wszystko w porządku? Zabolało panią? – Robię krok do tyłu, żeby dać jej trochę przestrzeni. Niektórzy pacjenci odbierają pierwsze duże otwarcie jako przytłaczające. – Nie. To było… WOW! Jakby przez całe moje ciało przetoczyła się fala energii. To wszystko dzięki jednej igiełce? – Otwiera oczy ze zdziwienia. – Wbiłam ją w  punkt, który pozostaje we współzależności z  ochronną błoną wokół serca. Osierdzie, bo tak się nazywa ta błona, zabezpiecza serce między innymi przed silnymi emocjami. To bardzo ważny punkt w  akupunkturze. –  Pochylam się, by umieścić kolejną igłę, tym razem w punkcie jelita grubego, który również powoduje znaczące otwarcie. – Jezu! A ta igła co robi? – Otwiera kanał brzucha, który ma związek między innymi z gniewem. – Hm. Ciekawe. Nie jestem osobą, która się nim kieruje – mówi łagodnie. Widzę, że wpatruje się w  medalion, który Peter przysłał mi na urodziny parę miesięcy temu. Łańcuszek wysunął mi się zza bluzki i dynda nad piersią

Lucy. – Ładny! Czy to pamiątka rodzinna? Wygląda na stary… Ale w pozytywnym sensie. – Obie się śmiejemy. – Nie, to prezent od chłopaka. W sumie powinnam go zapytać, czy należał do kogoś z  jego rodziny. –  Przerywam wbijanie igieł, by wziąć miedziany wisior do ręki i przyjrzeć mu się po raz nie wiem który. – Co to takiego? –  pyta Lucy. Pocieram palcem wytłoczenia w  metalu. Kiedy pogrążam się w  rozmyślaniach, zwykle w  roztargnieniu bawię się medalionem i robię to tak często, że w końcu zupełnie zetrę widniejącą na nim laskę Eskulapa. – Symbol zdrowia, uzdrawiania i  pokoju. –  Lucy się uśmiecha. Peter przysłał mi paczkę, kiedy moja złość na niego sięgnęła zenitu. Rozpakowałam ją, zobaczyłam medalion i  wściekłość minęła jak ręką odjął. To był gest świadczący o  niezwykłej trosce z  jego strony. Peter zdaje sobie sprawę, do jakiego stopnia niektóre aspekty mojego dawnego życia nadal stanowią istotną część mnie i  że jak pomagam innym, tak też pragnę uleczyć samą siebie. Rozumie mnie. Chowam naszyjnik tam, gdzie jego miejsce, przemywam dłonie płynem dezynfekującym i powracam do przerwanej czynności. – Jest naprawdę śliczny. Wspaniale, że ma pani w swoim życiu mężczyznę, który obdarowuje panią ładnymi rzeczami. Ja nigdy nie trafiłam na faceta biegłego w  sztuce wręczania prezentów. Jeśli już je dostawałam, to tylko w ramach przeprosin. – Pomijam milczeniem fakt, że medalion był dokładnie tym, o  czym mówi: podarkiem mającym przekonać mnie, bym wybaczyła. Nieważne. Co było, to było, nie ma sensu wracać do tego, co nieprzyjemne. –   Prawie postawiłam kreskę na mężczyznach. –  Jej westchnięcie przechodzi w śmiech, w którym wyczuwam jednak więcej pełnego rezygnacji smutku niż rozbawienia. – Doskonale panią rozumiem. Też mówiłam sobie dość, dopóki nie spotkałam Petera. Zabawne, jak czasem układa się życie. – Prawda? – Lucy otwiera oczy. – Leczy go pani? – Pokazuje brodą na igłę, którą właśnie wbiłam w zgięcie jej łokcia i lekko obróciłam. – Nie. Mam zasadę, że nie leczę członków swojej rodziny ani osób, z  którymi jestem związana uczuciowo. –  Wyobrażam sobie Petera na stole i uśmiecham się do siebie. Ciekawe, czy kiedykolwiek będę miała taką okazję.

Natomiast wzdrygam się na samą myśl, że miałabym leczyć mamę. Na szczęście sprzeciwia się temu równie mocno jak ja i jest to jedna z niewielu rzeczy, w których się zgadzamy. – A przyjaciół? – To zależy od osoby, ale ogólnie tak, nie widzę przeciwwskazań –  odpowiadam lekkim tonem. – Dobrze mieć jasno wytyczone granice i  umieć oddzielać pracę od przyjemności. Nieraz byłam świadkiem, jak ktoś próbował łączyć obie te rzeczy, i zawsze źle to się kończyło – komentuje. Czuję, że wie, o czym mówi. Wracam pamięcią do swojego związku z  Henrym, do tego, jak z  protegowanej stałam się jego kochanką. Negatywne myśli mają dziś używanie. – Nie wszyscy potrafią oddzielić jedno od drugiego. –  Przez krótką, ale krępującą chwilę Lucy patrzy mi prosto w oczy, a ja zastanawiam się, czy jest telepatką. Bo to, o czym mówi, dotyczy również mnie. Nie chcę wspominać Henry’ego, wolę skupić się na Peterze. Staram się nie myśleć o nim zbyt często, kiedy pracuję, ale im dłużej go nie ma, tym jest mi trudniej. Przystojny Peter. Niebezpieczny Peter. Nieobecny Peter. Minęły trzy tygodnie bez wiadomości. Ani słowa. Nawet zaszyfrowanego listu. Nic. Ale zarzekał się, że wróci w tym tygodniu. Kazał mi przysiąc, że absolutnie nikomu nie powiem o  jego zniknięciu. Dotrzymałam słowa… prawie bez wyjątków. Serce mi pęka, kiedy o  nim myślę. Staram się nie wyobrażać sobie najgorszego. Peter wróci, czuję to. Kończę umieszczać pozostałe igły. – Teraz wystarczy już tylko głęboko oddychać. Umie pani medytować? – Nie… nie za bardzo – przyznaje Lucy. – Proszę spróbować skoncentrować się na czymś prostym, co panią uszczęśliwia, a  kiedy zacznie się pani rozpraszać, proszę skupić się na oddechu. – W porządku. – Zamyka oczy i po chwili na jej ustach pojawia się szeroki uśmiech. – Zrozumiałam. – Jak się pani czuje? –  Opadają jej ramiona i  wiotczeją niektóre mięśnie twarzy.

– Wspaniale. Jakbym była na lekkim haju. Te igły na pewno nie mają jakiegoś dodatku? – Chichocze. – Na pewno. To wyłącznie pani dzieło. Doświadcza pani cudownego naturalnego uniesienia wywołanego niezakłóconym przepływem energii w  organizmie. Niesamowite, prawda? –  Rozpromieniam się, bo zawsze wypełnia mnie radość, kiedy nowy pacjent zaczyna odczuwać poprawę. – Niezwykłe. Czuję się jak uleczona – odpowiada z rozmarzeniem Lucy. – Wrócę do pani za jakieś dwadzieścia minut. – Wyłączam górne światło. – Zostawi mnie tu pani samą w  ciemności? –  pyta zaskakująco cichym głosem. – A jeśli stanie się coś złego? – Wszystko będzie dobrze. Proszę mi zaufać. Będę tuż obok, za drzwiami. – Wychodzę i chcę je zamknąć, kiedy nagle Lucy znów się odzywa. – Charlotte? – Tak? – Dziękuję. Mam nadzieję, że pani też tego doświadcza. Zasługuje pani na to.

Siadam przy biurku i loguję się na stronie Yelpa, choć obiecywałam sobie i  Rachel, że z  tym skończę. Weszło mi to w  masochistyczny nawyk do tego stopnia, że zupełnie bezmyślnie zaglądałam do serwisu kilka razy na godzinę, mimo że każda kolejna wizyta była równie bolesna jak poprzednia. Uwaga Lucy sprawiła, że poczułam nieodpartą potrzebę ponownego zajrzenia na stronę. Jakaś część mnie żyje nadzieją, że Peter postanowił wykorzystać sekcję komentarzy do skontaktowania się ze mną. Najciemniej pod latarnią, powiedział, kiedy przystąpiliśmy do opracowywania własnych tajnych kodów. Ostatni raz logowałam się przed czterema miesiącami. Rachel, moja najcudowniejsza przyjaciółka, zaproponowała, że przefiltruje komentarze, wyłowi pozytywne i  odsieje negatywne po to, bym nie musiała czytać tych wszystkich okropnych wynurzeń na mój temat. Nieważne, czy stoi za nimi wielu ludzi, czy jedna osoba o  wielu nickach. Ostatnią, jednogwiazdkową opinię zamieszczono tuż po tym, jak przestałam na tę stronę zaglądać. Pozostawił ją użytkownik ukrywający się pod pseudonimem „Prawdaboli”.

Gdyby aplikacja dopuszczała taką możliwość, dałbym akupunkturzystce Charlotte Knopfler minus pięć gwiazdek, ale to, czego nie mogę wyrazić oceną, postaram się zawrzeć w komentarzu. Otóż TA KOBIETA JEST BEZNADZIEJNA!! Nie powinno jej się pozwalać na leczenie kogokolwiek z  czegokolwiek, nie mówiąc już o  wbijaniu igieł w  pacjentów. To niechlujna, niebezpieczna PRZESTĘPCZYNI. Dobrze wam radzę: omijajcie tę kobietę szerokim łukiem, inaczej ucierpi na tym wasze ciało – i portfel. Zniszczy wam życie. Powinna zgnić w więzieniu.

Mam ochotę zapaść się pod ziemię albo przenieść się do jakiejś równoległej rzeczywistości. Nie, nie mogę stracić głowy przy pacjentce. Nic dziwnego, że Rachel wolała mi tego oszczędzić. Ten komentarz jest najgorszy z  dotychczasowych, a może po prostu sprawia takie wrażenie, bo ma najnowszą datę. Jestem gotowa przewinąć dalej, by  sprawdzić tę teorię i  jeszcze trochę się pozadręczać, ale  słyszę buczenie telefonu, który na czas sesji zawsze chowam w  górnej szufladzie biurka. Wielkie dzięki dla dzwoniącego, kimkolwiek jest, że nie pozwolił mi się dłużej katować. – Halo? – Czy mogę rozmawiać z  Charlotte Knopfler? –  Nie rozpoznaję głosu. Brzmi bardzo oficjalnie. – Przy telefonie – odpowiadam cicho, żeby nie niepokoić Lucy. – Dzień dobry, nazywam się Treat Allen. Dzwonię z  biura lekarza sądowego hrabstwa Suffolk. Świat dokoła mnie zaczyna się chwiać. Odejmuje mi mowę. – Została pani wskazana jako kontakt w nagłych przypadkach przez osobę, której ciało znajduje się pod naszą pieczą. Zależy nam, by przyjechała pani do nas i  dokonała identyfikacji zwłok. Czy możemy liczyć, że zrobi to pani jeszcze dziś? Wysycha mi w gardle. Nadciąga atak paniki. Chowam głowę między nogi. Mój warkocz ląduje bezładnie na podłodze. – Kto…? – Nie jestem w stanie powstrzymać łez. Czuję, jak spływają mi po twarzy. – Przykro mi, ale nie mogę udzielić pani więcej informacji. Dalszą rozmowę przeprowadzimy dopiero wtedy, kiedy zjawi się pani osobiście. Podać adres?

– Poproszę. –  Sięgam po długopis i  zapisuję dane na odwrocie swojej wizytówki. – Już jadę. Roztrzęsiona zabieram telefon, klucze i  torebkę. W  drzwiach wszystko wypada mi z  rąk. Mam ochotę usiąść na podłodze i  płakać. Peter. Wiem, że chodzi o niego. Mój kochany. Nie żyje. Stało się najgorsze, co mogło się stać. Z  walącym sercem pospiesznie zamykam drzwi, nie od razu trafiając kluczem do zamka, i  szybkim krokiem podchodzę do swojego zielonego priusa. Jak mogłam dziś rano cieszyć się z  tego, że znalazłam miejsce parkingowe tak blisko gabinetu? To takie bez sensu. Teraz przez ten uśmiech losu prędzej dotrę do źródła mojego największego lęku. Wieje zimny wiatr, szczypie w  uszy, zapowiadając rychłe nadejście zimy. Przechodzi mnie dreszcz. Z  nerwów zapomniałam kurtki, ale trudno, już się nie cofnę. Mija mnie dwójka nawalonych nastolatków. Wybuchają śmiechem i  wchodzą do mieszczącej się po sąsiedzku China Pandy. Włączam silnik, poświęcam chwilę na opanowanie drżenia rąk i  szykuję się na piętnastominutową jazdę ze Smithtown do Stony Brook. Na popołudniowym niebie ciemne chmury mieszają się z  jasnymi. Jest dopiero wpół do szóstej, ale mam wrażenie, jakby było dużo później. Po dziesięciu minutach szaleńczej jazdy – brawurowego przekraczania prędkości i ignorowania żółtych świateł – uzmysławiam sobie, że spanikowana zupełnie zapomniałam o Lucy, która leży z igłami w zamkniętym na klucz gabinecie. Nie zwalniam, ale w  desperacji zaczynam gorączkowo grzebać w  torebce w  poszukiwaniu telefonu, żeby zadzwonić do Rachel. Nie odbiera. Słyszę rozpaczliwy ton w  swoim głosie, kiedy nagrywam na jej poczcie głosowej płaczliwą prośbę o pomoc, licząc, że odsłucha i że jest w pobliżu. Rozłączam się i w tej samej chwili z nieba zaczynają się lać strumienie wody. Nie widzę drogi –  to sygnał, że powinnam zdjąć nogę z  gazu, bo źle to się skończy. W panice ulegam brawurze i zamiast zmniejszyć prędkość, przeskakuję przez skrzyżowanie na późnym żółtym. Nadjeżdżający z naprzeciwka samochód na pasie do skrętu w  lewo hamuje i  trąbi na mnie, jego głośny klakson rozbrzmiewa w  kabinie i  w  mojej głowie. Na zewnątrz zrobiło się prawie ciemno, deszcz wali o  dach auta, wycieraczki z  trudem zbierają wodę. Z  każdym ich ruchem modlę się, żeby Peter był cały i  zdrowy i  żeby ulewa zelżała, bo nic nie widzę przed sobą, ale ściana wody staje się coraz bardziej nieprzejrzysta. Z każdej strony zbliża się katastrofa.

3 RACHEL – Powiedziałaś komuś? –  Wypija łyk gorącej kawy, przyglądając mi się zza ciemnych okularów. Jesteśmy w  budynku, wygląda w  nich jak celebryta incognito albo, co bardziej by do niego pasowało, mafiozo. – Jesteś jedyną osobą, która o tym wie. – Zaglądam do filiżanki z herbatą i pociągam za sznureczek zakończony torebką z kwiatami hibiskusa. – Rachel, pamiętaj, że tajemnice toczą nas jak choroba. – W jego roleksie odbijają się promienie słońca. Podnosi filiżankę do ust. Płyn, który przelał się na spodeczek, teraz skapuje na stolik. – W takim razie już nic mi nie pomoże –  odpowiadam nonszalancko, zbierając serwetką kawową plamę. Ściąga brwi. – Nie wydaje mi się, żeby to był odpowiedni moment na żarty z  takich spraw jak śmiertelność. – Nie interesuje mnie twoje zdanie – ripostuję. – Rachel, to poważna sprawa. –  Splata dłonie. –  Posłuchaj mnie. To się naprawdę dzieje. Wciągam do płuc haust powietrza. – Myślisz, że nie wiem? – Głos mi się łamie i łzy napływają do oczu. Odchyla się na krześle zadowolony z tego pokazu bezbronności. – Co zamierzasz z tym zrobić? – Podnosi głos. Rozglądam się po pozostałych gościach, którzy zamilkli i łypią na nas. – Jezu, nie tak głośno. – Jestem zdenerwowany – wyjaśnia ciszej.

– Różnimy się zasadniczo, jeśli chodzi o opinię w tej sprawie. To jasne. Nie mam ochoty wciąż do tego wracać. Powinnam była sama się tym zająć. –  Przerywam, bo dociera do mnie, że pewnie jeszcze bardziej go rozsierdzam. –  Bez urazy. Wzrusza ramionami. – Nie obrażam się o  byle co. Inną ważną rzeczą, którą powinnaś o  mnie wiedzieć, jest to, że nie mam w zwyczaju odpuszczać. – Mówiłam ci już. To nie podlega negocjacji –  powtarzam po raz trzeci w ciągu ostatniej godziny. – Nie chcę mieć tego na sumieniu. Poza tym, że w sumie nawet cię lubię, muszę jeszcze dbać o  swoją reputację. Jeżeli ktoś się dowie, że miałem cokolwiek wspólnego z tym, że ci się upiekło… – Nikt się nie dowie. Przecież właśnie w  tym rzecz. –  Pokazuję na niego i  na siebie. –  To, co jest między nami, nie powinno nikogo obchodzić. Zgodziliśmy się przecież. – A Charlotte? –  Nie podoba mi się sposób, w  jaki zmienia się ton jego głosu, kiedy wypowiada jej imię. – Co z nią? – rzucam zaczepnie. – Nie mogłaby ci pomóc? Na pewno chciałaby uratować ci życie. – Dramatyzm i złośliwość są zupełnie nie na miejscu. – Smutno potrząsam głową. – To nie jest jej problem. I to nie ona musi go rozwiązać. – No wiesz, osoba, której dotyczy, nie robi absolutnie nic w tym kierunku. – Świdruje mnie wzrokiem. Nerwowo przebieram palcami po blacie. – Kiepsko to zniesie. Ze znużeniem przenosi wzrok na moją dłoń. Zabieram ją ze stołu i kładę na kolanie. – Jeżeli naprawdę jest twoją przyjaciółką, z pewnością zechce pomóc. – Wścieknie się na mnie. Mamy całkowicie odmienne zdanie na temat tego, jaki sposób działania jest właściwy w  tym przypadku. –  Spoglądam za okno na sznur samochodów na ulicy. – Rachel, teraz bardziej niż kiedykolwiek zależy ci na tym, aby żyć zgodnie z prawdą. Mam rację?

– Nie zaczynaj z tym pieprzeniem – cedzę. – Włożyłaś w  siebie tyle pracy… –  Cmoka z  dezaprobatą. Mam ochotę wbić mu widelec w  dłoń. –  Uważaj, na dyskrecji łatwo się przejechać –  nie ustępuje. – Zaraz wstanę i wyjdę – ostrzegam. – A gdybym porozmawiał z Charlotte? Wyjaśnił jej, co i jak? Myślę, że by mnie polubiła. Podobno działam kojąco na kobiety. Zasycha mi w ustach. – Ani się waż. –  Zaciskam zęby i  pochylam się nad stolikiem. –  Jeśli wyjawisz mój sekret, nic już nie będzie mnie powstrzymywało przed wyjawieniem twojego. – Ja nie mam nic do ukrycia –  wybucha śmiechem. –  Jestem jak otwarta książka. – Przeciwnie: masz wszystko do ukrycia! –  odpowiadam całkiem poważnie. Odrobinę blednie i chce coś powiedzieć, ale mój telefon w torebce zaczyna wibrować po raz trzeci w  ciągu dziesięciu minut. Ignoruję go, ale też coraz trudniej jest mi się uwolnić od myśli o tym, kto się do mnie dobija. – Może powinnaś odebrać? – rzuca wyraźnie rozdrażniony. Nie reaguję. Lepiej go nie zachęcać. – Śmiało, sprawdź –  mówi. –  To może być kwestia życia lub śmierci –  dodaje z przekąsem. – Masz naprawdę popieprzone poczucie humoru, wiesz? –  komentuję i  sięgam po iPhone’a. Mój rozmówca tylko wzrusza ramionami. Mam trzy nieodebrane połączenia i esemesa od Charlotte. Czytam wiadomość i żołądek podchodzi mi do gardła. Szybko wklepuję odpowiedź. – Wszystko w porządku? – pyta. – Przykro mi, ale muszę już iść. Problem w gabinecie – bąkam. – Charlotte? Posyłam mu miażdżące spojrzenie. – Potrzebuje mojej pomocy. – Wyjmuję dwudziestkę z portfela, ale zbywa mnie machnięciem ręki. – Dopiszę do twojego rachunku – rzuca cierpko.

– Jak chcesz. – Jeszcze nie skończyliśmy tej rozmowy. Nie ruszę się stąd –  mówi absolutnie poważnie. Trzymam już dłoń na klamce, kiedy postanawia wrzucić mi za kołnierz jeszcze jeden granat. – Rachel – odzywa się poważnym tonem. – Ratuj siebie, póki możesz.

4 SILVESTRI – Pani Knopfler? –  odzywam się, kiedy na korytarzu podchodzi do mnie zrozpaczona kobieta. Staram się, aby moja mina wyrażała zarówno życzliwość, jak i powagę. To będzie najtrudniejsza część dnia. – Tak, Charlotte Knopfler. – Pomimo widocznego zdenerwowania wita się ze mną silnym uściskiem dłoni i  serdecznym uśmiechem, którego przecież nikt nie oczekuje ze strony osoby będącej w jej położeniu. – Detektyw Silvestri. Dziękuję, że zechciała pani przyjechać. –  Zabawny szczegół: psycholog, z którego usług zwykle korzystamy w takich sytuacjach, zadzwonił dziś rano i poinformował, że jest chwilowo niedostępny z powodu śmierci w  rodzinie. Wolcott ugania się za skradzioną furgonetką ekipy sprzątającej basen. Obowiązek przeprowadzenia tej biednej kobiety przez proces identyfikacji zwłok spadł więc na mnie, Wirtuoza Taktu. – Wystarczy Charlotte. – Ciemne blond włosy splotła w warkocz i ułożyła w  kok. Ma na sobie luźny strój i  wsuwane buty. Wyczuwam zapach świec i kadzidła. Podejrzewam, że jest masażystką albo może zajmuje się medycyną holistyczną. – Przeprowadzę panią przez cały proces. Będę pani towarzyszył na każdym etapie. – Podaję jej ramię. – Pokaże mi pan zwłoki? – pyta. – Wygląda to trochę inaczej niż w serialach kryminalnych. Fisk, lekarka sądowa, wychodzi nam na spotkanie i  zabiera nas do właściwego pomieszczenia. Dobrze, że jest z nami jeszcze jedna kobieta, mam nadzieję, że to pomoże Charlotte poczuć się swobodniej. Spokojnie wyjaśniam, że otrzyma podkładkę z  klipsem, a  na niej zestaw fotografii odwróconych licem do dołu. Na zdjęciach jest ukazana twarz bliskiej jej osoby obramowana niebieskim prześcieradłem. Nie ma żadnych widocznych ran ani

obrażeń. Zaznaczam, że nie musi się spieszyć i  może rozpocząć oględziny w dowolnej chwili. Przyglądam się, jak przyswaja informacje, które jej przekazuję, i  podziwiam jej opanowanie. Jest piękną kobietą, a  przy tym emanuje pozytywną energią. Nawet teraz, kiedy jej przyjaciółka leży na stole sekcyjnym dosłownie tuż za ścianą, Charlotte jest skupiona na mnie i  Fisk i  bardzo uważnie słucha, co mamy do powiedzenia. Wyobrażam sobie, że w normalnych okolicznościach jest doskonałą opiekunką. Nie spuszczam jej z oka. Odwraca pierwsze zdjęcie i zmusza się, by na nie spojrzeć. Widzę najpierw zaskoczenie, potem konsternację, a  na koniec Charlotte osuwa się nieprzytomna na krzesło.

To nie pierwszy taki przypadek w  mojej karierze. Kiedy jeszcze pracowałem w  nowojorskiej policji, musiałem towarzyszyć pewnej osobie w  procesie identyfikacji zwłok najbliższej krewnej. Zabrało nam dobrych kilka dni odnalezienie adresu siostry młodej kobiety, która zginęła w wypadku (sprawca zbiegł), a  potem jeszcze musieliśmy zaczekać, aż wróci do domu z  odwiedzin u  swojego chłopaka mieszkającego w  innym stanie. Kiedy w  końcu kobieta się zgłosiła, zresztą bardzo niechętnie, posadziłem ją na krześle, a lekarz sądowy i psycholog wdrożyli ją w całą procedurę. Wydawała się mało przejęta, zachowywała się tak, jakby chciała jak najprędzej mieć to za sobą, z  każdą chwilą stawała się coraz bardziej zniecierpliwiona i  agresywna. W  końcu wręczyliśmy jej podkładkę ze zdjęciami. Nabzdyczyła się, obróciła pierwszą fotografię, zerknęła, zamarła, zbladła –  i  zemdlała. Kiedy wreszcie udało nam się ją ocucić, spojrzała na mnie oczami jak spodki i  otworzyła drżące usta. Nieprzytomny wzrok wbiła w punkt leżący gdzieś za moimi plecami. – Czy wszystko w porządku? – zapytałem. – Ożeż ja pierdolę – odparła nieprzytomnie. – O co chodzi? – Miałam wrażenie, jakbym patrzyła w lustro. – Wzrokiem wierciła dziurę w ścianie za mną. – Rozumiem. –  Poklepałem jej dłoń, chcąc dodać jej otuchy. –  Takie sytuacje rzeczywiście wytrącają z równowagi. Zechce pani powiedzieć, kiedy

po raz ostatni kontaktowała się z siostrą? Dopiero wtedy spojrzała na mnie z autentycznym zdumieniem. – Kiedy się kontaktowałam? – Zmarszczyła brwi z niedowierzaniem. – Do teraz nie wiedziałam o jej istnieniu.

Charlotte małymi łykami popija wodę z  papierowego kubeczka, który trzyma obiema dłońmi, jakby był kubkiem z rozgrzewającą herbatą. Jej mina kojarzy mi się z  miłym zaskoczeniem pełnym ulgi i  podszytym lekkim szokiem. Spojrzenie przesuwa się po przeciwległej ścianie i w końcu ląduje na mnie. Dopiero wtedy wracam do naszej rozmowy. – Wygląda na to, że odczuła pani ulgę. – Oczywiście –  odpowiada, głośno wypuszczając powietrze. –  Myślałam, że zobaczę na tych zdjęciach kogoś, kogo znam. A raczej znałam. Staram się ukryć zaskoczenie. – Chce pani powiedzieć, że nie rozpoznaje kobiety na fotografii? – Nie mam pojęcia, kto to taki – mówi, ale wyczuwam lekkie wahanie w jej głosie. – Jest pani pewna? – Nigdy w życiu nie widziałam tej kobiety. – Pozwala sobie na uśmiech, ale szybko się reflektuje. Patrzy na mnie z  zakłopotaniem. –  Przepraszam, pomyśli pan, że jestem bezduszna. Na pewno jacyś bliscy martwią się o  nią i szukają jej. – Nie, nie, pani reakcja jest całkowicie zrozumiała. Po prostu… – Milknę na chwilę. – Identyfikacja miała przynieść rozwiązanie zagadki, a tymczasem zrodziła kolejne wątpliwości. Przechyla lekko głowę, ściąga brwi i mi się przygląda. – Mówi pan, że zostałam wskazana jako jej kontakt w  nagłych przypadkach? – Tak. Pani nazwisko i numer telefonu widniały na karcie, którą przy niej znaleźliśmy. Wpatruję się w  jej twarz, ale nie zauważam żadnych typowych oznak nieuczciwości. Nic nie wskazuje na to, że Charlotte kłamie. Bierze kolejny

głęboki oddech i kręci głową. – Mogę powiedzieć tylko tyle, że jestem tak samo skonsternowana jak pan. –  Zerka na Fisk, po czym wraca spojrzeniem do mnie. –  Kim ona w  ogóle była? – No cóż. Właśnie to staramy się ustalić.

5 CHARLOTTE Jestem wdzięczna detektywowi Silvestriemu, że zechciał odprowadzić mnie do samochodu. Pomimo moich zapewnień, że dam sobie radę i utrzymam się na nogach, nadal jestem mocno wstrząśnięta i  czuję się jak źrebak, który dopiero uczy się chodzić. Przenika mnie chłodne wieczorne powietrze; że też nie cofnęłam się po kurtkę, kiedy w  panice wybiegałam z  gabinetu. Teraz muszą mi wystarczyć ramiona, którymi się obejmuję. Zbliżamy się do mojego priusa. – Na pewno czuje się pani na siłach, by usiąść za kierownicą? Z  chęcią panią odwiozę i  poproszę kogoś, żeby rano odprowadził pani samochód. To był dla pani trudny dzień. – Zwraca się do mnie zaskakująco mało poufale jak na kogoś, kto spędził ze mną, wydawałoby się, wiele godzin w  niewielkim pomieszczeniu. Utrzymuje kontakt wzrokowy, jakby szukał czegoś podświadomego w moich ruchach. – Tak, dzięki temu, że mnie pan nakarmił. – Uśmiecham się i uświadamiam sobie, że między zębami na pewno mam jasnopomarańczowe resztki masła orzechowego i  serowych markiz, które Silvestri przyniósł po tym, jak zemdlałam. Popiłam je sokiem jabłkowo-żurawinowym. Szkoda, że nie mam w  torebce lusterka. Jak mogę w  takiej chwili myśleć o  tak przyziemnych rzeczach? – Ach tak, wykwintna kuchnia personelu biura lekarza sądowego hrabstwa Suffolk. Specjaliści o  podniebieniach przedszkolaków. Proszę wybaczyć, że, niestety, nie miałem pod ręką nic bardziej wyrafinowanego. –  Ma ładny uśmiech. Przez całe popołudnie raczył mnie głównie spojrzeniami pełnymi zadumy. Wystarczyło, że opuścił sterylne wnętrze biura, i  od razu się rozluźnił. – Tak się składa, że ciastka z masłem orzechowym i soczki w kartoniku to moje ulubione przekąski. – Oboje się śmiejemy. Ale to prawda. – Chyba nie

powinnam mówić tego głośno, skoro swoich pacjentów namawiam do unikania przetworzonego jedzenia i produktów o dużej zawartości cukru, ale przyjemność, którą daje zaspokojenie tęsknoty za smakiem z  dzieciństwa, czasem wygrywa ze zdrowym rozsądkiem. A  tęsknię do tego połączenia, bo pamiętam je ze szkolnych czasów. – Silvestri potakuje z uśmiechem. – Czy jest ktoś, kto dziś wieczorem będzie miał na panią oko? –  pyta z troską w głosie. Kiedy wcześniej zaczął się interesować tym, kogo sądziłam, że przyszłam zidentyfikować, odpowiadałam tak, by przypadkiem nie wymienić imienia Petera. Wyjaśnianie byłoby zbyt skomplikowane, nie jestem przygotowana na przesłuchanie, poza tym Peter na pewno wolałby, żebym nie wspominała o nim w rozmowie z miejscowymi przedstawicielami prawa. Zresztą i tak nie mogłabym się z nim skontaktować, żeby po mnie przyjechał. – Dotrzyma mi towarzystwa moja przyjaciółka Rachel – mówię z nadzieją. Nie uzgodniłam z nią tego. – Razem prowadzimy gabinet. – O proszę. Wbija w panią igły? – Nie, nie. Rachel jest refleksolożką i  masażystką. Między innymi. –  Nie wiem, po co to dodałam. Niby jakie „między innymi” mam na myśli? Naprawdę klarowne formułowanie myśli sprawia mi dziś problem. Dzieje się tak, kiedy coś ukrywam. Drażni mnie to, że sytuacja znów mnie do tego zmusza. Zwłaszcza że rozmawiam z detektywem. – Refleksolożką, mówi pani? Szczerze mówiąc, nie lubię, kiedy ktoś dotyka moich stóp. –  Chichocze. –  Cieszę się, że ktoś jest. –  „Ktoś”. Z goryczą myślę o nieobecnej grupie moich tak zwanych przyjaciół. Wyjmuję kluczyki i odblokowuję drzwi. Silvestri pochyla się, łapie za klamkę, zanim ja zdążę to zrobić, otwiera drzwi i pomaga mi wsiąść. Jak na glinę, prawdziwy z  niego dżentelmen. Nie emanuje tą typową dla jego kolegów po fachu agresywną energią. Ma w  sobie opanowanie otrzaskanego człowieka, który doskonale wie, że więcej zyska dzięki cierpliwości i samokontroli. – Jutro przejrzę listę wszystkich moich pacjentów i  zobaczę, może czyjeś nazwisko podsunie mi rozwiązanie, ale jestem niemal pewna, że nigdy wcześniej nie widziałam tej biednej kobiety. –  Ale czy na sto procent? Przyznaję, że wyglądała jakby znajomo, ale równie dobrze mogła mi się skojarzyć z postacią z jakiegoś filmu, który oglądałam dawno temu. Obawiam

się, że gdybym o  tym wspomniała (że kobieta kogoś mi przypomina), niepotrzebnie rozbudziłabym nadzieje Silvestriego, a  z  jakiegoś powodu nie chcę go zawieść. –  Zależy mi na tym, by sprawa się wyjaśniła. Czy mogę liczyć na to, że będzie mnie pan informował o postępach? – Zapinam pas. – Naturalnie. Zresztą, przykro mi, ale w  ciągu najbliższych kilku dni prawdopodobnie spotkamy się jeszcze nie raz. Mój partner i  ja musimy ustalić, co dokładnie się wydarzyło i dlaczego nasza niezidentyfikowana ofiara miała w kieszeni pani nazwisko i numer telefonu. – No tak, oczywiście. –  Perspektywa regularnych kontaktów z  policją trochę mnie martwi. Peter zwykle orientuje się, co się dzieje, nawet kiedy go nie ma. Może się zdenerwować, kiedy zobaczy, że nagle mam do czynienia ze stróżami prawa. I może przez to odsunąć w czasie swój powrót. Silvestri zamyka za mną drzwi i  cofa się o  kilka kroków. Chyba chce zaczekać, aż odjadę. Macham mu na pożegnanie i  dwa razy sprawdzam lusterka, zanim wyjadę z parkingu. We wstecznym widzę, że nadal stoi, czeka i obserwuje, i przez chwilę czuję się bezpieczna.

Jadę do pustego domu. Odpowiedziałam na wiadomość od Rachel. Potwierdziła, że na szczęście udało jej się dotrzeć do gabinetu i uwolnić Lucy, ale nie odpisała na mojego esemesa, w  którym zdałam relację z dzisiejszego wariatkowa i  zaprosiłam ją na wieczór, prosząc o  moralne wsparcie; zwykle bardzo chętnie mi go udziela. Próbuję się do niej dodzwonić, ale od razu włącza się poczta głosowa. Nie chcę być sama, ale zdaje się, że nie mam wyboru. Może rzeczywiście powinnam samodzielnie poukładać sobie w głowie wszystko, co się dzisiaj wydarzyło. Odrobinę kręci mi się w głowie od sprzecznych emocji. Ulga po tym, gdy zamiast twarzy Petera ujrzałam oblicze obcej kobiety, mocno chwyciła mnie za serce. Przechodzi mnie dreszcz na samą myśl, że na tych zdjęciach mógł być mój chłopak. Przeżyłam kolejny dzień bez tragedii, a to już duży sukces. Co nie zmienia faktu, że Peter nie wrócił. No i pozostaje kwestia tożsamości tej kobiety. Kim jest nieznajoma, która wskazała mnie jako kontakt w  nagłych przypadkach? Mieszają się we mnie uczucia konsternacji – bo przecież nigdy wcześniej nie widziałam tej dziewczyny – z niepokojem – bo jednak wydaje się dziwnie znajoma. Zniecierpliwiona wciskam pedał gazu i  wyprzedzam

jadący przede mną samochód. Jego kierowca robi zirytowaną minę i pokazuje mi środkowy palec, na co błyskam słodkim uśmiechem, a w myślach posyłam go na drzewo. Ta wymiana uprzejmości sprawia, że przerywam rozmyślania i  skupiam się na jeździe. Zerkam na prędkościomierz –  pędzę prawie setką, i to w strefie z ograniczeniem do czterdziestu. Zjeżdżam na pobocze nieoświetlonej drogi i  się zatrzymuję. Zamykam oczy, zaczynam głęboko oddychać i  staram się umiejscowić tę nieżyjącą kobietę w  swoich wspomnieniach. Kiedy ponownie otwieram oczy, przez ułamek sekundy dostrzegam jej odbicie w  przedniej szybie. Wzdrygam się. Wyjmuję telefon, piszę wiadomość i  wysyłam ją pod numer, pod którym od tygodni usiłuję złapać Petera. Musimy porozmawiać. Wydarzyło się coś złego.

W  ciemności za oknem gałęzie drzew poruszają się na wietrze, potęgując moje poczucie osamotnienia. Wpatruję się w  ekran aparatu, w  głębi duszy doskonale wiedząc, że odpowiedź nie nadejdzie. Czuję czyjś oddech na karku i  błyskawicznie odwracam głowę, żeby zobaczyć, kto jest na tylnym siedzeniu. Pusto. Wystraszona uruchamiam silnik i wdycham ciepłe powietrze płynące z  wywietrzników. Wstrząśnięta i  udręczona strachem powoli, ostrożnie kieruję się do domu. Wjeżdżam na podjazd i spoglądam na ciemny budynek. Przypominam sobie, jak po raz pierwszy spałam w nim sama po tym, jak po raz drugi wyprowadziłam się od matki. Schroniłam się u niej na niezwykle trudny rok powrotu do zdrowia po pobycie w  szpitalu, kiedy moja kariera i związek legły w gruzach. Potem powoli zaczęłam nowe życie. Był wilgotny letni wieczór. Usiadłyśmy z  Rachel na ganku zmęczone przewożeniem mojego w  sumie skromnego dobytku do uroczego domku, który udało mi się wynająć. Delektowałyśmy się wonią palonej szałwii, którą oczyściłyśmy wnętrze. – Zostaniesz na noc? –  spytałam. Po raz pierwszy miałam zamieszkać sama. Z rodzinnego domu trafiłam prosto do akademików, najpierw college’u, potem akademii medycznej, a później żyłam z Henrym. – W końcu kiedyś będziesz musiała zasnąć sama. Czemu nie od razu pierwszej nocy? To bardzo symboliczne. Poza tym muszę nakarmić moje

futrzane maleństwa albo rano wydrapią mi oczy. –  Uściskała mnie mocno, życząc mi powodzenia w drugim podejściu do dorosłego życia. Nie udałoby mi się wyprowadzić od mamy i  znaleźć własnego lokum, gdyby nie zachęta i pomoc ze strony Rachel. To ona zobaczyła we mnie siłę, kiedy wydawałam się sobie słaba jak nigdy dotąd. Czuję w tobie wolę walki, powiedziała, kiedy zajęła się mną po raz pierwszy. Ujrzała we mnie moc i hart ducha, których sama w sobie nie dostrzegałam ani też nie wiedziałam, jak je wykorzystać. Zresztą nawet teraz nie potrafię zebrać się na odwagę. Sięgam po telefon w  nadziei, że Rachel odpowiedziała, ale, niestety, brak nowych wiadomości. Piszę do niej ponownie, że właśnie wróciłam do domu. Tak się umówiłyśmy. Zawsze, gdy się nie widzimy, dajemy sobie nawzajem znać, że wszystko w porządku. Pisząc esemesa, uświadamiam sobie, że Rachel jest moim „kontaktem w nagłych przypadkach”. Czuję, jak wzbiera we mnie wdzięczność za to, że mam kogoś, komu zależy na moim bezpieczeństwie. Wybieram „wyślij”. Dotarłam bezpiecznie do domu.

6 WOLCOTT – Czołem z  rana! –  Łapię Silvestriego w  korytarzu, wręczam mu kubek z herbatą i razem idziemy do biura. – Dzięki, partnerze. –  Sprawdza temperaturę napoju, biorąc ostrożny łyczek. Wychodzimy zza rogu i nagle rozlega się aplauz. Silvestri jest witany jak bohater. Na jego komputerze leży cały stos plakatów z  dyndającym na gałęzi kociakiem i  podpisem: „Trzymaj się!”. Na tablicy korkowej wiszą paczuszki z karmą dla kotów. Koledzy klaszczą i pohukują jak na meczu. Do zabawy włączył się nawet kapitan Evans. Silvestri patrzy na to wszystko i z trudem powstrzymuje się od śmiechu. – Nic dziwnego, że nasz budżet szlag trafił. Wracać do roboty, wałkonie. Kilku detektywów odpowiada miauczeniem. Zdejmujemy kurtki i siadamy przy biurkach. – Słyszałem, że miałeś okazję pochwalić się swoimi umiejętnościami psychologa. Nie masz pojęcia, jak bardzo chciałbym to zobaczyć. Niespodziewanie wygląda na skonsternowanego. – No. Mówię ci, kurwa, przedziwna sprawa. – Tak? – Zgłasza się kobieta, Charlotte, żeby zidentyfikować ciało. Nie uchodzi mojej uwadze fakt, że używa jej imienia. – Zwykle tak to działa. – Owszem, tyle że ta odwraca zdjęcie i twierdzi, że nie wie, na kogo patrzy. Nadstawiam ucha. – Przyznaję, to nietypowe.

– Tak, to… – Silvestri zastanawia się przez chwilę, po czym wydyma usta –  …dziwne. – Sądzisz, że mówi prawdę? – Właśnie w  tym rzecz, że chyba można jej wierzyć. Trudno udawać w  takiej chwili. Miałem wrażenie, że odrobinę się zawahała, ale może po prostu jej umysł przetwarzał to, co widzi. Wyraźnie jej ulżyło, jakby spodziewała się ujrzeć kogoś zupełnie innego. – I na pewno nie jest wyjątkowo utalentowaną kłamczuchą? – Zajmuje się medycyną holistyczną. Jest bardzo otwarta, emanuje ciepłą, pozytywną energią. Nie wydaje mi się nieuczciwą osobą. Chyba że całkowicie błędnie ją oceniam. – Przeczucie zwykle cię nie myli – zauważam. – No właśnie. – Zatem mamy znalezionego w parku trupa młodej kobiety i nadal nic nie wiemy. – Jak to dobrze, że rozpracowałeś szajkę złodziei jacuzzi. Inaczej należałoby uznać dzień za zmarnowany. Zamyślam się na chwilę. – Zastanawia mnie tylko, dlaczego, u licha, ktoś figuruje jako czyjś kontakt w nagłych przypadkach, skoro… Przerywa mi buczenie leżącego na biurku telefonu partnera. – Detektyw Silvestri. A,  cześć, Fisk… Tak, zaraz przyjdziemy… Dzięki wielkie. – Silvestri daje znak brodą, chwytamy kurtki i ruszamy.

– Jak się miewa nasza ulubiona konowałka? Lekarka sądowa obrzuca mnie spojrzeniem spod uniesionej brwi. – Czółko, żandarmie. Szkoda, że cię wczoraj nie było. – Fisk jest, oględnie mówiąc, szczególną osobą, ale powiem szczerze, gdybym miał dzień w dzień pracować w  takim miejscu i  robić takie rzeczy, też nie byłbym całkiem normalny. Poza tym lubię jej surowe poczucie humoru. – No właśnie, słyszałem, że siostra Ratched –  pokazuję głową na Silvestriego – robiła za psychologa.

– Och, był czarujący. – Nie potrafię stwierdzić, czy Fisk mówi poważnie. – Dobra, dosyć tych czułości – ucina Silvestri. – O co biega, Fisk? – Mam dla was dziwny przypadek. – Dzięki Bogu – mruczy Silvestri. – Już zaczynałem się nudzić. – Przyszły wyniki badań toksykologicznych waszej ofiary – wyjaśnia Fisk. – Wygląda na to, że została otruta. – Ach tak? – Czy wiecie, czym jest Atropa belladonna? – Brzmi seksownie – komentuje Silvestri. – Skoro cię to kręci… Atropa belladonna, znana również jako wilcza jagoda, to silnie trująca roślina, która ma także liczne zastosowania w  lecznictwie. Zresztą nie ona jedyna spośród trujących roślin. W  każdym razie wilcza jagoda działa łagodząco na wiele rozmaitych schorzeń, od astmy przez rwę kulszową, po chorobę Parkinsona. – Znaleźliśmy inhalator przy zwłokach –  mówię. –  Sądzisz, że ofiara leczyła astmę wilczą jagodą? – Bardzo możliwe. Mogę zbadać inhalator. Najważniejsze w  przypadku tego typu substancji jest odpowiednie stężenie. Jeżeli rozcieńczymy ją w wystarczającym stopniu, będzie nieszkodliwa. Ale o błąd nietrudno. Parę lat temu pewna firma farmaceutyczna wycofała z  rynku całą partię leku na ból ucha dla dzieci zawierającego wyciąg z wilczej jagody. – Ale mówiłaś, że można jej używać… – zaczynam. – Po odpowiednim rozcieńczeniu. Dawka czyni truciznę, jak mówią. Wilcza jagoda znajduje zastosowanie głównie w  lekach homeopatycznych. Wiele z  nich umyka uwadze Agencji Żywności i  Leków, istnieją szare strefy… Patrzymy po sobie z Silvestrim. – Homeopatycznych, mówisz? – odzywa się mój partner. – Tak. To dość słabo uregulowany rynek – dodaje Fisk. – Czyli co, można kupić coś, czego tak naprawdę nikt nie przebadał? –  pytam. – Odpowiedzialne firmy przestrzegają obowiązujących norm dotyczących stężenia roztworu, ale zawsze się znajdzie jakiś prymityw, który myśli, że wie

lepiej, i upichci własną miksturę. – Czy ta roślina jest powszechnie dostępna? – pyta Silvestri. – Pewnie – odpowiada Fisk. – Każdy może kupić torebkę nasion i zasiać je w ogródku. Wprawdzie trudno się ją uprawia w naszym klimacie, ale nie jest to niemożliwe. – Rozumiem. A co myślisz o okolicznościach śmierci naszej ofiary? – Trudno powiedzieć. To tak rzadki przypadek, że nie od razu zorientowałam się, z czym mam do czynienia. Oczywiście astma może mieć tu znaczenie, w  tym sensie, że niewykluczone, iż ofiara przedawkowała lek, który przepisał jej lekarz. Albo ktoś zaaplikował jej truciznę. W każdym razie miała tego całkiem sporo w organizmie.

Stoimy na korytarzu przed biurem Fisk. Wciąż zdumiony Silvestri patrzy nieruchomo przed siebie. – No proszę – udaje mu się wybąkać. – Nagle zaczęła mnie interesować ta twoja holistyczna uzdrawiaczka –  mówię. – Nie tylko ciebie – odpowiada.

7 CHARLOTTE Kiedy o  ósmej dzwoni budzik, ja  już dobrą  godzinę leżę i  gapię się w  sufit. Próbowałam medytować, ale fakt, że widzę twarz nieznajomej kobiety ze zdjęcia za każdym razem, gdy zamykam oczy, znacząco utrudnia mi wyciszenie. Nie mogę przestać dociekać, kim była –  i  kim ja  byłam dla niej. Po niespokojnej nocy wypełnionej daremnymi staraniami przywołania w pamięci zapomnianej pacjentki, koleżanki ze szkoły albo przelotnej znajomej jestem wykończona psychicznie, a  przed moimi oczami przesuwają się niczym w kalejdoskopie obrazy osób, o których nie myślałam od lat. Jedyne, co dobre, to że poszukiwania tożsamości dziewczyny wyparły z  moich myśli ciągłe zamartwianie się o  Petera i  miejsce jego pobytu, a  także pozwoliły się oderwać od równie mało skutecznych prób skontaktowania się z Rachel albo Henrym, więc przynajmniej mam jakąś odmianę po kilku bezsennych nocach i ciężkich porankach spędzonych na rozmyślaniu. Zawsze miałam kiepską pamięć, zwłaszcza do twarzy i  nazwisk. Henry często mnie za to beształ. Naprawdę musisz nad tym popracować, jeśli chcesz zostać chirurgiem, mawiał. Nie lubię myśleć o  Henrym, ale to nieuniknione z  powodu wiadomości, którą dostałam. Po pobycie w  szpitalu obiecałam sobie, że już nigdy więcej nie będę miała z nim do czynienia. Patrzę na nas dwoje sprzed lat tak, jakbym przyglądała się związkowi obcych ludzi. Wtedy wyglądało to zupełnie inaczej. Spełniały się moje młodzieńcze marzenia, a  raczej to, co wówczas z  marzeniami utożsamiałam. Czułam się niepowstrzymana. Prowadziłam pionierskie badania w  swojej dziedzinie, dysponowałam możliwościami, o  jakich nie śniło się większości moich poprzedników, i to wszystko przy wsparciu człowieka, którego podziwiałam.

Doktor Henry Thornton był gwiazdą. Śledziłam jego karierę niczym medyczna groupie już podczas studiów licencjackich, kiedy to usłyszałam wykład, który wygłosił na temat swoich dokonań na polu badań nad zespołem stresu pourazowego u  osób ocalałych z  ataków terrorystycznych oraz ich rodzin. Był szefem jednego z  najlepszych zespołów psychochirurgicznych w  kraju. Od pierwszego dnia, gdy zobaczyłam, jak zwraca się do sali pełnej żyjących nadzieją studentów przygotowujących się do studiów medycznych, pragnęłam pracować w tym zespole. Byłam jednym z  nielicznych szczęśliwców, którym udało się załapać na staż u boku doktora Thorntona. Co ja mówię: szczęśliwców? Harowałam jak wół, żeby się tam dostać. Na pierwszym roku stażu traktował mnie jak powietrze. Dopiero później dowiedziałam się, że od początku zwrócił na mnie uwagę i  z  rozbawieniem przyglądał się, jak wypruwam sobie żyły, pracując po osiemdziesiąt godzin tygodniowo i robiąc wszystko, by wreszcie przebić się do sali operacyjnej. Na drugim roku zostałam przydzielona do jego zespołu. Byłam w  szoku, nie sądziłam, że w ogóle wie, jak się nazywam, już nie mówiąc o tym, że chce, abym z  nim pracowała. Jako studentka akademii medycznej napisałam kilka odważnych artykułów na temat neurochirurgicznych zabiegów rewersywnych u pacjentów po urazach – i Henry je czytał – a ponadto cieszyłam się opinią osoby potrafiącej zachować zimną krew w  skrajnych sytuacjach, dlatego upatrzył mnie sobie, zanim w ogóle podjęłam próby zdobycia jego sympatii. Jakiś czas później okazało się, że mój przydział do jego zespołu nie był dziełem przypadku –  Henry wskazał mnie i  nie wiedziałam: czy cieszyć się, czy martwić, bo przecież na pierwszym roku obchodził się ze mną okropnie. Usprawiedliwiał się taktyką równego traktowania. Wiesz dobrze, że do wszystkich źle się odnoszę, mówił. Nie jesteś wyjątkiem. Niezwykły talent Henry’ego polegał również na tym, że przy nim czułam się zarazem najważniejszą i najmniej istotną osobą w zespole. Nigdy nie ukrywał tego, jaki jest. Powinnam była mu uwierzyć, gdy mi o  tym mówił. Ale byłam nim zafascynowana, o czym doskonale wiedział. Sukces zawodowy przełożył się na złą passę w  życiu towarzyskim. Moi koledzy z  drugiego i  trzeciego roku nie kryli się ze swoją zawiścią, bo ich przeskoczyłam. Sądzili, że trafiłam do zespołu Henry’ego przez łóżko, o czym się dowiedziałam, kiedy ktoś przez pomyłkę dołączył mnie do czatu, na którym rozprawiano o moim rzekomo niezasłużonym wyróżnieniu zdobytym

dzięki „posuwaniu lekarzy jednego po drugim”, ale prawda jest taka, że przekroczyliśmy z Henrym tę granicę dopiero pod koniec trzeciego roku. Nie wyglądało to bynajmniej tak, jak czasem pokazują w  serialach medycznych, że w  pokojach pielęgniarek wszyscy bez opamiętania pukają się ze wszystkimi. W naszym przypadku odbyło się to dyskretnie i długo po tym, jak przebrzmiały plotki o naszym romansie. Tłumaczyłam sobie nasz pierwszy raz tym, że skoro wszyscy zakładają, że spaliśmy ze sobą, równie dobrze możemy to zrobić. Henry’ego nie interesowało, co ludzie o nim mówią. Chyba bardziej martwił się, że mogą przestać to robić. Uwielbiał być na językach, w każdej sytuacji, nieważne, w jakim sensie, pozytywnym lub negatywnym. Prawda na temat tego, w  jaki sposób tak szybko wspięłam się po szczeblach kariery, nie miała żadnego znaczenia. Ludzie i tak wiedzieli swoje. Te oszczerstwa uczyniły mnie osobą bardzo samotną, zarówno w  pracy, jak i  prywatnie. Przez to powoli stawałam się obojętna, niezaangażowana i  przesadnie zasadnicza. Wyłączałam emocje i  skupiałam się na aspektach umysłowych. W znacznym stopniu odcięłam się od swojego prawdziwego ja. Henry’emu podobały się moja pewność siebie i  zapał, a  także naturalna zdolność dystansowania się. Podczas gdy inni stażyści wybiegali z  sali operacyjnej, żeby zwrócić lunch do kosza na korytarzu albo powstrzymać atak paniki, ja zawsze stałam na posterunku gotowa zaaplikować ssanie, kiedy piła trepanowa przecinała czaszkę, albo potrzymać płat kostny, kiedy chirurg asystujący odsłaniał substancję szarą. Śmiałość, z jaką robiłam wszystkie te rzeczy, dodatkowo zrażała do mnie kolegów i koleżanki, którzy uważali mnie – razem z moją ambicją dokonania czegoś przełomowego na naszym polu –  za arogancką. Nie wydaje mi się, bym taka była. Sądziłam, że jestem pewna siebie i nieustraszona. Teraz jednak zdaję sobie sprawę, że w  tamtym czasie stałam się osobą o  cechach podpatrzonych u nauczycieli, którzy mieli na mnie największy wpływ, a także zapożyczonych od filmowych i  telewizyjnych postaci chirurgów, których uwielbiałam w młodości. Wkładając fartuch, po prostu wchodziłam w tę rolę. I robiłam to tak przekonywająco, że z czasem zatraciłam poczucie tego, kim naprawdę jestem. Rozmyślanie o dawnym życiu nie jest szkodliwe, o  ile dozujemy je sobie w  niewielkich dawkach. Mogę się zastanawiać nad tym, jaka byłam wtedy nieszczęśliwa i  jak bardzo zmieniło się na lepsze moje obecne życie w  porównaniu z  ówczesnym. Dziś jestem zdrowsza i  bardziej zadowolona

z tego, co robię. Muszę tylko uważać, żeby nie przesadzić, ponieważ jeśli się zagalopuję, powrócą stres i poczucie bycia ofiarą. Już nigdy więcej nie będę tamtą kobietą. Blask poranka niepowstrzymanie wlewa się do sypialni. – Jesteś silna. Jesteś odporna. Jesteś tu i  teraz –  mówię głośno, obracając się na bok. Wracam myślami do teraźniejszości, w której nie brakuje pożywki dla umysłu. Zamiast skupiać się na sobie, powinnam włożyć więcej wysiłku w  próby odkrycia tożsamości tamtej kobiety. Muszę również zadbać o  pozytywne podejście do sprawy, ponieważ kiedy poddaję się negatywnym myślom, z reguły źle to się kończy. Telefon, który leży na stojącej dwa metry ode mnie komodzie, zaczyna wibrować. Ten dźwięk mobilizuje mnie do podniesienia się z łóżka. Motywuje mnie nawet opcja, że osobą, która się dobija, jest Henry, choć rozmowa, którą musimy odbyć, sprawia, że mam ochotę zapaść się pod ziemię. Zerkam na wyświetlacz i widzę, że dzwoniła Rachel. Cieszę się, że wreszcie się znalazła. W  ślad za nieodebranym połączeniem pojawia się esemes od niej: Już jadę. Wysyłam emoji z uniesionym kciukiem. Koniecznie musi mi opowiedzieć, jak zakończyła się sprawa z  Lucy po tym, jak zostawiłam ją na stole. Zrobiłam to, dosłownie chwilę wcześniej zapewniwszy ją, że nic złego się nie stanie, co czyni całą tę sytuację jeszcze bardziej żenującą. Kiedy Peter wyjeżdża z miasta, mamy z Rachel w zwyczaju spędzać kilka poranków razem. Moja przyjaciółka wstaje wcześniej ode mnie i przeważnie musi zadzwonić co najmniej dwa razy, zanim w  ogóle spojrzę na telefon. Kiedy ja dopiero powoli zwlekam się z  łóżka, ona jest już po godzinnej medytacji, podwójnych zajęciach z jogi i porannych sprawunkach. Rachel jest kobietą kontrastów. Najpierw wciągnęła się w  nienasycony, niemal zabójczy w  jej przypadku nałóg heroinowy, by przed dekadą uwolnić się od niego w  cudowny sposób i  zastąpić jedną niezdrową obsesję drugą, tym razem związaną z  radykalnym podejściem do kwestii zdrowia i  dobrej formy. Oczywiście to ostatnie uzależnienie dawało jej znacznie większą szansę na przeżycie. Ledwie skończyłam blendować smoothie, rozlega się znajome pukanie do drzwi i  dźwięk klucza przekręcanego w  zamku. Wchodzi Rachel z  dwiema chai latte i  zakupami z  wegańskiej piekarni niedaleko jej domu. Pomimo

usilnych namów przyjaciółki nie zostałam weganką (nie chcę rezygnować z sera i nigdy tego nie zrobię), ale zwykle zjadam, co przynosi. – Dzień dobry! –  rzuca śpiewnie. Wygląda, jakby zeszła z  okładki „Yoga Journal”: jest ubrana w zwiewną sukienkę, a szyję i nadgarstki ma obwieszone malami. Wypisz wymaluj młoda Stevie Nicks. Kilka razy wzięto nas za siostry, co poczytuję sobie za komplement. – Dzień dobry. – Biorę ją w objęcia. Jej miękkie rudawe loki łaskoczą mnie w  policzki. Znajomy zapach orzecha kokosowego i  lawendy z  miejsca poprawia mi nastrój. Rachel przysiada na stołku i  podaje mi latte, którą przyjmuję z wdzięcznością. – Wybacz, że się nie odezwałam wczoraj wieczorem. Po tym, jak wypuściłam twoją pacjentkę, pojechałam na zajęcia z jogi, a potem wróciłam do domu i wyjątkowo wcześnie poszłam spać. Dopiero dziś rano zobaczyłam nieodebrane połączenia i  twoje wiadomości –  wyjaśnia. Dziwne, że się położyła, nawet nie oddzwoniwszy po tym, jak odebrała mojego esemesa, w  którym napisałam jej, że musiałam dokonać identyfikacji zwłok, ale postanawiam nie wnikać, bo i tak wyświadczyła mi wielką przysługę. – Bardzo ci dziękuję, że wróciłaś do gabinetu po Lucy. Uratowałaś mi życie. – Nie ma sprawy. Cieszę się, że mogłam pomóc. – Przygląda mi się przez chwilę. – Wyglądasz na zmęczoną. Piękna jak zwykle, ale zmęczona. – Gdyby to powiedział ktoś inny, pewnie bym się obraziła, ale wiem, że przez Rachel przemawia autentyczna miłość i  troska, i  doceniam to. Wie, że jeśli chodzi o  mnie, może mówić, co myśli. I  często to robi. Jest najbardziej szczerą i  prawdomówną osobą, jaką znam, ideałem, do którego dążę, zwłaszcza że ostatnio mam na tym polu spore zaległości. – Kiepsko spałam. Wczorajszy dzień był… stresujący. – Biorę łyk ciepłego napoju o orzechowym aromacie. – O mój Boże, mamy mnóstwo do przegadania! –  Jest w  takim samym stopniu podekscytowana, jak ja zażenowana. Zastanawiam się, czy jednak nie dopytać, dlaczego wczoraj była nieosiągalna, ale dochodzę do wniosku, że to nieistotne. – Jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło zostawić pacjenta na stole. – Zasłaniam dłonią twarz, wzdrygając się na samą myśl o tym, co zrobiłam. – W dodatku była u mnie pierwszy raz.

Jej entuzjazm nieco opada i  widzę, że Rachel stara się dostosować swój poziom żywiołowości do mojego wyraźnego przygnębienia. – Nie zadręczaj się tym –  mówi łagodnie. –  Poważnie, odpuść sobie. To była nieprzewidziana sytuacja. Tak się zdarza. Oto jeden z  powodów, dla których jest moją najlepszą przyjaciółką: bo często mi przypomina, abym była milsza dla siebie. – Naprawdę uratowałaś mi życie. – Oczywiście. Zrobiłabyś to samo dla mnie. – Bardzo była zła, kiedy się zjawiłaś? – Na szczęście zasnęła i nie wiedziała, ile czasu minęło. – A ile minęło? –  Znowu mnie korci, żeby zapytać, gdzie była, kiedy nie odbierała telefonu. Ta chęć bierze się z  mojego ogólnego zaniepokojenia faktem, że ostatnio ilekroć do niej dzwonię, zgłasza się poczta głosowa. – Tylko niecała godzina. Udało mi się dość szybko dojechać. –  Nabiera powietrza. – Byłam w okolicy. – Nie podaje szczegółów. – Nie wiem, jak mogłam o niej zapomnieć. – Znów to rozczarowanie sobą. – Spanikowałam, miałam pustkę w głowie i nie myśląc o niczym, pojechałam prosto do biura lekarza sądowego. Na miejscu nawet nie potrafiłam sobie przypomnieć, jak tam dotarłam. – Lucy zachowała się bardzo w porządku. Powiedziała, że ma nadzieję, że wszystko skończyło się dobrze, i obiecała zapisać się na następną sesję. – Co za ulga. – Spodziewałam się raczej kolejnego zjadliwego komentarza na Yelpie. –  Rachel posyła mi współczujące spojrzenie. Jestem jej ogromnie wdzięczna, że nadal, pomimo okropnej opinii, jaką mam w  sieci, chce dzielić ze mną gabinet. Wiem, że kilka razy dostało jej się rykoszetem, i  czuję się za to odpowiedzialna. – Ale chyba tam nie zaglądałaś? – Moje milczenie jest odpowiedzią. – Och, nic dziwnego, że jesteś przybita. Nie możesz dopuszczać do siebie takich rzeczy. Internetowe trolle to żałosne ludki, które lubią wszystko krytykować. Można im tylko współczuć. – Naprawdę trudno nie zaglądać. Poza tym za każdym razem wydaje mi się, że to zniosę.

– No wiem, wiem. – Rachel przenosi spojrzenie za okno. – Trudno się nie przejmować. – Wczoraj wieczorem próbowałam skontaktować się z  Lucy, żeby ją przeprosić, ale nie oddzwoniła. –  Upijam kolejny łyk słodko-pikantnej chai latte. – Nie martw się, na pewno się odezwie. Choćby dlatego, że obiecałam jej darmowy masaż. – Jesteś niezrównana. Zwrócę ci za masaż. Chcesz, żebym ci zrobiła igły w tym tygodniu? – Nie ma o czym mówić – odpowiada, ale nie wiem, czy ma na myśli zwrot za masaż, czy propozycję sesji akupunktury. Od kilku tygodni nie robiłam jej igieł, co jest dla niej nietypowe. – Okej, kryzys z Lucy został zażegnany, ale widzę, że masz wiele innych zmartwień. Chcesz o  nich pogadać? A  może jest za wcześnie? –  To stały element naszych spotkań, podczas których nadrabiamy zaległości. Musimy się trochę rozgrzać, zanim przejdziemy do sedna sprawy. Miło ze strony Rachel, że upewnia się, czy jestem gotowa. – E… nie wiem. No może? –  długi głęboki wdech. –  Miałam wrażenie, jakby to wszystko nie działo się naprawdę. –  Rachel obchodzi wyspę, żeby zamknąć mnie w uścisku. Pozwalam kilku łzom spłynąć po policzkach na jej ramię, ale powstrzymuję pozostałe. – Wyjdźmy na powietrze – proponuje. Zakładamy kurtki, Rachel bierze mnie pod rękę i  prowadzi na taras na tyłach domu, gdzie siadamy na fotelach. Jest rześko, ale odświeżająco. Na bezchmurnym niebie wisi jasne słońce, kieruję do niego twarz i przez chwilę wygrzewam się w  jego blasku. Sadowimy się wygodnie naprzeciwko siebie, z nogami w pozycji lotosu, i popijamy kawę. – Okej, jestem gotowa –  mówię w  końcu, podciągając kolana prawie pod brodę. – Zacznij od początku. Chcę wiedzieć wszystko. Najpierw opowiadam więc o  telefonie z  biura lekarza sądowego. Nie pomijam żadnych szczegółów. Rachel słucha cierpliwie, nie przerywając mi, i  po cichu reaguje na kolejne części tej historii. Kiedy docieram do końca, zamyka oczy i wypuszcza powietrze.

– Musiałaś być przerażona. – Owszem, byłam. – Przykro mi, że zabrakło mnie przy tobie i musiałaś przechodzić przez to sama. –  Otwiera szeroko oczy. –  Wyobraź sobie, co by było, gdyby to rzeczywiście on znajdował się na tych zdjęciach. Przeżyłabyś ogromny wstrząs. – Od wczoraj zdążyłam to sobie wyobrazić ze czterysta razy i  w  każdym momencie odnoszę wrażenie, jakby śnił mi się koszmar. – Charlotte. Miałam przeczucie, że w  tym miesiącu dojdzie do jakiejś poważnej zmiany. Sądziłam, że będzie dotyczyła mojego życia, tymczasem może chodzić o  twoje. –  Rozprostowuje nogi, wstaje i  zaczyna przemierzać taras tam i  z  powrotem. To jej typowa choreografia. Rachel nie potrafi zbyt długo usiedzieć w  miejscu. –  Pytanie: kim jest ta kobieta i  co znaczy dla ciebie? – No i  skąd miała moje nazwisko i  numer telefonu? To wszystko nie ma sensu. – Tak, to rzeczywiście zagadka. Może próbowała ci coś powiedzieć? –  Rachel podnosi ręce, a potem przesuwa je na boki, jakby chciała odlecieć. – Nie rozumiem tylko, dlaczego zupełnie jej nie kojarzę. To do mnie niepodobne. Nawet kiedy przeżywałam najgorsze chwile, miałam wystarczająco dużo świadomości, by pamiętać bliskie mi osoby. – Sądzisz, że znasz ją z Manhattanu? – pyta ostrożnie Rachel. – Nie mam pojęcia. Może. – Czuję się pokonana. – A jeśli wzięto cię za kogoś innego? Za inną Charlotte Knopfler? – Miała przy sobie mój numer telefonu. –  Rachel zadaje pytania, które sama sobie zadawałam. – Wiesz, to może oznaczać coś dobrego. Najbardziej przykre scenariusze bywają w największym stopniu rozwojowe. – Patrzy na mnie wymownie. – Nie potrafię sobie wyobrazić scenariusza, w którym martwa kobieta jest „czymś dobrym”. – Nie o to mi chodziło. – Milknie na chwilę. – Bez względu na to, jaka była przyczyna, myślę, że wkrótce wszystko się wyjaśni. Co o niej wiadomo? – Niewiele. Właściwie nic. W sumie tylko tyle, że miała przy sobie moje nazwisko i telefon. To upiorne.

– Dziwne. Nie znaleźli żadnego dowodu tożsamości? Została napadnięta? Powiedzieli, jak umarła? –  Moja przyjaciółka podchodzi do tego ze zbyt dużym zaangażowaniem. Lubi zawiłe zagadki kryminalne. – Przekazałam ci wszystko, co wiem. Nie znam pozostałych szczegółów, Sherlocku – dodaję żartobliwie. – A poza tym jak się czujesz? –  Przesuwa brzęczące bransoletki w  górę i  w  dół przedramienia. Robi to, kiedy jest zdenerwowana; zdążyłam się przyzwyczaić i  nawet wydaje mi się to ujmujące. Zabawne, jak rzucają nam się w oczy drobne nawyki osób, z którymi jesteśmy blisko. Na przykład Henry bujał się na piętach, kiedy miał przebłysk geniuszu. Z kolei Peter mruczy do słuchawki, kiedy się zastanawia. Bardzo bym chciała wyznać jej, jak naprawdę się czuję, ale boję się, że jeśli to zrobię, Rachel powie na głos rzeczy, o których dotąd tylko myślałam. Nie jestem gotowa stawić czoło prawdzie, nawet jeśli jeszcze jej nie znam. Nie muszę nic mówić, Rachel i tak wie, co chodzi mi po głowie. – Odezwał się? –  Przeszkadza mi, że nie używa jego imienia. Powinnam zwrócić jej uwagę, ale to w sumie głupia, nic nieznacząca drobnostka. – Nie, Peter się jeszcze nie odezwał. Ale na pewno wkrótce to zrobi. – Nie powinnam okazywać przy niej niepokoju. Nawet ta garść informacji, którą się z  nią podzieliłam, sprowokowała zbyt wiele pytań, na które nie znam odpowiedzi. Peter sądzi, że żadna z  osób obecnych w  moim życiu nie wie o  jego istnieniu. Kiedy zaczęliśmy się spotykać na poważnie, opowiedziałam o nim Rachel i nikomu innemu. Peter poprosił, żebym nie afiszowała się z naszym rodzącym się związkiem, ale oczywiście musiałam się zwierzyć najlepszej przyjaciółce, że mam chłopaka. Gdyby życie było grą w  „papier, kamień, nożyce”, przyjaźń zawsze byłaby dla mnie papierem, a ten czy inny chłopak –   kamieniem. Trochę się zraziłam, kiedy powiedział, że powinno być odwrotnie, i  lekko go okłamałam, mówiąc, że jestem przesądna i  nie mam w  zwyczaju chwalić się nowymi znajomościami, dopóki nie zdobędę pewności, że zmierzają we właściwym kierunku. Równocześnie informowałam Rachel o  rozwoju sytuacji i  razem z  nią rozszyfrowywałam podteksty w  jego esemesach. Trochę szczeniackie, owszem, ale w młodości tak bardzo skupiałam się na studiach, że nie miałam czasu na poważne ani przelotne znajomości. Można powiedzieć, że pod tym

względem rozwinęłam się stosunkowo późno. Rachel znacznie lepiej sobie radzi z psychologią ludzkich związków, jest bardziej wnikliwa, zwraca uwagę na drobnostki, które mi umykają. Obie uznałyśmy, że Peter jest fascynujący, przystojny (pokazałam jej kilka zdjęć) i bardzo zabawny. Czasami bywał też wyjątkowo trudny do zaszufladkowania. Ale nie potrafiłam pozbyć się uczucia, że ten człowiek całkowicie zmieni moje życie. O  tym, do jakiego stopnia jest zaangażowany w  swoją pracę i  jak dużej dyskrecji ona wymaga, przekonałam się w ciągu pierwszych dwóch miesięcy naszego związku, kiedy notorycznie odwoływał spotkania. Praca była wymówką dla tajemniczości i  niechęci do chwalenia się naszą znajomością przed innymi ludźmi. To nie będzie wiecznie trwało, zarzekał się za każdym razem. Zadanie, które w  tej chwili wykonuję, wiąże się z  tak głęboką konspiracją, że ryzykuję nawet samą rozmową z tobą, mówił. Ale byłam tak zakochana, że zgodnie z  danym słowem ukrywałam nasz związek przed wszystkimi poza Rachel. I  im bardziej moje życie przypominało powieść szpiegowską, tym więcej szczegółów pomijałam w  nowinach, które jej przekazywałam. Okłamywanie najlepszej przyjaciółki przez zatajanie przed nią informacji powinno było być dla mnie pierwszym sygnałem ostrzegawczym. Może nie pierwszym, ale na pewno wystarczająco głośnym. Mimo to postanowiłam go zlekceważyć. Miałam do Petera wiele pytań, ale cierpliwie czekałam, kiedy będzie mógł powiedzieć więcej na temat tego, czym się zajmuje. Wiedziałam tylko tyle, że jest zatrudniony w  agencji rządowej i  że praca wymaga częstych podróży. Domyślałam się, że chodzi o FBI, ale kiedyś podczas rozmowy Peter określił biuro mianem „straży miejskiej wśród agencji rządowych”. Opowiadał, że zanim wstąpił w szeregi wywiadu, służył w Navy SEALs. Był samozwańczym erudytą oraz psychologiem kryminalistycznym i  informatykiem samoukiem. Twierdził, że próbowano go zwerbować tuż po liceum, ale wolał najpierw zaciągnąć się do wojska, ponieważ chciał „doświadczyć czegoś prawdziwego”. Niewątpliwie był bardzo dzielnym mężczyzną –  i  dla mnie bezgranicznie pociągającym. Wiedziałam, że Peter może zostać wezwany na akcję praktycznie w każdej chwili, a  spraw między nami nie ułatwiał fakt, że mieszkał pod Quantico, sześć godzin jazdy ode mnie. Kilka razy zaproponowałam, że przyjadę, odwiedzę go, ale odmawiał, twierdząc, że wstydzi się swojej opłacanej przez rząd „żałosnej nory”, poza tym –  co wydało mi się bardziej niepokojące –   lepiej, żeby jego „wrogowie” nie wiedzieli o  moim istnieniu. Doszliśmy do

porozumienia, że dla jego bezpieczeństwa będzie do mnie przyjeżdżał tylko wtedy, kiedy pozwolą na to okoliczności, ale i tak byłam zawiedziona. Oczywiście im bardziej zakochiwałam się w Peterze, tym więcej chciałam o nim wiedzieć. Niestety, miałam wrażenie, że moja ciekawość zniechęca go do mnie, i  zawsze bałam się, że uzna mnie za zbyt natrętną. Dlatego dywagacje nad tym, kim jest, zostawiałam na swoje spotkania z Rachel, która wydawała się nim tak samo zafascynowana jak ja. Cieszyła się z  mojego szczęścia, biorąc zwłaszcza pod uwagę fakt, jak zagubiona i przygnębiona się czułam, kiedy się poznałyśmy; obiecywałam sobie wtedy, że już nigdy się z  nikim nie zwiążę. Powrót do zdrowia zajął mi sporo czasu, ale wreszcie byłam gotowa. Kilka drobnych rozczarowań w związku z Peterem – pokrzyżowane plany, nagła zmiana nastrojów, nieoczekiwane krótkie nieobecności –  wystarczyło, by fascynacja Rachel przerodziła się w  podejrzliwość, która podsycała moją rosnącą nieufność. Nadal pilnowałam się, by nie mówić jej zbyt wiele. Nie chciałam, aby moje uczucia do niego miały wpływ na jej emocje. Im bardziej się do siebie zbliżaliśmy –  pomiędzy jedną misją a  drugą –  tym rzadziej rozmawiałam o  nim z  Rachel. Byłam tak zapatrzona w  niego, że nie zwróciłam uwagi na mur, który sukcesywnie stawiałam między sobą a Rachel, utrzymując sprawy dotyczące Petera w tajemnicy. Kiedy naciskała, dzieliłam się różnymi drobiazgami, w  tym nie zawsze prawdziwymi informacjami, i  miałam skłonność do przedstawiania mojego chłopaka w  pozytywnym świetle. Albo też optymistycznie opisywałam go takim, jaki mógłby być, gdyby tylko mniej się stresował i  nie przepracowywał. Ale Rachel nie jest naiwna, domyślała się, że coś jest nie w  porządku. Kiedy dogadujesz się z  kimś tak dobrze, że niemal czytasz w  jego myślach, wówczas doskonale wyczuwasz każdą zmianę. Teraz, gdy sytuacja z Peterem stała się tak niepewna, żałuję, że od samego początku nie byłam szczera z  Rachel. Wiem, że jeśli wszystko jej powiem, założy najgorsze i oczywiście poinformuje mnie o tym. – Zamierzasz poważnie z nim porozmawiać, kiedy się wreszcie objawi? –   Od pewnego czasu wyczuwa moją niechęć do tematu i  porusza go raczej ostrożnie. – Będę musiała znaleźć odpowiedni moment, ale tak, zamierzam. – I co mu powiesz? – Bawi się kosmykiem włosów, sprawdza, czy nie ma rozdwojonych końcówek. Nie ma.

– Że chcę, aby był obecny w naszym związku. I że relacja na odległość już się nie sprawdza. – W porządku. – Kiwa głową z aprobatą. Wypijam łyk chai latte. Wyraźnie się waham. – Powiem, że oczekuję normalnego związku ze wszystkimi jego elementami i etapami. – Świetnie. Co jeszcze? Czuję lekki ucisk w gardle. – E… że zanim otworzymy nowy rozdział naszej znajomości, chcę go przedstawić swoim przyjaciołom, a także poznać jego przyjaciół. – Wiem, że moja rosnąca niechęć bierze się z rozczarowania sobą. Pozwoliłam sprawom zajść daleko, mimo że tak naprawdę wcale nie znam Petera, w  dodatku zrobiłam to, ignorując oczywiste sygnały ostrzegawcze. – Poprosisz go o jakiś dowód na potwierdzenie tego, jak naprawdę wygląda jego praca? – Rachel wkracza na obszar, którego nie lubię. Tłumione emocje podchodzą mi do gardła i zaczynają mnie dusić. Kładę dłoń na jej ramieniu i wyraźnie wypowiadam każde słowo: – Przecież ci mówiłam. W  zeszłym tygodniu przysłał mi zdjęcia swojego identyfikatora, paszportu i  biletów na samolot. –  Zrobił to po kilku dniach milczenia i  niezbyt przyjemnej wymianie wiadomości, gdy już się odezwał. Dobrze, że go przycisnęłam. Zdjęcia uspokoiły mnie i  utwierdziły w  przekonaniu, że Peter nie jest wytworem mojej wyobraźni ani oszustem. Zaczął podsyłać mi linki do konkretnych materiałów na portalach informacyjnych, żebym miała przynajmniej ogólne pojęcie o  tym, co go ode mnie odciąga. – No tak, tak. Ale nie pokazałaś mi ich. Zupełnie o  nich zapomniałam. –  Obie wiemy, że wcale nie zapomniała. Zdaję sobie sprawę, że Rachel chętnie zobaczyłaby taki dowód, ale uznałam, że jednak część tego, co związane z Peterem, chcę zachować wyłącznie dla siebie. Zaczynam się irytować. Nie pokazałabym jej tych zdjęć, nawet gdybym ich nie skasowała krótko po odebraniu. – Możemy zmienić temat? Szumi mi w  głowie po wczorajszym. –  Zaczynam masować sobie skronie.

– Oczywiście. –  Ściska moją dłoń w  geście otuchy, a  potem puszcza ją i  sięga do papierowej torebki, z  której wyjmuje marchewkowo-dyniową muffinkę. Dzieli ciastko na pół i jedną część podaje mi. Przyjmuję ją. Wkłada muffinkę do ust i żuje powoli. Czuję, że wcale nie zmieni tematu. – Wiesz co, tak się zastanawiam, czy Peter nie pojawił się w twoim życiu po to, byś nareszcie doszła do siebie po rozstaniu z Henrym i po tym, co się wydarzyło. – Co masz na myśli? – Bywa, że w niektórych ludziach przeglądamy się jak w lustrze. Zmuszają nas, żebyśmy zobaczyli to, czego nie chcemy w  sobie widzieć. Każą nam stanąć twarzą w  twarz z  naszym prawdziwym ja. Więc skoro jesteś poirytowana Peterem… – Nie powiedziałam, że jestem nim poirytowana –  wtrącam z rozdrażnieniem. Ani na moment nie udziela się jej moje napięcie i  zachowuje stoicki spokój. – Przypomnij mi, spod jakiego jest znaku? – Bliźniąt – odpowiadam, wyładowując się na kęsie muffinki. – Hm. Tak. To trudny znak, zwłaszcza w parze ze Strzelcem. Nigdy nie podzielałam ciągot Rachel do wiedzy ezoterycznej. Mój wrodzony sceptycyzm sprawia, że czuję się autsajderką w światku medycyny alternatywnej. Nie chodzi o to, że nie mam otwartego umysłu albo brakuje mi wiary –  przestawienie się z  medycyny zachodniej na wschodnią wiązało się z  zasadniczą zmianą mojego stosunku do mistycznych, niewidocznych aspektów życia. Ale obszar, po którym się teraz poruszam, jest naprawdę ogromny, zaś moje naukowe przygotowanie i  skłonność do myślenia analitycznego często nie pozwalają mi postrzegać świata na tym samym, kosmicznym poziomie co Rachel. To zresztą jeden z  wielu powodów, dla których odegrała tak ważną rolę w  moim procesie powrotu do zdrowia. Po tym, co się wydarzyło, chciałam uwierzyć w coś wykraczającego poza strefę własnego ja. Chciałam się przekonać o  tajemniczej mocy zjawisk niezwiązanych z  konwencjonalną wiedzą i  tradycyjnym myśleniem. Bardzo mi zależało na samowspółczuciu i przebaczeniu. Ale nie jest łatwo komuś, kto przez dwanaście lat pielęgnował w  sobie kompleks Boga. Jak na ironię, wydaje mi się, że związek z  Peterem w  znacznym stopniu pomógł mi się

otworzyć na siłę tego, co niewidoczne. W końcu decydując się na bycie z nim, zrobiłam naprawdę duży krok w nieznane. – Rachel, posłuchaj, zależy mi, żebyś cieszyła się moim szczęściem. Jestem naprawdę zakochana. – Ależ ja się cieszę. Jasne. To, że nie miałam żadnego stałego chłopaka od czasów, kiedy Clinton zasiadał na fotelu prezydenta, nie znaczy, że zapomniałam, jakie to uczucie. Jeśli ty jesteś szczęśliwa, to ja też. Po prostu chciałabym, żeby wreszcie zjawił się tu i  zapukał do drzwi. Zdaję sobie sprawę, jakim ciężarem jest dla ciebie jego nieobecność. Co dziwne, obraz Petera stojącego w drzwiach zmienia się w moim umyśle w  wizerunek Jacka stojącego w  drzwiach recepcji. Znów czuję to delikatne podniecenie i usiłuję je stłumić. Robi mi się głupio i jest mi wstyd, że myślę o obcym facecie. – Przypomniało mi się coś. Czy wczoraj po południu przyszedł do gabinetu mężczyzna, żeby się umówić na wizytę? – Widzę, że Rachel zerka na kieszeń, w której trzyma telefon. Wyjmuje aparat z kurtki, szybko sprawdza i chowa go z powrotem. – Rach? – Nie –  odpowiada nieobecnym głosem. –  Nikt nie przyszedł, kiedy tam byłam. Wyszłam razem z  Lucy i  zamknęłam za sobą gabinet. Założyłam, że już tam nie wrócisz. Spodziewałaś się kogoś? – Nie. To znaczy, liczyłam, że może Peter mnie zaskoczy. W każdym razie w  trakcie sesji z  Lucy przyszedł jakiś gość, był dość arogancki i  chciał się umówić na wizytę. Zasugerowałam, żeby się zapisał przez formularz w internecie, ale uparł się, że woli to zrobić osobiście. – Ha. Dawno nie miałyśmy klienta z  ulicy. Może to koniec twojej złej passy. –  Zrywa się wiatr. Loki Rachel tańczą wokół jej twarzy. Wygląda jak grecka bogini. – No tak, powinnam się cieszyć z  każdego potencjalnego pacjenta, ale akurat ten nie daje mi spokoju. –  Nie wiem, ile mogę jej powiedzieć, ale z jakiegoś powodu mam ochotę rozmawiać o tym mężczyźnie. – W jakim sensie? Pozytywnym czy negatywnym? – Chyba jedno i drugie – odpowiadam zgodnie z prawdą. – Co konkretnie masz na myśli?

– Był bardzo, wręcz irytująco pewny siebie. Ale jednocześnie miał zniewalający urok. I  robił taki gest… Głaskał się po brodzie, jakby miał zarost. Dostałam gęsiej skórki, ale szybko wyjaśnił, że nosił brodę, ale niedawno ją zgolił. Rachel przestaje kiwać głową i robi zaniepokojoną minę. – Do tego ma bardzo, wręcz absurdalnie jasnozielone oczy. Takie przeszywające. Mina Rachel się zmienia, ale nie potrafię odgadnąć, co wyraża. – No co? – Nic, nic. Zawiesiłam się. Przepraszam, jestem trochę rozkojarzona. – Wszystko w  porządku? –  pytam z  troską i  nadzieją, że podzieli się ze mną tym, co ją trapi i co ukrywa przede mną. – Tak, pewnie. Po prostu kiepsko sypiam. – Przechodzi ją dreszcz. – Zimno mi się zrobiło. Tobie nie? Przewracam oczami niezadowolona, że Rachel udało się wykręcić od odpowiedzi. – Wracajmy do środka – mówię. Idzie za mną do domu. – Muszę siku. Zaraz wracam – rzuca. Jestem podenerwowana. Dla uspokojenia umysłu postanawiam otworzyć laptopa i sprawdzić, jak wygląda grafik na najbliższe kilka dni. Spodziewam się, że zobaczę mniej więcej to samo, co zawsze: jeden pacjent dziennie, i to przy dobrych wiatrach. Otwieram zakładkę z  wersją roboczą swojego ogłoszenia o gabinecie do wynajęcia. Muszę je sformułować tak, żeby zgłosił się ktoś, kto już ma swoich pacjentów i  w  przeciwieństwie do mnie będzie w stanie zarobić na czynsz. Widzę powiadomienie o  nowej wizycie. Jutro, dziewiąta trzydzieści rano. Doktor Jack Doyle. Doktor. Dlaczego mnie to nie dziwi?

8 SILVESTRI – Często pani tu bywa? –  Jesteśmy znowu w  parku, gdzie znaleziono anonimową ofiarę. Mój partner macha odznaką do młodej kobiety ubranej w szorty i wiatrówkę. – Dość często. Prowadzę zajęcia z  tenisa, tu niedaleko –  odpowiada, podchodząc. – Pewnie niedługo kończycie sezon – mówię, rozcierając dłonie. – Owszem. To już jedne z  ostatnich treningów. –  Spogląda na Wolcotta, potem z powrotem na mnie. – Czy coś się stało? Wyjmuję telefon z kieszeni i obracam go w jej stronę. – Czy rozpoznaje pani tę kobietę? Przygląda się przez chwilę, po czym otwiera szeroko oczy. – O mój Boże. – Kojarzy ją pani? – pytam. – Jestem prawie pewna, że tak. Wydaje mi się, że pracuje w  ogródku społecznym. – Wskazuje kierunek brodą. – Widywałam ją w porze lunchu. Co się stało? Wolcott kiwa głową. – Dobre pytanie.

– Moi mili, dziś mamy na tapecie warzywa korzeniowe. Dajcie znać, jeśli będziecie czegoś potrzebowali. Szefowa ekipy rozdziela zadania na popołudnie, stojąc przy szklarni, obok której znajdują się grządki. Widzi, że się zbliżamy, i mierzy nas wzrokiem.

– Panowie ciut za bardzo wystrojeni jak na machanie motyką. –  Obcina Wolcotta wzrokiem. – Zwłaszcza pan, eleganciku. W odpowiedzi Wolcott prezentuje odznakę. – Obawiam się, że nie pomożemy przy pieleniu. Kobieta przez chwilę przygląda się odznace, a potem mówi z uśmiechem: – Wie pan, to, że grzebiemy w ziemi… – Czy rozpoznaje ją pani? – wchodzę kobiecie w słowo, pokazując zdjęcie ofiary. Mruży oczy, wpatruje się – i nagle blednie. – O nie. – Wypuszcza powietrze. – Miałam złe przeczucie. – Może pani usiądzie? –  proponuje Wolcott, wskazując stojący obok wejścia do szklarni drewniany stołek. – Lepiej tak. – Zatem ta kobieta… – Brooke – przerywa oszołomiona. – Nazywała się Brooke Harmon. – Rozumiem –  mówi Wolcott. Wyjmuje notes i  zapisuje tę informację. –  Czy potwierdza pani, że Brooke Harmon pracowała tu jako ochotniczka? – Tak, jak najbardziej. Była ważnym członkiem naszej społeczności. Nie mam na myśli tylko brygady zajmującej się ogródkiem, ale ogólnie wolontariat. Udzielała się dopiero od pół roku, ale czuło się, jakby była z nami od zawsze. Naprawdę wyszła na prostą. – To znaczy? – Brooke trafiła do nas w ramach programu prac społecznych, ale szybko zakochała się w ogrodnictwie. W jej przypadku miało działanie terapeutyczne. Niedawno odpracowała wymaganą liczbę godzin, ale postanowiła, że zostanie i nadal będzie pomagała. – Prace społeczne? – mówię. – Może nam pani powiedzieć, za co została skazana? – Uporczywe nękanie. Kiedy przyszła do nas po raz pierwszy, była pełna gniewu, ale obserwowałam ją i  widziałam, jak pracując z  nami, zmienia się emocjonalnie. –  Jej szok przechodzi w  złość. Kobieta spogląda mi prosto w oczy. – Co się właściwie stało, detektywie? – Pracujemy nad tym, proszę pani. Kiedy widziała ją pani po raz ostatni?

– Przedwczoraj –  odpowiada. –  Brooke skończyła trochę wcześniej niż zwykle. Powiedziała, że kiepsko się czuje. Była czymś poruszona. Mój partner zerka na mnie, potem na kierowniczkę ogrodu. – O której to było? Kobieta się zastanawia. – Zazwyczaj kończyła o piątej, więc myślę, że około czwartej. Pamiętam, że spojrzałam na zegarek i  pomyślałam, że to dla niej nietypowe. Zawsze pracowała do końca. Wolcott cały czas notuje. – Czuła się źle już wcześniej – zadaje pytanie – czy tylko tamtego dnia? – Miała jakieś problemy z  drogami oddechowymi, ale poza tym była w dobrym zdrowiu, o ile mi wiadomo. Mnóstwo energii, bardzo aktywna. – Rozumiem –  mówi Wolcott. –  Orientuje się pani, gdzie na co dzień pracowała? – Była, zdaje się, asystentką do spraw administracyjnych albo kimś takim… – Mieszkała na miejscu? – W Port Jefferson. – Aha – mówię. – Kiedy pokazałem pani jej zdjęcia, powiedziała pani, że miała złe przeczucie. Zechce pani wyjaśnić? Kobieta spogląda w dal, potem znów na nas. – Od paru dni wydawała się roztrzęsiona i  jakby podenerwowana. Zwróciłam uwagę, bo to było do niej niepodobne. Zachowywała się trochę tak jak pierwszego dnia. – Może miała problemy w życiu osobistym? – podsuwa mój partner. – Może. Nie wiem, nie rozmawiam z  ochotnikami o  takich rzeczach. –   Myśli i  unosi nagle brwi. –  Ale dobrze się dogadywała z  Julie. Niewykluczone, że utrzymywały kontakt poza naszym ogródkiem. Proszę zaczekać, przyniosę jej numer telefonu. Kiedy kobieta znika w  szklarni, Wolcott nachyla się do mnie i  niemal szepcze: – Z tego, co mówi, wynika, że jest jedną z ostatnich osób, które widziały ofiarę żywą.

Kierowniczka ogrodu wraca z karteczką. – Julie Merrill. Zapisałam jej adres i  numer telefonu. –  Wręcza świstek mojemu partnerowi. –  Na niektóre pytania będzie potrafiła odpowiedzieć lepiej niż ja. Na wszelki wypadek zapisałam też kontakt do mnie. Proszę dzwonić, jeśli będą panowie chcieli wiedzieć coś więcej. Chętnie pomogę. Z Brooke była równa babka. – Bardzo dziękujemy za poświęcony czas – kończy Wolcott. – Nie ma o czym mówić. Odwraca się do szklarni, ale mnie przychodzi do głowy jeszcze jedno pytanie. – Tak z ciekawości: czy hodujecie tu wilczą jagodę? Kobieta patrzy na mnie, jakbym nastąpił na grabie i zdzielił się w twarz ich trzonkiem. – Nie, unikamy takich roślin. Wie pan, wilcza jagoda może zabić.

9 Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 3 października 2019 Godzina 11:30 Zranionauzdrawiaczka: Witam panie. MaxineKD: Jak się masz? Zranionauzdrawiaczka: Nadal kiepsko się czuję. Staram się nie dopuścić do załamania. Praniemozgubezwirowania: Coś wisi w  powietrzu. Nie mogę przestać myśleć o  tym filmie Disneya z  lat osiemdziesiątych, Jakiś potwór tu nadchodzi. Puszczali go na apelach, kiedy z powodu deszczu odwoływano Święto Flagi Państwowej. Nieszczesciachodzaparami: To było dziwne i randomowe. Praniemozgubezwirowania: Zupełnie jak ja. Duzedziewczynkinieplacza54: Dla mnie zawsze wszystko jest dziwne. Ale ja w  ogóle jestem dziwna. Poza tym uczyłam się w  trybie edukacji domowej i nie wiem, czym jest Święto Flagi. MaxineKD: Wolałam książkę. Bradbury rządzi. Zranionauzdrawiaczka: Muszę ją dodać do listy. Wiecie, czy wszystko w porządku u Harmonia82? Nie pojawia się od kilku dni. Praniemozgubezwirowania: Miała ostry zjazd, ale przysłowiowe szyki zostały zwarte i już wszystko gra. Zranionauzdrawiaczka: ???? Praniemozgubezwirowania: Byłam napruta, więc nie mogłam pomóc, ale MaxineKD i  Duzedziewczynkinieplacza54 pospieszyły z odsieczą. MaxineKD: W  sumie to nie było nic takiego. Zorganizowałyśmy na poczekaniu babski wieczór. Zranionauzdrawiaczka: Serio? Wow. Żałuję, że mnie nie by- ło. Niemniej: spotkanie twarzą w twarz? To brzmi dziwnie.

Nieszczesciachodzaparami: Dziwnie? Dzięki wielkie! Zranionauzdrawiaczka: Bez urazy! Po prostu chodzi o  to, że od pewnego czasu zwierzamy się sobie, spotykając się wyłącznie w sieci, i  wszystkie, jak tu jesteście, wiecie o  mnie więcej niż ktokolwiek inny. Zdjęcie tej zasłony, jaką jest ekran komputera, wydaje mi się… przerażające… obnażające? Praniemozgubezwirowania: Rozumiem cię, Zranionauzdrawiaczka. I  wolałabym, żeby żadna z  was się nie dowiedziała, że tak naprawdę jestem zboczkiem w  średnim wieku udającym samotną matkę ze słabością do merlota i filmów na Lifetime. MaxineKD: Nawet tak nie żartuj. Nieszczesciachodzaparami: Ciekawe, że kiedy się spotkałyśmy, poczułyśmy się tak, jakbyśmy się widywały w  ten sposób od samego początku. Było bardzo swojsko. MaxineKD: I  od razu się rozpoznałyśmy. Nie da się zaprzeczyć, że coś nas łączy. Nieszczesciachodzaparami: No. Trauma. Praniemozgubezwirowania: Czy to coś złego? Nieszczesciachodzaparami: Zależy, kogo zapytasz. Zranionauzdrawiaczka: Jak się czuła Harmonia82? Na ostatnich czatach sprawiała wrażenie całkiem silnej osoby. MaxineKD: Była roztrzęsiona, ale uspokoiłyśmy ją. Po prostu musiała się wygadać. Nieszczesciachodzaparami: Już wszystko jest w porządku. MaxineKD: To było nieporozumienie. Zranionauzdrawiaczka: Powinnam się do niej odezwać. Byłam strasznie zajęta innymi sprawami. Nieszczesciachodzaparami: Mówiła, że może zrobi sobie przerwę od internetu. Wiecie, odetnie się od mediów społecznościowych. Praniemozgubezwirowania: I bardzo dobrze! Ja jestem uzależniona i w życiu nie dałabym rady. Zranionauzdrawiaczka: Mam wyrzuty sumienia, że byłam taka egocentryczna. Harmonia82 zawsze mnie wspierała w  tym, co robię. Powinnam być przy niej razem z wami. Nieszczesciachodzaparami: Nie powinnaś nic sobie wyrzucać. Każda z nas chciałaby jak najlepiej, ale czasem przeszkadza nam życie. Ona to rozumie.

Zranionauzdrawiaczka: I  tak do niej napiszę –  żeby wiedziała, że o niej myślę. Duzedziewczynkinieplacza54: Na pewno się ucieszy. Zawsze jesteś taka troskliwa, Zranionauzdrawiaczka. MaxineKD: Poza tym powinnyśmy to powtórzyć! Duzedziewczynkinieplacza54: Wszystkie w jednym pokoju? Z takiej okazji może nawet wyszłabym z domu. Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 3 października 2019 Godzina 12:00 Wiadomość od Zranionauzdrawiaczka do Harmonia82 (offline) Zranionauzdrawiaczka: Odzywam się, żeby zapytać, czy wszystko u  Ciebie w  porządku. Od pewnego czasu nie pojawiasz się w  sieci i  zaczęłam się martwić. Podobno miałaś ostry zjazd, ale przejrzałam historię czatu i  nie widzę nic takiego. Dużo o  Tobie myślę, chętnie porozmawiałabym w cztery oczy. W tym tygodniu coś się wydarzyło, ale nie potrafię się zebrać w  sobie, żeby poruszyć ten temat na grupie. Liczyłam, że najpierw omówię go z  Tobą. Mam nadzieję, że wszystko dobrze. Jestem tutaj, gdybyś chciała pogadać. Zawsze.

10 CHARLOTTE – Wszystko, co mi powiedział, było kłamstwem. – Z wdzięcznością przyjmuje chusteczkę z  pudełka, które trzymam w  wyciągniętej ręce. Poprosiła o  sesję o  dziewiątej rano w  trybie nagłym i  mimo że oczywiście cieszę się z  każdej wizyty, to jednak uczestniczenie w jej rozpaczy nie jest dla mnie łatwe. Dwudziestodwuletnia Cameron jest moją najmłodszą pacjentką. Spotkania z  nią z  reguły zaczynają się od łez. Jest bardzo wrażliwą osobą po traumatycznych przejściach. Stres nadwyrężył jej układ nerwowy i  po wielu bezowocnych próbach walki z licznymi zaburzeniami odporności za pomocą środków dostępnych zachodniej medycynie, dzięki Bogu, odnalazła drogę do mnie. Zazwyczaj zajmuję się nią z  większą troską niż innymi pacjentami, ponieważ tak bardzo przypomina mi mnie. Po roku wspólnych wysiłków jest silniejsza niż kiedykolwiek. Ale na pewno należałoby wzmocnić jej poczucie własnej wartości. – Nie sposób tak do końca poznać drugiego człowieka, prawda? Sądziłam, że udało mi się to z  Kyle’em, ale grubo się myliłam. –  Trzęsą się jej ciało i głos. Przykrywam jej dłoń swoją, żeby nie strąciła igieł, które wbiłam w nadgarstek. Cameron opowiada dalej, nie przejmując się tym. Mam wyrzuty sumienia, że nie poświęcam jej całej uwagi, mimo że powinnam. Myślę o  bukiecie kwiatów, który dziś rano czekał na mnie na schodku przed gabinetem. Minęła godzina, a serce nadal bije mi jak oszalałe. – Boże, ale ze mnie idiotka. Myślałam, że go znam. – Wiem, że zanim uda mi się ją uspokoić, Cameron wyrzuci z  siebie solidną porcję negatywnej energii. Robię krok do tyłu, trzymając w pogotowiu kolejną igłę. – Powiedział, że jest gotowy na poważny związek. Wydawało mi się, że osoba, która mówi coś takiego, nie ma innych zobowiązań.

Cameron wciągnęły ruchome piaski randkowania, dla mnie zupełnie obcy teren. – Nie jesteś idiotką. –  Wykorzystuję przerwę w  jej tyradzie i wbijam igłę w  pierwszy punkt śledziony, organ natrętnych myśli i  przetwarzania emocji. Zapisuję w pamięci, żeby na koniec dnia zrobić sobie podkręcanie śledziony. Mam lekkie trudności z  koncentracją i  dodatkowo rozprasza mnie rozemocjonowanie związane z wizytą doktora Jacka Doyle’a. – Nie rozumiem, dlaczego miałby kłamać w  takiej sprawie –  ciągnie Cameron. – Po co podkreślać, że chce się z kimś być, skoro wcale nie ma się takiego zamiaru? Nie dzielę się z  nią refleksją, że Peter zaklasyfikowałby tę taktykę jako socjopatyczną zmyłkę. – Może dąży do bycia osobą pragnącą monogamicznego związku, ale wciąż mu się to nie udaje? Niektórzy kłamią, ponieważ wierzą, że ich łgarstwa są prawdą, albo chcą, aby nią były. – Umieszczam igłę w silnie uspokajającym punkcie w uchu, zwanym niebiańskimi wrotami. – Charlotte, uwielbiam cię, ale to brzmi naiwnie. –  Przenikliwa bestia. Wybucham śmiechem. – To w sumie przerażające. Bo każdy może powiedzieć cokolwiek o sobie, a ty musisz zdecydować, czy mu wierzysz. Ale to wszystko jedna wielka bzdura. –  Łzy spływają jej po policzkach i  wpadają do uszu. Przypomina mi się jedna z  rozmów z  Peterem na wczesnym etapie naszego związku. Opowiadał mi, na jakie wręcz niewiarygodne sposoby ludzie przeinaczają w  sieci swój wizerunek. Oddzielanie prawdy od fałszu stanowi jeden z  filarów jego pracy, dlatego chciałabym, żeby tu teraz był. Porozmawiałby z  Cameron i  przekonał ją, że to, co przeżywa, jest w  istocie częstym zjawiskiem. Na pewno nie poskładałby jej złamanego serca, ale może przestałaby się tak zadręczać. Igły zaczynają działać, Cameron wycisza się z  każdą wypowiedzianą na głos myślą. Słyszę, jak pogłębia się jej oddech. – Niesamowite, jak bardzo myliłam się co do niego. Sądziłam, że mnie kocha. Zmarnowałam trzy miesiące życia. – Naprawdę jej współczuję. – W tej chwili czujesz, że nikomu nie możesz zaufać, ale wierz mi, na świecie jest mnóstwo dobrych, uczciwych ludzi. Przechodzisz zły okres. – Mam wrażenie, że całe moje życie jest jednym długim złym okresem. Jak to możliwe, że wciąż dokonuję tak beznadziejnie głupich wyborów, jeśli

chodzi o facetów? Uch! Ale jestem wściekła na siebie. – Nie wiń siebie. Ufaj sobie. Twój instynkt działa poprawnie, musisz się jedynie nauczyć lepiej interpretować jego podpowiedzi. Wiedziałaś, że coś jest nie tak z tym mężczyzną, i odkryłaś to dość szybko. Niech to będzie dla ciebie pocieszeniem. Twój głos wewnętrzny cię nie zawodzi. Intuicja jest jak potężny kompas. – Och, wcale mi niepotrzebna. Wystarczy podgląd jego tajnego konta na Instagramie. Kyle bardzo lubi pstrykać sobie fotki ze zdzirowatymi laskami o  nickach EvieDD albo Beckysłodkousta wystrojonymi jak na Coachellę. Gdzie mi do nich! – Nie powinnaś się z  nikim porównywać ani sądzić, że musisz się z kimkolwiek ścigać. Pamiętaj, że to, co oglądasz na Instagramie, wydaje się prawdziwe, ale niekoniecznie takie jest. Rzeczywistość kreuje się tam odpowiednim kadrowaniem i filtrami. Cameron się krzywi. – Mózg rozumie, co mówisz, ale serce wie swoje. Nadal go kocham. I co teraz? – Nie znoszę patrzeć, jak cierpi. – Odbierz mu rolę głównego bohatera tej historii. Potraktuj ból jak naukę na przyszłość. Zakochałaś się w mężczyźnie po to, aby dowiedzieć się czegoś o  sobie. Zamiast skupiać się na tym, co zrobił i  nadal robi, zastanów się, w  jaki sposób to doświadczenie uczyni cię mądrzejszą, silniejszą i  bardziej zrównoważoną, zarówno w życiu, jak i w kolejnym związku. – Słyszę swoje słowa i uświadamiam sobie, że mówię jak Rachel. – Wiesz co, Charlotte? Nie obraź się, ale czuję się, jakbym słuchała Oprah, a przecież staram się być pragmatyczką. Co ty byś zrobiła na moim miejscu? –  Cieszę się, że Cameron pyta mnie o zdanie. Czuję, że bardzo nas to zbliża. – Nie oglądałabym jego zdjęć. Zadbałabym o  własne samopoczucie i skupiła się na czymś innym. Może na jakiś czas zrezygnowałabym z sieci? Albo po prostu zablokowała go? Cameron posyła mi krzywe spojrzenie, co najmniej jakbym zaproponowała, że wbiję jej igły prosto w  źrenice. Zacieram dłonie, by stworzyć uzdrawiającą energię, i kładę je jej na brzuchu. – Oddychaj głęboko. Powtórz: „Wybaczam sobie, uwalniam go” dwadzieścia osiem razy. Wyrzuć z siebie tyle, ile to możliwe. Wrócę do ciebie za trzydzieści pięć minut.

Zamykam za sobą drzwi i idę umyć ręce do łazienki, w której bez względu na to, ile olejku zapachowego wlejemy do dyfuzora, stale unosi się wyczuwalna woń przypalonego tłuszczu i sosu sojowego z lokalu za ścianą. Dotyk ciepłej mydlanej wody na skórze jest tak przyjemny, że na kilka chwil zostawiam dłonie pod kranem i  w  tym czasie przyglądam się sobie w  lustrze. Mam podpuchnięte od niewyspania oczy i  mętne spojrzenie. Odkręcam zimną wodę i ochlapuję twarz, żeby się pobudzić. Pociągam wargi błyszczykiem do ust, ale dochodzę do wniosku, że to niepotrzebne, i ścieram go chusteczką. Sprawdzam godzinę na telefonie. Doktor powinien się zjawić już za kilka minut. Idę do biurka odwinąć kwiaty z  papieru. Kiedy wchodzę do naszej recepcji, rozlega się dzwonek do drzwi. Doktor Jack. Dziesięć minut przed czasem. Otwieram drzwi i  czuję, jak do środka wdziera się jego pewność siebie, mimo że Jack nie powiedział jeszcze ani słowa. – Znowu się spotykamy. – Promienny uśmiech. – Dzień dobry. Proszę usiąść i zaczekać. Zajmę się panem za kilka minut. –   Drażni mnie nerwowość, jaką wprowadza jego obecność. Otwieram nowe okno na komputerze, żeby wyglądało, jakbym robiła coś konkretnego, a  tak naprawdę po prostu próbuję odzyskać panowanie nad sobą. Jack podchodzi bliżej i wygląda zza monitora. – Dziękuję, że zgodziła się pani mnie przyjąć. – Nie ma sprawy. – Ładne kwiaty. Od kogoś wyjątkowego? – Rzeczywiście ładne – potwierdzam. – To jak mam się do pani zwracać? Charlotte? Pani Knopfler? – Możemy przejść na ty, jeśli panu wygodniej. – Świetnie. Zatem powiedz, Charlotte, jak długo zwykle trwa sesja? – W przypadku pierwszej wizyty i w zależności od tego, ile trzeba zrobić, to będzie od siedemdziesięciu pięciu do dziewięćdziesięciu minut. – Świetnie. Super. O pierwszej mam operację – informuje z dumą. Aha. Czyli jest chirurgiem. Na pewno uwielbia ten moment, w  którym ludzie mdleją z zachwytu na wieść o tym, czym się zajmuje. Wiem, bo sama

też to lubiłam. – Żaden problem. Na pewno się wyrobimy –  odpowiadam spokojnie, nie okazując zainteresowania jego profesją, co chyba trochę zbija go z tropu. – Byłem zawiedziony, kiedy przyszedłem wczoraj zgodnie z zapowiedzią, a  ciebie nie było. Mam nadzieję, że cię nie wystraszyłem. –  Ignoruje moje próby sprawiania wrażenia zapracowanej i prośbę, żeby usiadł. – Nie wystraszysz mnie, doktorze Doyle –  rzucam i  brzmi to bardziej kokieteryjnie, niżbym chciała. Ciekawość wypiera żal. – Byłeś tu wczoraj? –   pytam, tym razem ostrożniej dobierając ton głosu. –  O  której? –  Rachel mówiła, że wyszła razem z  Lucy; widocznie zjawił się po tym, jak już opuściły gabinet. On spogląda w sufit. – Hm… nie pamiętam dokładnie. Późnym popołudniem. Ale chyba zamknęłaś wcześniej. – Przepraszam, coś mi wypadło – mówię i od razu tego żałuję. Od pewnego czasu staram się unikać odruchowego używania „przepraszam”, „sorry” i  „wybacz” w  sytuacjach, kiedy tak naprawdę nie mam powodu do skruchy. Założę się, że doktor Jack Doyle nigdy się nie kaja. – Mam nadzieję, że to nic poważnego. Odrywam oczy od monitora i nawiązuję kontakt wzrokowy z Jackiem. Ma szczery wyraz twarzy, wydaje się autentycznie zatroskany, nie dostrzegam w  nim tej typowej dla chirurgów lekceważącej postawy. Jego skupione spojrzenie i  biegnąca wzdłuż podbródka blizna kontrastują z  życzliwym uśmiechem. Kusi mnie, żeby spytać, skąd ta szrama i czy nosił zarost po to, żeby ją zamaskować. Ale nie powinno się zadawać takich pytań pacjentowi. Są zbyt osobiste. Nadają się bardziej na randkę niż na sesję akupunktury. – Nie, nic takiego. –  Nie będę przecież rozmawiała z  nim o  nieznajomej nieboszczce. Z drugiej strony, o dziwo, korci mnie, by opowiedzieć zupełnie obcemu człowiekowi, co mnie spotkało, i zapytać, co o tym sądzi. Otwieram szufladę, wyciągam formularz dla nowych pacjentów, przyczepiam kartki do podkładki z klipsem i wręczam mu ją. – Widzę, że tradycja rządzi. W  większości gabinetów używają iPadów –  komentuje ze śmiechem. – Jesteśmy zwolenniczkami starej szkoły –  odpowiadam lekkim tonem. Ach, gdyby było nas stać na iPada. –  Podaj, proszę, podstawowe informacje

o  sobie. Nie zapomnij o  numerze ubezpieczenia, być może towarzystwo pokryje koszt sesji. Większość dużych ubezpieczycieli zwraca pieniądze za zabiegi akupunktury. W następnej kolejności porozmawiamy o tym, co cię do mnie sprowadza. Zerka na formularz. – Wolałbym zapłacić gotówką, jeśli nie robi to różnicy. Za dużo zachodu z ubezpieczeniem. Jestem trochę zaskoczona, ale nie jest to pierwszy taki przypadek. Jeszcze nie poinformowałam go o cenie wizyty; jest chirurgiem, więc nie powinna go odstraszyć. – Nie ma sprawy. Pierwsza sesja kosztuje trzysta dolarów ze względu na konieczność konsultacji przed zabiegiem, za kolejne płaci się dwieście. – Okej, w porządku – odpowiada, pochyla się i szybko wpisuje swoje dane zadziwiająco czytelnym pismem. – Świetnie. Wobec tego zaczynajmy. Zabieg odbędzie się w  tamtym pomieszczeniu. –  Pokazuję gabinet Rachel. Jack zerka na zamknięte drzwi mojego gabinetu, za którymi Cameron buja w obłokach. – A nie w tym? – Pokazuje palcem. – Bo chyba ten jest twój? Zaskakuje mnie tym pytaniem. Ciekawe, skąd wie, który jest mój… Ach, przecież. Wychodziłam stamtąd, kiedy był tu wczoraj. – Nie dziś. Akurat mam inną pacjentkę – mówię. – Skorzystamy z gabinetu mojej koleżanki. – No tak. Rachel. – Ma dobrą pamięć. – Czy to dla ciebie problem? Przez moment się waha. – Nie, żaden. Po prostu wyobrażałem sobie, że zrobimy to gdzie indziej. Cieszę się, że interes się kręci. Prowadzę go do gabinetu Rachel i proszę, żeby usiadł na krześle. Sadowi się i  rozgląda, a  ja zajmuję miejsce naprzeciwko niego, kładę podkładkę na kolanach i  trzymając długopis w  gotowości, rzucam okiem na informacje, które podał. Ma czterdzieści pięć lat, urodził się w styczniu, jest kawalerem, nie pali. Sześć razy w  tygodniu poświęca czas na aktywność ruchową i  odżywia się bardzo zdrowo –  tak przynajmniej wynika z  formularza. Zarówno na papierze –  jeśli sądzić po braku zaznaczeń przy rubryczkach

wcześniejszych schorzeń –  jak i  w  rzeczywistości wydaje się mężczyzną o  doskonałym zdrowiu. Zobaczymy, co mi powie jego ciało, kiedy będzie leżał na stole. – No dobrze. Jak się dziś czujesz? Uśmiecha się od ucha do ucha. – Dziękuję, bardzo dobrze. – Świetnie. –  Notuję słowo „świetnie” na czystej kartce, widzę, że Jack spogląda na to, co piszę, i z miejsca czuję się skrępowana. – Co sprawiło, że postanowiłeś spróbować akupunktury? – Zupełnie jak na psychoterapii – rzuca żartem. – Rzeczywiście może to tak wyglądać. Pod pewnymi względami akupunktura pomaga w  tych samych obszarach, co psychoterapia bądź też stanowi jej uzupełnienie. Widujesz się z kimś regularnie? – Nie mam nikogo na stałe. – Znów ten szeroki uśmiech. Staram się zwalczyć nerwowość. – Istnieje silny związek pomiędzy umysłem a  ciałem. Często emocje objawiają się pod postacią fizjologicznych schorzeń. – Tylko błagam, nie każ mi opowiadać o dzieciństwie. Czekam, aż nieuchronnie ujawni się jego typowo zachodnie nastawienie, i  szykuję się na reakcję obronną. Jest aroganckim doktorem, ale też moim pacjentem. Zdaję sobie sprawę, że traktuję go z rezerwą. Odchrząkuje. – Właściwie to przyszedłem, ponieważ od pewnego czasu dopada mnie trema przedoperacyjna. To dla mnie coś nowego. Operuję od dwudziestu lat i nigdy wcześniej nie miałem tego problemu – mówi cicho. – Kiedy to się zaczęło? Pociera dłonie. – Mniej więcej pół roku temu. Zapisuję. – Czy jesteś w stanie wskazać konkretne wydarzenie, które dało początek niepokojowi, czy raczej pojawiał się stopniowo? – E… stopniowo. Nie wydarzyło się nic tragicznego –  odpowiada nieprzekonująco.

Potakuję, ale mam wrażenie, że jeszcze nie skończył. Przez chwilę siedzimy w ciszy. – W zeszłym roku odeszła ode mnie żona. –  Zmienia się ton jego głosu. Nareszcie, po raz pierwszy, od kiedy wszedł do gabinetu, dostrzegam jego czuły punkt. Współczuję mu. – Wtedy to się zaczęło. – Przykro mi. To bardzo trudny czas w  życiu. –  I  wystarczająco traumatyczny, by położyć się cieniem na pracy nawet najbardziej pewnej siebie osoby, zwłaszcza jeśli ma ona tak odpowiedzialne zajęcie i nawet kiedy nie określa tego wydarzenia mianem „tragicznego”. Ciekawe, co sprawiło, że postanowiła go zostawić. Jack szybko odzyskuje rezon. – Nie straciłem żadnego pacjenta na stole, w  każdym razie nie z  powodu swojego błędu. Nagle czuję się zdemaskowana, jakby doskonale wiedział, co zrobiłam. Po plecach spływa mi strużka potu. – Jakie masz objawy? Napady paniki? Torsje? Drżenie rąk? – Wszystkie wyżej wymienione. – Kiwam głową i notuję. – Czyżbym nie był pierwszym chirurgiem, którego będziesz leczyła? – Powiedzmy – bąkam. Ściąga brwi. – Hm? – Zajmowałam się wieloma  lekarzami. Specjalizuję się w  zagadnieniu fizjologicznych objawów traumy i  mogę się pochwalić praktycznym doświadczeniem w  pracy z  chirurgami. –  Wszystko prawda, tylko nie do końca taka, jak mu się zapewne wydaje. – No proszę, tyle gabinetów akupunktury, a ja trafiłem akurat do ciebie. To się nazywa szczęście. Uśmiecham się pod nosem. – Mam nadzieję, że zdołam ci pomóc. – Wiem, że mogę to zrobić, o ile mi pozwoli. – Konkretnie w  jaki sposób wbijanie małych igieł w  ciało pomoże mi odzyskać wyjątkową moc? – pyta żartobliwie protekcjonalnym tonem. – Przede wszystkim musisz mieć otwarty umysł. Akupunktura opiera się na przepływie energii. Sceptyczna postawa pacjenta może go jeszcze bardziej

zablokować. – Przyszedłem. To chyba coś znaczy? – Po sposobie, w jaki splata dłonie, poznaję, że tak naprawdę się denerwuje. Robi mi się trochę głupio, że rozmawiam z nim takim tonem. – Owszem. To bardzo dobry początek. – Odkładam podkładkę z notatkami. – Zacznijmy od czegoś podstawowego. – Doskonały pomysł. – Rozświetla się ekran jego smartwatcha. Jack zerka na nadgarstek. – Co mam robić? – Chcę się przyjrzeć twojemu językowi. Próbuje ukryć rozbawienie. – Wow, szybka jesteś. Posyłam mu spojrzenie z ukosa. – Wygląd języka powie mi, co się dzieje w twoim wnętrzu. Wyczuwam jego wahanie, ale mimo to wystawia język. Widzę blady nalot. – Łatwo marzniesz? Straciłeś apetyt? Są chwile, kiedy robi ci się słabo? Otwiera szeroko oczy. – Zgadza się. Wyczytałaś to wszystko z mojego języka? Sięgam po lusterko, które leży na półce, i mu podaję. – To żadna magia. Sam spójrz. –  Jack przysuwa język do lusterka. Pochylam się nad nim. Ładnie pachnie. Jakby tuż przed wizytą wziął prysznic i się ogolił. – Po wym pofnaef, wo mi eft? – próbuje mówić z językiem na wierzchu. Śmiejemy się oboje. – Kolor języka i  nalot mówią, że cierpisz na niedobór yang. Najpowszechniejsze objawy związane z  tym konkretnym wzorcem to te, o  które cię zapytałam, a  także kilka innych. Niepokój, zamartwianie się, panika. –  Pomijam impotencję, która w  przypadku mężczyzn także jest symptomem deficytu yang. Sam mi o niej powie, jeśli będzie chciał. – Możesz już zamknąć usta. Posłusznie wykonuje polecenie. – Fajna sztuczka – zauważa. – Co dalej? Przepowiesz mi przyszłość z linii na dłoni?

– Zrobię ci zabieg w  pozycji na plecach, żeby zobaczyć, jak wygląda ogólny przepływ twojej qi. Dalszą część wywiadu przeprowadzę, kiedy już będziesz leżał na stole, i dopiero wtedy będę mogła powiedzieć coś więcej na temat tego, jak działa twój organizm. Wyjdę, a ty w tym czasie rozbierz się do bielizny i owiń ręcznikiem. Potwierdza skinieniem głowy, po czym krzywi się, szybko dotyka dłonią barku i zaczyna go masować. – Co się dzieje? – Gram w tenisa i od pewnego czasu dokucza mi bark. – Igłami pobudzę przepływ energii i  spróbuję podleczyć bark za pomocą reiki. – Reiki? A  kto to taki? –  chichocze. Zaczyna mnie męczyć jego niesłabnąca protekcjonalność. – Zamiast tego, jeśli wolisz, możesz zgłosić się do Rachel na masaż. Zanim skończymy z igłami, powinna już tu być. Znów wyczuwam tę dziwną energię. Emanował nią, kiedy pytał o gabinet Rachel. – Chcesz z nią porozmawiać? Wiem, że za kilka godzin masz operację, ale jeśli to coś dokuczliwego, masaż mógłby doraźnie pomóc. – Wcale nie wiem, czy to prawda, ale jestem ciekawa jego reakcji. – Nie, nie trzeba. Nie zmieniam dziewczyn jak rękawiczki. Ale dzięki. –  Kiedy nie patrzy, przewracam oczami. – W porządku – mówię, wstając. – Położymy cię na stole. Wyjdę teraz na kilka minut, w  tym czasie się rozbierzesz, a  potem zapukam, zanim otworzę drzwi. Możemy podłożyć wałek pod kolana, jeżeli miewasz bóle w krzyżu. – A jeśli nie noszę bielizny? –  Nie wiem, czy żartuje. Uśmiecham się i wręczam mu niewielki złożony ręczniczek. – Wtedy wystarczy to. Patrzy zaskoczony. Wybucham śmiechem i  sięgam po zwykły pełnowymiarowy ręcznik. Jack nie kryje rozbawienia. Zamykam za sobą drzwi zadowolona, że go rozśmieszyłam – i zaraz mam wyrzuty sumienia, bo jego wesołość sprawia, że zaczyna mi się przyjemnie kręcić w głowie.

Siadam przed komputerem i miły nastrój pryska. Przyszedł nowy mail od Henry’ego. Już na sam widok jego imienia czuję, jak na moim splocie słonecznym zaciska się niewidoczna pięść. Robi mi się niedobrze. Od: [email protected] Do: [email protected] Re: WAŻNE Charlotte, zajmę się tym. Uznaj sprawę za zamkniętą. Nie kontaktuj się ze mną. Henry

Zanim zdąży do mnie dotrzeć sens tej wiadomości, za moimi plecami otwierają się drzwi i z gabinetu wychodzi Jack. Jest ubrany, zakłada kurtkę. – Wszystko w porządku? – pytam, obracając się w jego stronę i wstając. – Podobno coś się dzieje z moim pacjentem. Niestety muszę skrócić wizytę i odłożyć swoją metamorfozę w ludzką poduszeczkę do szpilek. – Rozumiem. – Oczywiście zapłacę za pełną sesję. Sięga do tylnej kieszeni, wyjmuje gruby plik banknotów spiętych złotą klamerką do pieniędzy i szybko odlicza trzysta dolarów. – Mam nadzieję, że to nic poważnego. – Zadzwonię, żeby ustalić nowy termin –  rzuca i  wychodzi z  gabinetu, zanim zdążę się pożegnać.

11 WOLCOTT – Proszę dać mi chwilę. Silvestri i ja stoimy opodal wejścia do studia pilates, w którym Julie Merrill właśnie skończyła zajęcia. Ostatni uczestnicy wychodzą z  sali, Julie wyciera ręcznikiem twarz i  osusza włosy, a  potem rzuca go na podłogę obok dużej torby na zakupy i dopiero wtedy skupia na nas uwagę. – Proszę wybaczyć – mówi. – To były wyczerpujące zajęcia. W czym mogę panom pomóc? – Pracuje pani jako wolontariuszka w tym samym ogródku społecznym, co Brooke Harmon, zgadza się? – Tak, to prawda. –  Rzednie jej mina. Julie łypie to na mnie, to na Silvestriego. – O co chodzi? – Czy w  ostatnim czasie zauważyła pani coś nietypowego w  zachowaniu pani Harmon? – pytam. – Co się… Wszystko z nią w porządku? Silvestri odchrząkuje. – Z przykrością muszę poinformować, że pani Harmon została znaleziona martwa. Julie kuca i opiera dłonie na kolanach. Zamyka oczy, bierze głęboki wdech i powraca wzrokiem do mojego partnera. – O Boże. To okropne. Nie mogę uwierzyć… Jezu. Co się stało? – Liczyliśmy, że pani pomoże nam to wyjaśnić. Julie zaczyna płakać. – Bardzo nam przykro, pani Merrill –  mówię. –  Rozumiem, że utrzymywała pani kontakt z panią Harmon również po pracy w ogrodzie?

– Tak – odpowiada Julie z niedowierzaniem. – Zaprzyjaźniłyśmy się przez te parę miesięcy. Czułam, że zaczęłyśmy się naprawdę poznawać. Silvestri kuca, nie odrywając wzroku od Julie. – Rozumiemy, że jest pani w szoku, ale czy zechciałaby pani odpowiedzieć na kilka pytań? Kobieta zerka na zegar na ścianie. – Za chwilę kolejna instruktorka zaczyna zajęcia. Możemy przenieść się gdzie indziej?

– Dziękuję. Wręczam Julie i  mojemu partnerowi kartonowe kubeczki i  dołączam do nich przy stoliku. W  kawiarni, w  której usiedliśmy, panuje niewielki wczesnopopołudniowy ruch. Wypijam łyk kawy, a  Silvestri pochyla się i mówi: – Wspomniała pani, że… – …w ostatnim czasie wszystko w  życiu Brooke wydawało się układać. Postanowiła wrócić na studia, zapisywała się na zajęcia, chciała zgłębiać psychologię dziecięcą. Była pełna entuzjazmu. Ale potem, jakoś tak w  zeszłym tygodniu, nagle zrobiła się podenerwowana. Próbowałam rozmawiać z  nią o  tym, ale mnie zbywała. Miałam wrażenie, że drażnią ją moje starania, więc odpuściłam. – Czy wiedziała pani cokolwiek na temat prywatnego życia pani Harmon? – Doszłyśmy do etapu, na którym zaczęłyśmy otwarcie rozmawiać o swoich związkach uczuciowych. – I jak wyglądało jej życie intymne? – pytam. – Mniej więcej tak jak moje –  odpowiada Julie ze śmiechem. –  Chociaż zadziwia mnie, jak bardzo wydawała się z tym pogodzona. Zwłaszcza biorąc pod uwagę rozwód. – Była rozwódką? Długo? – Wydaje mi się, że rozeszła się z mężem mniej więcej przed rokiem. – I według pani wiedzy z nikim się nie spotykała?

– Nie. Ale powtarzam, wydawała się naprawdę szczęśliwa sama. Poza tym mocno nad sobą pracowała. Miała ścisłe grono przyjaciółek, o  których wspominała, osoby spoza ekipy pracującej w ogrodzie, i myślę, że to właśnie one pomogły jej przetrwać trudny okres, rozwód i tak dalej. – Poznała pani którąś z nich? – pyta Silvestri. – Nie, jeszcze nie. Ale w sumie dopiero niedawno zaczęłyśmy spotykać się poza pracą. – Tak, wspominała pani –  mówię. –  Czy zauważyła pani coś niepokojącego? – Hm. –  Wbija wzrok w  kubeczek z  herbatą. –  Chyba tylko to jej zestresowanie w zeszłym tygodniu. – Otwiera szerzej oczy. – Jezu, powinnam była ją przycisnąć. Może mogłam jakoś pomóc… – Pani Merrill – mówi Silvestri. – Proszę wierzyć, nie ma sensu roztrząsać, co by było, gdyby. Przykro nam z powodu pani przyjaciółki. – Dziękuję – odpowiada z bladym uśmiechem. Wyjmuję z kieszeni wizytówkę i kładę ją na blacie. – Proszę się odezwać, jeśli pani sobie coś przypomni. Niewykluczone, że skontaktujemy się z panią w razie potrzeby zadania dodatkowych pytań. – Oczywiście. Dziękuję. Wstajemy. Delikatnie kładę dłoń na jej ramieniu. – Proszę się trzymać.

12 CHARLOTTE Po nagłym wyjściu Jacka mam kilka minut na przetrawienie maila od Henry’ego, zanim pójdę obudzić Cameron. Jestem lekko urażona szorstkim tonem wiadomości, ale też czuję wielką ulgę, że Henry się wszystkim zajmie. Nie mam siły ponownie użerać się z prawnikami szpitala, a także ze swoim. Nawet nie chce mi się myśleć o  tym, że miałabym ponownie przechodzić przez cały ten bolesny proces. Zamykam wiadomość i  przenoszę uwagę na kwiaty. Kolejny powód do niepokoju. Wilgotnymi od potu dłońmi –  z  szumem w  głowie i  kłuciem w piersi – zdejmuję papierową owijkę, wyrzucam ją do kosza i przyglądam się bukietowi. Kilka fioletowych kwiatów w  przybraniu z  gipsówki, dokoła jasnopomarańczowe i  białe plamy lilii tygrysich. Brak bileciku, ale nic nie szkodzi. Nie mam wątpliwości, że nadawcą jest Peter. Robi mi się słabo. Fiolet oznacza, że nie może jeszcze wrócić. Kolor pomarańczowy to sygnał, że został zdekonspirowany, przez co komunikacja z  nim będzie skrajnie utrudniona. Dzięki gipsówce wiem, że jest cały i  zdrowy, ale to marna pociecha wobec rozczarowania, jakie rodzi jego przedłużająca się nieobecność. Z  początku nauka kwiatowego kodu Petera wydawała mi się dobrą zabawą, ale kiedy przez bity tydzień odpytywał mnie ze znaczeń poszczególnych roślin, w  pewnym momencie miałam już serdecznie dość i  doszłam do wniosku, że to bez sensu. Skomentowałam, że zahacza o paranoję, na co obraził się i zafundował mi dziesięć cichych dni, dopóki nie pochwaliłam go za błyskotliwość pomysłu z kwiatami. W  mojej głowie kręci się karuzela zmartwień. Kwiaty od Petera. Trup nieznajomej kobiety. Dziwne zachowanie Rachel. Odpowiedź Henry’ego. Miejsce pobytu Petera. Jack Doyle. Mam wrażenie, jakbym powoli przestawiała się na w miarę łagodny tryb kryzysowy, tak jak w czasach, gdy odbywałam staż na pogotowiu i strumień danych płynął do mojego mózgu tak wartko, że nie byłam w  stanie dłużej skupić się na żadnym przypadku.

Zaczynam myśleć o sprawach czysto praktycznych – to odruchowa reakcja na zalew emocji. Wstaję i  porządkuję przedmioty znajdujące się w  gabinecie, mimo że wszystko znajduje się na swoim miejscu, nie trzeba nic poprawiać. Rozprostowuję ramiona do góry i  na boki. Siadam przed komputerem i  czyszczę pocztę ze spamu. Muszę spróbować posiedzieć bez ruchu i pomedytować. Zajmuję miejsce na kanapie i nastawiam timer na pięć minut –  mniej więcej tyle czasu pozostało do końca sesji Cameron –  i  zamykam powieki. Myślę o  Cameron. Zawód miłosny to jeden z  najczęstszych problemów moich pacjentów. Ci, którym złamano serce, przechowują ból w  wielu różnych miejscach. Opowieści o obsesyjnych myślach o tym, co robi partner, kiedy nie ma go z nami – i o poświęcaniu temu dociekaniu więcej energii niż byciu z partnerem, gdy z nami jest – są tu na porządku dziennym. Pacjentom brakuje czasu na autorefleksję, dlatego ich narzekania i  zmartwienia koncentrują się wokół życia innych ludzi. To cud, że przy takim podejściu do drugiego człowieka w ogóle można mieć zdrowy związek. W  gabinecie panuje cisza, jeśli nie liczyć szumu urządzeń. Cameron zapewne spokojnie trwa w  rozkosznym zawieszeniu pomiędzy jawą a  snem. Ostatnie kilka dni wypełniają mi stres, poczucie samotności i ta dobrze mi już znana natrętna tęsknota za Peterem. Kwiatami, które przysłał, zakończył najdłuższe, trwające cztery i  pół tygodnia milczenie w  naszym związku. Wiem, że przystałam na to, gdy zdecydowałam się na bycie z  nim, ale przyznaję, że pogodzenie się z  tym było jednym z  trudniejszych wyzwań w moim życiu. Kiedy się poznaliśmy, Peter akurat miał przerwę między misjami, więc przez pierwsze miesiące naszej znajomości był zawsze na miejscu. Chwilami miałam wrażenie, że wystarczyło, bym o  nim pomyślała, a  zaraz jego twarz pojawiała się na ekranie telefonu albo wpadał do skrzynki mail od niego. Łączyła nas niezwykła, niemal telepatyczna więź. Wiedział, co powiem i  gdzie będę, nawet kiedy nie uprzedzałam go, dokąd się wybieram. Przewidywał zdarzenia i  swoją nieskończoną, jak się zdawało, wiedzą zapewniał mi poczucie całkowitego bezpieczeństwa. Zanim w  pełni zrozumiałam, na czym polega jego praca, żartowałam –  i  może trochę wierzyłam – że jest jasnowidzem. Byliśmy w  nieustającym kontakcie do tego stopnia, że czułam, jakbym zatracała siebie, i łamałam własne zasady dotyczące granic w  związkach. Po

niespełna miesiącu znajomości powiedział, że mnie kocha. Pisał do mnie raz na godzinę i  niepokoił się, kiedy nie odpowiadałam wystarczająco szybko. Z  początku to było ekscytujące, ale potem zaczęło przytłaczać. Po dwóch miesiącach praktycznie nieustającej łączności stwierdziłam, że muszę odetchnąć. Odparł, że rozumie – i zniknął bez śladu. Kiedy odezwałam się do niego, żeby zapewnić, jak bardzo za nim tęsknię i  że chcę zacząć od nowa, odpowiedziała mi cisza. Nie wiedziałam, czy błędnie odczytał moje intencje, czy też przydarzyło mu się coś złego. To był niezbadany teren w naszym związku. Nasze światy nie zdążyły przeniknąć się na tyle, bym znała jego typowe zachowania albo wiedziała, jak sprawdzić, czy jest cały i  zdrowy. Zdecydowanie nie byliśmy przygotowani na takie sytuacje. Mniej więcej orientowałam się, gdzie mieszka, ale gdybym pojechała do niego – do innego stanu – i powiedziała, że przypadkiem byłam w  okolicy, uznałby mnie za namolną paranoiczkę. Dzwoniłam pod numer telefonu, który mi podał, ale włączała się poczta głosowa, a  moje esemesy pozostawały bez odpowiedzi. Gdy tylko się poznaliśmy, próbowałam znaleźć coś na jego temat w  internecie, choć wiedziałam, że to ślepy zaułek. Wyjaśnił, że jego mocodawca dopilnował, aby Peter był całkowicie niewykrywalny w sieci. Zanim wreszcie znów się pojawił trzy tygodnie później, jedynym znakiem życia, jaki dał, była wiadomość z nieznanego numeru. Napisał krótko: „Żyję” długo po tym, jak go zapytałam, czy jest cały. Byłam przybita, ale postanowiłam jak najprędzej to przeboleć. Przez kilka dni rozpaczałam skrycie i  w  końcu przyznałam się przed Rachel, co zaszło. Przeanalizowałyśmy mój związek, rozłożyłyśmy go na czynniki pierwsze i  doszłyśmy do wniosku, że uniknęłam katastrofy. Ale kiedy Peter napisał płynący prosto z  serca, najbardziej szczery mail z przeprosinami, jaki kiedykolwiek dostałam, załączając zdjęcia dokumentów podróżnych, fotografie miejsc, do których musiał się udać, a  także list od jednej z osób, którym podobno uratował życie, znów dałam się w to wciągnąć. Czułam się uspokojona i dumna z niego. Kontaktowaliśmy się każdego dnia. Z  czasem ponownie zaczął unikać tematu pracy, mówił o  niej mało konkretnie i wymijająco, doszło między nami do kilku ostrych, frustrujących wymian zdań. Żądałam od niego więcej szczegółów, groziłam, że jeśli nie powie, czym się naprawdę zajmuje, z nami koniec. A kiedy nareszcie wyjaśnił

mi, na czym polega jego praca, uwierzyłam mu i  zrozumiałam, że jego wszechwiedza nie jest żadną sztuczką – po prostu Peter to zawodowiec. Dźwiękiem, który wyrywa mnie z  medytacyjnego zamyślenia, nie jest alarm w  aplikacji, lecz brzęczenie dzwonka. Wstaję z kanapy, podchodzę do drzwi, otwieram i widzę dwóch mężczyzn stojących na chodniku przed moim gabinetem. Jeden to detektyw Silvestri, a  drugiego nie znam, ale domyślam się, że jest jego partnerem. Obaj mają obojętne miny, choć mam wrażenie, że Silvestri powstrzymuje się od uśmiechu. – Dzień dobry, pani Knopfler – mówi. – To mój partner, detektyw Wolcott. Wolcott pochyla głowę w  ukłonie, ale jego spojrzenie spoczywa na kwiatach. – Dzień dobry. – Czy mogę skorzystać z toalety? – pyta Silvestri. – Oczywiście. – Pokazuję mu drogę. Zostawia mnie samą z Wolcottem. – Miło mi pana poznać, detektywie. –  Podaję mu rękę, ściska ją, ale nie odrywa wzroku od zawartości wazonu. Rozgląda się po gabinecie. Jego energia jest jeszcze mocniej skoncentrowana niż jego partnera. To również bardzo spostrzegawczy człowiek. – Zajmuje się pani igłami, tak? Nigdy nie miałem tej przyjemności. –  Uśmiecha się do mnie. – Chętnie pana przyjmę, jeśli jest coś, co pana boli –  odpowiadam swobodnym tonem. – Tylko jedna rzecz –  mówi. Dołącza do nas Silvestri. –  Ale akurat na to zabrakłoby pani igieł. Silvestri uśmiecha się pod nosem. – Bardzo dziękuję. Za dużo herbaty… Nawiasem mówiąc, ma pani ładny kilim w toalecie. – Dziękuję –  śmieję się. –  Jego funkcja jest bardziej praktyczna niż dekoracyjna. Zasłania szpetne drzwi prowadzące do China Pandy. Niestety sąsiedztwo knajpki sprawia, że w łazience stale unosi się zapach lo mein. Nie do wywabienia. Obaj rechoczą. – Zastanawiałam się, kiedy znowu pana zobaczę –  zwracam się do Silvestriego. Wolcott kontynuuje oględziny gabinetu. –  Wiadomo coś więcej

na temat tej nieszczęsnej kobiety? Nie mogę przestać o  niej myśleć. –  Z zawodowego przyzwyczajenia dotykam jego przedramienia, na co Silvestri reaguje niepewnym uśmiechem i  szybkim łypnięciem na Wolcotta, który też zauważył ten gest. Muszę pamiętać, żeby nie dotykać innych ludzi w sposób świadczący o zażyłości, taki w jaki dotykam pacjentów. – Przyjechaliśmy właśnie w tej sprawie. Czy znajdzie pani kilka chwil na rozmowę? – Mówi inaczej niż podczas pierwszego spotkania. Jakby bardziej skrótowo. – Tak, oczywiście. Tylko że mam pacjentkę na stole. Pozwolą panowie, że najpierw zakończę sesję. Potem będę do waszej dyspozycji. Idę usunąć igły Cameron. Wolcott wychwytuje moje spojrzenie i wtrąca: – Piękne kwiaty. Z jakiej okazji? – Właściwie to z żadnej – odpowiadam z zająknięciem. – Po prostu bukiet od wdzięcznej pacjentki. – Interesująca kompozycja, nie sądzisz, Silvestri? Zajmujesz się po amatorsku kwiatkami, roślinkami i  takimi tam, prawda? Jak się nazywa to fioletowe? Zaskakuje mnie tym pytaniem, które z  jakiegoś powodu wydaje mi się podchwytliwe. Silvestri niechętnie przypatruje się bukietowi i  nagle, co jeszcze bardziej zdumiewające, widzę, jak na jego twarzy maluje się rozczarowanie. – Wygląda jak wilcza jagoda. Mina Wolcotta wyraża podziw dla wiedzy partnera – albo Wolcott tylko się z nim droczy, trudno powiedzieć. – Hm. Ciekawy wybór. Nieczęsto się spotyka taki kwiat, prawda?

13 SILVESTRI – Wilczą jagodę? To rzeczywiście rzadkość. Półki za biurkiem akupunkturzystki uginają się od rozmaitych plastikowych i  szklanych słoików oraz buteleczek z  zakraplaczem opatrzonych odręcznymi etykietami z  nazwami suplementów, wyciągów i  olejków. Wolcott lustruje gabinet, a  ja wbijam wzrok w  bukiet kwiatów, jednocześnie kątem oka obserwując Charlotte, która nieoczekiwanie awansowała w  hierarchii osób będących w  kręgu naszego zainteresowania. Nie zbladła, kiedy usłyszała o zabójczym kwiecie, ale za to teraz przypatruje się kompozycji z rozbudzoną ciekawością. Wyczuwam jej zdenerwowanie. – Hm. – Zmusza się do uśmiechu. – Moja przyjaciółka ma dobry gust, jeśli chodzi o kwiaty. Najwyraźniej ma również upodobanie do egzotyki. Mój partner na chwilę przerywa oględziny gabinetu. – Proszę wybaczyć, ale się pogubiłem –  mówi, patrząc jej w  oczy. –  Pacjentka czy przyjaciółka? – Jedno i  drugie –  przyznaje Charlotte. –  W  przypadku niektórych pacjentów relacja zawodowa przeradza się w prywatną. Wolcott wyjmuje notes. – Czy mogę prosić o  nazwisko tej pacjentki, która została pani przyjaciółką? Charlotte spina się i  nabiera powietrza. Gdybyśmy siedzieli przy stole do pokera, postawiłbym wszystko, co mam. – Rachel Sherman – pada odpowiedź. Wolcott zapisuje i wraca do studiowania półek nad biurkiem. – Kiedy rozmawialiśmy po raz pierwszy –  odzywam się –  wspomniała pani, że prowadzi gabinet z  osobą o  imieniu Rachel. Czy chodzi o  tę samą

kobietę? – Tak, o nią – odpowiada Charlotte po lekkim wahaniu. – Zatem Rachel jest pani koleżanką, pacjentką i  do tego przyjaciółką. To jak trafienie trójki na wyścigach. – Czuję ucisk w żołądku. Zanadto przejmuję się jej nieszczerością. Muszę trochę odpuścić. Charlotte sięga po szklankę z  wodą i  wypija łyk, nie spuszczając mnie z oka. – Bywa, że robię jej igły, a ona mi masaż. Pewnie dlatego kiedy pan zapytał o kwiaty, pomyślałam o niej jak o swojej pacjentce. – Pani Knopfler –  przejmuje inicjatywę Wolcott –  widzę, że zajmuje się pani lekami ziołowymi. Przygotowuje pani własne mieszanki? – Nie, nie robię tego. To wymaga specjalistycznej wiedzy. Takimi rzeczami zajmują się licencjonowani zielarze. Na przykład niektóre korzenie trzeba przed wykorzystaniem ugotować, aby pozbyć się toksyn. Interesują pana rośliny i zioła? Wolcott spogląda na nią w zamyśleniu. – Z każdą chwilą coraz bardziej, w  znacznej mierze dzięki mojemu partnerowi, który raczy mnie ciekawostkami. – Natura dostarcza nam wielu tak potrzebnych lekarstw –  odpowiada mu Charlotte, patrząc na mnie. – To niesamowite. – Choć zdarza się, że niektóre z nich są śmiertelnie groźne. Uwaga Wolcotta sprawia, że Charlotte przenosi spojrzenie na niego. – Detektywie, zdaję sobie sprawę, że liczba osób sceptycznie nastawionych do tego, co robię, jest niemała, ale zapewniam pana, że dziedzina wiedzy, którą się zajmuję, ma podstawy naukowe, dokładnie tak jak w  przypadku terapii prowadzonych przez lekarzy stosujących tradycyjne metody. – Rozumiem – mówi Wolcott. – Ale niektóre spośród tych leków uzyskuje się z trujących roślin, prawda? Charlotte zastanawia się nad odpowiedzią, a ja przyglądam się jej postawie. Stoi niewzruszona i  nie zachowuje się jak osoba mająca nieczyste sumienie. Przyjęła za to pozycję obronną: ramiona skierowane do wewnątrz, broda do dołu. Trudno mi ją jednoznacznie ocenić. – Wszystko zależy od dawki, detektywie – odpowiada krótko na zaczepny ton mojego partnera. – Uważam, że naturalne leki stanowią dla nas znacznie

mniejsze zagrożenie niż syntetyki, które dokonują spustoszenia w  naszych organizmach. – Rozumiem. Pani Knopfler, czy byłaby pani… Nagle Wolcott dostaje ataku niepohamowanego kaszlu. Mina Charlotte zmienia się w  mgnieniu oka. Akupunkturzystka z  troską i  przejęciem w  oczach sięga po dzbanek, w  którym pływają plasterki ogórka, i  nalewa mojemu partnerowi szklankę wody. Wolcott zgina się nad koszem na śmieci i wykasłuje do niego płuca, wspierając się jedną ręką na biurku. – Proszę –  mówi Charlotte, stawiając szklankę w  zasięgu ręki Wolcotta. Kładzie dłoń na jego plecach i  zaczyna je masować. –  Niech pan spróbuje nabrać powietrza. Po chwili Wolcott prostuje się, bierze szklankę i wypija łyk wody. Kaszel ustaje. Wolcott świdruje szklankę załzawionymi oczami i chichocząc, zwraca się do Charlotte: – Medycyna holistyczna. Może właśnie tego mi trzeba? Charlotte się uśmiecha, a potem udaje surowość. – Nie straciłam jeszcze żadnego pacjenta i  pan na pewno nie będzie pierwszy. – No dobrze – mówię. – Skoro mój partner zrobił już z siebie widowisko, to chyba znak, że powinniśmy się oddalić. – Czy wiadomo coś nowego na temat tamtej kobiety? –  pyta Charlotte z troską w głosie. – Nie mogę przestać o niej myśleć. – Prawdopodobnie udało nam się ją zidentyfikować – odpowiada Wolcott. –  Chcemy porozmawiać z  jej najbliższymi, zanim podamy tę informację do publicznej wiadomości. – A czy jest już jasne, co mogła mieć wspólnego ze mną? Próbowałam sobie przypomnieć, czy skądś ją znam, ale niestety bez skutku. Wolcott prostuje plecy i poprawia górny guzik kamizelki. – Sprawdzamy różne teorie. Mam nadzieję, że wkrótce dowiemy się czegoś pewnego. Bacznie przyglądam się Charlotte. Patrzy na Wolcotta niewzruszonym wzrokiem. – Wobec tego nadal będę przesyłała panom pozytywną energię.

– Dziękujemy za poświęcony nam czas, pani Knopfler –  mówię. –  Będziemy w kontakcie.

Wśród podmuchów wiatru idziemy przez parking w stronę samochodu. – W porządku, gruźliku? – pytam. – Robiłem rozpoznanie – odpowiada, szczerząc zęby. – W koszu na śmieci? – śmieję się głośno. Zatrzymuje się przed drzwiami od strony kierowcy. – A gdzie indziej znalazłbym karnecik z nazwą kwiaciarni? – Szczwany z  ciebie lis, partnerze. –  Wsiadam do wozu, kręcąc głową. –  W drogę zatem. Wolcott wycofuje samochód z miejsca parkingowego i kieruje się w stronę wyjazdu. – Bądź tak miły i sprawdź adres kwiaciarni June. – Robi się –  mówię, wyjmując komórkę. –  Aha, to z „najbliższymi” było niezłe. Podejrzewasz ją? – Zauważyłeś to samo co ja? – pyta, włączając się do ruchu. – Co mianowicie? – Spośród wszystkich osób, z  którymi rozmawialiśmy, tylko ona nie zapytała, w jaki sposób umarła Brooke Harmon.

14 RACHEL Peter jest problemem. Niejedynym w życiu Charlotte. Charlotte jest piekielnie inteligentna, w  swoim czasie potrafiła przeprowadzać zabiegi neurochirurgiczne, jakich podjęłaby się jedynie garstka specjalistów na świecie. Była na dobrej drodze do zostania jednym z najmłodszych i najsłynniejszych neurochirurgów na świecie. Przyczyna, dla której nie zdobyła rozgłosu w  swojej dziedzinie i  czemu już nie wykonuje tego zawodu, nie jest najważniejsza. Istotniejszy problem stanowi jej ogromna naiwność, jeśli chodzi o  zaufanie do ludzi oraz ich prawdziwe intencje. Powinnam uszanować tę jej ufność po tym wszystkim, co przeszła, ale nie mogę patrzeć, kiedy ktoś ją krzywdzi. Charlotte i ja jesteśmy jak yin i yang, jeśli chodzi o  umiejętność czytania w  ludziach. Bez trudu dostrzegam fałsz i  łatwo rozpoznaję oszustów, natomiast jej umyka nawet to, co oczywiste. Jako jej najbliższa przyjaciółka, a także osoba, której bardzo na niej zależy, chcę, by Charlotte mogła widzieć innych takimi, jakimi naprawdę są. Mam na myśli zwłaszcza Petera. A także jej matkę. Oraz grono tak zwanych przyjaciółek. Wszyscy oni są do pewnego stopnia manipulatorami. W zasadzie jak każdy z nas. Nieustannie czegoś chcą od Charlotte, nie dając jej prawie nic w zamian. Moje pragnienie, by Charlotte wreszcie ujrzała prawdziwe oblicza innych ludzi, ma oczywiście swoje dobre i  złe strony. Jeśli to bowiem zrobi, będę jedną z  pierwszych, od których się odsunie. Żyję w  strachu, że zostanę zdemaskowana. Tyle że moje kłamstwa polegają na przemilczeniu i  robię to dla jej dobra, a nie po to, by ją skrzywdzić. Chronię ją. Mam na względzie jej interes. Zasłoniłabym ją własną piersią –  albo pociągnęła za spust, aby ją obronić. To niebywałe, jak Charlotte udało się przedzierzgnąć z  chłodnej, opanowanej chirurżki o  rzeczowym podejściu do pacjenta w  serdeczną

akupunkturzystkę, pełną ciepła i  zrozumienia. Nie znałam jej w  tamtym czasie, ale zdołałam co nieco wywnioskować na podstawie tego, co w  tych nielicznych chwilach nieuwagi zdradziła mi o  swoim dawnym życiu. Wiem, że czuła się samotna, przygnębiona i wystraszona. Chcę w miarę możliwości oszczędzić jej tego wszystkiego. Jestem bardzo opiekuńcza wobec przyjaciół. Bardzo nie lubię, kiedy ktoś mnie okłamuje albo ma przede mną tajemnice, a Charlotte coraz częściej robi i jedno, i drugie. Tak, wiem, oskarżanie o to innych czyni mnie hipokrytką. Im dłużej trwa ta sytuacja z  Peterem, tym trudniej jest mi się powstrzymywać przed wyznaniem całej prawdy. Chcę, żeby Charlotte była szczęśliwa, ale to już zaszło za daleko.

Czeka na mnie tam, gdzie mu kazałam. Sprawia wrażenie zaniepokojonego. – Cześć, Rach – rzuca, kiedy wysiadam z auta. – Jak leci? Nie widzę powodu, dla którego miałabym hamować swój gniew. – Co ty wyprawiasz, do ciężkiej cholery?! – Próbuję ci pomóc – odpowiada. – Wtrącając się do mojego życia? Nie o to cię prosiłam. Charlotte nie ma z tym nic wspólnego. – Ona mi się podoba –  próbuje łagodniej, co tylko jeszcze bardziej mnie rozwściecza. – Nie mieszaj jej do tego. – Rachel, sądziłem, że sobie ufamy. –  Ta jego poza miłego gościa już na mnie nie działa. – Przekroczyłeś wszelkie granice. – Usiłuję pozostać niewzruszona. – Rachel, rozumiem, że się boisz. Ale może jeszcze nie wszystko stracone – o ile pozwolisz sobie pomóc. – Przecież ty nie chcesz mi pomóc, tylko mnie zabić – cedzę. – Zastanów się, z czego chcesz zrezygnować. Musisz podjąć decyzję, która może być twoją jedyną szansą na dożycie czterdziestki –  mówi poważnym tonem.

– To nie jest ani twoja sprawa, ani twój problem. – Z całej siły staram się panować nad emocjami. – W jakiś sposób sprawiłaś, że jest – odpiera. – Nie muszę słuchać, co mi każesz zrobić. Martw się lepiej o siebie. Rozważa moje słowa. – To prawda, że nie musisz mnie słuchać. Ale zastanów się, w  jakiej sytuacji mnie postawiłaś. Czy to się dla ciebie nie liczy? – Chcę, żebyś trzymał się z daleka od mojego życia. I od Charlotte. – To, niestety, nie będzie takie proste. Nie mogę tego tak po prostu zostawić. – Zakłada ręce na piersi. – Nie ty decydujesz o  życiu i  śmierci. –  Boję się, co jeszcze może powiedzieć. – Tak się składa, że ja – odpowiada twardo. – I przykro mi to mówić, ale kończy ci się czas. –  Podchodzi do mnie. Cofam się przed nim. –  Rachel, musisz podjąć rozsądną decyzję. – Bo jak nie, to co? Jakie mam możliwości? –  rzucam wyzywająco. –  Otrujesz mnie? Będziesz patrzył, jak powoli umieram? Dziękuję, postoję. – To nie fair, Rachel. Naprawdę się staram. Współpracuj ze mną. – Po prostu zostaw mnie w  spokoju. –  Odchylam się, żeby  uniknąć jego uścisku, po czym wsiadam do samochodu. On mówi coś do mnie, kiedy zamykam drzwi i uruchamiam silnik. Przysuwa się bliżej i powtarza głośniej. – Jeśli nie zrobisz tego, co należy, czeka mnie poważna rozmowa z Charlotte. Ochroń ją, nawet jeśli nie chcesz chronić samej siebie. Dodaję gazu i odjeżdżam. Zdecydowanie wolałabym uniknąć drastycznych posunięć, ale jeśli znów będzie się wtrącał, być może nie będę miała wyboru.

15 Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 4 października 2019 Godzina 14:00 Zranionauzdrawiaczka: Czy możemy porozmawiać o matkach? Nieszczesciachodzaparami: Zależy czyich. MaxineKD: Byle nie o mojej. Duzedziewczynkinieplacza54: Pewnie. Kocham swoją matkę. Praniemozgubezwirowania: Serio? Po tym wszystkim, co przez nią przeszłaś? Duzedziewczynkinieplacza54: Tak jak kocham chorować na grypę albo mieć operację dziąsła. MaxineKD: CHACHACHA. Duzedziewczynkinieplacza54: Ale to ona mnie ukształtowała, prawda? Zranionauzdrawiaczka: Jesteś znacznie bardziej rozwinięta niż ja. Duzedziewczynkinieplacza54: Zasługa dwudziestu pięciu lat terapii czy też, jak to lubię nazywać, „długiej rozmowy”. Zranionauzdrawiaczka: Rozmowy, która konkretnie czemu miała służyć? (LOL) Duzedziewczynkinieplacza54: Temu, żebym powiedziała: „Kocham swoją matkę”. Praniemozgubezwirowania: Bardzo długiej i  kosztownej rozmowy. Zawsze się zastanawiałam, dlaczego właściwie psychoterapeutom zależy na tym, by pacjenci zdrowieli. Czy w  ostatecznym rozrachunku nie doprowadzi to do deficytu pacjentów? Nieszczesciachodzaparami: Podtrzymuj ich szaleństwo, a będziesz mieć basen z jacuzzi i widokiem. Praniemozgubezwirowania: Chodziłaś na terapię przez ćwierć wieku?

Duzedziewczynkinieplacza54: Owszem. W  dodatku wszystko zostawało w rodzinie. Mama płaciła za sesje. MaxineKD: Miłe panie, pozwólcie Zranionauzdrawiaczka wypowiedzieć się w temacie. Praniemozgubezwirowania: Zdejmuję palce z  klawiatury na czas otwierania pinot grigio. Potem niczego nie obiecuję. Nieszczesciachodzaparami: Przebijam twój karton wina opakowaniem mrożonych kalorii. Dziś mam trójkącik z Benem & Jerrym. Zranionauzdrawiaczka: I jak się tu przy was nie śmiać? MaxineKD: Zranionauzdrawiaczka, opowiedz nam o swojej mamie. Zranionauzdrawiaczka: Cóż, staram się być dla niej mniej surowa. W końcu robi, co w jej mocy. Duzedziewczynkinieplacza54: Trudno mi sobie wyobrazić ciebie będącą surową dla kogokolwiek. Praniemozgubezwirowania: Serio, nie znam nikogo tak cierpliwego jak ty. Zranionauzdrawiaczka: Wydobywa ze mnie coś, co przypomina skondensowany zlepek moich najgorszych cech. Praniemozgubezwirowania: Wiem, o  czym mówisz. Moja matka czasem mówi takie rzeczy, zwłaszcza po „tragedii”, że mam ochotę ją uderzyć. Choćby za to, że nazywa śmierć mojego brata „tragedią”. MaxineKD: Nienawidzę tego słowa. Duzedziewczynkinieplacza54: To słowo to tragedia. Zranionauzdrawiaczka: Najbardziej mnie martwi złość, którą mama we mnie podsyca. Praniemozgubezwirowania: Bywa, że matki są do kitu. I  wydobywają z  nas to, co najgorsze, podczas gdy, jak na ironię, nie wydały na świat nic lepszego od nas. Zranionauzdrawiaczka: Wydaje mi się, że przedstawiłam wam swoją mamę w gorszym świetle, niż na to zasługuje. MaxineKD: Albo masz po prostu syndrom sztokholmski? Chronisz osobę, która cię skrzywdziła. Jest coś takiego. Duzedziewczynkinieplacza54: Widzę, że ktoś sobie odkurzył Dramat udanego dziecka! MaxineKD: Emoji ze środkowym palcem.

Duzedziewczynkinieplacza54: MaxineKD, czy napisałaś „emoji ze środkowym palcem”, sądząc, że pojawi się obrazek środkowego palca? MaxineKD: Duzedziewczynkinieplacza54: Punkt dla ciebie. Liczyłam, że zaczniesz guglać, jak wstawić emoji ze środkowym palcem. Nieszczesciachodzaparami: Uspokójcie się! Mów dalej, Zranionauzdrawiaczka. Słuchamy cię. Zranionauzdrawiaczka: Zwróciłam się do niej, kiedy moje życie rozpadło się na kawałki. Przyjęła mnie, kiedy nie miałam dokąd pójść. Pozwoliła mi spać w  moim starym łóżku i  nie kazała się wynosić po dwóch tygodniach. Nie zadawała żadnych pytań. Nieszczesciachodzaparami: To znaczy, że cię kocha. I  chce być przy tobie w trudnych chwilach. Praniemozgubezwirowania: To już coś. Matka zawsze bardziej kochała brata niż mnie. Nie mogła się doczekać, kiedy się wyprowadzę, mimo że to on był źródłem problemów. Nieszczesciachodzaparami: Skup się, Praniemozgubezwirowania! Teraz mówi Zranionauzdrawiaczka. Zranionauzdrawiaczka: No tak, Nieszczesciachodzaparami, ale po tym, jak okazałam przy niej słabość, kiedy wszystko się zawaliło, teraz mam wrażenie, że ona wykorzystuje to przeciwko mnie za każdym razem, gdy mam gorszy dzień albo przytłaczają mnie emocje. MaxineKD: Oj, znam to. Traktuje cię tak, jakbyś nieustannie była na krawędzi. Zranionauzdrawiaczka: Mniej więcej o  to chodzi. Jednocześnie zachowuje się tak, jakby wszystko było w najlepszym porządku. I jakby moje reakcje były zupełnie nieadekwatne. Chodzi przede wszystkim o wykorzystywanie wiedzy na mój temat przeciwko mnie. MaxineKD: Zranionauzdrawiaczka, myślę, że nasze matki znalazłyby wspólny język. Zranionauzdrawiaczka: Może i  tak, ale moja nie potrafi zatrzymać przy sobie przyjaciół. MaxineKD: A  jedyne, co trzyma moją, to arsenał złośliwych komentarzy na temat tego, jak to pozbawiłam ją młodości i możliwości. Praniemozgubezwirowania: Wow, radosna z nas gromadka, co nie? MaxineKD: Powinnyśmy wypuścić własną kolekcję kartek z  okazji Dnia Matki.

Zranionauzdrawiaczka: Waszym zdaniem ktoś, kto nie jest blisko ze swoją matką albo nie czuje się przez nią kochany, jest skazany na wieczne nieszczęście albo niedopasowanie? Duzedziewczynkinieplacza54: Hm. No nie wiem. Norman Bates był blisko ze swoją matką i jak to się skończyło?

16 CHARLOTTE – Byłaś dziwnym dzieckiem. –  Słyszę, jak wydmuchuje dym. Nie wiem, co pali: tytoń czy medyczną marihuanę, i nie dociekam, choć wcale bym się nie zdziwiła, gdyby chodziło o połączenie obu. – Dziękuję, mamo. Ale pytałam cię tylko o  to, czy przypominasz sobie jakieś osoby z  mojego dzieciństwa, z  którymi szczególnie mocno się przyjaźniłam. – Rozpaczliwie usiłuję znaleźć rozwiązanie zagadki tajemniczej kobiety. Dlaczego wydaje mi się znajoma, mimo że zupełnie jej nie kojarzę. Uznałam, że warto podążyć tropem wspomnień z  dzieciństwa. Rozmawiam z mamą dopiero od sześciu minut, a już żałuję, że w ogóle zadzwoniłam. – Myślałam, że masz na myśli Socket. Tak długo się przyjaźniłyście. Zawsze uważałam, że jesteście jak dwie krople wody. Nie przepuści żadnej okazji, żeby mi przypomnieć, jak bardzo się różniłam od innych dzieci. – Mamo, Socket nie ma płci… Dobrze, już niech ci będzie, że Socket to ona… Poza tym była moją wyimaginowaną przyjaciółką. Nikt tak naprawdę nie wiedział, jak wygląda. Bardzo, bardzo dawno nie myślałam o Socket. – Chodzi mi o  prawdziwe przyjaciółki. Może o  którejś zapomniałam? Może z kimś korespondowałam? Może, nie wiem, miałam przyrodnią siostrę, o której mi nie powiedziałaś? – To żart, ale przechodzi mnie dreszcz na samą myśl, że mógłby się okazać prawdopodobnym scenariuszem. – Kochanie, wierz mi, zorientowałabyś się, gdybyś miała rodzeństwo. Przecież wiesz, że nie potrafię niczego ukryć. – To prawda. – Ani trochę nie potrafisz. –  Usiłuję wyrzucić z  pamięci obrazy rzeczy, które widziałam, kiedy jako mała dziewczynka myszkowałam w jej pokoju.

– A jednak udało mi się sporo ukryć – prycha. – Dla twojego dobra. Wiem, że uważasz mnie za okropną matkę, ale kochanie, naprawdę mogłaś trafić znacznie gorzej. Mniej więcej tak zazwyczaj wyglądają nasze rozmowy. Mama nieodmiennie utrzymuje, że zrobiła, co mogła, będąc samotną matką wychowującą „dziwne dziecko”. No cóż, mogła… bardziej się przyłożyć. – Mamo, w jaki sposób rozstałam się z Socket? – Niech się zastanowię. Minęło sporo czasu. –  Powodem, dla którego do niej zadzwoniłam, jest jej dobra pamięć. Mama nadal ma niesamowicie bystry umysł i  jest z  tego dumna, ale, niestety, lubi, kiedy siłą wyciągam z  niej informacje. – Psycholożka szkolna w podstawówce, do której chodziłaś, pani DeHirsch (już nie żyje), wezwała mnie, żeby porozmawiać o tym, co zrobić, byś zaczęła się bardziej udzielać towarzysko. Często przesiadywałaś w kącie, rozmawiając sama ze sobą (albo z  Socket), co zaniepokoiło twoją nauczycielkę, panią Bordeaux. Kiedy zapytała, co robisz, podobno odparłaś: „Rozmawiam z  Socket o  operacjach mózgu”. To było mocne, kochanie, ale przynajmniej nikt nie zarzuci ci kłamstwa, jeśli powiesz, że już od najmłodszych lat wiedziałaś, czym się chcesz zajmować. – O dziwo, mamo, nigdy mi o tym nie mówiłaś. – Coraz to nowe anegdoty takie jak ta każą mi się zastanowić, do jakiego stopnia matka modyfikuje historię mojego życia. Istnieje wiele mitów związanych z  pojawieniem się mojego zamiłowania do chirurgii. Autorką wszystkich jest ona. Co ciekawe, ja sama nie przypominam sobie, żebym w dzieciństwie pragnęła zostać lekarką. Pamiętam jedynie to uczucie, kiedy usłyszałam od niej, że zawsze o  tym marzyłam; miałam wtedy wrażenie, że mama mówi o kimś zupełnie obcym. – Nie? Hm. Ale tak było. Medycyna fascynowała cię już od najmłodszych lat. Na szczęście nie przyszło ci do głowy ćwiczyć zabiegi operacyjne na zwierzakach sąsiadów, tak jak temu małemu psychopacie, który mieszkał dwa domy dalej. Jak mu było? Dzisiaj jest prezesem banku, o  czym jego matka przypomina mi za każdym razem, kiedy ją spotykam. Chyba Douglas? Teraz będzie mnie to męczyło. Cud, że udało mu się dotrwać do dorosłości, zważywszy na to, jakiego miał ojca. – Słyszę brzęk lodu w szklaneczce. – Mamo, skup się, dobrze? – Nie kryję złości w głosie, ale ona jak zwykle pozostaje niewzruszona.

– Mój Boże, pamiętasz panią Bordeaux? Z niej to dopiero była artystka… Zdaje się, że też już nie żyje. Nieraz paradowała po korytarzu we wczorajszych ciuchach. Na kilometr śmierdziała wódką i ginem. Kiedy akurat trafiał mi się dyżur rodzicielski w szkole… – Mamo, odchodzisz od tematu. Ale skoro już o tym mowa, to czemu nikt nie interweniował, skoro było wiadomo, że wychowawczyni jest alkoholiczką? – Charlotte, kochanie, to były inne czasy. Ludzie nie byli aż tak przejęci wychowywaniem dzieci. Też bym piła, gdybym spędzała całe dnie z  sześciolatkami. –  Przesadne westchnięcie. –  Świat nie był jeszcze tak strasznym miejscem, jakim jest teraz. Puszczałam cię samą do szkoły, a z opiekunki zrezygnowałam, gdy tylko zaczęłaś dosięgać kluczem do zamka w drzwiach. – Czy przypadkiem w  tamtym czasie nie było plagi porwań dzieci w naszym mieście? – Któraś z nas musi sprowadzić tę rozmowę na właściwe tory. – W każdym razie pani DeHirsch (świeżo upieczona mężatka), bardzo dumna ze swojej roli psycholog szkolnej, niezwykle bystra kobieta, zainteresowała się tobą. Zależało jej, żebyś zdobyła przyjaciół. Wspaniała osoba, co za tragedia. – Chyba uczysz się na pamięć działu nekrologów –  wzdycham. –  Co się z nią stało? – Nawet nie chcę wiedzieć. Ale i tak mi powie. – Rak – mówi teatralnym szeptem. – Straszne – komentuję całkiem poważnie. Ale biorąc poprawkę na źródło tej informacji, można przyjąć, że niekoniecznie musi być prawdziwa. Wolę żyć w przeświadczeniu, że pani DeHirsch nadal jest z nami. – Powiesz mi, co się wydarzyło w szkole? – pytam z pozoru łagodnie, ale tak naprawdę jestem zniecierpliwiona. – Po spotkaniu w  szkole zabrałam cię do McDonald’s i  rozmawiałyśmy o  tym, że pora, byś zaczęła bawić się z  innymi dziećmi i  zostawiła Socket w  domu. Posmutniałaś, ale przyjęłaś to bardzo dojrzale. Zapytałaś, czy możemy pojechać położyć kwiaty na grobie babci. Poszłaś, a  ja zaczekałam w aucie. Kiedy wróciłaś, powiedziałaś po prostu: „Socket jest teraz z babcią”. Szczerze mówiąc, trochę to było upiorne. Dopiero gdy dotarłyśmy do domu, zauważyłam, jak wyglądasz. Zbierając kwiaty na grób babci, musiałaś

przypadkowo zerwać garść liści sumaka jadowitego. Biedactwo. Cała byłaś poparzona, jad dostał się nawet do oczu. Kiedy następnego dnia wyprawiłam cię do szkoły, bałam się, że wezwą opiekę społeczną. Od razu wysłali cię do domu i  zadzwonili do mnie do pracy, a  ta pielęgniarka (jak jej było?) porządnie natarła mi uszu. – Wybucha śmiechem. – Przezabawne. – Charlotte, kochanie, dobrze się czujesz? O co właściwie chodzi? Dziwnie brzmisz. Szybko spuszczam z tonu. – Nic mi nie jest, mamo. Po prostu ostatnio sporo myślę o przeszłości. Bez powodu. –  Kłamię równie fatalnie jak ona, ale o  ile natura poskąpiła nam umiejętności wciskania kitu, o  tyle nie pożałowała  zdolności sprawnego uciekania od tematu. – Zbyt częste myślenie o przeszłości nigdy nie wychodzi na dobre. Jesteśmy też biegłe w wypieraniu faktów. – Jak twoje życie uczuciowe? Spotykasz się z kimś? – pada nieuchronnie, acz znacznie później niż zwykle. – Nadal nie ustaję w poszukiwaniu idealnego kochanka. – Ha! – Zawsze ją to rozbawia. – No, ja myślę. Ach, co to był za film! I ta Tuesday Weld. Wiesz, że to była jej… – Jedyna nominacja do Oscara. Wiem, mamo. –  Te słowa padają co najmniej raz w miesiącu. Kilka osób powiedziało jej, że wygląda jak Tuesday Weld, dlatego mama zachowuje się, jakby były przyjaciółkami z dawnych lat. – Char, kochanie, czy jesteś pewna, że wszystko w  porządku? Może powinnam przyjechać? Dawno cię nie odwiedzałam. – Nie, nie trzeba. –  Żałuję, że nie zrobiłam pauzy na oddech, zanim rzuciłam nieco zbyt stanowczo: nie. Jakaś maleńka część mnie zastanawia się nad zmianą zdania. Mogłabym wtajemniczyć mamę we wszystko, co się dzieje wokół mnie. Ale od czego miałabym zacząć? Mama nie wie o  Peterze. Z  pewnością nie zamierzam przyznawać się przed nią, że znów kontaktuję się z Henrym. I po co miałabym ją martwić śmiercią tajemniczej kobiety, której twarzy nie umiem przyporządkować do żadnej znanej mi osoby? Po prostu nie chcę się czuć aż tak sama z tym wszystkim.

– To nawet dobrze. Bo mam poważne plany na dzisiejszy wieczór. –  Nie zdradza szczegółów, a ja nie drążę. – Mamo, rozłączam się. – W porządku, skarbie. Porozmawiamy niedługo. Zadzwoń do mnie za kilka dni. – Dobrze. Dzięki za wspomnienia. Szczerze się śmieje. – Naprawdę nim byłaś, wiesz? – Wypuszcza dym do słuchawki. – Kim, mamo? – Dziwnym dzieckiem. Ale bardzo kochanym. Kiedy już zaczęłaś zawierać przyjaźnie, nie wiedziałaś, kiedy przestać. Uwielbiałaś wszystkich, nawet największe zakały. Zwłaszcza je.

17 WOLCOTT – W taki sposób przycinamy gałęzie dzikiej jabłoni. Kiedy wchodzimy z  Silvestrim do kwiaciarni June, dźwięk zawieszonej nad drzwiami pary dzwonków zwraca uwagę kobiety, która stojąc pomiędzy chłodnią a marmurowym blatem z wystawą dużych wazonów, instruuje dwie młode pomocnice, jak poprawnie używać sekatora. Na nasz widok poprawia okulary na nosie i  przygląda nam się, jakby chciała ustalić, czy jesteśmy bardziej miłośnikami jaskrów, czy jednak żonkili. – Dzień dobry panom. Proszę dać znać, jeśli będą panowie potrzebowali mojej pomocy. –  Uśmiecha się i  ponownie skupia na zaaferowanych pomocnicach. Odczekuję chwilę, chcę dać partnerowi szansę poprowadzenia tej rozmowy, ale Silvestri jest w kwiatowym raju. Przejmuję więc inicjatywę. – Czy możemy chwilę porozmawiać? – odzywam się, dyskretnie pokazując odznakę, żeby nie spłoszyć klientów. – Oczywiście –  odpowiada kobieta i  podchodzi do nas. –  W  czym mogę pomóc? Silvestri prawie zamiata językiem podłogę. – Zachwycające miejsce. – Dziękuję – mówi kobieta ze śmiechem i milknie. Silvestri wreszcie dochodzi do siebie. – Gdzie się podziały moje maniery? Detektyw Silvestri. A to mój partner, detektyw Wolcott. – Miło mi poznać. –  Kobieta przygląda się z  zaciekawieniem mojemu partnerowi. – Widzę, że prawdziwy z pana wielbiciel kwiatów.

– Ma pani… bardzo egzotyczne okazy. –  Silvestri oblewa się rumieńcem jak uczniak przyłapany na gorącym uczynku. –  Zresztą sama pani wie najlepiej. Kobieta się uśmiecha. – Obsługiwać miłośnika kwiatów to prawdziwa przyjemność. –  Nagle pochmurnieje. –  Rety, mam nadzieję, że nie przyszli panowie zamówić wieniec. – Nie, nie, nic tak ponurego –  zapewnia Silvestri. –  Gromadzimy informacje na temat pewnego zamówienia, które pani kwiaciarnia zrealizowała w ciągu ostatnich kilku dni. – Uff. –  Kwiaciarka wypuszcza powietrze i  pokazuje, żebyśmy poszli za nią do kasy. Otwiera laptopa i  zaczyna przebierać palcami po klawiaturze. Podnosi wzrok znad ekranu. – Dostawa czy odbiór? – Niestety nie wiemy –  mówię. –  Staramy się ustalić, kto złożył zamówienie. – Rozumiem. – Zsuwa okulary na czubek nosa i przygląda nam się sponad oprawek. – Kobieciarz? – Słucham? – Chodzi o męża uganiającego się za spódniczkami, prawda? Tłumię śmiech. – Obawiam się, że nie wolno nam… – Och, niech pan będzie człowiekiem, detektywie. Tak mało się u  nas dzieje… – Żartuje pani? – Silvestri rozgląda się po kwiaciarni. – Przecież tu można zapomnieć o bożym świecie. – Sprawia mi pan wielką radość, detektywie. No dobrze, jak brzmi nazwisko odbiorcy? – Charlotte Knopfler – mówię. Kilka stuknięć w klawisze, później jej wzrok się rozjaśnia. – Ach tak. –  Jeszcze parę kliknięć myszką. –  Zamówienie przyjęła jedna z  moich pomocnic. –  Nareszcie. –  Złożono je wczoraj i  tego samego dnia dostarczono do gabinetu pani Knopfler. – Czy może nam pani powiedzieć, kto je złożył?

– Naturalnie. –  Kobieta poprawia okulary, nie odrywając oczu od ekranu komputera, po raz ostatni tańczy palcami po klawiszach, wreszcie spogląda na nas i mówi: – Zamówienie złożyła Brooke Harmon.

18 RACHEL Nie boję się śmierci. Życie jest znacznie trudniejsze. Raz wykitowałam w  karetce i byłam martwa przez godzinę i dwadzieścia minut. Nie zobaczyłam jasnego światła, ale za to miałam poczucie, jakbym się unosiła w  ciepłej gęstej ciemności, i  wrażenie całkowitej emocjonalnej i  umysłowej nieważkości. Zalała mnie euforia silniejsza niż po pierwszej heroinie. Nie chciałam wracać z tamtego miejsca. Ale, niestety, jeszcze nie przyszła na mnie pora. Sprowadził mnie z  powrotem pielęgniarz, wstrzykując mi narcan. Uniosłam powieki i zobaczyłam, jak patrzy na mnie ze łzami w oczach. Wtedy wyznał, że jestem uderzająco podobna do jego młodszej siostry i  że za nic nie pozwoliłby mi umrzeć. Te osiemdziesiąt minut śmierci uratowało mi życie. Uświadomiłam sobie, że już nie chcę, by było jak do tej pory. Po tym doświadczeniu przestałam ćpać. Zawładnęło mną silne, nieznane dotąd uczucie: głód życia. Zbudowanie tego, co mam teraz, na tych wątłych podwalinach, którymi dysponowałam, uważam za wielkie osiągnięcie. Natomiast boję się porzucenia. Jeden z pierwszych psychologów, którzy się mną opiekowali, powiedział, że właśnie ów strach był najważniejszą przyczyną, dla której w  ogóle zaczęłam brać. Narkotykami usiłowałam uśmierzyć ból i zagłuszyć lęk. Większość ludzi robi podobnie, tyle że używa do tego mniej groźnych substancji. Dziś dążę do bycia czystą z takim samym zapałem, z jakim dawniej się odurzałam. Miałam dosyć spokojne, banalne dzieciństwo aż do czternastego roku życia, kiedy mój tata poszedł do szpitala na rutynowy zabieg i już nie wrócił. Mama nigdy nie doszła do siebie po stracie, wtopiła się w  tło swojego i  mojego życia, stała się cieniem, chyłkiem przemykającym do pracy i z powrotem, na kanapę i z powrotem. Byłam jedynaczką, dlatego szukałam

takich przyjaciół, których mogłabym traktować jak rodzeństwo, często nocowałam u  koleżanek, a  nawet wyjeżdżałam z  nimi i  ich rodzicami na wakacje, jakby byli moimi rodzinami zastępczymi. Pociągali mnie starsi bracia przyjaciółek, zwłaszcza ci niepokorni: jeżdżący na motorach, palący trawę, żłopiący piwo i słuchający Metalliki. Podejmowali decyzje życiowe budzące wątpliwości, kroczyli drogą stworzoną dla osób o głęboko zakorzenionej potrzebie oderwania się od rzeczywistości. Środkiem, którego zaczęłabym używać do samoleczenia, mogło stać się wszystko, ale tym, co miało istotny wpływ na wybór mojej broni samozniszczenia, było towarzystwo, w  jakim się obracałam. Starsi bracia przeistoczyli się w  mężczyzn i  znieczulający efekt piwa i  trawy przestał im wystarczać. Moja niefortunna słabość do facetów z  życzeniem śmierci oraz brak hamulców stanowiły niebezpieczne połączenie. Niczego się nie bałam i  nie wiedziałam, czym jest umiarkowanie, co czyniło ze mnie doskonałą partię dla ryzykantów gotowych pędzić ku przepaści na pełnej bani. Gdy poznałam Bo, mojego ślicznego wiecznego chłopca, króla wyjątkowo niemądrych decyzji – na przykład takiej: wsiąść za kierownicę, kiedy byliśmy pijani i  nawaleni, a  potem wyłączyć światła, kiedy mieliśmy sto czterdzieści na liczniku, żeby przypadkiem policja nas nie zobaczyła –  przylgnęłam do niego i trwałam przy nim, ćpając na potęgę, aż w mojej świadomości zabrakło miejsca na cokolwiek i kogokolwiek innego. Zanim umarłam i powróciłam do życia w tamtej karetce, przebujałam trzy miesiące na ścisłej heroinowej diecie. Jakimś cudem Bo znalazł w  sobie dość rozsądku, by zadzwonić pod numer alarmowy. Tamtego dnia po raz ostatni odlecieliśmy razem. Bo on nie przeżył tego lotu.

Kiedy poznałam Charlotte, okazało się, że wiele nas łączy. Choćby upodobanie do igieł. Owszem, w  jej przypadku w  grę wchodziło leczenie ludzi, a w moim uśpiona chęć wypełnienia żył herą, ale zawsze to jakiś punkt wyjściowy dla przyjaźni. Na szczęście byłam już od siedmiu lat czysta, niemniej zawsze gdzieś tam, głęboko w  zakamarkach umysłu, tliło się pragnienie, które dawało o  sobie znać, ilekroć bardzo coś przeżywałam, byłam wyjątkowo zmęczona albo po prostu źle się czułam. W  pierwszym roku wychodzenia z  nałogu moja współlokatorka w  ośrodku odwykowym –  potężna uzdrawiaczka, kiedy nie

żłopała hektolitrów alkoholu –  zrobiła mi sesję akupunktury. Igły tak skutecznie uśmierzyły głód narkotykowy, że z czasem uzależniłam się od nich. Zaczęłam się też interesować innymi metodami leczenia: kąpielami w  dźwiękach mis tybetańskich, qigong, reiki, stawianiem baniek, terapią czaszkowo-krzyżową, refleksologią. Rzucałam się na wszystko, co mogło mi pomóc w  powrocie do siebie. W  końcu postanowiłam, że sama zostanę uzdrawiaczką. Zgłosiłam się jako „próbna” pacjentka na zajęcia, na które uczęszczała Charlotte. Jednocześnie kończyłam kurs refleksologii w  tej samej szkole. Sparowano nas już pierwszego dnia. Charlotte również została moją próbną pacjentką. To był początek jednej z  najważniejszych przyjaźni w  życiu nas obu. W procesie uwalniania się od uzależnienia dowiedziałam się dużo o sobie i przy okazji odkryłam, że zamiast wywierać pozytywny wpływ, inni ludzie na ogół raczej mnie drażnią i sprawiają, że znów mam ochotę brać, dlatego zanim poznałam Charlotte, szłam przez życie w pojedynkę. Sporadycznie chodziłam na spotkania Anonimowych Narkomanów i przez większość czasu czułam się pewnie ze swoją czystością, ale być może niewystarczająco się przykładałam do tworzenia i  pielęgnowania sieci wsparcia w  grupach. Rezerwa, z  jaką traktowałam innych, skutecznie utrudniała mi nawiązywanie głębszych znajomości, a  rotacja uczestników na mityngach była przerażająca. Nie chciałam się do nikogo przywiązywać. Postanowiłam wyjść ze skorupy, dopiero kiedy poznałam Charlotte i  zaufałam jej bardziej niż komukolwiek. Była moją pierwszą przyjaciółką z prawdziwego zdarzenia. Bardzo się przy niej otworzyłam. Podziwiałam ją za drogę, którą zdecydowała się kroczyć, zwłaszcza po tym, jak wyznała mi, co ją pchnęło do takiego wyboru. Igły sterują przepływem energii i  potrafią usunąć emocjonalną blokadę stopującą nagromadzone uczucia. Podczas jednej z  pierwszych sesji, kiedy położyłam się na jej studenckim stole, wbiła mi igły w  takie miejsca, że rozbeczałam się jak dziecko. Okazało się, że wcześniej nigdy nie widziała w praktyce efektu otwierania kanałów, znała go jedynie z teorii. – Przepraszam! – Wystraszyła się na widok wezbranej fali emocji. – Wszystko w porządku, to powinno tak wyglądać – uspokoiłam ją. – Teoretycznie wiedziałam, co się stanie, ale chyba nie byłam na to przygotowana. Na pewno nic ci nie jest?

Uśmiechnęłam się przez łzy. Dobrze było zrzucić z  barków ten emocjonalny ciężar. Bardzo pomógł mi w tym płacz. – Na pewno. Wszystko gra. Po każdym takim oczyszczeniu z emocji, kiedy już się wypłaczę, jeszcze przez kilka dni czuję się świetnie. Jakbym usunęła kolejną warstwę cebuli. Wiem, że tych emocji jest więcej i  znajdują się głębiej, ale najważniejsze, że się ich wyzbywam. Rozpromieniła się. – Ciekawe. W  mojej poprzedniej pracy dążyłam w  zasadzie do tego samego, tyle że pacjenci, którymi się zajmowałam, zawsze byli nieprzytomni, przez co doświadczenie miało charakter jednostronny. To zmiana, której jeszcze do końca nie ogarniam. Sam fakt, że pacjent reaguje i  dzieli się przemyśleniami w czasie rzeczywistym… Niesamowite. Tym, co najbardziej nas do siebie zbliżyło, była silna potrzeba uwolnienia nagromadzonego poczucia winy i  pozostawienia go za sobą. Ważna okazała się również pasja, z  jaką obie pragnęłyśmy nieść ulgę cierpiącym. Tamtego dnia jeszcze nie odkryłyśmy przed sobą najmroczniejszych blizn na naszych sumieniach, ale wkrótce miałyśmy to zrobić.

Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 4 października 2019 Godzina 18:15 Harmonia82: Cześć, cześć! Nieszczesciachodzaparami: Jest nasza zguba. Harmonia82: Wybaczcie. Wiem, że zniknęłam bez uprzedzenia. Zranionauzdrawiaczka: Miło cię znów widzieć! Wszystko w porządku? Duzedziewczynkinieplacza54: Bałam się, że już nie wrócisz po spotkaniu na szczycie z  MaxineKD i  Nieszczesciachodzaparami. Myślałam, że może cię spłoszyły… MaxineKD: Wielkie dzięki, Duzedziewczynkinieplacza54! Wiedz, że na żywo jestem równie czarująca, jak na ekranie. Harmonia82: Ależ oczywiście, że wróciłam! A  tamto zorganizowane na poczekaniu spotkanie było strzałem w  dziesiątkę. Trudno o  lepsze

lekarstwo niż ciacho i  dobre towarzystwo (a  także wyjazd z  miasta i odcięcie się od internetu na jakiś czas). MaxineKD: Harmonia82, cieszę się, że nie zniechęciły cię nasze łzy nad tartą limonkową. Nieszczesciachodzaparami: Tarta limonkowa to idealny deser, żeby się wypłakać. Ani grama czekolady. Trochę szacunku, moje panie. Zranionauzdrawiaczka: Czyli byłaś poza miastem? Czujesz się lepiej? Harmonia82: Lepiej niż kiedykolwiek. Zranionauzdrawiaczka: Martwiłam się o ciebie. Wszystko dobrze? Duzedziewczynkinieplacza54: Wyrwałaś się z miasta? Zazdro. Praniemozgubezwirowania: Dokąd pojechałaś? Harmonia82: Na północ stanu. Było jak w  raju. Siedziałam w  lesie, wyspałam się za wszystkie czasy, czuję się jak nowo narodzona. Zranionauzdrawiaczka: Czyli wszystko gra, tak? Harmonia82: Gra jak marzenie! Zranionauzdrawiaczka: To świetnie. Bo się martwiłam. Jesteś pewna, że wszystko w porządku? Harmonia82: Tak. Myślałam, Zranionauzdrawiaczka, że ucieszysz się z mojego powrotu. Duzedziewczynkinieplacza54: Weź się, Zranionauzdrawiaczka. Zranionauzdrawiaczka: Wybacz. Ostatnio wspominałaś, że coś cię trapi. Harmonia82: Zranionauzdrawiaczka, poważnie. Czuję się dobrze. Rany. Zranionauzdrawiaczka: Przepraszam, wychodzi mój gówniany tydzień. Praniemozgubezwirowania: Co się dzieje? Zranionauzdrawiaczka: Musiałam dokonać identyfikacji zwłok. Nieszczesciachodzaparami: O rany. Duzedziewczynkinieplacza54: Coś okropnego. Współczuję ci, kochanie. Praniemozgubezwirowania: Przesyłam uściski. Zranionauzdrawiaczka: Nadal to do mnie nie dociera. MaxineKD: Smutne.

Nieszczesciachodzaparami: Czy to był ktoś bliski? Zranionauzdrawiaczka: Nie, nawet jej nie znałam. Praniemozgubezwirowania: To trudne. Czasem nie zdajemy sobie sprawy, jak mało wiemy o  ludziach, którzy są obecni w  naszym życiu, dopóki ich nie zabraknie. Harmonia82 opuścił(a) czat. Nieszczesciachodzaparami: Wygląda na to, że straciłyśmy Harmonia82… MaxineKD: Tyle, jeśli chodzi o długie pożegnanie. Duzedziewczynkinieplacza54: Wyszła po angielsku. Zranionauzdrawiaczka: To pewnie moja wina. W  tym tygodniu wszystko knocę. MaxineKD: Mam nadzieję, że tym razem nie zniknęła na długo. Praniemozgubezwirowania: Nie obwiniaj się, Zranionauzdrawiaczka (nawet jeśli masz do tego wyjątkowy talent). Ona wróci. Nieszczesciachodzaparami: Zawsze wracamy. Nie tak łatwo się nas pozbyć. Jesteśmy opryszczką grup wsparcia. Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 4 października 2019 Godzina 18:45 Wiadomość od Zranionauzdrawiaczka do Harmonia82 (offline) Zranionauzdrawiaczka: H, przepraszam. Nie wiem, co sobie myślałam. Ten tydzień jest pełen zamieszania. Mam nadzieję, że przyjmiesz moje przeprosiny. Jesteś życzliwa w  stosunku do mnie, wspierasz mnie na grupie i chociaż znamy się tylko z internetu, czasami odnoszę wrażenie, że jesteś mi bliższa niż niektórzy spośród przyjaciół, których mam w prawdziwym życiu (nie chcę przez to powiedzieć, że to nie jest prawdziwe, ale przecież wiesz, o co chodzi). Mam nadzieję, że Cię nie uraziłam. ZU

19 RACHEL Zatrzymuję się przed 7-Eleven. Jego mustang stoi na miejscu parkingowym i  pracuje na jałowym biegu. Papieros, którego trzyma w  ręku, spalił się do filtra, ale on nie zwraca na to uwagi. Czuję delikatne ukłucie głodu nikotynowego, mimo że od dobrych dziesięciu lat nie palę. Od pewnych rzeczy nigdy się do końca nie uwolnię. Zaparkowaliśmy w przeciwnych kierunkach i dla postronnego obserwatora wyglądamy jak policyjni tajniacy albo podejrzane typy, którzy zwykle spotykają się w takich miejscach. Jestem zdziwiona, że tak szybko mnie rozpoznał, bo przecież okoliczności są zupełnie inne od tych, w  których zwykle się widujemy. Ale dociera do mnie, że kojarzy mój samochód. Opuszczam szybę i rzucam: „Cześć”, na co on w teatralny sposób rozgląda się najpierw w lewo, potem w prawo. – Jedź za mną. Tu nie jest bezpiecznie – mówi szeptem i powoli wyjeżdża z  miejsca parkingowego. Zawracam i  ruszam za nim. Kieruje się w  stronę mojego domu. Skręca na mój podjazd, wytrącając mnie tym z  równowagi. Nigdy nie przyjmowałam go u  siebie, zawsze udawałam się do niego. Rzadko udostępniam swój adres. Ale on go oczywiście zna – z tego samego powodu, dla którego kojarzy moje auto. Wysiada, zapina kurtkę, zakłada lustrzanki i krótką wełnianą czapkę. – Po co ta szopka? –  pytam ze śmiechem. Zostawił włączony silnik. Za podkład dźwiękowy naszej rozmowy służy dudniący bas jakiejś rockowej ballady z lat siedemdziesiątych. Od rana znacznie spadła temperatura. Stoję przy masce swojego wozu i lekko się pochylam, ogrzewając się od silnika. Najchętniej zaprosiłabym go

do domu, ale raz, że nie chcę, żeby to spotkanie trwało dłużej, niż to konieczne, a dwa, że Charlotte czeka na mnie z kolacją. – Mogą mnie za to wylać – mówi, wręczając mi szarą kopertę. – Wiem. Przepraszam. –  Przyjmuję ją. Spodziewałam się, że nie będzie gruba. – Nie ma za co. I tak nie cierpię tej jebanej roboty. No ale za coś trzeba żyć. – Bardzo ci dziękuję, Matty. –  Kładę dłoń na jego ramieniu w  geście wdzięczności. Oblewa się rumieńcem. Wiem, że liczył na więcej w  naszej znajomości, ale nie jest nawet materiałem na przyjaciela, co dopiero na kochanka. To jeszcze dzieciak, a  jego gust muzyczny (mimo że słucha płyt z czasów, kiedy przyszłam na świat) świadczy o nim równie źle, jak gotowość do oszukiwania swoich przełożonych. – Nie wiem, czy to ci się do czegoś przyda. Nie zdołałem znaleźć praktycznie nic na temat tego gościa. – Właśnie dlatego zwróciłam się z  tym do ciebie. –  Otwieram kopertę, wyjmuję znajdującą się w  środku pojedynczą kartkę i  przebiegam wzrokiem jej zawartość. – Piątka z plusem, kolego. Posyła mi promienny uśmiech. Coś mi się zdaje, że nie dostał w życiu zbyt wielu wysokich ocen. Ma dobre intencje, ale zdecydowanie brakuje mu doświadczenia. – Możesz mi to wysłać mailem? – Początkowo chodziło mi tylko o wersję elektroniczną, ale uparł się na spotkanie, pewnie licząc, że odpowiednio mu się odwdzięczę. Poza tym myślę, że zwyczajnie pragnął dreszczyku emocji, bo na co dzień niewiele się tu dzieje. Każdy z nas chciałby poczuć, że jego życie jest ważniejsze i bardziej pasjonujące niż w rzeczywistości. Myślę, że w jego biurze nikt się specjalnie niczym nie przejmuje, a  już na pewno nikogo nie obchodzi, czym niezadowoleni pracownicy zajmują się w wolnym czasie. – Jasne, nie ma sprawy. – Wyjmuje telefon i zaczyna przesuwać palcem po ekranie. Kilka chwil później czuję wibrowanie aparatu, który mam w kieszeni kurtki. – Jeszcze raz dzięki, Matty. –  Zerkam w  stronę jego samochodu. Oby zrozumiał aluzję. – Do usług. Mam nadzieję, że dorwiesz drania, kimkolwiek jest. –  Robię poważną minę. Wydaje się zadowolony. Jeszcze przez chwilę stoimy w milczeniu, aż w końcu dociera do niego, że powinien już pójść. Nachyla się,

żeby zamknąć mnie w  niezgrabnych objęciach, ale się uchylam. Speszony wsiada do wozu i uruchamia silnik. Macham mu lekko na pożegnanie, a  kiedy znika za zakrętem, wyjmuję telefon, zsuwam rękawiczkę z  dłoni i  sprawdzam, czy mail, który przyszedł, rzeczywiście jest od niego. U  góry firmowy adres Matty’ego, niżej temat wiadomości: PETER STANTON. Klikam. Otwiera się dokument. Widzę te same informacje, które znajdują się na kartce w kopercie. Dobrze mieć prawdę pod różnymi postaciami. Teraz jeszcze tylko muszę wymyślić, jak podzielić się nią z Charlotte.

20 CHARLOTTE Rachel wygląda jak opętana. Z  obłędem w  oczach wpada do kuchni, taszcząc  wielki bukiet alstremerii i  naręcze toreb z  Whole Foods. Odrobinę łagodnieje na mój widok i  na jej ustach pojawia się taki uśmiech, jakbym przyłapała ją na gorącym uczynku. – Cześć! Przepraszam za spóźnienie. Na dworze pogoda jak przed huraganem. Klimat w  sam raz na dzisiejsze spotkanie kręgu. –  Wybucha śmiechem, stawia zakupy na stole i sięga po stojący na lodówce wazon. – Wszystko w porządku? – Przyjechała pół godziny po umówionym czasie. To nie w  jej stylu. Dopiero teraz uświadamiam sobie, że ostatnio w  ogóle często się spóźnia i  mętnie się z  tego tłumaczy. Próbuję zwalczyć mdlące przeczucie, że Rachel oddala się ode mnie tak jak wszystkie inne osoby w moim życiu. – Tak – odpowiada z lekkim wahaniem. – Wszystko gra. Po prostu miałam spotkanie, które odrobinę się przedłużyło. – O, nie wiedziałam, że przyjmowałaś dziś pacjentów. –  W  ciągu dnia sprawdzałam nasz kalendarz i stąd wiem, że miała wolny wieczór. – Ktoś wskoczył w ostatniej chwili, nawet nie zaznaczyłam tego w grafiku. – Przestawia torby, nie patrząc na mnie. – Czyżbym była pierwsza? – I jedyna. O ile się orientuję, krąg liczy się od czterech osób, więc to by było na tyle. –  Szyderczy ton pozwala zamaskować ból, jaki sprawia mi odrzucenie przez grupę przyjaciółek. – Żadna się nie odezwała? –  prycha. –  Nie potrzebujemy ich. Same wezwiemy siłę czterech wiatrów. Nie jesteśmy, rzecz jasna, prawdziwymi czarownicami, tylko comiesięcznym zgromadzeniem, które przez ponad dwa lata udawało mi się z  powodzeniem organizować; grupą inteligentnych, rozsądnych kobiet

z sąsiedztwa, które czuły potrzebę wspólnego relaksu, śmiechu, rozładowania frustracji. Większość z  nich to znajome z  dzieciństwa i  młodości, które pozostały w mieście albo wróciły tu po latach. Zgromadzenie jest odskocznią od codziennej rutyny zwłaszcza dla tych, które doczekały się dzieci –  ich jest więcej niż bezdzietnych. „Kręgiem” ochrzcił naszą grupę Eric, ostatni facet Rachel. Nazwa przetrwała dłużej niż on. Rachel szybko z nim zerwała, ponieważ ukradł jej biżuterię. – To nawet dobrze. Nie byłam dziś w  nastroju na grupową nasiadówkę. Cieszę się, że będziemy tylko we dwie. –  Jest w  wyraźnie pogodniejszym nastroju niż jeszcze kilka chwil temu i  trochę mnie drażni jej brak poirytowania niewyjaśnionym milczeniem ze strony grupy. Wyczuwa to i posyła mi współczujący uśmiech. – Nie przejmuj się tak. Przejdzie im. Nieważne, o co chodzi, ale na pewno o nic, co zrobiłaś. Bo przecież nie zrobiłaś nic złego. Nie bierz tego do siebie. – Może. Ale nie rozumiem, dlaczego odsuwają się ode mnie. Chcę wiedzieć, czy zrobiłam albo powiedziałam coś nie tak. Chciałabym móc przeprosić. – Przeprosić za co? Ludzie mają swoje sprawy. Nie wiesz, z  jakimi problemami się borykają w pracy i z dziećmi. – Rzeczywiście nie wiem. Usunęły mnie z  tej swojej niekończącej się esemesowej dyskusji o dzieciakach i mężach. – Przecież mówiłaś, że cię drażnią –  przypomina. Ma rację, ale od kiedy omijają mnie najnowsze wieści na temat wychowywania potomstwa, małżeńskich dramatów, paciorkowcowego zapalenia gardła i  rozwolnień, czuję się wykluczona. – No tak, ale już wolałabym strumień informacji niż tę ciszę w eterze. Mam wrażenie, jakby celowo mnie pomijały. – Jeżeli rzeczywiście tak robią, to jest to bardzo gówniarskie z ich strony. Nie potrzebujesz takiej małostkowości w swoim życiu. Są chwile, w  których spod jej bezgranicznej hipisowskiej miłości do wszystkich przebijają złość i  gorycz. Pomiędzy Rachel a  pozostałymi członkiniami grupy zawsze istniało lekkie, ale wyczuwalne napięcie. Nigdy o  tym nie wspominałam z  obawy, że poruszając drażliwy temat, jedynie pogorszę sprawę.

– Racja –  przyznaję. Ale odrzucenie przez grupę boli i  jest jak kolejna cegła w rosnącym murze rozczarowania. – Spada mi cukier. Koniecznie muszę coś zjeść. Jak tam hummus? – pyta Rachel. Dodaję trochę pieczonego czosnku i  morskiej soli do zblendowanej ciecierzycy, miksuję jeszcze przez chwilę, żeby wygładzić konsystencję, a  potem odłączam sprzęt, nabieram odrobinę pasty kawałkiem marchewki pokrojonej w słupki i podaję Rachel. – Może ciut więcej tahini? –  Oblizuje palce i  zabiera się do układania kwiatów, które przyniosła. Osiągnąwszy pożądany rezultat, związuje swoje loki w kok i zaczyna wyjmować zakupy na blat. Bukiet od Petera zostawiłam w  gabinecie, wiedząc, że wywoła niepotrzebne poruszenie (wśród kobiet, które miały przyjść na dzisiejsze spotkanie, ale wystawiły mnie do wiatru) i sprowokuje pytania, na które nie będę mogła odpowiedzieć. Przyglądam się temu, co przyniosła ze sklepu. – Sporo tego jak na dwie osoby. Może trochę ograniczymy menu? –  Nie potrafię ukryć rozczarowania w głosie. Rachel podchwytuje propozycję. – Zróbmy po prostu pieczone warzywa z  grzybami. Guacamole i  sałatkę możemy sobie odpuścić. Umieram z  głodu, więc pozwolisz, że zaprzyjaźnię się z hummusem. Aha, przyniosłam trufle z nieprażonych ziaren, za którymi tak przepadasz. – Myślałam, że eliminujesz z diety cały ten paskudny cukier –  droczę się z nią. – Postanowiłam zrezygnować z  rezygnowania z  cukru. Życie jest za krótkie, żeby sobie odmawiać – deklaruje. Nie mam serca jej powiedzieć, że już nie mogę patrzeć na trufle z  nieprażonych ziaren. I  na chleb z  kiełkowanego ziarna, który nie jest prawdziwym chlebem. I  na serek z  orzechów nerkowca. Mam serdecznie dosyć „zdrowego” jedzenia, które nie smakuje jak jedzenie. Chce mi się cheeseburgera z  dietetyczną colą –  to była podstawa mojego żywienia w akademii medycznej. – Super. Moje ulubione.

Rachel otwiera wodę gazowaną i nalewa do dwóch szklanek do pełna, a ja odkorkowuję butelkę organicznego pinot noir. Rachel bez pytania zaczyna majstrować przy Pandorze. Włącza stację Grega Scotta, której zazwyczaj słucham, więc nie protestuję. Rozbrzmiewa nasza ulubiona piosenka. Obie jednocześnie rzucamy: „Ekstra!”, a potem: „Pogłośnij”. Przekładam hummus do miski, a Rachel zaczyna śpiewać. To była chwila, której nigdy nie zapomnę Byłaś mi pokrewną duszą Śmiałyśmy się razem, myślałyśmy podobnie Popaść w obłęd nie pozwoliłaś mi Wyłyśmy do księżyca, tańczyłyśmy w słońcu Nuciłyśmy tę samą melodię I to dzięki tobie dowiedziałam się w końcu Co to znaczy kochać, kochać i żyć Przyglądając się jej, uświadamiam sobie, jak bardzo byłam pochłonięta sobą i jak mało się interesowałam tym, co działo się w jej życiu. Dołączam do niej w refrenie i razem wyjemy na cały głos, śmiejąc się radośnie. Moje serce, moja skało Ciebie wciąż, wciąż mam za mało Wolności moja, wolności nie do objęcia Ile dla mnie znaczysz – wiedz, że nie masz pojęcia – Usiądź. Porozmawiajmy – odzywam się łagodnie. – Czuję, że nie wiem, co się dzieje w twoim życiu. Rachel sięga po marchewkę i śpiewa do niej jak do mikrofonu, pląsając po kuchni. Wiem, że nie namówię jej na rozmowę, dopóki trwa piosenka. Śmieję się więc i  zajmuję myciem pieczarek. Ma świetny głos, nie będę przerywała tych jej pięciu minut sławy. Nasze opowieści, nasze śmiechy, żarty, łzy Które tylko my rozumiałyśmy

Pozwalasz mi trwać, docierasz do mnie tylko ty Jesteś balsamem na mój ból i strach Jesteś światłem we mnie, które nigdy nie zgaśnie Żyjesz we mnie, w moim sercu, duszy I ja jestem z tobą zawsze, nawet gdy zaśniesz Myślę o tobie, do ciebie wracam Odwracam się i  widzę, że ma oczy pełne łez. Kiedy znów wybrzmiewa refren, sięgam po telefon, żeby sciszyć muzykę, ale Rachel odbiera mi go i  dalej ciągnie swoje przedstawienie. Oglądam je, bezgłośnie poruszając ustami, żeby nie zepsuć występu. Czasem budzę się w nocy zlana zimnym potem Gdy śni mi się, że cię nie poznałam Wtedy z trudem panuję nad serca trzepotem Zanim dotrze do mnie, że mam ciebie Tę, która zna mnie jak nikt i kocha mnie całą Wiem, powinnam powtarzać to w kółko Jednak rzadko to mówię, o wiele za mało Że bardzo cię kocham, przyjaciółko Unosi ręce w pełnym ekspresji finale, po czym wyciąga je w moją stronę i  zamyka mnie w  uścisku. Wybuchamy śmiechem. Rachel odgryza kawałek „mikrofonu” i opada na fotel. – Minęłaś się z  powołaniem, wiesz? –  Siadam obok niej i  powoli dochodzimy do siebie po serii napadów wesołości. Jak dobrze się pośmiać. – Powiesz mi wreszcie, co u ciebie? – Patrzę na nią wyczekująco. – Hm. – Wbija wzrok w dłonie. – Niewiele nowego. Sprawia mi przykrość tą odpowiedzią. – Aha. Okej. Jesteś pewna? – Odzywa się jej telefon. Sięga po niego, zanim zdążę zerknąć na wyświetlacz. Czyta wiadomość i  dałabym głowę, że lekko się wzdryga, a potem chowa aparat do torebki.

– Przepraszam. – Wszystko w porządku? – Tak. W  jak najlepszym. –  Podchodzi do blatu, na który wcześniej wypakowała zakupy. Jak gdyby nigdy nic zaczyna siekać kolendrę. – Odzywał się detektyw? – pyta, szukając nowego tematu. – Tak, on i jego partner, Wolcott, byli dziś w gabinecie. Rachel unosi brew. – Cholera, akurat kiedy miałam wolne? Jaki jest ten drugi? –  Przerywa siekanie, żeby schrupać kolejną marchewkę. Trzyma ją jak papierosa. – Podejrzliwy, a raczej wścibski. – To chyba normalne w jego pracy? – Tak, ale miałam wrażenie, że z  jakiegoś powodu jest bardzo nieufny wobec mnie. – Pewnie akupunktura budzi w  nim lęk. Tak jak w  większości mężczyzn, zwłaszcza tych noszących uniformy. – No dobrze, ale przecież nie zamierzałam go kłuć. Po prostu starałam się pomóc. – Jaki był powód tej podejrzliwości? – Moje nazwisko pojawiło się w  związku ze śmiercią pewnej kobiety, której nawet nie znam. W dodatku byłam już zdenerwowana, zanim przyszli. – Nie masz nic do ukrycia –  mówi z  niemal niewyczuwalnym powątpiewaniem. – Nie zrobiłam dobrego pierwszego wrażenia na Wolcotcie. Ani drugiego na Silvestrim. – To do ciebie niepodobne, Char. – Nie wiem, chyba się zestresowałam. No i  te kwiaty. Zaczęli zadawać pytania i  musiałam skłamać na temat tego, od kogo je dostałam. Powiedziałam, że od ciebie. Odruchowo spogląda na kompozycję, którą tak misternie ułożyła. – Jakie kwiaty? Nie rozumiem… – Peter przysłał mi bukiet. Rachel wykrzywia usta.

– O proszę. Coś nowego. Wraca? – Nie wraca. Po prostu przysłał kwiaty. Zmienia się nastrój. Luz ustępuje napięciu. – Gdzie jest? Jak brzmiała wiadomość? – Już zapomniała o detektywach. – Misja zajmuje mu więcej czasu, niż sądził. – No jasne – komentuje do marchewki. – Rach, praca jest dla niego ważna. To nie jego wina ani wybór, że trwa dłużej, niż przypuszczał. – Asekurancki ton, jakim to mówię, sprawia, że sama zaczynam w to wątpić. – Na czymkolwiek ona polega. – Rachel nie zna litości. Chwilami żałuję, że opowiedziałam jej o Peterze. Rozkłada pokrojone pieczarki na desce i  posypuje je solą himalajską i  czarnym pieprzem. Kroję warzywa i  wyjmuję szpikulce. Przez kilka minut pracujemy w ciszy, podczas gdy w tle narasta płynąca z głośnika hipnotyczna melodia grana na pianinie. – Porozmawiajmy o czymś innym, dobrze? – Znak zapytania na końcu ma jedynie uprzejmie sugerować, że Rachel może się nie zgodzić. Nie może. Zmieniamy temat i koniec. Odwraca wzrok do okna i ostatnich promieni szybko zachodzącego słońca. – W porządku. Wróćmy do detektywów… Wiadomo coś nowego w sprawie tej martwej babeczki? Posyłam jej ganiące spojrzenie. Drażni mnie, że Rachel traktuje tę ponurą sytuację tak bardzo niefrasobliwie. – Twierdzą, że są bliscy wyjaśnienia okoliczności śmierci. Mają jakieś tropy. – Ha. I przyjechali do gabinetu tylko po to, żeby ci to powiedzieć? Czuję, że kończy mi się cierpliwość. Nagle nóż wyślizguje mi się z  ręki i z brzękiem upada na podłogę. – Ups! – reaguje Rachel i schyla się, żeby go podnieść. – Zostaw! – krzyczę. Przestraszona cofa się o krok. Unosi dłonie, jakby chciała powiedzieć: „No co?”, a potem przyjmuje pozycję obronną.

– Char? O co chodzi? – Robi wielkie oczy. Nagle jest mi głupio. – Przepraszam. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Jestem wykończona. Tęsknię za Peterem. Ta sprawa z martwą kobietą mnie dobija. Nie podoba mi się, że detektywi nachodzą mnie w  gabinecie, nawet jeśli robią to w  dobrej wierze. I tak z trudem zdobywam nowych klientów. Do tego… – wypluwam z siebie słowa, ale nie jestem przekonana, czy chcę się tym dzielić z Rachel. – Do tego co? –  Siada na krześle przy stole i  splata dłonie na podołku. Czeka, jakby wiedziała, co nastąpi. – Z jakiegoś powodu jesteś na mnie zła? –  Siadam po drugiej stronie i naśladuję jej mowę ciała. – Czuję, że ostatnio twój stosunek do Petera stał się jeszcze bardziej negatywny niż dotąd. Nawet go nie widziałaś, Rach, a mimo to zachowujesz się, jakbyś znała go lepiej ode mnie. – Otwiera usta, żeby zaprotestować, ale powstrzymuję ją uniesioną dłonią. –  Za każdym razem, kiedy o  nim wspominam, stajesz się bardzo krytyczna. Zamiast spojrzeć jej w oczy, wbijam wzrok w swoje dłonie leżące na stole. Natychmiast, jeszcze zanim odpowie, zaczynam wątpić we wszystko, co właśnie powiedziałam. Rachel milczy przez dłuższy czas, a  potem odchrząkuje. Wyjmuje telefon i przesuwa palcem po ekranie. Czuję narastającą irytację, że zachciało jej się wysyłać esemesy akurat w środku poważnej rozmowy. Po chwili wręcza mi aparat. Widzę mail wysłany z  adresu, którego nie kojarzę: [email protected] Temat: PETER STANTON. Oślepia mnie złość. Nie jestem w stanie czytać dalej. – Co to ma być? – Spinam się na widok nazwiska Petera. – Mam znajomego, który pracuje w wydziale komunikacji. Poprosiłam go, żeby wyszukał Petera w  ich bazie danych. Wcześniej bezskutecznie próbowałam znaleźć w sieci jakieś informacje o nim. Cokolwiek. – Przerywa, dając mi szansę na reakcję, ale siedzę jak wmurowana. – Nie ma śladu takiego człowieka – kończy. Pieką mnie policzki, zasycha mi w ustach. Wstaję, żeby napić się wody, ale sięgam po szklaneczkę pinot noir i opróżniam ją dwoma haustami. – Char, zwolnij. –  Rachel wstaje i  chce mi położyć dłoń na ramieniu, ale robię unik i odsuwam się w drugi koniec kuchni.

– Co ty wyprawiasz, Rachel? –  Ćmi mnie głowa, czuję zbliżającą się migrenę. –  Po cholerę szukasz o  nim informacji? –  Od początku naszej przyjaźni po raz pierwszy podnoszę na nią głos. I jest mi z tym okropnie źle. –  To dlatego zachowujesz się tak tajemniczo? – M-martwię się o  ciebie –  wyjąkuje. –  Mam wrażenie, że im więcej mi o  nim opowiadasz, tym mniej to ma sensu. Zwykle im dłużej się z  kimś spotykasz, tym bogatsza jest twoja wiedza o tej osobie. Może jest coś, o czym mi nie mówisz, choć przecież podobno nie mamy przed sobą tajemnic, ale gdybym miała sądzić na podstawie tego, czym się ze mną podzieliłaś, a  powtórzę, że nie ma tego dużo, powiedziałabym, że sprawa tego całego Petera nie trzyma się kupy. – Jak śmiesz? –  Jestem tak wściekła, że obraz przed oczami mi się rozmywa. – Nie prosiłam cię o to. To naruszenie mojej prywatności, Rachel. –  Wygląda, jakbym ją spoliczkowała. – Char, wiem, że jesteś zła. I  rozumiem, dlaczego tak się czujesz. Ale pomyśl logicznie. Brakuje mi słów. Zaczynam chodzić tam i z powrotem po kuchni. – Spójrz na to obiektywnie. Co tak naprawdę wiesz o  tym facecie? Rzekomo pracuje w  agencji rządowej, tak? Czy widziałaś jakiś dowód? Nie sposób się z nim skontaktować. Jest jak zjawa. Nie ma po nim śladu. Korzysta z „telefonów jednorazówek”. „Nie ma zaufania” do kart kredytowych. – Nie będę tego z  tobą omawiała punkt po punkcie, Rachel. To nie jest twoja sprawa. – Nigdy nie byłaś u niego w mieszkaniu – ciągnie niezrażona. – Co z jego rodziną albo przyjaciółmi? Twierdzi, że pochodzi z Chicago, ale w Illinois ani w sąsiednich stanach nie ma nikogo o takim nazwisku, kto byłby w podobnym przedziale wiekowym. Nie wiadomo, czy rzeczywiście mieszka w  Quantico, bo nie istnieje nic, co by na to wskazywało. Bałam się, że odkryję coś okropnego, jakiś mroczny sekret, ale to, że Peter nie figuruje w  żadnej bazie, jest jeszcze gorsze. Nie niepokoi cię to? – A może ty zaczniesz myśleć logicznie? Peter pracuje dla rządu. Sądzisz, że tak łatwo znaleźć o  nim informacje? Że każdy może go sobie po prostu wyguglać? Peter sam mówił, że serwisy, które pozwalają wyśledzić każdego człowieka, to pic na wodę. –  Słysząc to, parska śmiechem, ale nie pozwolę, żeby miała ostatnie słowo. –  Dane agenta wykonującego tajne misje

w  zwykłej wyszukiwarce? Rusz głową. –  Wzdrygam się, bo czuję, jakbym słyszała własną matkę. – Zgoda. Ale pomyślałam, że wydział komunikacji powinien mieć go w  bazie, dlatego po tym, jak poszukiwania w  internecie nic nie dały, poprosiłam o pomoc znajomego. Uznałam, że będziesz chciała wiedzieć, czy facet, na punkcie którego od roku masz obsesję, jest tym, za kogo się podaje. Zrobiłam to, żeby cię chronić. Nigdy nie słyszałam, żeby Rachel podnosiła głos, co jeszcze bardziej działa mi na nerwy. Cała się trzęsę, bo trafiła ciężkim młotem w  mój czuły punkt. Nie powiem jej tego, ale potwierdza wszystko, co mnie również chodziło po głowie. – Wyjdź, proszę –  odzywam się oschłym tonem, przekierowując na nią złość, którą czuję na samą siebie. Odwracam głowę, żeby na nią nie patrzeć. Wiatr przybrał na sile. Zamiast odpowiedzi Rachel słyszę głośny stukot bambusowych dzwonków wiszących nad drzwiami tarasowymi. – Charlotte – mówi po chwili. – Jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Zależy mi na tobie jak na nikim innym. Martwię się o  ciebie. Mam naprawdę złe przeczucia co do tego mężczyzny. Milczę. – Char. Proszę. To wygląda tak, jakby on w  ogóle nie istniał. Nie chcesz wiedzieć, kim naprawdę jest? Zaciskam powieki i pierwsza fala łez spływa mi po policzkach. – Nie zamierzam ci w  tym pomagać. –  Odwracam się do niej plecami. –  Dobranoc. Otwieram oczy, dopiero kiedy słyszę, jak zamykają się za nią drzwi. Krew głośno szumi mi w  uszach. Czuję silne ukłucie podszytego paniką żalu. Ruszam do drzwi i otwieram je na oścież, akurat kiedy Rachel cofa samochód na podjeździe. Zauważa mnie i zatrzymuje auto. Podchodzę do samochodu od strony kierowcy. Rachel opuszcza szybę i patrzy na mnie z nadzieją. Unoszę dłoń, pokazuję, żeby nie wysiadała. – Nadal jestem na ciebie wnerwiona. Kiwa głową.

– W porządku, rozumiem. –  Wygląda na zdruzgotaną. –  Przepraszam, Charlotte. Sądziłam, że postępuję słusznie. Nie chcę, żeby coś złego ci się stało. – Potrafię o siebie zadbać. Ale czy na pewno? – myślę. – Wiem, ale mimo to nadal się martwię. Ten człowiek może cię skrzywdzić. – Muszę to przemyśleć, zanim powiem coś, czego będę żałowała – mówię zgodnie z prawdą. – Jasne, pewnie. Rób, co musisz. – Jest zawiedziona, że nie zapraszam jej z  powrotem do środka, ale ona jak nikt inny powinna umieć docenić moją konsekwencję. – Nie zamierzam teraz o  tym rozmawiać. –  Kopię kamyk leżący na podjeździe. Stacza się na trawę. – W porządku – wzdycha. – To po co mnie zatrzymałaś? – Żeby się upewnić, że… –  Mięknę. –  Napisz, kiedy dotrzesz do domu, okej?

Siadam na schodkach. Jest chłodny wieczór, trzęsę się, bo nie mam na sobie kurtki, ale nie potrafię się zebrać do powrotu do środka. Nadal jestem wzburzona po naszej rozmowie. Bambusowe dzwoneczki tańczą na wietrze. W mojej głowie kłębi się cała masa strasznych myśli. Głęboko wierzę w to, że świat daje nam tyle energii, ile sami w niego wkładamy, dlatego teraz czuję się zdradzona brakiem równowagi, którego przyczynami są targające mną wątpliwości, tragedia i  odrzucenie. Staram się okazywać miłość, mieć pozytywne nastawienie i  być ofiarną, a  natrafiam na opór, wykluczenie i  śmierć. Czuję się zagubiona i  samotna. Rozpaczliwie pragnę, aby Peter odezwał się i powiedział, że wszystko będzie dobrze. Zamykam oczy, mocno zaciskam powieki i  usiłuję przywołać go myślami. Telefon, który trzymam w dłoni, zaczyna buczeć. Nadzieja napływa mi do serca. Dotarłam bezpiecznie do domu. Przepraszam.

Zaczynam odpisywać, ale powstrzymuje mnie pełna zawodu złość. Odkładam telefon na stopień ekranem do dołu. Wsłuchuję się w  dźwięki uderzających o  siebie bambusowych dzwonków i  nie odpowiadam –  po raz pierwszy, od kiedy zostałyśmy przyjaciółkami.

21 SILVESTRI – Możesz przestać pstrykać, partnerze? Głos Wolcotta wyrywa mnie z zamyślenia. – Hm? – Bawisz się tym bez ustanku –  mówi, pokazując brodą długopis, który trzymam w ręku. – Działa mi na nerwy. Siedzimy w  nieoznakowanym radiowozie przed China Pandą w  centrum handlowym w Smithtown. Obserwujemy znajdujący się po sąsiedzku gabinet. – Nadal usiłuję zrozumieć, w  jaki sposób nieboszczce udało się złożyć zamówienie na dostawę kwiatów. – To jest nas dwóch – mówi Wolcott. – Komuś zależy, żebyśmy kręcili się w kółko. – Nawet kółko powinno dokądś prowadzić – odpowiadam przez zaciśnięte zęby. – Rano zwróciłem się do firmy telekomunikacyjnej z  prośbą o  wykaz połączeń. To powinno rozwiać część naszych wątpliwości. – No – bąkam. – Ktoś ci włożył dziób w imadło? – żartuje. – Mam wrażenie, że bierzesz tę sprawę za bardzo do siebie. – Bo mnie rozstraja. Nie przejmuj się tym. Unosi brew. – Jesteś pewien, że się zanadto nie wczuwasz? Może spróbuj nabrać trochę dystansu, żeby lustereczko nie parowało? – Ach, żarciki. – Może rajcują cię niebezpieczne kobitki? – rechocze.

Kręcę głową i tłumię śmiech. – Daj spokój, już nawet nie wiem, jaki jest mój typ. – A właśnie –  rozpromienia się. –  Żonka suszy mi głowę, żebym cię zaprosił na kolację. – Co, chce mnie wyswatać? – Nic z  tych rzeczy –  zapewnia. –  Po prostu chciałaby cię lepiej poznać. Chyba wyobraża sobie, że mieszkasz w jaskini i żywisz się krwią nietoperzy. – Ciekawe, skąd mogło jej to przyjść do głowy. – Niewykluczone, że opowiadając o  tobie, określiłem cię mianem „ponuraka” – przyznaje. – Ponurak? Ja?! – Udaję święte oburzenie. – Przecież, kurwa, rozkoszny ze mnie facet. Wybucha śmiechem, ale nagle milknie, bo widzimy jakiś ruch. Otwierają się drzwi gabinetu. Wychodzi Charlotte Knopfler. Idzie do zaparkowanego kilka samochodów od nas zielonego priusa. Czekamy, aż odjedzie, a  potem wysiadamy.

– Pani Sherman, zgadza się? Ignoruje Wolcotta, bierze mnie za ręce i  wbija baczne spojrzenie w  moje oczy. – Pan to na pewno detektyw Silvestri. – No proszę, jesteś sławny – rechocze Wolcott. – A ja nazywam się Wolcott i  jestem jego partnerem. –  Wyciąga rękę, żeby się przywitać. Rachel podaje mu prawą dłoń, lewą nadal trzyma mnie. Co dalej? Kółko medytacyjne? – Obawiam się, że minęli się panowie z  Charlotte. Właśnie wyszła na lunch. – Oj, to szkoda – mówię. – Będzie rozczarowana. –  Posyła nam ciepły uśmiech. –  Coś nowego w sprawie tej biedaczki, którą znaleźliście? Char mi opowiadała. – Mamy kilka solidnych tropów – mówi Wolcott z tajemniczą miną. – Nieprawdopodobna sprawa. Nie chcę, żeby to zabrzmiało makabrycznie, ale intryguje mnie ta zagadka.

– Witamy w  klubie –  odpowiada Wolcott, uśmiechając się półgębkiem. Widzę, jak jego wzrok wędruje ku bukietowi. –  Byliśmy tu wczoraj z partnerem. Podziwialiśmy kwiaty, którymi pani zaskoczyła panią Knopfler. Rachel bierze głęboki oddech i się uśmiecha. – To bardzo ważne, aby w pracy otaczać się tym, co pełne życia i energii. –   Reflektuje się. –  Przepraszam, to było niestosowne w  kontekście panów zajęcia. – Wie pani, nie zawsze mamy do czynienia z morderstwami i awanturami –   zauważa Wolcott. –  Tak się składa, że mój partner ma rękę do roślin. Podejrzewam, że to was łączy. – Skądże, nie znam się tak dobrze. Po prostu lubię energię, którą kwiaty wnoszą do pomieszczenia. – Jest pani zbyt skromna – mówię. – Na pewno dużo pani wie o kwiatach. Laik przejdzie obojętnie obok orchidei ducha, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo są rzadkie. – No tak –  rozważa. –  Char ma większą wiedzę, ja tylko staram się zapamiętywać nazwy, które wymienia. Te tutaj należą do jej ulubionych kwiatów. – Rozumiem –  mówi Wolcott. Przez dłuższą chwilę patrzy Rachel prosto w oczy. Rachel w końcu odwraca wzrok i przenosi go na mnie. Znów się uśmiecha, ale już nie tak promiennie. – Bardzo mi przykro, że nie zastaliście Char –  powtarza wymijająco. Jest w tym naprawdę dobra. – Czy mam jej coś przekazać? Wolcott spogląda najpierw na mnie, potem na nią. – Proszę po prostu powiedzieć, że byliśmy i wkrótce się odezwiemy. – Oczywiście. Dziękuję, że zechcieli panowie nas odwiedzić. – Podchodzi, kładzie nam obu dłonie na ramionach, uśmiecha się i  delikatnie kieruje nas w stronę drzwi. – A my dziękujemy za poświęcony czas, pani Sherman – mówię. – Wystarczy Rachel. Nie ma o czym mówić. – Żegna się z nami pogodnym uśmiechem. – Życzę panom udanego dnia.

– Ostatnia szansa na lo mein –  mówi Wolcott, pokazując brodą China Pandę, kiedy wsiadamy do auta. – Ja dziękuję. – Uruchamiam silnik i wrzucam wsteczny. – Niezła robota, partnerze –  komplementuje mnie z  uśmiechem. –  Ale muszę zapytać: czy orchidee duchy naprawdę istnieją? – Tak, i  są zachwycające –  odpowiadam, wyjeżdżając z  miejsca parkingowego. – Ale nie ma ich w tamtym bukiecie. – Rozumiem. –  Patrzy za okno. –  Jak myślisz, dlaczego Rachel Sherman kłamie, chroniąc Charlotte Knopfler? – Ta kobieta coś ukrywa – mówię. – I założę się, że ma bogatą przeszłość. –  Nie wyjaśniam Wolcottowi tego, że moje uczestnictwo w  programie dwunastu kroków znacząco ułatwia mi rozpoznawanie osób, które mają za sobą podobne doświadczenia. – Wobec tego wyciągnijmy jej akta i sprawdźmy, co w nich znajdziemy.

22 CHARLOTTE – Dzięki, Char, że zdołałaś znaleźć dla mnie czas. Nie lubię dzwonić do ciebie w ostatniej chwili, ale ledwo mogę się ruszyć. – Annelise wdrapuje się na stół, krzywiąc się z  bólu. Pomagam jej obrócić się na brzuch. Układa twarz w otworze w podgłówku i przy ruchu miednicą wydaje jęk. Wygląd języka i tętno Annelise wskazują na coś znacznie poważniejszego niż stan zapalny w  dolnej części pleców, będący jednym z  najpowszechniejszych efektów dużego stresu, a  także zdecydowanie najczęstszą dolegliwością, na jaką skarżą się nowi pacjenci. Tyle że Annelise nie jest nową pacjentką. To moja przyjaciółka z  liceum, z  którą odnowiłam znajomość, gdy ponownie przeprowadziłam się do mamy. Przychodzi do mnie, od kiedy otworzyłam gabinet. Mam jej za złe, że wczoraj nie stawiła się na spotkaniu, ale jako akupunkturzystka muszę zostawić urazę za drzwiami. – Nie ma sprawy. Postawię cię na nogi. – Ostrożnie poprawiam jej biodra, tak by leżały równo, i  zaczynam od wbicia uspokajających igieł w  punkt mięśnia gruszkowatego. – To niesamowite, jak szybko pojawił się ból. Kichnęłam i  nagle mnie zgięło. Chyba tak to już jest po czterdziestce. – Wierz mi, nie jesteś jedyna. Wszyscy, którzy do mnie przychodzą, skarżą się na podobne dolegliwości. Pora przejściowa, kiedy jesień przeistacza się w zimę, szczególnie sprzyja bólom pleców i napięciom mięśni. – Zdaję sobie sprawę, że mówię chłodnym tonem. Nie potrafię wykrzesać z  siebie zwyczajowego ciepła i serdeczności. – Przepraszam cię za wczoraj. Aidan strasznie kasłał, a  bliźniacy dostali okropnej kolki. Nie mogłam zostawić Lucasa samego z całą trójką, zwłaszcza że ostatnio często się kłócimy o to, kto więcej zajmuje się dziećmi. – Głos jej drży. – Wybacz. Jestem niewyspana i marudna.

– Oczywiście. Wszystko rozumiem. –  Nie lubię słuchać o  chorych dzieciach ani spięciach z  mężem, ale dobrze, że przynajmniej ma sensowne usprawiedliwienie wczorajszej nieobecności. Tyle że zawiodły jeszcze trzy kobiety, a na pewno nie wszystkie mają w domu szpital i partnerów, z którymi muszą się użerać. – Jak było? Skończyło się wyciem do księżyca? – Jednocześnie śmieje się i  krzywi z  bólu. Tamtej nocy, kiedy zostałyśmy nazwane „kręgiem”, towarzyszyły nam pełnia i  mnóstwo butelek pinot noir. I  rzeczywiście wyłyśmy. Niezwykłe chwile ze wspaniałymi kobietami. – Obyło się bez wycia. –  Umieszczam igłę mającą rozładować napięcie w  mięśniu duszy i  czuję, że kanał otwiera się znacznie łatwiej, niż się spodziewałam. – Tak się złożyło, że wszystkie, poza Rachel, odwołałyście. –   Nawet nie próbuję ukryć rozczarowania. –  Położyłam się wcześnie spać. Byłam wykończona. – O nie. Nie miałam pojęcia, że pozostałe też nie przyjdą. Tak mi przykro. –  Brzmi szczerze, ale jakoś trudno mi uwierzyć, że nie wiedziała. Kanał mamusiowej wymiany informacji działa w  najlepsze; dzielą się ze sobą przemyśleniami z każdej wizyty u pediatry i opisują każdą kupkę w pieluszce. – Nic się nie stało. Wiem, jak trudno jest pogodzić pracę z  opieką nad dziećmi tak, żeby móc się wyrwać z domu. Delikatnie kładę dłoń na jej biodrze i  wbijam zestaw igieł w  kanały w dolnej części pleców. Obracam igłę znajdującą się w  meridianie dai mai. Napięcie znika. Annelise oddycha z ulgą. Tak jak w  przypadku pozostałych kobiet w  mojej grupie wiedza Annelise o  tym okresie mojego życia, kiedy opuściłam rodzinne miasto i  pojechałam studiować w  akademii medycznej, jest raczej powierzchowna. Oczywiście mama na prawo i lewo chwaliła się córką, która zostanie lekarką – wiedzieli wszyscy: od moich przyjaciółek z  liceum, po kuriera z  UPS –  ale temat szybko się wyczerpał; bo nie miała nic dobrego do powiedzenia. Podzieliłam się tym i owym z kobietami w mojej grupie, ale przemilczałam, co wydarzyło się na stażu, a  także pobyt w  szpitalu. Najbardziej otworzyłam się przed Rachel, ale nawet ona nie wie wszystkiego. W milczeniu umieszczam kolejne igły. Wyczuwam napięcie między nami, ale to prawdopodobnie jednostronne wrażenie. Kiedy wbijam ostatnią igłę,

Annelise już śpi, cicho pochrapując. Gaszę światło i wychodzę na palcach.

Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 5 października 2019 Godzina 17:00 Zranionauzdrawiaczka: Dobry wieczór paniom! MaxineKD: Zranionauzdrawiaczka! Właśnie o tobie rozmawiałyśmy. Praniemozgubezwirowania: Happy happy hour (odkorkowuje karton wina). Nieszczesciachodzaparami: Ciekawe, jak brzmi odkorkowywanie bezkorkowego kartonu wina? Praniemozgubezwirowania: Brzmi bosko. Harmonia82: Na zdrowie. Zranionauzdrawiaczka: Słuchajcie, czy miałyście kiedyś taką sytuację, że któraś z  waszych przyjaciółek nie polubiła waszego partnera? Nieszczesciachodzaparami: A  liczy się, że ja sama nie lubię swojego partnera? MaxineKD: Jasne. Moje kumpele nigdy nie lubiły moich facetów. Harmonia82: Dawno temu. Siostrze nie przypadł do gustu chłopak, z którym chodziłam w college’u. Do kitu. Zranionauzdrawiaczka: Jak sobie z tym poradziłyście/radzicie? Praniemozgubezwirowania: Czy to bliska przyjaciółka? Zranionauzdrawiaczka: Bardzo. Najlepsza. MaxineKD: Myślałam, że to my jesteśmy twoimi najlepszymi przyjaciółkami. Zranionauzdrawiaczka: Oczywiście nie licząc was. Nieszczesciachodzaparami: Hm. Może wcale nie jest taka dobra, skoro nie akceptuje twojego mężczyzny? MaxineKD: Co to za przyjaciółka, która nie wspiera cię w  twoich wyborach? Nieszczesciachodzaparami: Proponuję, żebyś wypieprzyła toksycznych ludzi ze swojego życia metodą Marie Kondo!

Harmonia82: Myślę, że powinnaś się zastanowić, kto jest dla ciebie ważniejszy. Osobiście nie wiem, czy chciałabym się przyjaźnić z  kimś, kto nie popiera moich związków. Duzedziewczynkinieplacza54: Postąpiłabym według schematu, który często stosuję: odcięcie, wycofanie, unikanie. Bez dramy. Praniemozgubezwirowania: Na czym konkretnie polega jej problem? Nieszczesciachodzaparami: Znalazłaś się w  trudnej sytuacji. Co konkretnie nie podoba się twojej przyjaciółce w twoim partnerze? Zranionauzdrawiaczka: Jej zdaniem nie jest tym, za kogo się podaje. Praniemozgubezwirowania: Rozumiem. Najważniejsze pytanie brzmi: czy mu ufasz? Zranionauzdrawiaczka: Chyba tak. Harmonia82: Wybacz, ale to nie brzmi przekonująco. Zranionauzdrawiaczka: To znaczy, mam pewne wątpliwości i obawy, ale to chyba normalne w naszej sytuacji. Harmonia82: A więc: nie. Zranionauzdrawiaczka: Ostatnio rzeczywiście nie. Harmonia82: Czy brak zaufania wynika z  czegoś, co faktycznie zrobił, czy też wątpliwości pojawiły się pod wpływem tak zwanej przyjaciółki? Zranionauzdrawiaczka: Przede wszystkim chodzi o to, że nie mogę się z  nim skontaktować, zwłaszcza wtedy, kiedy go potrzebuję. Przechodzę trudny okres, a jego przy mnie nie ma. Nieszczesciachodzaparami: Może przyjaciółka jest zazdrosna? Ma kogoś? Zranionauzdrawiaczka: Nie, jest singielką. Nieszczesciachodzaparami: Zazdrości ci tego, że jesteś szczęśliwa? A może chciałaby się z tobą związać? Zranionauzdrawiaczka: Nie, wydaje mi się, że zupełnie nie o  to chodzi. Nieszczesciachodzaparami: Sorry! Po prostu zakładam, że wszyscy są we mnie zakochani. Zranionauzdrawiaczka: My jesteśmy. :) Rachel (moja przyjaciółka) jest nadopiekuńcza w stosunku do mnie. Wie o mnie tyle, ile wy. Sama

też sporo przeszła. Praniemozgubezwirowania: Zaproś ją do naszej grupy! Wyłożymy jej, co i jak. MaxineKD: Ale jeśli czujesz, że osądza ciebie albo twój związek, to może niekoniecznie. Zranionauzdrawiaczka: Wolałabym, żeby ta grupa była tylko moja. Harmonia82: Tak, bezpieczna przestrzeń. Duzedziewczynkinieplacza54: Pewnie. Ja czuję to samo. Zranionauzdrawiaczka: Poza tym pracujemy razem. To jeszcze inny poziom naszej znajomości. Praniemozgubezwirowania: No tak, to by dodatkowo skomplikowało sprawy. MaxineKD: Przepraszam, a czego nie robicie razem? Nieszczesciachodzaparami: Chyba nie ma takiej rzeczy. MaxineKD: Jak dla mnie, to po prostu wyjątkowo natrętna osoba. Zranionauzdrawiaczka: Ona nawet nie wie o  istnieniu tej grupy. Nikomu o niej nie powiedziałam. Traktuję ją jak wentyl bezpieczeństwa. MaxineKD: Wiem, co masz na myśli. Podoba mi się, że  jest miejscem tylko dla nas. W którym nikt nikogo nie ocenia. Harmonia82: Możemy tu sobie po prostu być. Nieszczesciachodzaparami: (Nawet w  dresach opinających tłusty maciek). MaxineKD: Ech. Wydatny brzuch. Nie stygmatyzujemy otyłości. Nieszczesciachodzaparami: Sorry! Praniemozgubezwirowania: Zranionauzdrawiaczka, twoja przyjaciółka nie poznała go osobiście, prawda? Zranionauzdrawiaczka: No właśnie. To też część problemu. Opiera się wyłącznie na tym, co jej o  nim mówię (albo czego nie mówię). I próbuje zdobywać informacje za moimi plecami. Harmonia82: Czemu nie opowiesz jej czegoś więcej o  swoim facecie? Albo o nas? Potrafisz być tajemnicza. Zranionauzdrawiaczka: Ponieważ prosił, żebym tego nie robiła. Nie chcę nadużywać jego zaufania. Nieszczesciachodzaparami: Może powinnaś ich sobie przedstawić? Przekonać się, co on o niej sądzi.

Praniemozgubezwirowania: To dobry pomysł. Zranionauzdrawiaczka: Nie wydaje mi się. Wolałabym go mieć tylko dla siebie. Nieszczesciachodzaparami: Jeżeli kiedyś postanowisz porozmawiać z  nami o  tym swoim tajemniczym facecie, wiedz, że chętnie zamienimy się w słuch (podwójne podbródki już mamy). Duzedziewczynkinieplacza54: No. Słowo, że nie wylejemy wiadra pomyj na jego głowę. Zranionauzdrawiaczka: Dzięki. Harmonia82: Moim zdaniem powinnaś jej powiedzieć, co czujesz. Prawdziwa przyjaciółka musi cię wspierać we wszelkich wyborach życiowych, jakich dokonujesz. MaxineKD: A ja twierdzę: daj jej kopa. Nie potrzebujesz tego rodzaju przyjaciół. Praniemozgubezwirowania: Zwłaszcza że masz takie przyjaciółki jak my! Zranionauzdrawiaczka: Dziękuję wam. Nie wiem, co bym bez was zrobiła.

Włącza się alarm w telefonie. Idę do zabiegowego, w którym Annelise nadal smacznie chrapie. Budzę ją, usuwam igły, a potem pomagam jej obrócić się na plecy i usiąść. – I jak? – Po minie Annelise widzę, że poczuła ulgę. – O Boże, Charlotte. O  niebo lepiej. Dokonujesz cudów. Ty i  twoje magiczne igły. Bardzo ci dziękuję. – Naprawdę się cieszę. Ale jeszcze nie wybieraj się na tańce. Obchodź się ze sobą delikatnie. –  Obejmuje mnie. Lekko się spinam. Powraca uraza po wczorajszym i uświadamiam sobie, że stęskniłam się za Annelise. Brakuje mi przyjaciółek. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo czułam się odizolowana. – Char, co się dzieje? – Kładzie mi dłoń na ramieniu. – Co masz na myśli? Wszystko w porządku – kłamię. – Moja droga, przecież widzę. Masz to wypisane na twarzy. Poza tym mnie nie oszukasz. Mam małe dzieci, na kilometr wyczuwam, kiedy coś śmierdzi.

Nagle nerwy mi puszczają i  łzy zaczynają płynąć wartkim strumieniem. Jestem zaskoczona i  trochę zażenowana ilością emocji, jakie się we mnie nagromadziły. Z  reguły płaczą moi pacjenci, nie ja. Już dawno tyle się nie rozklejałam, ile w tym tygodniu. – Och, kochanie. Zaczekaj, dam ci chusteczkę. – Zsuwa się ze stołu i sięga po leżące na szafce pudełko. Bierze mnie za rękę i  prowadzi do recepcji, w  której obie możemy wygodnie usiąść. Drzwi do pokoju Rachel są zamknięte, co oznacza, że musiała przyjść, kiedy budziłam Annelise. Unika mnie. Z  jej części gabinetu docierają stłumione głosy. Rachel ma pacjenta. Czuję się skrępowana, siedząc pod jej drzwiami i słuchając. – Nie napiłabyś się kawy? –  proponuję. –  Nie mam więcej pacjentów i chętnie bym się stąd wyrwała. – Podejrzewam, że odmówi. Na pewno musi wracać do domu, żeby odciążyć sąsiadkę, która w  ostatniej chwili przyszła zająć się dziećmi. – To wymaga czegoś mocniejszego. –  Przebiera palcami po ekranie telefonu i  czeka chwilę na odpowiedź. –  Świetnie. Lucas właśnie przyjechał do domu. Wlejmy w siebie coś procentowego.

Annelise przyjechała do mnie Uberem, dlatego wybieramy się moim samochodem. Wybór pada na najbliższą restaurację, La Vid. To popularny lokal wśród zakochanych par, ale na szczęście jest jeszcze przed późnopopołudniowym ruchem i  udaje nam się zdobyć dwa miejsca przy końcu baru. Annelise ze swoją wysoką, smukłą sylwetką byłej baletnicy, nieskazitelną karmelową skórą, wielkimi brązowymi oczami i  krótko przyciętymi włosami wyróżnia się wszędzie, gdzie się pojawia, nic więc dziwnego, że również tutaj wywołuje poruszenie wśród kelnerów. Zazwyczaj lekceważąco traktuje przejawy wrażenia, jakie robi na śmiertelnikach jej nieziemska uroda. Barman przynosi zamówione martini i zaczyna wycierać kieliszki w naszej części baru, poświęcając tej czynności więcej czasu, niż to konieczne. Annelise odwraca się do niego plecami. Zrozumiawszy aluzję, barman przenosi się w inne miejsce. Śmiejemy się cicho. Stukamy się kieliszkami, ale nie w  powietrzu, bo są pełne. Annelise po prostu podsuwa swój do mojego i  mówi: „Zdrowie!”. Idąc za jej przykładem, pochylam się, upijam kilka

drobnych łyków i dopiero teraz mogę podnieść kieliszek bez obawy, że rozleję cenny alkohol. – Od razu lepiej. A teraz opowiadaj. – Prostuje plecy, trzymając kieliszek, jakby się z nim urodziła. – Co cię gnębi, moja droga? Biorę jeszcze jeden łyk chłodnego, słonego napoju i przez chwilę trzymam go w  ustach. Lubię, jak moje ciało szybko ogrzewa to, co chłodne. Dziś rzadko pijam mocniejsze alkohole, ograniczam się do wina, ale kiedyś lodowate martini z wódką było moim ulubionym połączeniem. Zastanawiam się, ile mogę powiedzieć Annelise, tak by nie zdradzić Petera. Nie chcę otwierać tej puszki Pandory, jaką jest Silvestri i  sprawa martwej kobiety. Zaczynam więc od tego, co bezpośrednio dotyczy Annelise. – Czuję się urażona. –  Natychmiast łzy napływają mi do oczu. –  Mam wrażenie, że wasza wczorajsza nieobecność była zanadto nieprzypadkowa, by nie odebrać jej osobiście. – Biorę kolejny łyk. – Czy zrobiłam coś nie tak? –   Wzbierają we mnie emocje. Wódka zaczyna bardzo szybko uderzać mi do głowy. Postanawiam, że nie usiądę za kółkiem. Annelise wzdycha i  odstawia kieliszek. Ściąga brwi. Widzę, że rozważa, w jaki sposób łagodnie przekazać mi to, co jest przyczyną jej posępnej miny. – Charlotte, nie zrobiłaś nic złego. – Znowu wzdycha i milknie. Spogląda mi w  oczy. Emanuje matczyną troską. Wpatruję się w  nią, czekając na ciąg dalszy. – W takim razie o  co chodzi, Lise? To nie jest kwestia wyłącznie wczorajszego wieczoru. Mam wrażenie, że wszystkie w naszym kręgu raptem stałyście się bardzo zajęte i niedostępne. – Sięgam po oszronioną szklaneczkę z  wodą, która stoi nietknięta na barze obok kieliszka. –  Nie chciałabym zabrzmieć niedojrzale, ale czuję się tak, jakby wszyscy olali moje urodziny. Wiesz, równe, czterdzieste, takie, na których człowiek spodziewa się, że przyjaciele zrobią mu niespodziankę. –  Mówię o  tym ze skrępowaniem, jednocześnie uświadamiając sobie, jak bardzo zraniła mnie ta sytuacja. –  Rachel jako jedyna pokazała, że jej zależy. – Och, kochanie. Nie wiem, co powiedzieć. – Przyszli nowi goście, zajmują miejsca blisko nas. Annelise odwraca się do nich. Chowam jej dłoń pod swoją. – Mów. Zniosę to.

– To skomplikowane. Wydaje mi się, że żadna z  nas nie wie, jak z  tobą o  tym porozmawiać. –  Widzę, że najchętniej zmieniłaby temat. Nigdy nie przepadała za wiwisekcją uczuć. Jest dumną posiadaczką chłodnej, zaradnej osobowości typu A. Potrafi poradzić sobie w trudnych sytuacjach, co czyni ją świetną prezeską firmy oraz matką trojga dzieci. Barman zerka w naszą stronę i przelotnie zauważa mój wybuch emocji, ale szybko przenosi spojrzenie na grupkę mężczyzn w garniturach, którzy właśnie wchodzą do restauracji. Odkrywam, że z każdym oddechem, który powinien pomóc mi opanować uczucia, coraz bardziej pozwalam się im ponieść. – Nie chodzi o ciebie. – Annelise nadal szuka właściwych słów. Wierci się na hokerze. – No to o co? – Tracę cierpliwość. – Nie o co, Charlotte, tylko o kogo. Nie musi tego mówić. Już wiem. – Rachel. Potwierdza skinieniem głowy. – Rachel.

Wracam do domu Uberem. Dobrze, że byłam na tyle przewidująca, by zostawić auto na parkingu przed restauracją. Odbiorę je jutro, kiedy świat przestanie wirować. Annelise uświadomiła mi mnóstwo rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Usiłuję wytłumaczyć sobie, jak mogłam tego wszystkiego nie zauważyć. Myśli i  emocje przyprawiają mnie o  taki zawrót głowy, że zaraz będę musiała poprosić kierowcę, żeby się zatrzymał. Co prawda, nie za bardzo mam czym wymiotować, ale poznaję po przyspieszonym rytmie serca i coraz większej ilości śliny w ustach, że dla żołądka nie ma to większego znaczenia. Mój organizm chce coś z  siebie wyrzucić. Nie powinnam tyle pić, ale kiedy barman bez pytania podsunął nam kolejną rundkę martini, prędko osuszyłam kieliszek, słuchając Annelise wymieniającej liczne powody do narzekań, jakie grupa miała w związku z Rachel – wiele z nich dotyczyło również mnie. Na szczęście trafiamy na zieloną falę, ruch o  tej porze jest już niewielki. Zbliża się dwudziesta, jest chłodny jesienny wieczór, na niebie wisi księżyc prawie w pełni. Wysiadam z auta i biorę haust świeżego powietrza.

Siedzi na schodkach przed wejściem do mojego domu, na kolanach trzyma pudełko owinięte szarym papierem i  przewiązane szpagatem. Widzę, że płakała. Chęć przytulenia przyjaciółki pojawia się szybko i natychmiast znika, czuję jedynie ogromną oziębłość. Kiedy przestałam bronić Rachel i  pozwoliłam Annelise mówić, dowiedziałam się wielu niepokojących rzeczy. Annelise wymieniła całą litanię dziwnych zachowań Rachel, które ułożyły się w  tak spójny obraz, że nie mogłam uwierzyć, że sama się nie zorientowałam. Opowiedziała o wszystkim, co Rachel robiła albo przekazywała rzekomo „w  moim imieniu”, nie informując mnie o  tym. Drobne gesty i  kontakt z  kręgiem przyjaciółek, do którego ją zaprosiłam, a który powoli tracił do mnie zaufanie i odsuwał mnie od siebie –  z  powodu Rachel. Najgorsze, że jej nieodpowiedzialne postępowanie mogło sugerować, że znowu ćpa. – Jest zaskakująco zaborcza w stosunku do ciebie – powiedziała Annelise. – Zachowuje się, jakby znała cię lepiej niż my, mimo że pojawiła się na twojej orbicie znacznie później od nas. Mało tego, postępuje, jakby była przekonana, że wie, co dla ciebie „najlepsze”. Jakby była jednocześnie twoją matką i żoną, a ty, nie wiem, młodocianą panną młodą w  dziewiętnastym wieku czy kiedy tam. Przygotowuję się na kolejną nieprzyjemną konfrontację. Rachel jest ostatnią osobą, którą chcę teraz oglądać. Idąc podjazdem, staram się trzymać pion, ale chwieję się na nogach. Rachel odkłada pudełko i wstaje. – Co ty tu robisz? – pytam. Że też musiałam się tak napruć. – Dzwoniłam do ciebie i pisałam, ale nie reagowałaś. Nie wiedziałam, czy będziesz w stanie rozmawiać, ale postanowiłam spróbować. – Milknie i bierze się w garść. – Char, chcę cię przeprosić. Przesadziłam. Nie powinnam była się interesować życiem Petera. – Podchodzi bliżej i nieznacznie usuwa się z drogi, jakby spodziewała się, że zaproszę ją do środka. Nie ruszam się z miejsca. – Nie jestem gotowa na rozmowę z  tobą. –  Widzę, jak dobija ją mój lodowaty ton. – Muszę wiedzieć, że między nami wszystko jest w porządku. – Nie jest w porządku, Rach. Zdecydowanie nie jest. – Rozumiem, że się na mnie gniewasz, bo posunęłam się za daleko…

– Zrobiłaś coś gorszego! I to nie tylko w sprawie z Peterem! – Wygląda na zdezorientowaną i  zaszokowaną. –  Jak mogłaś powiedzieć moim przyjaciółkom, żeby nie urządzały mi przyjęcia niespodzianki? Kto dał ci prawo? Powiedziałaś, że nie zamierzam obchodzić urodzin, ale nie chcę „wyjść na niewdzięczną”? Co to w ogóle miało być? Nawet nie wiedziałam, że istniał jakiś plan w  związku z  moimi urodzinami! Pomyślałam, że wszystkie się na mnie wypięły! Przez chwilę na jej oblicze pada posępny cień, ale szybko się opanowuje. Zalega niepokojąca cisza. Rachel ma minę, jaką zwykle raczy kłopotliwych pacjentów. – Powiedziałam im, żeby nie wyprawiały przyjęcia niespodzianki, ponieważ wiedziałam, że w tamten weekend miałaś wyjechać z Peterem. Tak, przypominam sobie. Cała w skowronkach spakowałam się i zdążyłam pokonać połowę drogi na kemping, na którym umówiłam się z Peterem, kiedy dostałam od niego esemesa z  wiadomością, że jednak nie będzie mógł przyjechać. Zanim przyznałam się Rachel do zmiany planów, spędziłam samotny weekend w domu. Peter przepraszał z całego serca, a nawet przysłał piękny bukiet, ale dojście do siebie po tym zawodzie zajęło mi kilka tygodni. Tym, co sprawiło, że ostatecznie mu przebaczyłam, był prezent w  postaci miedzianego naszyjnika, który zresztą mam właśnie na szyi. Dociera do mnie echo tamtego gniewu. – Pomyślałam, że zamiast narażać cię na konieczność okłamania przyjaciółek, powiem im, że ty i  ja postanowiłyśmy uczcić urodziny poza miastem – upiera się Rachel. Kiedy słucham jej wyjaśnień, jakaś część mnie mówi mi, że postępuję niemądrze i  reaguję zbyt mocno. Bo przecież wytłumaczenie Rachel brzmi całkiem rozsądnie, zaś to, co zrobiła, było podyktowane miłością do mnie. Ale przecież nie chodzi wyłącznie o  to, że zepsuła mi urodziny. Zalewa mnie kolejna fala wściekłości. – Dlaczego powiedziałaś grupie, że nie jestem zainteresowana randką w ciemno ze znajomym Annelise z pracy? Czemu wtrącasz się w moje życie? Rachel jest wyraźnie speszona. – Powód był ten sam. Wiem, jakie to dla ciebie trudne, że musisz utrzymywać związek z  Peterem w  tajemnicy. Pomyślałam, że oszczędzę ci stresu związanego z wymyślaniem wymówek.

– Ale to chyba powinien być mój wybór, nie sądzisz? Czy w  obu tych przypadkach nie powinnam mieć czegoś do powiedzenia? Wydaje się autentycznie urażona moją złością. Nie udaje jej się powstrzymywać łez tak dobrze, jak ja to robię. – Bez dwóch zdań. Masz rację. Sądziłam, że ci pomagam. Naprawdę byłam przekonana, że oszczędzę ci stresu. – Czasami traktujesz mnie jak małą, bezbronną dziewczynkę. Nie cierpię tego. Nie chcę, żebyś mnie chroniła ani podejmowała za mnie decyzje. – Przepraszam… Nic innego nie przychodzi mi do głowy. – Nic już nie mów –  odpalam lodowaty pocisk. –  W  ogóle niczego od ciebie nie chcę. Wygląda na załamaną. – Przykro mi to słyszeć. – Opadają jej ramiona i głos się łamie. – Po prostu staram się być twoją przyjaciółką. Twoją najlepszą przyjaciółką. Tą, która dochowuje twoich tajemnic. Przykro mi. – Nie jesteś pępkiem mojego świata, Rachel. Mam też innych przyjaciół i potrzebuję przestrzeni dla tych ludzi i tych związków. Podchodzi do roweru, który oparła o  ścianę. Wyjmuje kask z  koszyka zamontowanego na kierownicy i wzdycha. – Pójdę już. Czuję, że powinnam ją zatrzymać, ale nie robię tego. Annelise opowiedziała mi zbyt wiele niepokojących rzeczy na temat zachowania Rachel. Potrzebuję czasu, żeby to wszystko przeanalizować i zastanowić się, co naprawdę się z nią dzieje. Jest już prawie na ulicy, kiedy orientuję się, że pudełko, które trzymała na kolanach, nadal leży na schodkach. – Rachel, zaczekaj. Hamuje, podpiera się na jednej nodze i  ogląda na mnie z  miną pełną nadziei. – Zapomniałaś zabrać pudełko –  mówię oschle, podnosząc paczuszkę. Rzednie jej mina. – Leżało tu, kiedy przyjechałam. Odwraca się i odjeżdża w noc.

Stoję, długo nie mogąc przestać się trząść. W  końcu przegrywam z  grawitacją –  czuję drżenie, które rozprowadza złość po całym organizmie, po mięśniach i  stawach –  i  siadam. Wyjmuję telefon i  przewijam wszystkie pozostawione bez odpowiedzi wiadomości do Petera z  ostatnich trzech tygodni. Wiem, że najlepiej bym zrobiła, gdybym schowała aparat i po prostu poszła się przejść. Jestem na granicy histerii. Z takiego nakręcenia się nigdy nie wychodzi nic dobrego. Moje zdenerwowanie bierze się stąd, że Rachel ma rację. Nie myślę logicznie. Kim jest ten człowiek? Związek dwojga ludzi nie powinien tak wyglądać. Impuls pokonuje drogę z mózgu do dłoni prędzej, niż jestem w  stanie zrobić długi uspokajający wdech. Szybko i  z  wściekłością przebieram palcami po klawiaturze i  wybieram „wyślij”, zanim zdążę się powstrzymać. Peterze, nie mogę tak dłużej. Zaczynam wątpić we wszystko, co mi kiedykolwiek powiedziałeś. Chcę Ci wierzyć, kiedy mówisz, że mnie kochasz. Ale skąd mam wiedzieć, że jesteś tym, za kogo się podajesz? Musimy porozmawiać twarzą w twarz albo koniec z nami.

Kładę dłoń na pudełku. Zaczynam rozwiązywać sznurek i  zdejmować sztywny brązowy papier. Paczuszka skrywa pudełko po butach. Jest lekkie. Podnoszę je i  przysuwam bliżej twarzy, żeby w  ciemności móc lepiej zobaczyć, co jest w  środku. Kiedy do mojego mózgu dociera, na co patrzę, nagle przewala się przeze mnie potężna fala wstydu. Pudełko zsuwa się z  kolan, jego zawartość wypada na ziemię, szkło uderza o  beton i  pęka. Zginam się wpół i wymiotuję w krzaki.

23 WOLCOTT Kładę kartkę papieru na biurku Silvestriego ruchem krupiera rozdającego karty. – Miałeś rację. – Super –  odpowiada ucieszony. –  Ale w  jakiej sprawie? –  Pochyla się, podnosi kartotekę Rachel Sherman i  zaczyna ją studiować. –  O  cholera. –  Blednie. – Prawda? Niezła przeszłość. – Szlag. Posiadanie narkotyków, kradzież w  sklepie, naruszenie własności… – urywa i czyta dalej po cichu. – A najlepsze zostawiła na koniec. Przesuwa wzrokiem na sam dół i  otwiera szeroko oczy. Potem przenosi spojrzenie na mnie. – Jezu. – Wzięła heroinę razem z chłopakiem. Ona przeżyła, on nie. Postawili jej zarzut nieumyślnego spowodowania śmierci. Miała dobrego adwokata i dostała jedynie nadzór sądowy. – To było prawie dekadę temu – zauważa Silvestri. – Fakt. Potem się w miarę uspokoiła. Parę mandatów za nieprzestrzeganie ograniczenia prędkości w ciągu kilku lat i to wszystko. – Hm. – Nie wiem, stary. Pomijając to, że lubi zaszaleć za kółkiem, od pewnego czasu jest wręcz wzorową obywatelką. Możliwe, że kombinujemy w zupełnie złym kierunku. – Możliwe –  przyznaje mój partner. Jego spojrzenie nieruchomieje. Silvestri wygląda, jakby dokonywał w  głowie skomplikowanych obliczeń.

Nagle mruga i spogląda na mnie. – Ale może nie.

24 CHARLOTTE Zaskakuje mnie pukanie do drzwi prowadzących na taras. Nadal jestem wstawiona i  zdezorientowana. Zerkam na telefon. Minęło zaledwie dwadzieścia minut od wysłania esemesa do niego. Wygląda na zaniepokojonego, ale wita mnie ciepłym uśmiechem. – Dobry wieczór – mówi, na co uśmiecham się wbrew wszystkiemu, co się wydarzyło tego paskudnego dnia. – Dziękuję, że pan przyjechał. – Odsuwam się, żeby go wpuścić. – Pukałem od frontu, ale nie otwierała pani, więc postanowiłem spróbować tą drogą. Dobrze się pani czuje? Dopiero po chwili dociera do mnie, dlaczego pyta, i nagle blednę na myśl, że na pewno widział moje wymiociny na krzewach przed wejściem od strony ulicy. – Tak, było mi trochę niedobrze, ale już przeszło. – Mam ochotę pójść po raz trzeci umyć zęby, ale się powstrzymuję. – Przykro mi to słyszeć. Może usiądziemy? Jest ubrany swobodniej niż ostatnim razem, kiedy go widziałam. Wygląda całkiem dobrze w dżinsach i ciemnoniebieskim wełnianym swetrze pod nieźle skrojoną kurtką z materiału w kurzą stopkę w przygaszonych barwach. – Przepraszam. Zasnęłam. To był ciężki wieczór. – Słyszę, że trochę plącze mi się język. Weź się w garść, mówię sobie. – Tak myślałem, skoro postanowiła pani odezwać się do mnie poza godzinami pracy. – Taksuje mnie wzrokiem, a potem rozgląda się po kuchni. Zaczynam żałować, że zaprosiłam go do siebie, ale już za późno. – Herbaty? – Podchodzę do kuchenki i zapalam gaz pod czajnikiem. Wolę stać do niego plecami niż patrzeć mu w oczy.

– Nie, dziękuję. – Mam nadzieję, że nie oderwałam pana od czegoś ważnego. –  Wyjmuję kubek z  szafki, ale po chwili zmieniam zdanie. Wyłączam palnik, ale nie odwracam się, pozostaję pochylona nad kuchenką. – To nie jest wizyta towarzyska, Charlotte –  mówi poważnym tonem. –  Napisała pani, że coś się wydarzyło. Kiedy wypowiada ostatnie słowo, nie jestem już w  stanie się opanować. Zaczynam się trząść na całym ciele. Zasłaniam twarz dłońmi, a potem oplatam się rękami i szlocham. Załamuję się pod ciężarem tego wszystkiego. Silvestri milczy, ale czuję jego obecność. Czeka. – Charlotte. Przepraszam. Nie chciałem pani zdenerwować. – Nie, to ja przepraszam. Trochę dziś wypiłam. Po alkoholu daję się ponieść emocjom. – Zdarza się najlepszym. – Nie prowadziłam, wróciłam do domu Uberem. –  Czuję się głupio, oczekując jego aprobaty. – Może usiądziemy? –  proponuje. Lekko kiwam głową na znak zgody. Idzie za mną do salonu. Zajmujemy miejsca na kanapie. – Proszę wybaczyć, jeśli to, co powiedziałem, zabrzmiało szorstko. Zaniepokoiła mnie wiadomość od pani. –  Ma wystraszoną minę mężczyzny, który nieoczekiwanie doprowadził kobietę do płaczu. – Proszę nie przepraszać. Pewnie zepsułam panu wieczór. – Nic podobnego. – Nie wiem, może zachowuję się jak wariatka. Ale nie wiedziałam, do kogo się zwrócić. – Cieszę się, że zdecydowała się pani odezwać akurat do mnie. Proszę opowiedzieć, co się wydarzyło dzisiejszego wieczoru? – Pokłóciłam się z Rachel. Powiedziała… Wszystkie moje przyjaciółki są na mnie wściekłe. Nagle zadziało się tyle rzeczy… – Powstrzymuję się przed dalszym plątaniem się w zeznaniach i robię pauzę na oddech. A potem znów wybucham płaczem. –  W  dodatku nie mogę przestać myśleć o  Brooke Harmon. – Silvestri nagle się spina. Teraz już nie ma odwrotu. Wygląda, jakby chciał coś powiedzieć, ale ugryzł się w  język. Alkohol sprawia, że się

rozklejam. – Detektywie, czy uważa pan, że ludzie się zmieniają? – Potrzebuję trochę czasu, zanim wyznam całą prawdę. – Co pani ma na myśli? – Przygląda mi się uważnie. – Sądzi pan, że jeśli ktoś zrobił coś okropnego, może stać się lepszym człowiekiem? Kiedy Silvestri zastanawia się nad odpowiedzią, wygląda, jakby schował się we własnej skorupie. – To zależy od osoby. A także charakteru czynu, którego się dopuściła. Ale tak, doświadczenie podpowiada mi, że ludzie się zmieniają. Tyle że nie wystarczy zadeklarowanie chęci zmiany, trzeba wykonać całą ciężką robotę. Myślę o  tym, ile przeżył i  z  jakimi ludźmi styka się na co dzień, i  nagle dociera do mnie, że Silvestri ma na myśli siebie. Przez krótką, ulotną chwilę otula nas kojąca świadomość tego, ile nas łączy, i  mam ochotę wziąć go za ręce i  zapytać, jak bardzo musiał się zmienić. On jednak splata dłonie na kolanach, jakby wyczuł moje zamiary. – Charlotte, o co chodzi? Czy zrobiła pani coś złego? Poprawiam się na kanapie, odwlekając ten moment. Kiedy w końcu udaje mi się do pewnego stopnia zapanować nad emocjami i  otworzyć powieki, które zacisnęłam, żeby powstrzymać łzy, Silvestri trzyma w  ręku idealnie czystą wyprasowaną chusteczkę. Przyjmuję ją z wdzięcznością i osuszam nią oczy. Dobrze, że rano odpuściłam sobie makijaż. – Dziękuję. Jest pan dla mnie bardzo miły. Zupełnie inny niż większość mężczyzn. Reaguje na to krótkim śmiechem. – W ogóle jestem inny. Oboje najchętniej rozluźnilibyśmy atmosferę. – Nawet nie wiem, jak pan ma na imię. Mam wrażenie, że kiedy się poznaliśmy, przedstawił się pan imieniem i  nazwiskiem, ale przyznam szczerze, że wymazałam tamten dzień z pamięci. – Śmieję się cicho i jest to przyjemna odmiana od płaczu. Uśmiecha się. – Dennis. – Dennis. Ładne imię. – Reaguje ledwo zauważalną zmianą postawy i już wiem, że posunęłam się odrobinę za daleko. Jego spojrzenie ląduje na mojej

piersi. Zerkam w  dół i  widzę, że naszyjnik z  wisiorem wysunął się spod bluzki. Prędko chowam go z powrotem; chcę czuć dotyk metalu na skórze. – Jak się nazywa symbol na pani naszyjniku? Chodzi mi o węża owiniętego wokół laski. To jedna z tych rzeczy, które widuje się setki razy, ale nigdy się im nie przygląda. Czy ktoś w  ogóle wie, jaką nazwę nosi ten symbol? Czy wiedzą sami lekarze? – snuje rozmyślania. Dotykam metalu przez bluzkę. – Laska Eskulapa –  mówię, czując wzbierający smutek. Ale nie myślę o symbolu ani o tym, co oznacza; ubolewam jedynie nad nieobecnością Petera przy wszystkim, co się teraz dzieje w moim życiu. – Charlotte, naprawdę chciałbym pani pomóc – odzywa się łagodnie, jakby wyczuwał moją tęsknotę. –  Czy możemy porozmawiać o  tym, co skłoniło panią, żeby mnie wezwać? Zakładam, że chodzi o Brooke. – W kuchni na stole leży pudełko po butach. Ktoś zostawił je pod moimi drzwiami. Powinien pan zobaczyć, co zawiera. Sprawia wrażenie wdzięcznego za pretekst do wyjścia z pokoju. – Zaraz wracam. –  Przez ten czas, kiedy jestem sama, wydmuchuję nos, wstaję i  wyciągam ręce do góry, żeby poprawić przepływ krwi i  energii i ogólnie doprowadzić się do porządku. Silvestri wraca, trzymając pudełko przez papierowy ręcznik. Kładzie je ostrożnie na ławie i wyjmuje oprawioną fotografię, również biorąc ją do ręki przez ręcznik. Dopiero po chwili dociera do mnie, że robi to nie tylko ze względu na potłuczone szkło. Traktuje te przedmioty jak dowody rzeczowe. W  milczeniu przypatruje się zdjęciu. Niemal słyszę, jak obracają się trybiki w  jego głowie. Spogląda na mnie. Nie ma śladu po wcześniejszej czułości. Silvestri znów jest detektywem. – Brooke Harmon. Młodsza i  inaczej uczesana, ale to bez wątpienia ona. Pieprzyk nad prawą brwią, ten sam układ piegów. – Tak, to bez wątpienia ona. Ogląda pudełko ze wszystkich stron, zapewne szukając danych nadawcy. Wiem, że nie znajdzie żadnej naklejki, etykiety, podpisu, nic. Myślę o  potłuczonym szkle, brązowym papierze i  szpagacie w  krzewach. Ciekawe, czy zwrócił na nie uwagę, kiedy pukał do drzwi.

– Charlotte, skąd się to wzięło? Od kogo pani to dostała? – pyta spokojnie, ale czuję, że jest pobudzony. – Nie mam pojęcia. Czekało na mnie, kiedy wróciłam do domu. – Czy ktoś poza panią dotykał pudełka? – Rachel. Czekała na mnie. Miała je przy sobie. Mruży oczy. – Była u pani dziś wieczorem? To tutaj się pokłóciłyście? Jest pani pewna, że nie ona przyniosła pudełko? – Powiedziała, że znalazła je pod drzwiami, kiedy przyjechała. – Silvestri wyjmuje notes z kieszeni kurtki i zaczyna zapisywać. – Charlotte, chcę, żeby opowiedziała mi pani o wszystkim. Zaczynając od tego, jak to się stało, że nagle rozpoznaje pani tę kobietę. – Skojarzyłam, kim była, dopiero kiedy zobaczyłam zdjęcie. Drgnięcie brwi. – Proszę powiedzieć, skąd pani znała Brooke Harmon i kto mógł przysłać tę fotografię. Biorę głęboki oddech. – Tak naprawdę nigdy się nie spotkałyśmy. –  Patrzy na mnie z powątpiewaniem, przechylając głowę. – Charlotte. – Wyczuwam jego rozdrażnienie. – Proszę się wyrażać jasno. I niczego nie ukrywać. – Nie ukrywam. –  Głos mi się łamie. –  Przysięgam, że niczego nie ukrywam. – Wobec tego co panią łączy z Brooke Harmon? Nie potrafię spojrzeć mu w oczy. – Zabiłam jej siostrę.

CZĘŚĆ DRUGA

Data: 5 października 2019 Od: [email protected] Do: [email protected] Drogi Henry, Brooke Harmon porozmawiać. Charlotte

nie

żyje.

Policja

zadaje

pytania.

Musimy

25 RACHEL Po kłótni z Charlotte tak się we mnie zagotowało, że muszę znaleźć ujście dla gniewu. W  drodze do domu rozpamiętuję naszą wymianę zdań, za każdym razem na nowo przeżywając wściekłość Charlotte. Muszę coś z tym zrobić. Kiedy skręcam na podjazd, jestem tak rozsierdzona, że zeskakuję z roweru, dosłownie rzucam go na trawnik i  wbiegam do domu, mocno trzaskając za sobą drzwiami. Jeden ze szklanych dzwonków wietrznych spada i rozbija się na podłodze zabudowanej werandy. Wiszące na ścianie korytarza obrazki trzęsą się ze strachu. Kiedy z przekleństwem na ustach wparowuję do kuchni, koty pierzchają przede mną. Otwieram aplikację Yelpa na telefonie. Rozjuszona zaczynam przebierać palcami po klawiaturze, nie przepuszczam wypływających ze mnie słów przez żaden filtr, nie łagodzę ich. Wylewam z  siebie frustrację i  wrzucam jej rezultat do sieci, niech wszyscy zobaczą. Niech się dowiedzą prawdy. Czytam, co napisałam, i od razu poprawia mi się nastrój. Przez ostatni miesiąc fantazjowałam o  powrocie do nałogu częściej niż przez całe ostatnie dziesięć lat. Wiem, co robić, jeśli te myśli będą się utrzymywały. Idę do kuchni po szczotkę i szufelkę. Otwieram lodówkę i  wyjmuję opakowanie miętowych czekoladek. Pochłaniam całe w  niespełna dwie minuty. Schylając się po szczotkę, myślę o tym, że kiedy byłam sporo młodsza i ćpałam, nie mogłam chodzić boso po domu, bo zawsze istniało ryzyko nadepnięcia na potłuczone szkło po rozbitych butelkach, rozgniecionych strzykawkach, upuszczonych kieliszkach do wina, talerzach rzuconych o  podłogę. Jeśli zapomniałam założyć buty, co zdarzało się dosyć często, spacer po żałosnej norze, którą nazywałam domem, nieodmiennie kończył się pokaleczonymi stopami. Zapłakałam łzami pełnymi wdzięczności, kiedy krótko po uwolnieniu się od nałogu uświadomiłam sobie,

że mogę bezpiecznie przejść się boso po mieszkaniu. Zamiast po szczotkę i szufelkę sięgam po telefon. U  Charlotte zgłasza się poczta głosowa. Próbuję jeszcze dwa razy, zastanawiając się, czy nie zostawić wiadomości, ale ostatecznie rozłączam się, bo w sumie nie wiem, co chcę powiedzieć. Koty wychodzą z  kryjówek i  przyglądają mi się z  ostrożnej odległości. Trochę się uspokoiłam oraz, co dla nich ważniejsze, przeniosłam się do kuchni. Mruczą z  rozdrażnieniem, ponieważ mój wybuch opóźnił porę karmienia. Dają wyraz niezadowoleniu, na zmianę taranując moje golenie. Podgryzają moją dłoń, zanim skończę przekładać jedzenie z puszki do miski. Nalewam dużą szklankę mętnej domowej kombuczy. Papkowaty grzybek japoński podpływa do dzióbka dzbanka, a  potem opada na dno jak meduza. Robak w tequili w wersji dla trzeźwych i dbających o zdrowie. Wypijam trzy łyki, resztę wylewam do zlewu. Tak naprawdę wcale nie lubię kombuczy i  nigdy za nią nie przepadałam. Sięgam po drugie opakowanie miętowych czekoladek, zastanawiając się, jak wiele spośród „zdrowych” nawyków, które w sobie wyrobiłam, rzeczywiście sprawia mi radość. Siadam na kanapie i przyglądam się jedzącym kotom. Po posiłku myją się, a potem naradzają między sobą i ruszają w moją stronę. Oba naraz wskakują z  podłogi na moje kolana. Lubię te dwa mruczące ciałka, ciepłe przypomnienie, że nie jestem sama. Kupiłam parę syjamów, bo kobieta, która mi je sprzedawała, nazwała je „najgroźniejszymi bestiami kociego świata”, co chyba błędnie zrozumiałam i od pierwszego dnia nieustająco usiłuję zasłużyć sobie na ich miłość i  aprobatę. Na szczęście wiedzą, kiedy naprawdę potrzebuję dowodów uczucia. Zamykam oczy, głaszczę je po grzbietach i  kolejny raz wracam myślami do kłótni. Ponownie wybieram numer Charlotte. Odzywa się poczta głosowa. Postanawiam zostawić wiadomość. – Przepraszam cię, Charlotte. Proszę, zadzwoń do mnie. Starałam się ją chronić. Mam nadzieję, że zrozumie, kiedy się z  tym prześpi. Nadal nie odbiera. Układam esemesa, na razie w wersji na brudno; nie wyślę go dzisiaj, nie chcę, żeby pomyślała, że mam obsesję. Czytam gotową wiadomość kilka razy, wprowadzam drobne poprawki i  zadowolona z rezultatu zapisuję ją w wersjach roboczych. Ustawiam timer medytacyjny na dwadzieścia minut, podłączam słuchawki do telefonu i  wkładam je do uszu. Poprawiam się na kanapie. Proste z  początku dźwięki aplikacji przechodzą w  psychodeliczne beaty,

rozbrzmiewające naprzemiennie w  obu uszach i  rozlewające się po  lewej i  prawej półkuli. Siedzę na krześle, plecy mam wyprostowane, bose stopy trzymam na podłodze. Z  każdym głębokim oddechem w  rytm metalicznego echa czuję, jak przepływa przeze mnie kolejna fala zmartwienia i żalu, ale nie otwieram oczu ani nie walczę z głębokim niepokojem, który odczuwam. Mam wrażenie, że przez ścieżkę dźwiękową medytacji przebija się warkot silnika samochodu skręcającego na mój podjazd. Wyjmuję jedną słuchawkę z  ucha. Trzask zamykanych drzwi sprawia, że podrywam się z  kanapy i  podchodzę do okna. Moje zdumione i  pełne zachwytu spojrzenie pada na zielonego priusa Charlotte. Mam ochotę pisnąć z radości. Otwieram drzwi i  już mam wyjść bosa na zabudowaną werandę, kiedy przypominam sobie, że na podłodze leży szkło z  rozbitego dzwonka wietrznego. – Wejdź od tyłu! – krzyczę, widząc, że jeszcze nie dotarła do zewnętrznych drzwi werandy. Dostrzegam jej cień. Cofa się kilka kroków i  zaczyna iść wzdłuż domu, zatrzymuje się i po chwili znowu rusza. Rozlega się nieśmiałe pukanie do tylnych drzwi. – Już idę! –  odpowiadam niemal śpiewnym tonem, przecinając otwartą przestrzeń kuchni. Jest chłodna noc, Charlotte ma na sobie bluzę. Założyła kaptur na głowę i  stoi odwrócona plecami do okna. Nie rusza się, jest jak posąg, skupia się na czymś w  głębi tonącego w  ciemności podwórka. Czuję bolesne ukłucie strachu, waham się przez ułamek sekundy, ale postanawiam je zlekceważyć i  otwieram drzwi gotowa wziąć Charlotte w  objęcia. Płaczę z ulgi i szczęścia. Przywołałam ją – i przyjechała. Wszystko będzie dobrze.

26 SILVESTRI No już, Wolcott. Odbierz, odbierz, odbierz. – Cześć, partnerze – ziewa do słuchawki. – Co się urodziło? – Jadę do ciebie. – Słucham? – Wybacz, że odrywam cię od żonki. Spotkajmy się na podjeździe za pięć minut. – Wszystko w porząd… – Wyjdź na podjazd. Rozłączam się, rzucam aparat na fotel pasażera i  przejeżdżam przez skrzyżowanie.

Otwiera drzwi w  tej samej chwili, w  której skręcam na podjazd. W  pośpiechu narzucił złachany płaszcz i  czapkę z  nausznikami, żeby nie zmarznąć. W  każdej innej sytuacji nie odmówiłbym sobie żartu o  Dwóch zgryźliwych tetrykach. – Oby to było coś dobrego – mówi, podchodząc do mojego wozu. – Wiemy, co łączyło Charlotte Knopfler z Brooke Harmon – oświadczam. Jego zmęczone powieki unoszą się jak rolety w oknach. – Chyba się jeszcze nie obudziłem. Powiedziałeś, że… – To nie sen. – Dobra, słucham cię – mówi, opierając się o rozgrzaną maskę. Prędko cofa dłoń i przenosi ją na błotnik.

– Jadę prosto od Charlotte –  informuję. –  Odbyliśmy bardzo pouczającą rozmowę. – W co ty się ładujesz, partnerze? – Nie zaczynaj, Wolcott. Dostałem od niej niepokojącego esemesa i postanowiłem to sprawdzić. Przesuwa językiem po dolnej wardze i świdruje mnie wzrokiem. – Na litość boską, przecież interesujemy się nią w związku z morderstwem! – I niewykluczone, że właśnie zbliżyliśmy się o  krok do rozwikłania tej sprawy. Mina Wolcotta świadczy o zniecierpliwieniu. – Opowiadaj. – Kiedy przyjechałem na miejsce, od razu stało się dla mnie jasne, że piła. Nie była zalana w trupa, ale też nie całkiem trzeźwa. Wpuściła mnie do domu i posadziła na kanapie. Pokazała mi paczkę, którą, jak twierdzi, ktoś zostawił pod jej drzwiami. –  Wyciągam rękę przez okno, trzymając w  niej fotografię w torebce na dowody rzeczowe. – Spójrz na to. Patrzy na zdjęcie, a potem znów na mnie. – Serio? – Prawda? Zaczęła opowiadać, dlaczego to zdjęcie jest dla niej ważne, trochę bełkotała, wiesz, miała w  czubie, ale mniej więcej byłem w  stanie ją zrozumieć. Okazuje się, że zanim Charlotte Knopfler zajęła się akupunkturą, była na dobrej drodze do zostania świetnym specjalistą od neurochirurgii. Ale zwolniono ją po tym, jak jej pacjentka zmarła w trakcie operacji. Po zmęczeniu Wolcotta nie ma śladu. – Siostra Brooke Harmon – uświadamia sobie. – Zgadza się, partnerze. Charlotte twierdzi, że nie skojarzyła Brooke, bo nigdy się nie spotkały. Dopiero to zdjęcie ją naprowadziło. – Rozumiem. –  Wolcott zaczyna kombinować. –  No dobrze, ale po kiego diabła siostra ofiary nieudanej operacji wskazywałaby sprawczynię jako swój kontakt w nagłych przypadkach? – Skupia się, a po chwili nagle się ożywia. –   Chwileczkę. A  jeśli Charlotte coś przed nami ukrywa? Może jednak się kontaktowały? Może Brooke obawiała się Charlotte? Może nosiła przy sobie jej dane, aby ją obciążyć, gdyby wydarzyło się coś złego?

– Niewykluczone –  podsumowuję, mimo że nie przemawia do mnie ta teoria. – Chyba że patrzyliśmy na tę sprawę od niewłaściwej strony. – To znaczy? – Od początku założyliśmy, że mamy do czynienia z morderstwem. Ale co, jeśli to było samobójstwo? Może Brooke Harmon obwiniała Charlotte Knopfler o śmierć siostry? Klocki wpadają do odpowiednich otworów. – Zamiast zemścić się na Charlotte, skierowała gniew przeciwko sobie samej. – Osobę odpowiedzialną za śmierć siostry wskazała jako kontakt w nagłych przypadkach… – …ponieważ wiedziała, że do niej dotrzemy. – Obróciła wbity nóż, zadając jeszcze więcej bólu –  dodaję. –  To Brooke musiała wysłać tę paczkę. – Pewnie tak… Ale chwileczkę. –  Robi głęboki wdech. –  Co z  bukietem zamówionym już po jej śmierci? – Nasz człowiek w firmie telekomunikacyjnej potwierdził godzinę? – Tak. – To… Sam już nie wiem. – Witaj w  klubie –  przyznaje. –  Dzwoniłem do operatora, próbowałem zdobyć informacje na temat połączeń z  jej numeru, ale nie chcieli współpracować. – Kurwa. – Przestudiujmy medyczną, w  tym psychiatryczną, dokumentację Brooke Harmon. Spróbujmy znaleźć coś na potwierdzenie teorii z samobójstwem. – Dobry pomysł –  mówię. –  Zadzwonię do Fisk, może będzie umiała pomóc. I  nie zapominaj o  operacji siostry Brooke. Będziemy musieli porozmawiać z gromadą ludzi. – No tak. –  Przyglądam się partnerowi, który ma zbolały wyraz twarzy człowieka jednocześnie wyczerpanego i nakręconego. Znam tę minę, często ją widuję w  trakcie mycia zębów. –  Proponuję zajrzeć jutro do mieszkania Brooke Harmon. Może znajdziemy coś, co rozwieje nasze wątpliwości. – Słusznie. A teraz wracaj do łóżka, przystojniaku.

Rechocze pod nosem. – Rano stawiasz kawę.

27 CHARLOTTE Peter Stanton +6466900469 Zasmuciła mnie wiadomość od Ciebie. Właśnie wróciłem do domu po koszmarnej misji, w której o mały włos straciłbym życie. Tym, co mnie uratowało, była wiara w nasz związek. Sądziłem, że poradziłaś sobie ze swoim dziecinnym poczuciem zagubienia, ale najwyraźniej się myliłem. To bardzo rozczarowujące. Żałuję, że nie możesz spojrzeć na siebie moimi oczami. Widocznie nie umiesz się zmienić. Nie chce mi się wierzyć, że rozstajemy się w taki sposób, ale może to lepiej, że między nami koniec. Żegnaj, P.

28 WOLCOTT – Nie uwierzycie! Tymi słowami wita nas w biurze lekarza sądowego rozgorączkowana Fisk. Chyba nigdy nie widziałem jej tak ożywionej. – Hola, Fiskers. – Silvestri robi pół kroku do tyłu, żeby go nie staranowała. Fisk łapie nas obu za nadgarstki i ciągnie do prosektorium. – Nie, słuchajcie, naprawdę musicie to zobaczyć. –  Podchodzimy do metalowego stolika, na którym leży mózg. Fisk od razu przechodzi do rzeczy. – Właśnie skończyłam powtórne badanie. Całkowicie się pomyliliście. – Jak to? – mówię. Zerka na nas, potem znów na mózg. Dociera do niej, że się pospieszyła, i zaczyna wyjaśniać. – Po telefonie od was poszłam ponownie przyjrzeć się ciału. – Ma na myśli zwłoki Brooke Harmon. Wskazuje brodą mózg, żeby podkreślić związek pomiędzy organem a  jego byłą właścicielką. –  Nie ma mowy, żeby to było samobójstwo – oznajmia, szczerząc zęby w uśmiechu. – Skąd ten wniosek? – pyta Silvestri. – Spójrzcie – mówi, biorąc kleszcze. Posługując się nimi, ujmuje niewielki przedmiot leżący na płytce Petriego i unosi go na wysokość oczu. Wygląda jak maleńkie ziarenko kawy. – No i co? – Znalazłam to w  jej przewodzie słuchowym, wsunięte aż po błonę bębenkową. Przeoczyłam za pierwszym razem. – Co to takiego? – Mój partner wzrusza ramionami. Fisk opuszcza szczypce i  uwalnia z  nich ziarenko tuż nad płytką. Spada z cichym brzękiem.

– Ciało obce. – W jaki sposób coś takiego mogło utkwić… – Weszło tą samą drogą, którą wyszło –  odpowiada Fisk, kłapiąc kleszczami. – Ktoś je wepchnął? Palcem? –  Silvestri otwiera usta ze zdziwienia. –  Ja pierdolę. Zerkam na przedmiot leżący na płytce. – No dobrze, ale czym, do cholery, jest ta rzecz? Mój partner pochyla się nad stolikiem i uprzedzając naszą lekarkę sądową, mówi: – Wygląda jak nasiono jakiejś rośliny.

– Jeśli nie ma go tutaj, to gdzie jest? Stoimy na pustym podjeździe przed domem Brooke Harmon. – Dobre pytanie – mówię. – Wystąpię do wydziału komunikacji o podanie marki i  numeru rejestracyjnego, żebyśmy wiedzieli, czego szukać. –   Przecinamy trawnik i  zbliżamy się do werandy od frontu. –  Zobaczmy, czy uda nam się tu coś znaleźć. Zamykam za sobą drzwi. Obaj zakładamy rękawiczki i rozglądamy się po wnętrzu. Po prawej znajduje się niewielka kuchnia. Po lewej stół jadalniany z drewna wiśniowego i cztery krzesła do kompletu. Jadalnia jest połączona z  salonem, którego strefę wyznacza wielki tkany dywan. Promienie przedpołudniowego słońca sączą się do środka przez skierowane na wschód okna i padają na ułożone na podłodze deski. Dom jest nieskazitelnie czysty, wszystko lśniące i  w  doskonałym porządku. Pomijając makabryczny kontekst, wygląda jak mieszkanie pokazowe. Wchodzimy do salonu. Wzdłuż prawego krańca dywanu stoi kanapa, ale nie jest dosunięta do ściany, można swobodnie za nią przejść. Po obu jej stronach znajdują się stoliki, każdy z  lampką. Naprzeciwko sofy, pomiędzy dwoma oknami umieszczono kredens, a  na jego półkach dziesiątki oprawionych zdjęć. Podchodzimy, żeby się przyjrzeć. Centralne miejsce zajmują fotografie Brooke Harmon z dziadkami i siostrą Michelle. Pochodzą z różnych okresów,

od dzieciństwa po czas tuż przed tragedią. Na kilku Brooke i  Michelle są same, ze wszystkich przebija wrażenie silnej, szczęśliwej i  pełnej miłości siostrzanej więzi. Rzuca się w oczy nieobecność rodziców. – Wolcott, spójrz na to – mówi Silvestri, pokazując palcem pustą przestrzeń w  rzędzie fotografii. Wąski pasek czystej, wolnej od kurzu powierzchni na półce sugeruje, że ramka została niedawno usunięta. – No to już wiemy, skąd się wzięło zdjęcie, które Charlotte dostała w paczce. Pozostałe fotografie pozostają na uboczu rodzinnej kolekcji. Promiennie uśmiechnięta Brooke w  todze z  przyjaciółmi na uroczystości wręczenia dyplomów, Brooke w  przebraniu na Halloween, Brooke na ujęciach zrobionych z  zaskoczenia. Galeria mężczyzn i  kobiet w  jej przedziale wiekowym. Niektóre znajomości wyglądają na bardziej zażyłe, inne mniej. Każde zdjęcie zamknięte w gustownej ramce. – Takie kobiety lubię – mówi Silvestri. Zerkam w jego stronę i widzę, że podziwia kolekcję płyt w  szafce pod blatem, na którym stoją gramofon i wzmacniacz. – Jesteś łowcą winyli? – Jedyny słuszny nośnik muzyki. – Tu się z tobą zgodzę. A jak wygląda jej lista lektur? – pytam, pokazując na przyległy regał z książkami. Silvestri przechyla głowę i przegląda tytuły. – Hm. Kilka pozycji o  ogrodnictwie. Sporo beletrystyki: Didion, Zadie Smith, Lydia Davis, Henry Miller, Erica Jong, Twain, McCarthy, Alice Munro. Trochę thrillerów, kilka poradników o związkach, parę książek kucharskich. – Lubiła czytać. – Na to wygląda. Idąc wzdłuż ściany, docieramy do drzwi prowadzących do sypialni. Podchodzimy do stojącego pod przeciwległą ścianą podwójnego łóżka. Kołdra po  prawej stronie jest ściągnięta –  jak dotąd to jedyna skaza na tym niemal doskonałym wnętrzu. Zbliżam się od tej strony, Silvestri od drugiej. W suficie znajduje się świetlik, który wpuszcza dużo światła. Poduszka po  prawej ma wgłębienie. Pochylam się i znajduję kilka pojedynczych włosów. Druga strona łóżka wygląda na nietkniętą. – Czyli sypiała sama – mówię.

– Hm. I to zawsze po tej samej stronie. Miała swoje nawyki. – Jak większość ludzi. – Tak? Ja zwykle zasypiam po jednej, a budzę się po drugiej stronie. – Bo ty to ty. – No co? To niby takie dziwne? – Nie wiem, partnerze. Abby ma swoją stronę łóżka. Lewą. To bezwzględnie jej strona. Ludzie przywiązują dużą wagę do przyzwyczajeń. Potakuje, unosząc brew. – I nigdy się nie zamieniacie? – Kiedy jedzie do siostry, sypiam po jej stronie. – Ooo – rozczula się. – To takie słodkie, Terrence. – Yhy. – Nie powinieneś był mi tego mówić. Wiesz, że teraz ci nie odpuszczę, prawda? – Tak? Myślisz, że nie mam na ciebie haków? Zasysa powietrze przez zęby i się krzywi. – Racja. Podchodzimy do stojącego w  kącie biurka. Przed nim znajduje się wygodny fotel biurowy, a  za nim, na ścianie, korkowa tablica. Studiuję jej zawartość: kilka notatek i  parę zdjęć. Czytam wydrukowany grafik dyżurów w ogródku społecznym, w którym Brooke się udzielała. Na blacie stoi otwarty laptop. Kabel z zasilaczem jest wpięty do gniazdka. Naciskam „return” i  ekran się rozświetla. Widnieje na nim strona konta Brooke w  Hulu i  stop-klatka ze Staną Katic w  scenie z  jednego z  odcinków Absentii. W  drugiej zakładce jest podgląd profilu na Yelpie. Zamykam pokrywę komputera, odłączam go od prądu i  wkładam do dużej torby na dowody rzeczowe, którą podsuwa mi partner. – Zabieramy go. Może Clarence znajdzie coś, co naprowadzi nas na właściwy trop.

29 CHARLOTTE To nie jest normalne zachowanie dorosłej osoby. Bezskutecznie usiłuję dodzwonić się do Petera. Paraliżuje mnie obsesyjne roztrząsanie odpowiedzi, którą mi przysłał. Z  każdą godziną wypełnioną milczeniem z jego strony rosną we mnie frustracja i żal. Głupio zrobiłam, że napisałam tego wściekłego, nasączonego alkoholem esemesa. Jego słowa tak bardzo mnie zawstydzają, że zupełnie tracę wątek i  już nawet nie pamiętam, o co byłam zła. Czuję niewypowiedzianą ulgę, że żyje, i  zarazem wyrzucam sobie, że wszystko zniszczyłam, akurat kiedy miał wrócić. Jeszcze raz czytam swoją wiadomość –  na którą odpowiedział tak oschle –  żeby przypadkiem nie zapomnieć, że miałam słuszny powód do gniewu. Wiem, do czego dąży, znam tę strategię. Stosował ją już wcześniej, kiedy robiłam coś, co mu się nie podobało. Karze mnie milczeniem, bo to najskuteczniejsza metoda. Doskonale zdaje sobie sprawę, że kiedy wróci po długiej nieobecności, zapomnę o  wszystkim, przestanę zadawać pytania i machnę ręką na podejrzenia, bo będę się bała, że znów się ode mnie odsunie. Wiem, do czego dąży –  a  mimo to nie potrafię się temu przeciwstawić. Chociaż tym razem różnica jest taka, że wcale nie jestem pewna, czy Peter wróci. Przeraża mnie to. Hormon stresu doprowadza do przeciążenia układu nerwowego i  prędko zaczynam tracić panowanie nad emocjami. Nie jestem w  stanie usiedzieć, szybkim krokiem przemierzam pokój tam i  z  powrotem. Związuję włosy w kok, bo czuję, że jeśli tego nie zrobię, zacznę wyrywać je garściami. Straciłam pół dnia. W  tym czasie nie ruszyłam się z  sypialni i  nawet na chwilę nie wypuściłam telefonu z  ręki. Stał się moim jedynym światełkiem nadziei i zarazem źródłem nieustającej męki.

Powinnam oddzwonić do Rachel; dobijała się kilka razy. Powinnam zadzwonić do mamy; przez ostatnie dwanaście godzin kontaktowała się ze mną częściej niż przez miesiąc. Ale nie mam ochoty z  nimi rozmawiać –  interesuje mnie tylko on. Czuję się zbesztana i wręcz poniżona tym, co napisał. Jedyną osobą, która budziła we mnie podobne emocje, był Henry. Odsuwam od siebie myśli o śmierci Michelle; dziś już nie mam miejsca na bolesne wspomnienia. Ograniczyłam się do jednego telefonu na dwie godziny i  jak dotąd zostawiłam mu na poczcie tylko cztery wiadomości. Nie chcę popadać w przesadę, ale też zależy mi, by wiedział, że się nie poddaję i będę walczyła o  nasz związek. Od dwóch godzin piszę i  kasuję dwadzieścia różnych odpowiedzi na jego esemesa, nie licząc tych kilku, które zdążyłam wysłać. Po raz siedemnasty czytam jego wiadomość i  analizuję każde zdanie, doszukując się ukrytego znaczenia. Ale okazuje się, że to bodaj najbardziej bezpośredni esemes, jaki kiedykolwiek od niego dostałam. Wściekam się na siebie, że wstawiona zasnęłam na kanapie i nie słyszałam powiadomienia. W  innych okolicznościach obgryzałabym paznokcie z  nerwów, na widok pustego grafiku w  gabinecie, ale akurat dziś cieszę się, że nie mam umówionych żadnych pacjentów. Nie wiem, jak zdołałabym przetrwać sesję, nie mogąc co chwilę zerkać na telefon. Znowu dzwonię. Od razu zgłasza się poczta. Rozłączam się. Przysiadam na brzegu łóżka. Całe moje medytacyjne skupienie zastąpiła czarna rozpacz. Ciskam telefonem. Ląduje miękko w koszu na brudne ciuchy. Słyszę, że zaczyna wibrować, zrywam się z łóżka, dopadam kosza, patrzę na wyświetlacz –  i  głośno przeklinam. Mama. Odczekam kolejne dwie godziny i znów wybiorę numer Petera. Nie zrezygnuję. W końcu odbierze.

30 SILVESTRI – Posłuchajcie, co dla was mam, Starsky i Hutch. Jesteśmy w  pokoju przesłuchań na komisariacie. Clarence, specjalista od informatyki śledczej, z  którego usług korzysta wydział, pomaga nam się przedrzeć przez gąszcz danych na komputerze Brooke. Mój partner wybucha śmiechem. – Nie jesteś za młody na takie przycinki? – Proszę cię, Wolcott. Nie widziałeś wersji z Benem Stillerem? Lubię tego śmiałego, radosnego chłopaka. To chyba najbardziej wyluzowany informatyk, z jakim kiedykolwiek miałem do czynienia. – Wal, Clarence. – Zacznę od najprostszych rzeczy. Uruchomiłem aplikację Znajdź Mój Telefon. Nie bez powodu nie mogliście go namierzyć. Ostatni sygnał, jaki udało mi się wychwycić, pochodził z  obszaru tuż nad Zatoką Smithtown. Dośpiewajcie sobie resztę. – No pięknie – ironizuję. – Jeszcze jakieś dobre wiadomości? – Nie wiem, czy to wam w  czymkolwiek pomoże, ale wszedłem na jej konto na Yelpie. Napisała parę bezlitosnych recenzji salonu akupunktury. –   Wskazuje jeden ze zjadliwych komentarzy pod adresem gabinetu Charlotte Knopfler. – Mówiąc „parę”, mam na myśli kilkadziesiąt – dodaje. Kiwam głową do Wolcotta. – Aha. – Przejrzenie wszystkiego zajmie mi kilka dni, ale na  szczęście szybko udało mi się dostać do jej poczty na Gmailu. Dam wam dane logowania, będziecie mogli sobie poczytać, a ja w tym czasie popracuję nad laptopem. – Doskonała robota, Clarence. Wielkie dzięki.

– To nic takiego. Odezwę się, kiedy będę miał coś więcej.

– Ja pierniczę. Wolcott, popatrz na to. Siedzimy przy swoich biurkach. Właśnie otworzyłem jeden z  maili na poczcie Brooke Harmon. W  polu UDW jest wymieniona grupka ludzi: CharlotteKnopfler, Braindoc67, aeforester oraz sassystacy314 –  sądząc po treści wiadomości, wszyscy byli członkami zespołu operującego Michelle Harmon. Wolcott podchodzi do mnie, pochyla się nad ekranem i czyta: 25 września 2019 Do: [email protected] Od: [email protected] Znam prawdę. Nie mówię o  wersji, którą zmówiliście się sprzedać moim rodzicom i mnie. Wiem, co się naprawdę wydarzyło tamtego dnia. Pogodziłam się z  faktem, że żadne z  was nie zdecyduje się opowiedzieć o  tym otwarcie ani przyznać do swojej roli w  tuszowaniu sprawy, ale też nie wydaje mi się, aby mogło to nam pomóc w zaznaniu tak potrzebnego spokoju. Uważam, że moja rodzina i  pamięć o  Michelle zasługują na coś lepszego niż urzędowe dementi, zaplombowane akta i  umowy z klauzulą tajności. Jej życie było warte znacznie więcej niż wasza chęć przetrwania. To był długi i  bolesny proces, ale jestem gotowa go zakończyć. Przerwę tę walkę, którą z  wami toczę, o  ile wszyscy bez wyjątku zgodzimy się na zamknięcie tego rozdziału raz na zawsze. Liczę, że zdołacie spojrzeć dalej niż czubek własnego nosa i będzie was stać na zrobienie tego, co właściwe. Tamtego dnia odebraliście życie Michelle i  zakończyliście moje. Jestem gotowa znów zacząć żyć. Proszę was, abyście pomogli mi to zrobić. Brooke Harmon

– Proszę, proszę – mówi mój partner. – Teraz mam jeszcze większą ochotę porozmawiać z tymi ludźmi. Telefony w dłoń!

– Udało się? – pyta. – Próbowałem złapać pielęgniarkę. Odezwało się jedno z  tych upiornych automatycznych powitań na sekretarce. Zostawiłem wiadomość. A ty jak? – Asystentka Thorntona powiedziała, że jest na spotkaniu. Obiecała przekazać, że dzwoniłem. – Okej, pora na anestezjolożkę. –  Wybieram numer telefonu Annie Forester. Jest sygnał. – Halo? – odzywa się zdyszana. – Dzień dobry. Szukam Annie Forester. – Przy telefonie. Przepraszam, że tak sapię, ale byłam na podjeździe, kiedy usłyszałam dzwonek. – Nie ma sprawy, pani Forester. Proszę spokojnie odpocząć. – Dziękuję. –  Bierze kilka długich wdechów. –  Już lepiej. Z  kim mam przyjemność? – Mówi detektyw Silvestri z wydziału policji w Stony Brook. – Stony Brook? Jak mogę panu pomóc? – Pani Forester, przed laty pracowała pani jako anestezjolożka w Centrum Medycznym Aglomeracji Nowojorskiej, zgadza się? – O rety. Czuję się, jakby to było w poprzednim życiu. – W ostatnim czasie otrzymała pani maila od Brooke Harmon. Czy to też się zgadza? Wzdycha. – Biedna dziewczyna. – Milknie na chwilę. – Tak, to prawda. – Co to znaczy, że Brooke Harmon była „biedną dziewczyną”? – Zawsze współczułam jej rodzinie. Po tym, co się stało z  Michelle. Straszna tragedia. – Rozumiem. Z  przykrością informuję, że Brooke Harmon została znaleziona martwa. – O Boże – wyrywa się jej. – O nie. Co się stało? – Staramy się to wyjaśnić.

– Czy jej rodzice zostali powiadomieni? Biedni. Najpierw Michelle, a teraz ona. – Pani Forester, chciałbym porozmawiać z panią osobiście, o ile dysponuje pani czasem. Przyjechalibyśmy do pani. – E… oczywiście. Jestem dziś w domu. Zapraszam. – Dziękuję. – Mieszkam w Northport. Zna pan tę okolicę? – Tak. Mój partner i ja odwiedzimy panią jeszcze dziś po południu. – W porządku, świetnie! Zapisuję adres, dziękuję za rozmowę i się rozłączam. – Jedną możemy odhaczyć –  zwracam się do Wolcotta. –  Gotów na przejażdżkę? – Pewnie – mówi. – Ale najpierw coś zjedzmy. Właśnie zamówiłem lunch. – Co ja bym bez ciebie zrobił?

31 WOLCOTT Kończymy z  Silvestrim jeść kanapki. Nagle zaczyna buczeć mój telefon. Zerkam na wyświetlacz. – O, kierunkowy do Nowego Jorku. Może to nasz chirurg? – Silvestri ma pełne usta. Pokazuje mi kciuk do góry. –  Detektyw Wolcott –  mówię do słuchawki. – Dzień dobry, detektywie. Z tej strony Tate Whelan z Whelan, Robinson i Spółka. – W czym mogę pomóc, panie Whelan? – Dzwonię do pana jako radca prawny doktora Henry’ego Thorntona. – Rozumiem. Usiłujemy się skontaktować z pańskim… – Tak, wiem o tym, detektywie. Odzywam się do pana właśnie w imieniu Henry’ego Thorntona. Proszę, aby od tej pory wszelka komunikacja z doktorem Thorntonem odbywała się za pośrednictwem naszej kancelarii. –  Posługuje się przesadnie swobodnym tonem. Koniecznie chce mi udowodnić, jak bardzo go nie rusza ta rozmowa. – Panie Whelan, chciałbym zadać pana klientowi kilka pytań dotyczących jego byłej koleżanki – informuję najbardziej nonszalancko, jak potrafię. – W porządku. Będę występował w  roli pośrednika pomiędzy panem a  Henrym Thorntonem. –  Dla niego to zwykłe interesy. –  Czy mam mu przekazać jakieś pytania? – Nie, w tej chwili jeszcze nie. – Dobrze, może w takim razie podam panu numer do mojej kancelarii. – Widzę go na ekranie telefonu. – Świetnie –  mówi takim tonem, jakbyśmy nagle stali się serdecznymi kumplami. – Proszę dzwonić o dowolnej porze, detektywie. Miłego dnia.

– Panu również. – Rozłączam się i prycham. – A to skurwiel. Silvestri wystawia głowę zza monitora komputera. – Co jest? – Dzwonił prawnik Thorntona. Skubaniec gra na defensywę. – Zasłania się prawnikiem, bo chcemy mu zadać kilka pytań? To nie wygląda dobrze. – Rzeczywiście, nie wygląda – przyznaję. – I sprawia, że tym bardziej chcę się dowiedzieć, czego ten typ tak się obawia. –  Wstaję od biurka i  robię rundkę dokoła pokoju.

32 SILVESTRI Mój partner wraca do biurka ze złowieszczym uśmieszkiem na ustach. Wyciąga telefon z kieszeni. – Wolcott? Zwraca się w moją stronę. – Posłuchaj tego. –  Wybiera numer, przykłada aparat do ucha i  zaczyna mówić. –  Dobry wieczór! Z tej strony Roger Papworth z Grupy Papworth… Jesteśmy organizacją filantropijną inwestującą w  podmioty, które cechuje wysoka odpowiedzialność społeczna. Otóż zainteresował nas szef kancelarii państwa szpitala, doktor Henry Thornton… Tak, tak, jesteśmy pod wrażeniem jego pracy i chcieliśmy się z nim spotkać, aby omówić szczegóły pokaźnego datku, jaki zamierzamy przekazać na rzecz szpitala… Dziś jest zajęty? Rozumiem. To się pechowo składa. Przylecieliśmy tylko na jeden dzień, dogrywamy spotkania… Aha… Jasne. Bardzo szkoda, że będzie nieobecny. W  przypadku tak wysokich darowizn zależy nam jednak na bezpośredniej rozmowie… Hm… Ależ oczywiście. –  Zasłania słuchawkę dłonią. –  Mówi, żeby zaczekać. –  Puszcza oczko i  przykłada telefon z  powrotem do ucha. Porusza głową na boki, naśladując tykanie zegara. –  Tak, jestem… Aha… A więc znajdzie dla nas czas? Wyśmienicie. Doskonale… O szesnastej… Tak, Papworth. P–A–P–W–O–R–T–H… Bardzo pani dziękuję. Do zobaczenia wkrótce. – Rozłącza się. – Jednak nie jest aż tak zajęty. – Nieźle. Wstąpimy do niego po wizycie u anestezjolożki. – Dwie pieczenie na jednym ogniu. – Słuchaj, nie powinniśmy się odpowiednio ubrać na to spotkanie? – Tak – rechocze. – Najlepiej w garnitur z banknotów.

– Zapraszam panów do środka. Jesteśmy w  Northport. Stoimy na werandzie ranczerskiego domu Annie Forester. Gospodyni wita nas szerokim uśmiechem. – Może wezmę od panów kurtki? – Nie mamy czasu odpowiedzieć, bo już pomaga Wolcottowi się rozebrać. – Dziękuję. – Bardzo proszę. –  Odbiera moją i  zamierza ją umieścić na wieszaku naprzeciwko wejścia. – Jest pan miłośnikiem zwierząt, detektywie? – Mam dwa psy – mówię. – A pani? Odwracam się i widzę, że trzyma moją kurtkę w wyciągniętej ręce. – Chciałabym. Uwielbiam zwierzęta, ale, niestety, jestem na nie mocno uczulona. Niech panowie usiądą. –  Kieruje nas w  stronę dwóch foteli stojących w otwartym salonie. – Herbaty? Kawy? – Nie chcemy sprawiać kłopotu – mówię. – Ależ żaden kłopot. –  Idzie do kuchni. –  Zawsze mam na podorędziu dzbanek kawy. Jestem troszeczkę uzależniona od kofeiny. – Annie rozmawia z nami przez otwór w ścianie między salonem a kuchnią. – Jeśli to nie problem, poprosimy kawę i herbatę. – Oczywiście. – Krząta się przy blacie. – Jak panom minęła podróż? – Doskonale –  odpowiada Wolcott. –  To idealna pora dnia na taką wyprawę. Niewielki ruch na drogach. – Oczywiście. Życzą sobie panowie coś do kawy i herbaty? – Dziękujemy, bez dodatków – mówię. Korzystam z  okazji, żeby rozejrzeć się po mieszkaniu. Na podłodze wykładzina, na ścianach obrazki z  supermarketu. Długi wąski stół służący jako przegroda między strefą, w  której się znajdujemy, a  wypoczynkową z  płaskim telewizorem w  drugiej części pokoju. Na stole kolekcja pudełek z puzzlami. Rzuca się w oczy brak jakichkolwiek fotografii. Słychać brzęk porcelany i po chwili Annie wyłania się z kuchni. Podchodzi do nas z tacą w rękach i zatrzymuje się przede mną. Sięga po filiżankę z kawą, waha się i zerka na mnie. Uśmiecham się i pokazuję na Wolcotta. – Nie powinno się niczego zakładać z góry – zastrzega. – Zdarza się – odpowiada Wolcott z uśmiechem. – Nie ma o czym mówić.

Annie kwituje nieporozumienie serdecznym śmiechem, stawia przed nami właściwe filiżanki, a  potem kładzie na stoliku talerzyk z  pokrojonymi owocami. – Proszę wybaczyć, że tak skromnie, ale słodycze są dla mnie pokusą nie do odparcia, dlatego staram się ich nie kupować. – Świetnie się składa –  stwierdza Wolcott. –  Ostatnio staram się jeść zdrowo. – To dobrze. – Annie siada w fotelu naprzeciwko nas. Przyglądam się jej, powoli pijąc kawę. Gdybym miał zgadywać, dałbym jej pięćdziesiąt kilka lat. Powiedziałbym, że ma łagodne usposobienie i szczere spojrzenie. Rozpiera ją energia, i to do tego stopnia, że sprawia wrażenie, jakby nie mogła usiedzieć na miejscu. Jest podekscytowana odwiedzinami policji. Myślę o  jej rodzinie i związkach, i nagle robi mi się smutno. – O czym chcieli panowie porozmawiać? – odzywa się. – Jak wspomniałem przez telefon – mówię – interesuje nas osoba Brooke Harmon. Annie patrzy na detektywa. – Biedactwo. Wielka strata dla rodziny. – Tak, wycierpieli wyjątkowo dużo –  ubolewam. –  Czy po tamtych zdarzeniach utrzymywała pani kontakt z Brooke? – Tak. Nawet ostatnio dostałam od niej maila. Wydawała się bardzo rozemocjonowana. Pisała o tym, że odkryła prawdę na temat operacji siostry i chce raz na zawsze zakończyć tę sprawę. Przypominam sobie treść wiadomości. Tak, mniej więcej o to chodziło. – Rozumiem. Czy wie pani, co miała na myśli, pisząc o prawdzie na temat operacji? – Obawiam się, że nie. Wiedzą panowie, jak to teraz jest, z internetem i tym wszystkim. Krąży mnóstwo szalonych teorii, szerzy się dezinformacja. Człowiek może dostać pomieszania z  poplątaniem, zwłaszcza jeśli cierpi i rozpaczliwie szuka odpowiedzi. – Oczywiście – mówię. – Czy orientuje się pani, czy ktoś jeszcze odebrał taką wiadomość? – Nie mogę powiedzieć na pewno, ale podejrzewam, że Brooke mogła ją wysłać do pozostałych członków zespołu. Zdecydowanie dostali ją doktor

Thornton i doktor Knopfler, być może Stacy Phillips. – Czy w ostatnim czasie kontaktowała się pani z którąś z tych osób? – W pewnym sensie. – To znaczy? Annie wstaje z fotela i idzie do kuchni. – Po mailu od Brooke odebrałam wiadomość telefoniczną od doktora Thorntona. – Słyszę kliknięcie i dopiero po chwili dociera do mnie, że Annie odtwarza nagranie na automatycznej sekretarce. Z  głośnika dobywa się agresywny ton męskiego głosu: „Pani Forester, mówi doktor Thornton. Zakładam, że dostała pani takiego samego maila jak ja. Pragnę przypomnieć, że po… e… wypadku wszyscy podpisaliśmy umowę z  klauzulą tajności. Proszę nie tykać tej sprawy i nie robić niczego głupiego. Dziękuję”. Krótkie bipnięcie. – No, no! – mówię. – Praca z nim musiała być prawdziwą przyjemnością. Wzrusza ramionami i uśmiecha się wbrew sobie. – Wie pan. – Zechciałaby pani opowiedzieć o  zespole? –  odzywa się Wolcott. –  Jak wyglądały stosunki w grupie z pani punktu widzenia? – Cóż, doktor Thornton był najwyższy rangą. Trochę arogancki człowiek, jeśli mam być szczera. Miał niezwykle wysokie mniemanie o  sobie. Potrafił nas tyranizować, jak zresztą panowie słyszeli. Doktor Knopfler? Jako specjalistka robiła niezwykłe wrażenie. Przygotowywano ją na nową gwiazdę neurochirurgii. Jej pomysły, zwłaszcza te dotyczące eksperymentalnych metod operacji, były przełomowe. Pracowała nad nimi w  ścisłej kooperacji z  doktorem Thorntonem, ale oczywiście to on przypisywał sobie wszelkie zasługi. – Przewraca oczami. – Rozumiem –  mówi Wolcott. –  A  Stacy Phillips? –  pyta, zerkając do notesu. – Och, mój Boże, Stacy. Cudowna osoba, ale lekko buntowniczy typ. Kilka razy wyszło na jaw, że zniknęły pewne leki, i większość personelu… – Wskazywała, że osobą, która dopuściła się kradzieży jest Stacy? – Właśnie –  potwierdza, marszcząc nos. –  Nie chciałabym rozsiewać plotek, ale podejrzenia były na tyle uzasadnione, że wylanie z pracy stałoby się jedynym wyjściem, nawet gdyby nas wszystkich wtedy nie zwolniono.

– Chciałem zapytać o to zwolnienie. Czytałem raport, z którego wynika, że za ostateczną przyczynę śmierci uznano reakcję alergiczną na znieczulenie. Zgadza się? Annie spuszcza wzrok i ściąga usta. – Obawiam się, że tak, detektywie. Niczego nie zaniedbaliśmy, sprawdziliśmy historię chorób pani Harmon, byliśmy bardzo dokładni. Mimo to doszło do wstrząsu anafilaktycznego w  reakcji na środek znieczulający. A  ponieważ Michelle była uśpiona, nie udało nam się odpowiednio szybko zareagować. Coś takiego zdarza się bardzo rzadko, ale się zdarza. – Przykro mi to słyszeć –  mówi Wolcott. – Cały zespół na pewno bardzo przeżył stratę pacjentki. – Oczywiście. – Chciałbym wrócić do doktora Thorntona –  wtrącam. –  Był jedynym członkiem waszego zespołu, którego szpital nie zwolnił w  następstwie tragedii. Na pewno to panią dotknęło. – No cóż – wzdycha Annie. – Proszę pamiętać, że ukończyłam medycynę wieki temu. W  tamtych czasach nasza specjalizacja wyglądała zupełnie inaczej. Anestezjolożki dało się policzyć na palcach jednej ręki. To był typowo męski klub. Chyba po prostu przyzwyczaiłam się do tego, że mężczyźni mogą być bardziej pewni, że zachowają stanowisko, niż kobiety. – Ale zmuszono panią do opuszczenia bardzo intratnej posady. Przez chwilę zastanawia się nad odpowiedzią. – Proszę mnie źle nie zrozumieć. Przez pewien czas byłam niezadowolona ze sposobu, w  jaki potraktowano ten incydent. Ale z  drugiej strony nasza branża bardzo się zmieniła. Korporacyjna struktura szpitala, biurokracja, która przyprawia o  ból głowy, konieczność użerania się z  firmami ubezpieczeniowymi. Wszystko to mocno mnie rozczarowywało. Miałam długą i  satysfakcjonującą karierę, dlatego odeszłam bez żalu. Szpital odpowiednio zadbał o nas finansowo, co pozwala mi na wygodne życie. – Ma pani wyjątkowo pozytywne nastawienie –  zauważa Wolcott. –  Nie wiem, czy zdobyłbym się na taką wielkoduszność. – Nie mam na co narzekać. – Rozgląda się z uśmiechem. – Mam mnóstwo wolnego czasu. Jestem aktywna i zadowolona. Dbam o siebie – mówi, klepiąc się po brzuchu dla podkreślenia swoich słów.

– Rzeczywiście, brzmi nieźle – potwierdzam, odstawiając filiżankę. – Dla formalności: proszę powiedzieć, gdzie pani była wieczorem w zeszły wtorek, pierwszego października? Sekundę albo dwie zajmuje jej zrozumienie, że pytamy ją o alibi. – Och – chichocze z podnieceniem, jakby zachwycona myślą, że możemy ją podejrzewać. –  Niech się zastanowię. We wtorek wieczorem… zrobiłam kolację… Pamiętam! Zamówiłam film na Amazonie. Ciche miejsce. Oglądali panowie? – Mam go na liście – mówię. – Bardzo dobry! Przerażający, ale dobry. – Rozumiem. – Zapisuję tytuł w notesie. – Czy mogę skorzystać z toalety? – Oczywiście. Ostatnie drzwi po lewej, zaraz za gabinetem. Wstaję i ruszam korytarzem. W łazience robię swoje i myję ręce, a potem wracam do salonu, po drodze zaglądając do gabinetu. Wkładam głowę przez otwarte drzwi. Widzę duże drewniane biurko i  stojący na nim monitor. Za biurkiem znajduje się fotel na kółkach na tle regału pełnego podręczników z  dziedziny medycyny i  sporej kolekcji powieści science fiction: Asimov, Bradbury, Philip K. Dick i wielu innych. Szybko ogarniam wnętrze wzrokiem i kieruję się z powrotem do salonu. Widząc mnie, Wolcott zerka na zegarek i wstaje. – Powinniśmy się zbierać, jeśli chcemy zdążyć przed korkami. – Słusznie. – Zwracam się do gospodyni: – Dziękujemy, że zechciała pani poświęcić czas na rozmowę z nami. – Nie ma o czym mówić. – Podnosi się z fotela i idzie po nasze kurtki. –  Proszę się śmiało odzywać, chętnie odpowiem na wszystkie pytania. – Oczywiście. –  Wolcott wręcza jej wizytówkę. –  Proszę zadzwonić, jeśli coś się pani przypomni.

– I co myślisz, Silvestri? Cofamy wóz z podjazdu przed domem Annie Forester. Gospodyni stoi na werandzie i macha do nas. Odpowiadam jej tym samym. – Wydaje się miłą, samotną kobietą. Trochę mi jej szkoda.

– Kupiłeś tę historię o zwolnieniu? – No tak, to musiało być bardzo wielkoduszne. Ale emerytura jej służy. – Zgoda. Zauważyłeś brak fotografii? – Tak. Wracając z  łazienki, obejrzałem gabinet. Tam też nie ma żadnych zdjęć. – Jaki z tego wniosek? – Może po prostu nie ma rodziny? Albo zerwała z nią kontakt? Wydała mi się trochę samotna. – Fakt – śmieje się Wolcott. – Strasznie się nakręciła wizytą stróżów prawa. – To samo pomyślałem. – Włączamy się do ruchu na autostradzie stanowej i kierujemy na zachód. – Zobaczmy, co uda nam się wyciągnąć z tego chujka. Łypie na mnie. – Tryskasz entuzjazmem, Silvestri. – Sam będziesz tryskał, kolego, kiedy zobaczysz mój strój.

33 CHARLOTTE Jedyną rzeczą, która może mnie zmusić do wstania z łóżka, jest rozpaczliwy telefon od Lucy. Jestem autentycznie zaskoczona, że zdecydowała się odezwać do mnie po tym, jak zostawiłam ją w  gabinecie. Jest albo masochistką, albo naprawdę cierpi. Jako jedyna akupunkturzystka w  mieście mam wolne terminy od zaraz, więc nie ma wyboru. Mówi, że doskwiera jej ból szyi i ramion, przez co nie może spać. Zapisuję ją na szesnastą trzydzieści. Zwlekam się z  łóżka i  człapiąc do łazienki, czuję, jakbym brnęła w  głębokim śniegu. Dobija mnie kac do spółki z  zawodem miłosnym. Odkręcam wodę i wchodzę pod prysznic. Jestem tak rozkojarzona, że dopiero po chwili dociera do mnie, że zapomniałam zdjąć skarpetki. Teraz już za późno, są całkiem mokre. Zniechęcona wzruszam ramionami. Działając na żałosnym porannym autopilocie, wyciskam na dłoń odrobinę odżywki i  wcieram ją w  nieumyte włosy. Postanawiam odpuścić sobie golenie pach i nóg. Mój mózg i tak jest do tego stopnia zaabsorbowany kryzysową sytuacją, w  której się znalazłam, że nie sposób przewidzieć, który z  elementów podstawowej higieny osobistej pominę w następnej kolejności. Ubieram się, wracając myślami do pierwszego dnia w Bellevue. Wtedy po raz ostatni czułam się tak zdekoncentrowana. I  to po przyjęciu dziesięciu miligramów temazepamu. Z  czasem udało mi się zepchnąć pobyt na najbardziej osławionym oddziale psychiatrycznym w kraju do najgłębszych zakamarków ciała migdałowatego, ale wysyp zdarzeń w  tym tygodniu zadziałał jak łom, który brutalnie otworzył skrzynię pełną (po)pieprzonych wspomnień. Błyskotliwy pomysł skierowania mnie na przymusowe leczenie psychiatryczne wyszedł od Henry’ego –  który zrobił to w  desperackiej i udanej próbie obrony własnych interesów – a matka tylko przyklasnęła, jak zresztą należało się spodziewać. Odmawiałam podpisania się pod oficjalnym

raportem zarządu szpitala z dochodzenia w sprawie śmierci Michelle Harmon. Henry twierdził, że „emocje zaburzają mój zdrowy rozsądek”. W  rzeczywistości problem stanowiło sumienie –  to ono nie pozwalało mi wywinąć się od odpowiedzialności za tę tragiczną operację. Ściągam przemoczone skarpetki i po wyjściu spod prysznica wieszam je na drążku zasłony. Grube krople wody głośno skapują do porcelanowej wanny. Oglądam w lustrze swoją wymizerowaną twarz, potem wcieram w skórę krem nawilżający i przeczesuję grzebieniem przyklapnięte, potraktowane zbyt dużą ilością odżywki włosy. Tamtego dnia, kiedy Henry przyjechał po mnie i gdy wszystko się zmieniło, obudziłam się z  silnym przeczuciem, że coś się wydarzy. Rzekomo udawaliśmy się na ostatnie spotkanie z członkami zarządu szpitala, aby omówić „optykę” dochodzenia, ale po tym, jak Henry minął zjazd do naszej placówki, z  całą mocą uświadomiłam sobie jego prawdziwe zamiary. Widok matki czekającej przed wejściem na oddział nagłych wypadków w  Bellevue jedynie potwierdził moje przypuszczenia. Miała ze sobą walizkę, z którą dawniej jeździłam na letnie obozy. Rozpromieniła się, widząc mnie u boku przystojnego lekarza. Nieważne, że właśnie zamykała własną córkę w  psychiatryku. Nieważne, że Henry przywiózł mnie na miesięczny pobyt wbrew mojej woli, twierdząc, że znalazłam się na skraju załamania. Byłam w tak fatalnej kondycji i czułam się tak osamotniona, że nie miałam siły z  nimi walczyć. Po tym, jak zdołałam pokonać początkową wściekłość i  poczucie zdrady, perspektywa zamknięcia w  czterech ścianach, gdzie nie będę musiała nic mówić ani robić, wydała mi się obietnicą raju. Od śmierci Michelle nachodziły mnie bardzo mroczne myśli i  zaczynałam trochę się o  siebie martwić. Tak więc w  ostatecznym rozrachunku ukryty motyw Henry’ego, polegający na usunięciu mnie ze sceny, okazał się zbawienny dla mojego dobrego samopoczucia psychicznego i  emocjonalnego. (Ale nie przyznam się do tego ani przed nim, ani tym bardziej przed mamą). Natomiast zdecydowanie ucierpiały moje stosunki z  Henrym i  matką, a  także moja kariera, którą spotkał nagły koniec. Po wyjściu ze szpitala zgodziłam się na powrót do rodzinnego domu. Pozbawiona pracy pozostałam bez celu, nie potrzebowałam własnego mieszkania, nie chciałam wracać do pozostałości dawnego życia na Manhattanie. Henry nie powitał mnie przy bramie szpitala. Zakończono

dochodzenie. Uznano mnie za chorą na umyśle. Henry przemawiał w  moim imieniu. Kiedy widziałam go po raz ostatni, siedział plecami do mnie i podpisywał dokumenty przyjęcia na oddział psychiatryczny.

34 WOLCOTT – Dziękujemy, że zechciał pan nas przyjąć. – Ależ nie ma o czym mówić, panowie! To ja dziękuję za zainteresowanie naszym szpitalem. Siedzimy w  biurze Henry’ego Thorntona. Nasz rozmówca ma uśmiech przyklejony do twarzy. Po drodze wstąpiliśmy do mieszkania Silvestriego, żeby zabrać flanelową marynarkę i  krawat odpowiedni na spotkanie. Silvestri chciał roztaczać aurę bogactwa starego rodu, ale strój, który wybrał, nadaje mu wygląd rozpustnego wcielenia Alistaira Cooke’a. – Ładnie tu – stwierdza, rozpierając się w fotelu. – Dziękuję –  odpowiada Thornton dumnym tonem. –  Który z  panów to Papworth, jeśli wolno zapytać? Wyjmuję odznakę. – Niestety, nie mógł przyjechać. Thorntonowi natychmiast rzednie mina. – To pan – cedzi słowa przez zęby. Silvestri pokazuje swoją blachę. Thornton kładzie dłoń na słuchawce telefonu stojącego na biurku. – Przejechaliście szmat drogi tylko po to, żebym wezwał do was ochronę. – Ochronę wzywa ktoś, kto czuje się winny –  mówię. –  Chcemy tylko zadać kilka pytań dotyczących pańskich koleżanek. Zastanawia się i po chwili cofa dłoń. – W porządku – bąka naburmuszony. – Miejmy to z głowy.

– Doskonale – odpowiadam. – Zakładam, że otrzymał pan maila od Brooke Harmon, siostry… – Oto prawdziwa kryminalistka! –  wypala. –  To z  nią powinniście rozmawiać! – Obawiam się, że pani Harmon, niestety, nie udzieli nam już żadnych wyjaśnień – wtrąca Silvestri. Obserwuję minę Thorntona, kiedy docierają do niego słowa mojego partnera. – Chwileczkę – waha się. – Chce pan powiedzieć… – Brooke Harmon została znaleziona martwa. Prowadzimy śledztwo w sprawie morderstwa. Thornton mimowolnie powtarza bezgłośnie pierwszą sylabę ostatniego słowa i otwiera szeroko oczy. – P-posłuchajcie, panowie – jąka się. – Nie miałem z tym nic wspólnego. Silvestri kładzie swój telefon przed doktorem i stuka palcem w ekran. – Interesuje nas pańska odpowiedź: „Co trzeba zrobić, żebyś się raz na zawsze uciszyła?”. Brzmi jak pogróżka. – Chodziło o  uporczywe nękanie. Maile, telefony do szpitala. Nie chciała odpuścić. Musiałem wystąpić do sądu o  zakaz kontaktu, na litość boską. –   Milczymy. Thornton wierci się w  fotelu. –  Panowie, dajcie spokój. –   Wykonuje gest, którym obejmuje swój świetnie urządzony gabinet. –   Naprawdę uważacie, że mógłbym… –  Patrzę wzrokiem pozbawionym emocji, co dodatkowo go rozsierdza. –  Próbowała zaszantażować mnie o pieniądze, a wy macie czelność przychodzić tu i mnie oskarżać? Dopilnuję, kurwa, żeby wam odebrali odznaki. – Przystopuj pan – hamuje go Silvestri. Z Thorntona uchodzi powietrze. –  Nikt nikogo nie oskarża. Co nie oznacza, że pańska interpretacja maila pani Harmon nie wydaje nam się interesująca. Nie przypominam sobie, żeby w  którymkolwiek momencie otwarcie poprosiła pana o  pieniądze. –  Zwraca się do mnie: – Czegoś nie zauważyłem, partnerze? – Nie, nie sądzę, aby cokolwiek umknęło twojej uwadze. – Panowie, nie bądźcie naiwni. Przecież zawsze chodzi o pieniądze. – Czytaliśmy raport –  mówi Silvestri. –  Wynika z  niego, że był to kazus przypadkowego zgonu wskutek reakcji alergicznej organizmu. Na jakiej

podstawie pani Harmon miałaby się od pana domagać rekompensaty finansowej? – Ludzie są zachłanni. Zawsze im się wydaje, że mają własny punkt widzenia, i  nigdy się nie cofną przed wykorzystaniem tragedii, jeśli tylko w grę wchodzą pieniądze. Nie macie pojęcia, jak często to się zdarza. – I jak pan zwykle postępuje w takich sytuacjach? – pytam. – Kiedy „to się zdarza”? Mruży oczy. – Ma pan tupet, detektywie. – Jeszcze jedno pytanie –  mówi Silvestri. –  Gdzie pan był i  co robił drugiego października we wczesnych godzinach porannych? – W porządku –  reaguje z  niedowierzaniem. –  Zagram w  tę waszą grę. –  Sięga po telefon, stuka w ekran i przewija palcem. – Drugiego października… byłem… –  Jego triumfujący uśmiech nieco przygasa. –  E… byłem z  pewną młodą kobietą. Trzymam długopis w gotowości. – Czy może pan podać nazwisko szczęśliwej wybranki? – Uściślijmy: młodą kobietą, z którą byłem, nie jest moja żona. – Rozumiem. Mimo to proszę o jej nazwisko. – Panowie, litości. –  Wodzi spanikowanym wzrokiem. –  Staram się zachować dyskrecję. – Doktorze Thornton, prowadzimy śledztwo w sprawie morderstwa. Pański komfort nie jest przedmiotem naszej troski. – Jessica Hughes – syczy ze wściekłością i podaje nam numer telefonu. Spisuję te informacje i zamykam notes. – Przyzna pan, że to nie było takie straszne. Thornton pieni się ze złości. Uderza pięścią o blat biurka. – Naprawdę sądzicie, że zaryzykowałbym wszystko dla jednej chciwej idiotki?! – Słucham? – Wiecie, na czym polega prawdziwa tragedia? –  Wchodzi na wysokie obroty. –  Techniki, które zapoczątkowałem, mogły zrewolucjonizować

neurochirurgię. Tamta operacja odmieniłaby oblicze medycyny, gdyby nie niekompetentne osoby, które mi asystowały i nie potrafiły za mną nadążyć! – To jest dla pana prawdziwa tragedia? – Silvestri jest rozjuszony. – Nie miałem nic wspólnego ze śmiercią tamtej dziewczyny. –  Thornton spogląda to na mnie, to na mojego partnera. –  No dobrze, koniec zabawy. –   Ponownie kładzie dłoń na słuchawce telefonu. Nie zawaha się go użyć. –  Wypierdalać z mojego gabinetu.

35 CHARLOTTE Zjawiam się kilka minut przed umówioną godziną. Lucy czeka pod gabinetem i  wygląda, jakby nie mogła ustać prosto. Kiedy się zbliżam, dostrzegam konsternację na jej twarzy. – Charlotte! Bardzo dziękuję, że zgodziła się pani mnie przyjąć od ręki. Ratuje mi pani życie! Coś sobie zrobiłam wczoraj wieczorem. – Naprawdę nie ma problemu. –  Kładę pocieszającym gestem dłoń na jej ramieniu i kieruję ją w stronę drzwi. – Szarpnęłam się – ciągnie Lucy – i coś mi przeskoczyło w szyi i ramieniu. Poza tym czuję potworny ból w dolnej części pleców. – Na szczęście miałam wolną godzinę. Miło mi znowu panią widzieć. –  Mam lekkie wyrzuty sumienia, że zabrzmiało to tak, jakby mój grafik pękał w szwach. Wprowadzam ją do środka, włączam światło, biorę od niej kurtkę i wieszam ją w szafie razem ze swoją. – Proszę dać mi chwilę, muszę wszystko przygotować. – Rachel ma wolne do wtorku. Jej pokój jest zamknięty. Otwieram drzwi gabinetu i  szybko omiatam wnętrze wzrokiem. Na szczęście doprowadziłam go do porządku po sesji z Annelise. Na łóżku leży świeże papierowe prześcieradło, na stoliku komplet niezbędnych przyborów: igły, waciki, środek odkażający, olejki eteryczne. – Zapraszam. –  Lucy wchodzi, lekko utykając. Jej postawa może wskazywać na skoliozę. Zapisuję w pamięci, żeby wypytać ją o plecy. Podczas naszego pierwszego spotkania napomknęła o  operacji, ale wyszłam, zostawiając ją, zanim zdążyła mi o niej opowiedzieć. – Lucy, chcę panią jeszcze raz przeprosić za to, że poprzednim razem opuściłam gabinet. Nadal czuję się tym potwornie zażenowana.

– Nic się nie stało. – Macha dłonią. – Naprawdę! Nawet nie zauważyłam, że zniknęła pani na tak długo. Zasnęłam i obudziła mnie dopiero pani urocza koleżanka Rachel! I muszę powiedzieć, że dawno nie spało mi się tak dobrze. – Śmieje się. – Właśnie, dobrze, że sobie przypomniałam. Muszę się umówić z Rachel na masaż. Cudowna osoba, z chęcią spędzę z nią więcej czasu. Jeżeli Lucy chowa do mnie jakąkolwiek urazę, to bardzo dobrze ją ukrywa. – Oczywiście. Chętnie panią zapiszę. –  Nie okazuję emocji, ale są tu, ściskają mnie za gardło. Wiem, że nie poczuję się lepiej, dopóki nie wyjaśnię wszystkiego z Rachel. Lucy powoli i  ostrożnie siada na krześle. Wyjmuję jej kartę, w  której zapisałam uwagi z pierwszego spotkania. – Zanim przystąpimy do właściwej terapii, musimy uzupełnić informacje na temat pani zdrowia. Ale proponuję, żebyśmy jednak najpierw zajęły się tym ostrym bólem, on jest przecież najważniejszy. O  pozostałych sprawach możemy porozmawiać następnym razem. Co pani na to? – Doskonale. Zgadzam się na wszystko, byle ból zniknął! W  takich chwilach żałuję, że nie podpisuję się pod twierdzeniami o  nieszkodliwości leków przeciwbólowych. Nie mam do nich zaufania, dlatego najmocniejsze, co łykam, to zwykły advil. Podoba mi się sposób, w  jaki się wyraża. Może jest pisarką albo nauczycielką? Dowiem się w  swoim czasie, w  tej chwili zależy mi tylko na tym, żeby położyć ją na stole i  zająć się jej bólem; chcę ulżyć Lucy w cierpieniu, jednocześnie odwracając uwagę od własnego. – Czy może pani wskazać miejsca, w  których odczucie bólu jest najsilniejsze? – Tutaj. –  Pokazuje na szyję i  bark po  prawej stronie, potem wstaje, odwraca się i  gestem obejmuje dolną część prawego boku: kość kulszową i mięsień pośladkowy, a także niżej, ku ścięgnu podkolanowemu. – I ogólnie tutaj. – Chichocze. – Wychodzi na to, że wszędzie mnie boli. – Rozumiem. Robiła pani coś forsownego? Ćwiczyła pani albo podnosiła ciężkie przedmioty? Znów się śmieje. – Broń Boże. Ostatni raz ćwiczyłam wieki temu. – Zapisuję: siedzący tryb życia. – Odwiedziłam przyjaciółkę, załatwiłam parę rzeczy i to wszystko, nic ekscytującego.

– W porządku, Lucy. Chciałabym, żeby położyła się pani na brzuchu… –   Wyczuwam, że się spina. Nie chcę, żeby czuła się skrępowana. –  Chociaż właściwie możemy też zrobić to na plecach. W  dłoniach człowieka znajdują się niezwykłe punkty, których nakłucie, może pani wierzyć lub nie, wyjątkowo skutecznie uśmierza ból. – Cieszy się ze zmiany strategii. Muszę zapamiętać na przyszłość, że Lucy nie chce być kłuta w pozycji na brzuchu. To częste zjawisko wśród pacjentów z rozmaitymi urazami psychicznymi. Po prostu wolą przez cały czas mieć otoczenie na oku. Sama robię się niespokojna, kiedy leżę na brzuchu. – Dziękuję. – Podchodzi do łóżka. – Chciałabym mieć dostęp do brzucha, jeśli to pani nie przeszkadza. Proszę zdjąć bluzkę, podam ręcznik do zasłonięcia klatki piersiowej. Znów się spina. – Nie wiedziałam, że będę musiała się rozebrać. Poprzednim razem to nie było konieczne. – Jeśli to panią krępuje, mogę pominąć brzuch i  skupić się na innych obszarach. Zastanawia się chwilę. – Wolałabym, żebyśmy zostawiły brzuch w spokoju. Mam blizny, których się wstydzę. – Oczywiście, rozumiem. Pomóc pani się położyć? Potwierdza skinieniem głowy. Biorę ją za łokieć i asystuję przy siadaniu na stole. Porusza się powoli i  bojaźliwie, jakby miała znacznie więcej lat niż w  rzeczywistości. Kładzie się wygodnie. Podwijam rękawy jej swetra i  nogawki legginsów i  przecieram alkoholem miejsca, w  które będę wbijała igły. – Kojarzy mi się pani z  moją córką. –  Zamknęła oczy, zanim w  ogóle sięgnęłam po igły. –  Pewnie dlatego czuję się wyjątkowo odprężona. –  Wypuszcza powietrze, jakby od dłuższego czasu wstrzymywała oddech. – Myślę, że jest pani zbyt młoda na to, aby być moją matką! – śmieję się. –  Ale rozumiem, co pani ma na myśli. – Zastanawiam się, co by było, gdybym miała taką matkę. Osobę, w  której towarzystwie czuję się dobrze, z  którą mogę swobodnie rozmawiać i której zależy na mojej opinii. – Ma pani bliski kontakt z córką? – Otwiera oczy i patrzy na mnie. – Proszę wybaczyć, jeśli to zbyt osobiste pytanie.

– Nie, nie o  to chodzi. –  Wzdycha. –  Nie widziałyśmy się przez kilka lat i  dopiero niedawno odnowiłyśmy relacje. Zrobiła coś niewybaczalnego, coś, po czym trudno mi sobie wyobrazić, żeby kiedykolwiek miało być jak dawniej. – Przykro mi to słyszeć. Mam nadzieję, że się wam ułoży. Moje stosunki z  mamą też należą do skomplikowanych. –  Odnoszę wrażenie, że powoli zacierają się granice między tym, co zawodowe, a  tym, co osobiste. Odczuwam pragnienie opowiedzenia jej o  esemesie od Petera. Ale tak naprawdę osobą, z  którą powinnam i  chcę o  tym porozmawiać, jest Rachel. Nie mogę się doczekać, kiedy się z nią spotkam. Postanawiam, że pojadę do niej, a  jeżeli nie będzie jej w  domu, usiądę na schodkach i  spędzę tam tyle czasu, ile będzie trzeba, dopóki się nie pogodzimy. – Jak samopoczucie? Lucy się uśmiecha. – Charlotte, jest pani niesamowita. Ból minął jak ręką odjął. – Będę na zewnątrz. Obiecuję, że tym razem się nie ulotnię. – Śmiejemy się obie. – Trzymam za słowo.

36 Data: 6 października 2019 Od: [email protected] Do: [email protected], [email protected] Do Dwóch Jake’ów! Przekazuję, co nowego w sprawie laptopa. Media społecznościowe to ślepy zaułek. Wygląda na to, że przestała się udzielać na Twitterze, FB i  Insta. Za to często bywała na pewnym kanale dyskusyjnym. Pomyślałem, że może będziecie chcieli sprawdzić ten trop. W  razie pytań – walcie jak w dym. Clarence

37 CHARLOTTE Auto Rachel stoi na podjeździe. Jej rower leży porzucony na trawniku przed domem. Dobrze, że jest u siebie. Oddycham z ulgą i wyłączam silnik. Jeden z bezdomnych kotów, które Rachel dokarmia, podchodzi wronę siedzącą nisko na gałęzi pobliskiego drzewa. Kiedy zamykam drzwi samochodu, ptak zrywa się do lotu, a kot odwraca się, ruga mnie prychnięciem i umyka. Podchodzę do roweru, podnoszę go i odprowadzam do płotu, gdzie zwykle stoi. Na macie przed drzwiami leżą dwie poranne gazety w  foliowych torebkach. Obok, w  sfinksowych pozach, przysiadły dwie kotki, Thelma i Louise; leniwie strzegą wejścia na obudowaną werandę. Dziwne, przecież to niewychodzące zwierzaki, Rachel praktycznie nigdy nie wypuszcza ich z domu. Parterowy domek Rachel jest niewielki, idealny dla jednej osoby: otwarta przestrzeń, kuchnia połączona z  salonem, do tego łazienka i  niezbyt duża sypialnia. Bardziej się kojarzy z  Kalifornią niż z  Long Island. Latem czuć słone powietrze i  słychać szum fal w  zatoce, do której jest raptem kilka przecznic. Jesienią i  zimą robi się przejmująco zimno. Próbuję zajrzeć przez okno najbliżej wejścia i  widzę, że Rachel zdążyła je uszczelnić specjalną plastikową nakładką. Zasłony są rozsunięte, ale nakładka sprawia, że trudno dostrzec cokolwiek poza ciemnymi plamami i rozmazanymi kształtami. Otwieram drzwi na zabezpieczoną przed mrozem werandę i  uderza mnie fala gorąca. Obie kotki czmychają do środka. Rachel lubi, kiedy na werandzie jest cieplej niż w  głównej części domu. Wiszące i  stojące rośliny, wielkie, przerośnięte paprocie, bananowce i  fikusy tworzą niemal tropikalny klimat. Zamykam za sobą drzwi i rozglądam się po wnętrzu. Jest równie wyjątkowe i ekscentryczne jak właścicielka. Koty zauważają moją obecność, dopiero kiedy podnoszę rękę, żeby nacisnąć dzwonek przy drzwiach. Wtedy Thelma przeciąga się, podchodzi

wolnym krokiem i  zaczyna kręcić òsemki wokół moich nóg, mrucząc i ocierając się głową o łydki. Pochylam się i drapię ją za uchem, ale robię to bez przekonania. Jestem zanadto spięta, by wykrzesać więcej entuzjazmu. Czekam, aż Rachel podejdzie do drzwi. Przestępuję z nogi na nogę i słyszę, że coś chrzęści mi pod stopami. Szkło i  poskręcany szkielet dzwonka, który Rachel przywiozła z Zachodniego Wybrzeża. Koty roznoszą drobinki po całej werandzie. Cofam się po gazetę, wyjmuję ją z  folii i  zgarniam na nią potłuczone szkło, żeby koty się nie poraniły. Kładę ją na parapecie. Ponownie naciskam guzik. Mija kilka długich chwil. Nie słychać ani nie widać, żeby ktoś ruszał się w  środku. Mocno pukam do drzwi, bo może Rachel śpi. To do niej niepodobne, nie lubi drzemek, ale nigdy nie wiadomo. „Będę miała na to czas w  grobie, Char. W  młodości tyle lat spędziłam w zamroczeniu, że teraz nie chcę niczego przespać”, mawia. Nadal cisza. Wybieram numer jej komórki i siadam na stojącej na werandzie huśtawce. Nie odbiera. Staram się uspokoić myśli, tłumacząc sobie, że pewnie poszła na spotkanie Anonimowych Narkomanów albo wybrała się na spacer nad zatoką. Może miała randkę i  spędziła noc poza domem? Bo przecież nie wiem absolutnie wszystkiego o  jej życiu. Można wyjaśnić jej milczenie na wiele różnych sensownych sposobów. Ale głębokie poczucie niepokoju, które zagnieździło się w moim brzuchu, podpowiada mi, że mogło wydarzyć się coś niedobrego. Postanawiam spróbować od tyłu. Sprawdzę, czy nie zostawiła otwartego okna albo drzwi. Thelma wróciła na swoje miejsce na macie, a Louise nawet się z  niej nie ruszyła. Zamykam za sobą drzwi werandy, pozostawiając obie kotki bezpieczne w środku. Nadal traktują mnie jak powietrze. Z  tyłu próbuję najpierw zajrzeć przez przeszklenie w  drzwiach, zanim zapukam i  zacznę szarpać za klamkę. Nagle dostrzegam ją. Siedzi w  fotelu w salonie plecami do drzwi. Jestem pewna, że się nie rusza. Nogi trzyma na podłodze, a  ręce ma poza zasięgiem mojego wzroku –  podejrzewam, że ułożyła dłonie w pozycji mudry na kolanach albo na wysokości serca. Widzę biały kabelek łączący telefon ze słuchawkami. Medytuje. No przecież. Widocznie straciła poczucie czasu i  rzeczywistości. Wybucham głośnym śmiechem. Wolałabym jej nie przeszkadzać, ale skoro już tu dotarłam, chcę ją mocno uściskać i  przeprosić. Jeśli zakłócę sesję –  trudno. Pukam cicho w  futrynę.

Żadnej reakcji. Kładę dłoń na klamce – drzwi nie stawiają oporu. Poddają się naciskowi i otwierają do środka. – Rach? – odzywam się niewiele głośniej od szeptu. Nie porusza się ani nie odpowiada. Skradam się przez kuchnię, docieram do salonu. Wraz z  późnopopołudniowym półmrokiem przestrzeń wypełnia strach, który nagle chwyta mnie za gardło. Wyczuwam gryzącą woń i  gwałtownie nabieram powietrza. Tym jednak, co sprawia, że padam na kolana i  zbiera mi się na wymioty, nie jest przykry zapach, lecz wyraźne uczucie nieobecności ducha Rachel, mimo że jej ciało znajduje się tutaj. Widziałam wystarczająco dużo zwłok, by potrafić odróżnić bezwład snu od śmiertelnego bezruchu. Rachel nie żyje, ale zaprzeczenie to potężny mechanizm, który tak długo będzie wypierał z mózgu świadomość tego faktu, jak uzna za stosowne. – Rachel? Zbudź się, kochanie. –  Wiem, że to nic nie da, ale i tak modlę się, żebym była w  błędzie. Nogi mam jak z  galarety. Do umysłu powoli dociera, co się dzieje. – Nie! Rachel? Rachel. Nie! Podpełzam do niej i  podciągam się, chwytając się oparcia. Ruch sprawia, że jej ręce zsuwają się bezwolnie po obu stronach. Wybucham płaczem. Ktoś coraz głośniej powtarza: „Nie, Rachel, nie” – nie wiem kto, ale na pewno nie mogę to być ja, bo właśnie usiłuję złapać oddech, nie będąc w stanie wydobyć z siebie słowa ani jakiegokolwiek dźwięku. Przysuwam się bliżej. Biorę ją za dłoń, jest lodowata. Ma pusty, mętny wzrok i  sine wargi. Powstrzymuję się przed pragnieniem starcia białej piany, która zebrała się w  kącikach lekko rozchylonych warg Rachel. Kładę się na plecach na podłodze i usiłuję odzyskać panowanie nad sobą. Sufit wiruje, pierś gwałtownie podnosi się i  opada, zaczyna mi się robić ciemno przed oczami. Szukam czegoś, na czym mogłabym skupić wzrok. Widzę jej telefon, wyciągam rękę, ściskam go w  dłoni. Wiem, że powinnam do kogoś zadzwonić, ale nie pamiętam, jak się to robi.

38 SILVESTRI – Nie było tak źle. Wracamy do Stony Brook po wizycie u  Thorntona. Trochę utknęliśmy w popołudniowym szczycie. – Na wysokości LeFrak zawsze tworzą się korki – mówię. – Poza tym masz to wąskie gardło przy zjeździe z Douglaston Parkway. Ale w sumie nie jest aż tak uciążliwe. – Głodny? – pyta Wolcott. – Pewnie. Tak nas strąbili i skrzyczeli, że nabrałem apetytu. – Na co masz ocho… Przerywa mu trzask radia. „Wezwanie na Lawson Way pod numerem siedemset dwadzieścia pięć”. Patrzymy po sobie. – Jedzenie będzie musiało zaczekać. –  Odpowiadam na zgłoszenie, a mój partner wciska pedał gazu.

Gdy wchodzimy do domu, natychmiast wyczuwam charakterystyczne znamiona śmierci: zapach stęchlizny i to osobliwe upiorne wrażenie bezruchu pomimo kręcących się pod nogami kotów. Dociera do mnie woń zwłok. Wyjmuję z kieszeni fiolkę olejku z mięty pieprzowej, aplikuję po kropelce pod oba nozdrza i  podaję ją partnerowi. Rozpoznaję młodego policjanta, który wychodzi nam na spotkanie. – Litman? – Witam panów detektywów. – Zdobyte na służbie doświadczenie przydało mu pewności siebie.

Wolcott wyciąga rękę na powitanie. – Miło znów pana widzieć, funkcjonariuszu Litman. Poprzednio spotkaliśmy się przy okazji sprawy Sashy Anders, o ile dobrze pamiętam. – Zgadza się –  odpowiada Litman, prowadząc nas do salonu. –  Tamta sprawa przybrała szalony obrót. – To prawda – śmieję się. – Nie mogłem uwierzyć, co się w końcu okazało z tą Maxwell. – Nie takie rzeczy się zdarzają –  mówię. Podchodzimy do ciała Rachel Sherman. – Jakieś wstępne podejrzenia? – Wygląda na heroinę – odpowiada Litman, zerkając na zwłoki. – Przedawkowanie? – pyta Wolcott, pochylając się nad trupem. – Tak nam się wydaje. Zmarła ma około trzydziestu pięciu lat. Sine usta, zwężone źrenice. – Pokazuje palcem, wymieniając charakterystyczne oznaki. –  Stare ślady po nakłuciach, brak świeżych. Nie znaleźliśmy żadnych akcesoriów. Może wciągała nosem? Jej przyjaciółka niewiele nam pomoże, bo jest w szoku. – Przyjaciółka? Litman pokazuje brodą. Obchodzę fotel i  ukazuje mi się Charlotte Knopfler. Siedzi na podłodze z podkulonymi nogami i wpatruje się w odległy punkt. Zbliżam się i powoli kucam obok niej. – Charlotte? Słyszy mnie pani? Spogląda na mnie. – To moja wina. Wszystko przeze mnie. – Cała się trzęsie, po czym nagle sztywnieje. Klękam i w geście pocieszenia kładę dłoń na jej ramieniu. Strzela wzrokiem w  moją stronę, łapie się za pierś i  wydaje bolesny jęk. –  Chyba umieram.

39 WOLCOTT – Dzień dobry, panowie. Jak się czujesz w roli mądrali, Wolcott? Znowu jesteśmy w  biurze lekarza sądowego. Charlotte Knopfler została przyjęta do szpitala, a  Fisk przeprowadziła sekcję zwłok Rachel Sherman, o którą to sekcję poprosił mój partner. – Raczej kiepsko, Fisk. Właściwie to beznadziejnie. Sprawdziły się oba przypuszczenia? – Owszem. Przyczyną śmierci było przedawkowanie heroiny. A  to przed chwilą wyciągnęłam z jej przewodu słuchowego. – Ziarenko maku? – Zgadza się. Bądźcie tak dobrzy i rozwiążcie tę sprawę. Bo jeśli nasionka zrobią się jeszcze mniejsze, będę musiała zmienić szkła w  okularach na grubsze.

40 CHARLOTTE Repertuar odgłosów jest taki sam w każdym szpitalu. Pisk kółek na linoleum. Brzęk metalowych instrumentów na tackach. Szybkie kroki salowych. Niezależnie od tego, czy leżysz w  łóżku, czy tylko odwiedzasz chorego, ten stały zestaw dźwięków jest wszechobecny. To one pozwalają mi się zorientować w  sytuacji, zanim z  pomocą przyjdzie mi wzrok. Paradoksalne połączenie pociechy z tego, co znane, ze strachem przed niewiadomą. Umysł mam ociężały od leków. Ledwie mogę unieść powieki, a  kiedy to się udaje, z trudem powstrzymuję je przed opadnięciem. Nagle czuję pieczenie w gardle i ucisk w piersiach. Wróciłam do Bellevue. Niemożliwe. Pokój jest spory jak na salę jednoosobową i  różni się od tego, w  którym leżałam poprzednim razem. Ktoś cicho rozmawia za drzwiami. Kojarzę ten ton głosu, ale jest zbyt daleko, bym mogła go jednoznacznie zidentyfikować, zważywszy na to, w jakim jestem stanie. Powoli odzyskuję ostrość widzenia. Dostrzegam matkę –  siedzi w  kącie i  przysypia z  otwartymi ustami. Głowa opada jej na bok. To, że zdecydowała się przyjechać, świadczy, że jest ze mną naprawdę źle. Rośnie we mnie niepokój. Przed oczami staje mi obraz martwej Rachel. Z mojego gardła dobywają się jęk i szloch. Mama budzi się i w jednej chwili jest przy mnie. Kładzie obie dłonie na moim ramieniu. Nigdy nie była przesadnie wylewna, dlatego odruchowo wzdrygam się pod jej dotykiem. Natychmiast cofa ręce. – Och, kochanie, nie chciałam cię skrzywdzić. –  Skołowana przez chwilę mam wrażenie, jakby przepraszała za moje dzieciństwo. – Jak mogłaś? – odzywam się zachrypłym głosem, powoli cedząc słowa. Jest zdezorientowana. – Jak mogłam co?

– Znowu mnie tu umieściłaś?! Jak mogłaś?! –  krzyczę. Czuję się jak przypięta pasami do łóżka i  zaczynam panikować. Ale raptem uświadamiam sobie, że nie jestem skrępowana i bez przeszkód mogę podnieść ręce i nogi. Szybko do niej dociera, o  co mi chodzi. Widocznie wtedy też się tak zachowywałam. Kiedy odwiedziła mnie ten jeden jedyny raz, nie potrafiłam ukryć niezadowolenia. – Charlotte, kochanie, nie jesteś w  Bellevue. Po tym, jak znalazłaś swoją przyjaciółkę, zabrano cię do szpitala w  Stony Brook. Powiedziałaś panom detektywom, że masz zatrzymanie akcji serca, i  poprosiłaś, żeby cię tu przywieźli. Zaciskam powieki i  wydaję jęk. Holter zaczyna piszczeć. Za kilka chwil powinna zjawić się pielęgniarka. Próbuję sobie przypomnieć, kto ze starych lekarzy nadal może jeszcze pracować na kardiologii. Ledwie odzyskałam przytomność, a już zachowuję się jak zjawa, którą byłam, kiedy wróciłam tu z Nowego Jorku. – Jak się czujesz? –  pyta łagodnie matka. Jestem tykającą bombą. Wskazana ostrożność. Przytłacza mnie wrażenie déjà vu. – Ociężała. – Zerkam na kroplówkę. – Podali ci ativan na uspokojenie. Zrobili to, zanim przyjechałam. Nie mogłam im przeszkodzić. Wiem, jak bardzo nie lubisz być pod wpływem takich środków. Za to ja wiele bym dała za odrobinę tego, co płynie do twoich żył. – Wbrew sobie stara się odgrywać rolę dobrej matki; zdaję sobie sprawę, że czuje się skrępowana, tak jak mnie zawstydza rola dobrej córki. – Jak dużo pamiętasz? – Próbuje ustalić, jak bardzo źle ze mną tym razem. – Rachel – wyrzucam z siebie to imię i zaczynam szlochać. – Niewiele wiem. Detektywi nie chcieli mi nic powiedzieć. Ale pewne jest, że twoja przyjaciółka nie żyje. Przykro mi. – Współczucie to jeden z najsłabiej rozwiniętych „mięśni” w jej ciele, lecz mimo to pręży go z całej siły. – Wiem – mówię odrętwiała. Łzy płyną mi z oczu, cieknie mi z nosa. Nie mogłabym wytrzeć twarzy, nawet gdybym chciała. – Zaczekaj, poszukam chusteczek. –  Wybiega z  sali, ignorując stojące na parapecie pudełko. Niecałą minutę później ujawniają się właściciele znajomych głosów, które słyszałam za drzwiami. Pierwszy wchodzi Wolcott ze stanowczą miną, za nim

Silvestri, nieco bardziej onieśmielony; spogląda mi w  oczy i  zaraz odwraca wzrok. – Jak się pani czuje, pani Knopfler? –  Jestem zbyt zmęczona, by po raz kolejny przypominać Wolcottowi, że prosiłam go, aby zwracał się do mnie, używając mojego imienia, a  nie nazwiska. Niepotrzebnie wprawiają mnie w stan rozdrażnienia. – Okropnie. –  Leki zupełnie rozstroiły mnie emocjonalnie. –  Jestem załamana. – To zrozumiałe. Ostatnie kilka godzin musiało być dla pani koszmarem –  mówi Silvestri. – Rachel… Patrzą po sobie. Domyślam się, że nie ustalili, który z  nich przekaże mi kolejne złe wieści. Silvestri podchodzi bliżej i odchrząkuje. – Charlotte, czy czuje się pani na siłach, by z nami porozmawiać? Jeśli tak, to proszę opowiedzieć, co się działo, zanim zadzwoniła pani pod numer alarmowy. – Pamiętam, że pojechałam do Rachel. Wcześniej się pokłóciłyśmy. – Głos mi się łamie. – Nie otwierała drzwi ani nie odbierała telefonu. – Mniej więcej o  której to było? –  Wolcott trzyma w  gotowości notes i długopis. – Wyszłam z  gabinetu zaraz po Lucy… mojej pacjentce… A  więc około osiemnastej. – Rozumiem, zatem jest wczesny wieczór. Dociera pani do domu Rachel. Co potem? – Wolcott wkłada końcówkę długopisu do ust. – Nie otwierała od ulicy, więc poszłam od tyłu. Nie mogłam znaleźć swoich kluczy. Myślałam, że medytuje. – Krztuszę się łzami. Silvestri delikatnie klepie mnie po dłoni. – Proszę się nie spieszyć. Sięga po stojący na stoliku plastikowy dzbanek, nalewa wodę do wysokiego kubeczka z wystającą słomką i mi podaje. Wyciągam rękę, czując szarpnięcie kroplówki. Nachodzi mnie chęć, by ją zerwać.

– Myślałam, że siedzi w  fotelu i  medytuje. Weszłam do środka i  dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że Rachel… nie żyje. –  Wypowiadam te słowa, słyszę je, ale nie wierzę w  nie. –  Pokłóciłyśmy się –  powtarzam i  próbuję zdusić szloch. – Nie zatrzymałam jej. Mój Boże, powinnam była ją zatrzymać. – Ukrywam twarz w dłoniach. – Jak do tego doszło? – Czekamy na raport toksykologa –  mówi Wolcott. –  Wygląda na to, że przedawkowała. Gwałtownie nabieram powietrza. – Nie – cicho protestuję. – Nie zrobiłaby tego. Od lat była czysta. Obaj patrzą na mnie ze współczuciem. – Szczegóły poznamy za dzień albo dwa –  odzywa się Wolcott. –   Oczywiście natychmiast panią poinformujemy. Tymczasem będziemy potrzebowali pani pomocy w ustaleniu, z kim powinniśmy się skontaktować. Chodzi mi o członków rodziny, przyjaciół i tak dalej. Dysponujemy telefonem pani Sherman, dlatego powinno wystarczyć, jeśli poda pani nazwiska. Zastanawiam się przez chwilę i  w  końcu mówię, zwracając się do Silvestriego: – Rachel nie ma rodziny. To ja nią dla niej byłam. I  to ja byłam jej „kontaktem w  nagłych przypadkach”. –  Znowu zaczynam płakać. Detektywi stoją wyraźnie speszeni. Uciekają wzrokiem. – Pójdę po chusteczki – mówi jeden. – Może wezwę pielęgniarkę – proponuje jednocześnie drugi. Obaj prędko wychodzą, zostawiając mnie samą, tonącą w  rzece rozpaczy. Nachodzi mnie obce i przerażające pragnienie: potrzebuję obecności matki.

Kiedy już wszyscy, łącznie z  moją matką, wrócili z  chusteczkami, detektywi powiedzieli, że chcą, abym jutro rano odwiedziła ich na komisariacie. Potrzebuję trochę samotności, żeby przetrawić i poukładać sobie w  głowie to, co się wydarzyło, dlatego wysyłam mamę na poszukiwanie smoothie, którego nie kupi na terenie szpitala, o  czym doskonale wiem. Nie udało mi się przekonać pielęgniarek do przerwania kroplówki, wręcz przeciwnie –  dostałam porcję witamin, skoro mój żołądek odrzuca wszelkie

pokarmy. Zaczynam się czuć jak przyszpilony do piankowej tabliczki owad, którego każdy może sobie oglądać. Wstyd mi za ulgę, którą poczułam, kiedy się okazało, że ciało, które miałam zidentyfikować, nie należy do Petera, i  zastanawiam się, czy śmierć Rachel nie jest okrutną zemstą losu. Przez kilka długich jak wieczność minut pozwalam, by niewiarygodnie bolesna fala żalu porwała mnie i  wciągnęła głęboko, coraz głębiej tam, gdzie nie jestem w  stanie oddychać i  logicznie rozumować. Już nigdy nie zobaczę swojej serdecznej przyjaciółki. Nie potrafię zrozumieć, jak mogło się wydarzyć coś na tyle strasznego, że postanowiła wrócić do nałogu. Przecież powodem nie mogła być nasza kłótnia. Tak czy inaczej, nie wierzę, że Rachel sama to sobie zrobiła. Nagle wpada Silvestri. – Proszę wybaczyć, że znów panią nachodzę, ale zapomniałem… – Oboje w  tej samej chwili spoglądamy na przewieszoną przez oparcie krzesła ciemnoszarą wełnianą kurtkę. Silvestri kładzie na niej dłoń i  się waha. Nie jestem w nastroju na rozmowę z kimkolwiek, nawet z nim. – Na pewno nie może się pani doczekać powrotu do domu. Nie cierpię szpitali. – W normalnych okolicznościach nawet je lubię, a ten na dodatek dobrze znam. Pracowałam tutaj, gdy wyprowadziłam się z  Manhattanu i  wróciłam w rodzinne strony. Ale owszem, chciałabym już być w domu. Próbuję pozbyć się matki, której z jakiegoś powodu włączył się instynkt macierzyński. Upiera się, że zostanie przy mnie. – Przewracam oczami dla zaakcentowania irytacji. – Nie ma to jak utknąć z  matką bez możliwości ucieczki –  mówi. –   Przynajmniej ma pani coś na ukojenie nerwów. –  Delikatnie stuka w  rurkę kroplówki. – To tylko sól fizjologiczna na odwodnienie. Uparłam się, żeby odłączyli leki. – Bardzo mi przykro z  powodu Rachel. Wiem, że pani ogromnie to przeżywa. Kiwam głową i zamykam oczy, żeby powstrzymać się od łez. – Będziemy potrzebowali pani pomocy, żeby zrozumieć, co się właściwie wydarzyło – zaznacza poważnym tonem. – Żałuję, że tak mało wiem.

– Wie pani więcej na temat tego, jak pod wpływem traumatycznych przeżyć zachowuje się ludzki mózg, niż my wszyscy razem wzięci. Niewykluczone, że pani pamięć skrywa inne rzeczy, które po prostu jeszcze nie znalazły drogi do świadomości. Muszą się przebić przez grubą warstwę żalu i szoku. – Patrzy na krzesło. – Mogę usiąść na chwilę? – Proszę. –  Jestem zbyt zmęczona, by zaprotestować i  powiedzieć, żeby sobie poszedł. – Czy Rachel kogoś miała? – Tak, ale zerwała z  nim przed kilkoma miesiącami. To była ich wspólna decyzja. Silvestri wyjmuje notes i zapisuje. – Będziemy chcieli porozmawiać z tą osobą, ale szczegóły ustalimy jutro. Proszę powiedzieć, czy poza waszą kłótnią Rachel miała inne powody do zmartwień? Może borykała się z problemami finansowymi albo w przeszłości cierpiała na depresję? Wspomniała pani, że od pewnego czasu była czysta? – Na pewno martwiła się o  pieniądze. Gabinet nie przynosi wielu dochodów wskutek braku pacjentów. Ale depresja? Nie. Jest jedną z  najpogodniejszych osób, jakie znam. –  Nie potrafię się przestawić na myślenie o niej w czasie przeszłym. Nachodzi mnie refleksja, że ostatnio to ja byłam przyczyną cierpienia Rachel. Problemy z  utrzymaniem starych klientów i  zdobywaniem nowych. Kłótnie o  Petera. Uświadamiam sobie, do jakiego stopnia nasza znajomość obracała się wokół moich problemów. Nie byłam dla niej dobrą przyjaciółką. Obejmując się, usiłuję powstrzymać kolejną falę bólu i  żalu. Naprawdę wolałabym, żeby Silvestri sobie poszedł. Mogłabym wyć w poduszkę. Tyle że nic nie wskazuje na to, aby chciał teraz dać mi spokój. – Porozmawiajmy o tym, czym się pani zajmowała przed śmiercią Michelle Harmon, dobrze? – Sama nie wiem. Jestem zaabsorbowana myślami o Rachel… – Zależy nam na szybkim rozwiązaniu sprawy morderstwa Brooke. Teraz, kiedy już wiemy, co ją z  panią łączyło, każda informacja może mieć decydujące znaczenie. Nie jestem pewna, czy zmęczenie pozwoli mi na składną wypowiedź, ale zdaje się, że nie mam wyboru.

– Dobrze – mówię cicho. – Świetnie. Dziękuję. Czy może pani opowiedzieć, na czym konkretnie polegały pani badania i  jak wyglądała praktyka chirurgiczna? –  Ciekawe, że interesują go takie drobiazgi, ale skoro chce, proszę bardzo, opowiem, choćby po to, żeby nie myśleć o zimnym, pustym ciele Rachel. Z  roztargnieniem bawię się plastikową rurką podłączoną do mojej dłoni i  zaczynam wygłaszać monolog, który wielokrotnie powtarzałam w przeszłości. – Mój podoktorancki obszar zainteresowań obejmował badania nad wpływem silnych traumatycznych przeżyć na mózgi osób na dwóch różnych etapach rozwoju. Przyglądałam się osobom, które ucierpiały fizycznie, zanim wykształciły się ich płaty czołowe, oraz osobom, które doznały podobnych urazów już po utworzeniu się tych płatów. Skupiałam się na założeniu, że w  przypadku osób, które przeżyły traumę na odpowiednio wczesnym etapie rozwoju, można naprawić uszkodzenia, posługując się metodami chirurgicznymi. Innymi słowy, postulowałam, żeby leczyć pacjenta z zespołu stresu pourazowego przez manipulację tymi ośrodkami w  mózgu, które odpowiadają za uraz psychiczny. – A niechirurgiczne metody leczenia traumy? EMDR, neurofeedback, substancje psychoaktywne i tym podobne? – Chodziło mi o  skrajne przypadki. Metody niechirurgiczne mają ograniczoną skuteczność. U  niektórych pacjentów istnieje opór przed tymi technikami. Chciałam znaleźć inny, nowy sposób i  dać nadzieję tym, którzy dotąd jej nie mieli. – Brzmi fascynująco. Zaczęła pani wykorzystywać swoje odkrycia w pracy klinicznej, prawda? –  Odrobił lekcję, co mnie trochę peszy. –  Była pani pionierką w  swojej dziedzinie. Największy grant dla najmłodszej wśród neurochirurgów w  historii Centrum Medycznego Aglomeracji Nowojorskiej. To robi wrażenie. W  jego głosie jest coś hipnotyzującego. A  może to tylko wpływ ativanu, którego resztki nadal krążą w moich żyłach. – Nie mnie to oceniać. W  każdym razie pracowałam nad bardzo kontrowersyjną, przełomową procedurą z moim mentorem, doktorem Henrym Thorntonem. To dzięki niemu mogłam liczyć na posłuch i uzyskałam tak duże

wsparcie na początku kariery. –  Głos mi się łamie, kiedy wspominam o Henrym. – Zdaje się, że porządny z niego gość – komentuje lekko kpiąco Silvestri. –  Proszę mówić dalej. – Nasza metoda przynosiła pożądane efekty. W  przypadku niektórych pacjentów udawało się odwrócić skutki traumy… Pasmo sukcesów przerwała śmierć Michelle – mówię, cedząc słowa przez ściśnięte gardło. – Przepraszam, trudno mi o  tym opowiadać bez emocji. Czy możemy na chwilę odejść od tematu? – Oczywiście. Nie chciałem pani zdenerwować. Fascynuje mnie pani praca. Mam… pewne doświadczenie, jeśli chodzi o urazy psychiczne. Unoszę brwi. – Ach tak? – Trudno jest mi sobie wyobrazić, że możemy mieć cokolwiek wspólnego. – Zanim zacząłem pracować w  nowojorskiej policji, byłem żółtodziobem w  Baltimore. Zrobiliśmy nalot na narkomańską melinę i  jeden z  dilerów przyłożył mojemu partnerowi nóż do szyi. Z różnych powodów diler był nam potrzebny żywy, ale źle wycelowałem i zamiast trafić w bark, postrzeliłem go w  skroń. Wykrwawił się, zanim zdążyliśmy wyciągnąć z  niego informacje. Pierwszy trup, jakiego widziałem. W  dodatku zginął z  mojej ręki. –  Ma zaskakująco spokojną minę. Bardzo mu współczuję. – Przykro mi. Musiał się pan czuć okropnie. – To prawda. Jakkolwiek na to spojrzeć, był przestępcą, złym człowiekiem… Ale też czyimś synem, bratem… Ktoś na pewno go kochał. To był błąd wynikający z  nieuwagi. Miałem za sobą szkolenie, potrafiłem się zachować w  takich sytuacjach, a  jednak tamtego dnia dałem ciała na całej linii. – Jak dawno temu to się stało? – Och, byłem jeszcze szczeniakiem. Minęło prawie dwadzieścia lat, a nadal nie ma dnia, żebym nie myślał o  tym tuż po przebudzeniu. Musiałbym być socjopatą, żeby nie dręczyła mnie śmierć człowieka, który zginął z mojej ręki. – Dostrzegam w jego spojrzeniu tak dobrze mi znany szczery, głęboki ból. – Z upływem czasu, nawet po wielu latach, traumatyczne wspomnienia mogą się wydawać jeszcze bardziej bolesne. A  nowe rany powodują otwieranie się starych. –  Mam wiele do powiedzenia na ten temat, zarówno

z osobistego, jak i zawodowego punktu widzenia. Kiedyś to był mój ulubiony temat rozmów. Ale teraz jestem zbyt smutna i zmęczona i myślę tylko o tym, że już nigdy nie zobaczę przyjaciółki. Ocieram policzki z łez. – Nie wierzę, że Rachel byłaby zdolna do odebrania sobie życia. To nie ma sensu. –  Nagle robi mi się ciemno przed oczami, bo uświadamiam sobie, że z  punktu widzenia policji istnieje wyraźny związek między mną a  dwiema martwymi kobietami. – Jako podejrzana w  sprawach Brooke i  Rachel jest pani najważniejszą osobą, która może nam pomóc w rozwiązaniu zagadek ich śmierci. Czuję się, jakby wymierzył mi cios w brzuch. – Podejrzana? Moje niedowierzanie nie robi na nim wrażenia, co może sugerować, że nieprzypadkowo użył akurat tego słowa. – Proszę wybaczyć, chciałem powiedzieć: świadek. –  Przygląda się, jak zareaguję. – Podejrzewacie mnie? – Staramy się ustalić, co zaszło, Charlotte. Im więcej usłyszymy od pani na temat tego, co panią łączyło z obiema ofiarami, tym lepiej. Odbiera mi mowę. Silvestri nie czeka na odpowiedź. – Do zobaczenia jutro z  samego rana na komisariacie. Na razie proszę odpoczywać. Pozwalam, by piekący ból, jaki pozostawiło po sobie to spotkanie, głęboko wrył się w moją świadomość. Dociera do mnie, co naprawdę się dzieje. Sądzą, że jestem zdolna do morderstwa.

41 SILVESTRI – Tu jesteś. Wchodzę do znajdującej się dwa kroki od komisariatu knajpki, żeby ustalić z Wolcottem strategię jutrzejszej rozmowy z Charlotte Knopfler. Mój partner siedzi w boksie blisko drzwi, tym samym, co zawsze. – Wybacz spóźnienie. – Nic się nie stało – odpowiada. – Dostałem twojego esemesa i pozwoliłem sobie złożyć zamówienie. – Super. Zjadłbym konia z kopytami. – A może być kanapka z indykiem? – Pewnie. – Wzruszam ramionami. Splata dłonie. – Rozmawiałem z kochanką Thorntona. Zapewniła mu alibi. – Wierzysz jej? – Była zdenerwowana, ale wiesz, musiała przyznać się do romansu z  żonatym mężczyzną. Przysłała mi mailem rachunek z  hotelu w  centrum. Thornton jest kryty. – Każe jej płacić za hotel? – Żeby żona się nie dowiedziała. Przynajmniej tak twierdzi dziewczyna. Sądząc po głosie, jest bardzo młoda. – Prawdziwy dżentelmen z tego Henry’ego. – Zaskoczony? – Ani trochę. – Odezwała się pielęgniarka? – pyta. – Jeszcze nie. Muszę do niej zadzwonić.

– Okej, zrób to. Chcę nas umówić na spotkanie z  Clarence’em. Wkrótce powinien mieć pełny raport na temat zawartości laptopa Brooke Harmon. – Super. Dzięki, bracie. – Nie ma za co. Jak się udał stary numer z  „zostawiłem kurtkę”? Wyciągnąłeś coś nowego z Charlotte? – Trochę porozmawialiśmy. – Powoli, partnerze! Nie wszystko naraz! – kpi. – Bardzo zabawne. Pamiętasz, jak ci opowiadałem o  nalocie na melinę w Baltimore, kiedy zaczynałem w policji? – Pewnie – mówi. – Wpakowałeś jednemu kolesiowi kulkę w bark. – Właśnie. Podzieliłem się tą historią z  Charlotte, odrobinę ją przerysowując. – To znaczy? – Zmieniłem „powierzchowną ranę” na „drewnianą jesionkę”. – Sprytnie – rechocze. – Musiałem się przypochlebić. Chodziło mi o  stworzenia w  jej umyśle wrażenia, że coś nas łączy. Ja postrzeliłem człowieka na służbie, ona straciła pacjentkę na stole. Myślę, że się udało. Zależało mi, żeby się odsłoniła, abym mógł ocenić jej reakcję. – Na co? – Niby przez pomyłkę użyłem słowa „podejrzana”. – I jak zareagowała? – Sprawiała wrażenie autentycznie zaskoczonej. Zbitej z tropu. Wiesz, jak jest, kiedy masz do czynienia z  kimś winnym. Zdradza go właśnie poczucie winy. I ulga, kiedy już wie, że wpadł. Nie wyczułem tego u niej. Wolcott pochyla się nad stolikiem. – A to, że, jak twierdzi, nie pamięta szczegółów? – Wydaje się przekonująca. Nie wiem. To możliwe przy takich przeżyciach. – No tak – mówi. Do stolika zmierza Phyllis, z wprawą niosąc dwa talerze w jednej ręce. – Kanapka z  indykiem –  oznajmia zachrypłym głosem starej palaczki i stawia przede mną talerz.

– Dziękuję. – Sałatka ze stekiem. –  Drugi ląduje przed Wolcottem. –  To wszystko, panowie? – Tak. Dzięki, Phyllis – odpowiadamy unisono. – Dolać kawy? – Ja dziękuję – mówi Wolcott, zasłaniając kubek dłonią. – Smacznego – życzy Phyllis i wraca za kontuar. Wolcott zaczyna grzebać w sałatce, a ja posypuję kanapkę solą i pieprzem. – Niezły numer z jej mamusi, co nie? – Prawda? Całkowicie pochłonięta sobą. Nie ogarnia rzeczywistości. Tłumaczę jej, że córka znalazła zwłoki przyjaciółki, a  ta reaguje, jakby chodziło o  złamany paznokieć. Kiedy na nią patrzę, mam ochotę wyściskać własną matkę za to, że jest zupełnie inna. – Otoczenie Knopfler jest jak kraina chłodu i  obojętności. Albo taki Thornton, niemal socjopata. – Racja –  potwierdzam. –  No dobrze, jak sobie wyobrażasz jutrzejszą rozmowę? – Pozwolę ci przejąć inicjatywę, Cyrano. Zmiękcz ją trochę. – Uważasz, że powinienem kuć żelazo, póki gorące? – Rób, jak uważasz. Byle tak, żebyśmy w  końcu dotarli do sedna tej sprawy.

42 CHARLOTTE – Zajmą się twoim wypisem, a  ja w  tym czasie przyprowadzę samochód. –   Mama pachnie prysznicem, jest świeżo uczesana i  trzyma mieszadełko do kawy jak papierosa. Wpada do mojej sali niczym komar na grilla, ale nie jest w stanie usiedzieć w jednym miejscu dłużej niż kilka minut, zaraz zaczyna się wiercić i biegnie szukać kolejnej osoby, której będzie mogła się naprzykrzać. Kiedy wychodzi, wyraźnie spada mi ciśnienie. – Dobrze, mamo. Zaciągniesz zasłonę, żebym mogła się przebrać? –   mówię, dając jej dodatkową zachętę do wyjścia. Przesuwa zawieszoną na metalowych kółkach tkaninę po półokrągłym relingu, zamykając mnie w  pierścieniu ze starego wyblakłego poliestru w  kremowe i  miętowozielone zawijasy. Mam już jedną nogę w  nogawce dżinsów, kiedy nagle odzywa się znajomy tubalny głos. – Doktor K! – Siostra Murphy wpada za zasłonę. Prędko wciągam spodnie na pupę i  pozwalam pielęgniarce zamknąć się w  potężnych objęciach. Łzy napływają mi do oczu, ale przełykam je i uśmiecham się od ucha do ucha. – Murphy – mówię serdecznym tonem. – Co ty tu robisz, kochana? Gdybym wiedziała, że u nas leżysz, tobym cię wczoraj odwiedziła! Zorientowałam się tylko dzięki temu, że zobaczyłam twoją matkę paradującą po korytarzu. –  Zakłada na nos okulary, które wiszą na łańcuszku na szyi. Chce mi się lepiej przyjrzeć. – Nic a nic się nie zmieniła – stwierdza z idealnie wyważoną mieszanką kąśliwości i współczucia. Podczas mojej krótkiej, żałosnej przygody w  roli lekarki w  szpitalu w  Stony Brook po pobycie w  Bellevue Moira Murphy była jedną z nielicznych osób, z którymi utrzymywałam kontakt poza murami placówki. Od razu zorientowała się, że cierpię, i regularnie dbała o moje samopoczucie. Nieprędko się przed nią otworzyłam, ale kiedy już to zrobiłam, okazało się, że mamy wspólne doświadczenie z trudnymi rodzicami. W tamtym czasie Moira

opiekowała się swoją matką, kobietą w  podeszłym wieku, która wraz z postępującą demencją stawała się coraz bardziej drażliwa. – A jak twoja mama? – pytam. – Zmarła w zeszłym roku. Z czasem było z nią coraz gorzej. Dobrze, że już nie musi się męczyć –  odpowiada spokojnym tonem, ale spod jej uśmiechu przebija smutek. – Przykro mi. Nie wiedziałam. Żałuję, że się nie odzywałam. – Ściskam jej dłonie. – Daj spokój. Skąd miałaś wiedzieć? Poza tym doskonale zdaję sobie sprawę, jak bardzo pragnęłaś opuścić to miejsce. Nie oczekiwałam, że będziesz się oglądała za siebie. Ani że jeszcze do nas trafisz. I  to jako pacjentka! Co się stało, u licha? – Nic wielkiego, zwykły atak paniki. Ale już w  porządku. Wyspałam się i  przypomniałam sobie, jak smakuje trzygwiazdkowa kuchnia szpitala w Stony Brook. – Muszę zachować optymizm, inaczej zanim dotrę do domu, pochłoną mnie żal i rozpacz. – Kto się tobą zajmuje, kochana? – Sięga po moją kartę. Kwituje nazwisko lekarza jęknięciem. –  Doktor Barron. Zakała. Już dawno powinni mu kazać przejść na emeryturę. Wciąż naprzykrza się pielęgniarkom tymi swoimi sprośnymi żarcikami. – Zaciska pięści. – Niewiele się tu zmieniło. – Na szczęście nie miałam z  nim wiele do czynienia. Podejrzewam, że zatrzymali mnie na noc wyłącznie dlatego, że przywiozła mnie policja… Przerywa mi czyjeś wołanie o  wózek reanimacyjny i  pisk gumowych podeszew na linoleum. – Kochana, muszę uciekać. Zajrzę, kiedy będę mogła. –  Wychodzi zza zasłony i już jej nie ma. Uświadamiam sobie, że założyłam bluzkę na lewą stronę. Ściągam ją przez głowę, przewracam na drugą stronę i  zaczynam od początku, kiedy nagle przez cienki materiał bluzki i zasłony zauważam czyjś cień. – Puk, puk. – Zbija mnie z tropu głos Jacka Doyle’a. Ubieram się do końca i wyglądam zza zasłony. – Co robisz? – Mnie też miło cię widzieć. – Szczerzy zęby. – Tak, cześć. Nie spodziewałam się ciebie – mówię, stając przed nim bosa.

– Wiesz, pracuję tutaj. Natomiast ciekawsze wydaje mi się pytanie: co ty tu robisz. I czy tęskniłaś za mną. Nie dość, że jest chirurgiem, to jeszcze zatrudnionym w  miejscu, które kojarzy mi się z  jednym z  najbardziej przygnębiających okresów w  moim życiu. Niefortunne połączenie. Kto wie, czy nie leczył w tym samym czasie, co ja i czy przypadkiem nie czytał mi wtedy w myślach. Robi mi się wstyd. – Jak długo tu pracujesz? – W styczniu miną dwa lata. Przeniosłem się z  San Diego. Moja… e… żona chciała się przeprowadzić na Wschodnie Wybrzeże, żeby być bliżej rodziny. Nie wszystko poszło zgodnie z  planem, ale polubiłem Atlantyk bardziej, niż się spodziewałem. – Rozumiem. – Krępuje mnie jego świdrujące spojrzenie. Przenoszę uwagę na leżący na łóżku telefon. Dziwne, że mama jeszcze nie dzwoniła zniecierpliwiona. Doktor Jack wykorzystuje chwilę nieuwagi, żeby zdjąć moją kartę z drzwi. – Ejże! –  Nie chcę, żeby ten niemal obcy mi człowiek miał dostęp do moich danych. Wyrywam mu kartę z ręki. Wygląda na zaskoczonego, a potem robi speszoną minę. – Przepraszam. To z przyzwyczajenia. – Opuszcza ręce. Przyciskam kartę do piersi. – To nic dobrego, kiedy się ląduje na kardiologii. Co się dzieje z  twoim sercem? – Jesteś kardiochirurgiem? – Zdarzyło mi się operować na sercach, ale w  zasadzie to nie moja dziedzina – odpowiada bez cienia kokieterii. – Nic mi nie jest. Miałam objawy zawału mięśnia sercowego, ale ostatecznie to był tylko ostry atak paniki. – Unosi brwi. Uświadamiam sobie, że nie mogę mówić jak lekarka, bo będę musiała się tłumaczyć. – Zatrzymano mnie na noc, ponieważ zostałam przywieziona przez policję i znają mnie tutaj. –  I  tak już powiedziałam znacznie więcej, niż powinnam. Nie mam ani zamiaru, ani cierpliwości rozwodzić się na ten temat. Muszę się zamknąć. – Policja? – Zmarła moja przyjaciółka. – Po raz pierwszy mówię to na głos. Czuję, jak serce mi pęka. – Znalazłam jej ciało. Kiedy przyjechała policja, myślałam, że

umieram. I tak się czułam. Jego mina wyraża troskę podszytą zaciekawieniem. Wyciąga rękę, odbiera mi kartę i  odkłada ją na łóżko. Nie protestuję. Następnie ujmuje mnie za dłonie i spogląda mi prosto w oczy. Mam wrażenie, jakby patrzył przeze mnie. – Współczuję ci, że doświadczyłaś czegoś takiego. –  Moje zaskoczenie przechodzi we wdzięczność. Jack mocno mnie przytula. Jego ciepły oddech i  niski głos docierają do mojego ucha przez zasłonę włosów. –  Bardzo mi przykro, Charlotte. Mięknę w  jego ramionach. Ból i  żal znów rosną. Przez dłuższą chwilę obejmujemy się w milczeniu. Nagle czuję wibrację tuż poniżej pasa. – Szlag. Przepraszam. –  Puszcza mnie i  robi krok do tyłu. Z rozdrażnieniem wkłada dłoń do kieszeni i wyjmuje telefon. Zerka na ekran. –  Cholera. Muszę iść. Wrócę do ciebie, kiedy będę mógł. –  Wychodzi, nie czekając na odpowiedź. Odsuwam do końca zasłonę i  zaglądam do torebki. Sprawdzam, czy jest w niej wszystko, co miałam, kiedy wychodziłam z domu. Niczego nie brakuje. Telefon nadal milczy. Siadam na brzegu łóżka i  wpatruję się w  okno. Na tle bezchmurnego nieba widzę klucz gęsi lecący na południe. Zamykam oczy. – Rach, proszę, daj mi jakiś znak, że tu jesteś. – Czuję w ustach słony smak łez spływających po policzkach. Nastawiam uszu, aby wychwycić jej głos na tle szpitalnego hałasu. – Słyszałam, kochana, że już cię wypuszczamy. Byłam zajęta przy reanimacji, ale teraz mogę cię wypisać. Murphy pcha przed sobą wózek inwalidzki. Wchodzi do sali jak anioł, cała na biało w  nieskazitelnym kitlu i  z  aureolą tlenionych kręconych włosów, pospinanych szpilami i  utwardzonych lakierem. Ma pełne, rumiane policzki, nieco zaczerwienione, być może od drinków, które od lat funduje sobie po pracy. Jej buty i  fartuch lśnią czystością na tle beżowych ścian. Jako jedna z niewielu pielęgniarek postanowiła pozostać przy bieli, oparłszy się modzie na wzorzyste i przyjazne dzieciom kitle, na przykład takie w misie i baloniki. Cieszę się, że wróciła, i  jestem wdzięczna, że to właśnie ona zajmie się wypisem. Widzi moją zbolałą minę i bierze mnie za ręce. – Pora, żebyś się stąd zabierała –  śmieje się. –  Szpital to nie miejsce dla zdrowych ludzi.

Spogląda na plik dokumentów, który trzyma w  dłoni, a  potem znów na mnie. – Nie musimy zawracać sobie tym gitary, prawda? –  Kręcę głową. Obejmuje mnie serdecznie ramieniem. – Wskakuj na wózek. Jedziemy korytarzem w stronę wind. – Słuchaj, Murphy – odzywam się, wykręcając głowę. – Na którym piętrze pracuje doktor Doyle? –  Odwracam się z  powrotem w  kierunku jazdy, unikając spojrzeń kilku znajomych osób, z  którymi nie mam teraz ochoty rozmawiać. – Doyle? – cmoka Murphy. – Nie kojarzę nikogo takiego. – Doktor Jack Doyle. Przed chwilą z  nim rozmawiałam. Jest chirurgiem. Mówi, że pracuje tu od dwóch lat. – Kochanie, przecież wiesz, że znam wszystkich, od dyrektora po sprzątaczki – oznajmia z dumą. Docieramy do wind. Wciskam przycisk i odwracam wózek do Murphy. – Na pewno tu pracuje. Był u  mnie dosłownie chwilę przed tym, jak się zjawiłaś. Ciemne, rudawe włosy. Jakieś metr osiemdziesiąt wzrostu. Bardzo charakterystyczne zielone oczy. – Przystojny? – Można tak powiedzieć. – Brzmi jak opis Johna. To znaczy, doktora Lyonsa. Lubię się z  nim droczyć, bo bez przerwy ciągnie się za brodę. Ale ostatnio pracujemy na różne zmiany i  praktycznie go nie widuję. –  Śmieje się, wprowadzając mnie do pustej windy. –  Dusza człowiek. Przeniósł się tu z  Zachodniego Wybrzeża jakieś dwa lata temu. Świeżo upieczony rozwodnik.

43 WOLCOTT – Dziękuję, że zechciała się pani z  nami spotkać –  odzywa się Silvestri spokojnym, niemal kojącym tonem. Siada naprzeciwko mnie, a  Charlotte zajmuje miejsce u  szczytu stołu. Stoi przed nią butelka wody. Charlotte wygląda na spiętą, lekko mruży oczy. – Przepraszam za oświetlenie – mówi mój partner. – Wiem, że psuje wzrok. Charlotte śmieje się i lekko rozluźnia. – Na pewno nie jest gorsze niż szpitalne. Cieszę się, że mnie wypisali. – Nie wątpię. Pobyt w szpitalu nigdy nie należy do przyjemności. Zdążyła pani zajrzeć do domu? – Tak, zostawiłam go pod opieką mamy, która uparła się, że spędzi u mnie kilka dni. – Czy coś pani sobie przypomniała od naszej ostatniej rozmowy? Może jakieś szczegóły, urywki zdarzeń? Coś, co przyszło pani do głowy w szpitalu? Charlotte skupia spojrzenie na dłoniach. Na jej twarzy maluje się coraz większe rozdrażnienie. Milczy przez dłuższą chwilę. Wreszcie powoli wypuszcza powietrze, kontrolując oddech. Spogląda mi prosto w oczy. – Detektywie, proszę mi wierzyć, bardzo bym chciała powiedzieć coś więcej. Od chwili, w  której odebrałam telefon w  sprawie Brooke, czuję się, jakbym unosiła się pod wodą. Wszystko wydaje się nieostre, jakby zamglone. A ja… – Proszę się nie spieszyć – wtrąca Silvestri, przechylając głowę. – Dziękuję, Dennisie –  odpowiada Charlotte. –  Ale zdaje się, że czas nie jest po mojej stronie. Pochylam się, kładę łokcie na blacie.

– Mówiąc o  Brooke Harmon, użyła pani jej imienia z  pominięciem nazwiska. Patrzy na mnie, nie bardzo wiedząc, do czego zmierzam. – I co w związku z tym? – To dość poufały sposób wyrażania się o kimś, kogo się nigdy nie poznało. –  Przyglądam się jej, obserwuję reakcje. Charlotte się spina. –  Bo słusznie zakładam, że nie znała pani Brooke Harmon osobiście, prawda? Mruży oczy i bierze głęboki oddech. – Zasadniczo nie. Ale kiedy zorientowałam się, że była siostrą Michelle, coś się we mnie zmieniło. Poczułam z  nią łączność, z  której wcześniej nie zdawałam sobie sprawy. Czy to ma sens? Jej śmierć zmusiła mnie do powrotu do wielu rzeczy z przeszłości, o których bardzo starałam się zapomnieć. Siedzę ze splecionymi dłońmi i nie odrywam od niej wzroku. – Ciekawa sprawa z  tą przeszłością, nie sądzi pani? Jak to się mówi? „Przeszłość nie umiera”. Prostuje się na krześle i zakłada ręce na piersi. – Co pan ma na myśli? – Rozmawialiśmy z pani byłym mentorem, doktorem Thorntonem. Natychmiast cała się spina. – Ach tak? – Człowiek z pasją. Bardzo poważnie traktuje swoją pracę. Lekko się rozluźnia. – Owszem. To, nad czym wspólnie pracowaliśmy, było bardzo ważne. Henry zawsze miał w sobie entuzjazm. Pora trochę ją podpuścić. – „Wspólnie” pracowaliście, mówi pani? Brzmi, jakbyście byli sobie równi na sali operacyjnej. Powraca napięcie. – A czemu mielibyśmy nie być? Sięgam do kieszeni kurtki, wyjmuję notes i otwieram go na stronie, którą wcześniej zaznaczyłem.

– Doktor Thornton – zaczynam, zerkając do zapisków – rozmawiał z nami o  pionierskich badaniach nad technikami neurochirurgicznymi, które sam zapoczątkował. Wspomniał o  swoim rozczarowaniu pozostałymi członkami zespołu. Powiedział, że… osoby te… momencik… „Nie potrafiły za mną nadążyć”, tak to ujął. Charlotte patrzy prosto przed siebie i powoli robi się czerwona. – „Nadążyć”, tak? – Bije od niej wręcz namacalna wściekłość. – No proszę. Tylko ktoś, kto dostał awans wskutek własnego tragicznego błędu, miałby czelność… – Urywa, ale widać, co o tym myśli. – Awans? Wypuszcza powietrze. – Chyba wiecie, że teraz praktycznie kieruje tamtym szpitalem? Zerkam do notatek. – Zasiada w zarządzie, owszem. – Chcę się przekonać, jak daleko zdołamy się posunąć. – No jasne. –  Kiwa głową. –  Chodzi mi o  to, że wszyscy pozostali: anestezjolożka, Stacy i  ja zostaliśmy zwolnieni. Jego jako jedynego to ominęło. – Rozumiem. Zatem powodem zaproszenia doktora Thorntona do zarządu nie było uznanie dla jego pracy? – Szpital musiał znaleźć jak najlepsze wyjście z  sytuacji. Oczywiście jak najlepsze dla siebie. Operacja, której się podjęliśmy, miała w  znacznym stopniu charakter eksperymentalny. Szpital nam zaufał, zainwestował w  to sporo środków. Po tym, jak wypadki potoczyły się tak, jak się potoczyły, zarząd zaczął się obawiać utraty wizerunku, pozwu i  tak dalej. Byłam młodszym chirurgiem w  zespole, doktor Forester zbliżała się do emerytury, a  Stacy… no cóż, oskarżenie o  kradzież leków przesądziło sprawę. Postanowili, że pozbędą się nas, a  Henry’ego przeniosą na inne stanowisko. To miało wszystkich ułagodzić. – Ale najwyraźniej nie ułagodziło – mówię. – Mam na myśli panią i doktor Forester. – Zadbali o  to, żebyśmy nie pożałowały –  odpowiada, przewracając oczami. – Tak?

– Zapłacili nam, żebyśmy odeszły po cichu. Dobrze się nami zaopiekowali. Myślę, że im się to po prostu opłacało. Uniknęli pozwu i złej prasy. – Ale czy jest prawdą, że rodzina Harmonów próbowała wstąpić na drogę sądową zarówno przeciwko szpitalowi, jak i  poszczególnym członkom zespołu? I że Brooke Harmon otwarcie wypowiadała się na temat pani winy? – Tak, zgadza się. Ale ostatecznie udało się zawrzeć ugodę. – Rozumiem. To nas doprowadza do kolejnego punktu. Otóż kobieta, z  którą łączy panią tragiczna przeszłość, kilka lat później sprowadza się do jednego z  pobliskich miast i  okazuje zainteresowanie pani osobą. Zostaje otruta. Znajdujemy przy niej kartę z pani danymi. Próbuje coś powiedzieć, ale nie jest w  stanie. Zastępuje słowa nieprzekonującym ruchem głową. – Jakby tego było mało, pani przyjaciółka i  współpracowniczka, z  którą ostro się pani pokłóciła, również okazuje się ofiarą trucizny. Charlotte otwiera szeroko oczy. Patrzy na mnie rozpaczliwym wzrokiem. – O Boże. Rachel została… – Przyglądam się jej. Powoli docierają do niej moje słowa. Nagle z  całą mocą uświadamia sobie, co chciałem przez to powiedzieć. –  Chwileczkę. Uważają, panowie, że to ja zabiłam je obie? Przecież to… Nie zrobiłabym tego… Pochylam się i mówię nieco łagodniejszym tonem: – Chciałbym w  to wierzyć, ale chyba sama pani widzi, jak to wygląda? Dostrzega pani podobieństwa w  obu sprawach? –  Charlotte blednie. –  Jest pani pewna, że Brooke nie próbowała do pani dotrzeć bądź nawiązać z panią kontaktu? Jestem w  stanie sobie wyobrazić, że perspektywa powrotu kogoś takiego do pani życia mogła się wydać groźna albo… – Ona nigdy nie była częścią mojego życia! – wybucha Charlotte. Szybko się opanowuje. – Przynajmniej nie bezpośrednio. – W porządku –  odzywa się Silvestri. –  Po prostu staramy się dotrzeć do sedna tych spraw. Oczywiście z pani pomocą. Charlotte spogląda to na mnie, to na niego. Stara się powstrzymać łzy, które napływają jej do oczu. Nabiera powietrza i  zwraca się do Silvestriego spokojnym, wyważonym tonem: – Proszę posłuchać. Zapewniam pana, że nie jestem morderczynią. Niechętnie przywołuję szczegóły mojego dawnego życia, ponieważ niektóre

z  tamtych wydarzeń zostawiły we mnie głęboki uraz psychiczny. Wiem, że pan to rozumie. –  Posyła Silvestriemu błagalne spojrzenie. Przypominam sobie, że przyznał się do podkoloryzowania pewnych fragmentów swojej opowieści. Ciekawi mnie, jak zareaguje. Zamyka oczy na ułamek sekundy za długo, po czym powraca spokojnym wzrokiem do Charlotte i delikatnie kiwa głową. –  Aby móc się pozbierać i  ruszyć dalej ze swoim życiem, musiałam włożyć w  siebie naprawdę dużo pracy. Musiałam pozostawić przeszłość za sobą. Obiecuję, że będę z  panami całkowicie szczera, nawet jeśli powrót do pewnych rzeczy będzie dla mnie wyjątkowo przykry. Ale nie jestem morderczynią. –  Podkreśla każde słowo w  ostatnim zdaniu. Bierze głęboki oddech i rękawem wyciera kąciki oczu. – Przepraszam, to dla mnie naprawdę trudne. – Doskonale pani sobie radzi – zapewnia ją Silvestri. Charlotte zdobywa się na wymuszony uśmiech. – Dziękuję. – Znów patrzy to na mnie, to na niego. – Czy to wszystko, o co chcieli mnie panowie zapytać? –  Na jej twarzy malują się zmęczenie i rozpacz. Zerkam na partnera. Wymieniamy się niemal niedostrzegalnym ruchem głowy. Kładę dłonie na stole i zwracam się do Charlotte. – Dziękujemy, pani Knopfler. Wkrótce się z panią skontaktujemy. Na razie jest pani wolna.

44 CHARLOTTE Zbliżam się do domu. Czuję, że będę miała potworny ból głowy. Poranna wizyta na komisariacie była jak zakrzywienie czasoprzestrzeni, jednocześnie krótka i  ciągnąca się w  nieskończoność. Spoglądam na zegarek. Już prawie południe. Przesłuchanie trwało ponad godzinę, zapewne niedługo jak na policyjne standardy, ale i  tak mam wrażenie, jakbym właśnie pokonała trasę triatlonu. Dobija mnie to, jak bardzo moje życie rozłazi się w  szwach. Usiłuję zachować trzeźwość umysłu, ale mam poczucie, że im bardziej skupiam się na zupełnie podstawowych kwestiach, tym bardziej „dobrzy gliniarze” grający w  trzy karty każdym błędem, jaki kiedykolwiek popełniłam, doprowadzają mnie do ostateczności. Nie pamiętam najprostszych rzeczy, jak choćby tego, gdzie mieszkam. Przejeżdżam obok domu i krążę przez kilka kilometrów, nie mając pojęcia, gdzie jestem, zanim w końcu dociera do mnie, że pojechałam za daleko. Myślę o dziesięciu tysiącach dolarów na koncie w banku – to reszta tego, co szpital zapłacił za moje milczenie; pieniądze, które zostały po wynajęciu domu i  opłaceniu kursu akupunktury. Ciekawe, na jak długo by mi wystarczyły, gdybym zaczęła nowe życie w  innym miejscu. Ale przecież wiem, że to na nic. Nieważne, dokąd wyjadę, i  tak się nie uwolnię. Nie ucieknę od tego, bo przecież to wszystko jest częścią mnie. Dawny wstyd i strach nadal mają tę samą moc; po prostu przez lata trwały w stanie uśpienia. Kolejnym wyzwaniem po porannym przesłuchaniu jest stawienie czoła mojemu największemu przeciwnikowi. Przeciwnik, tak się składa, czeka na mnie w moim domu. Jedyne, co dobre w całym tym chaosie, to że przestałam się zamartwiać Peterem, który zapadł się pod ziemię. – Jak było na komisariacie? –  szczebiocze mama, gdy tylko przekraczam próg domu. Siedzi na kanapie z książką i koktajlem. Ton jej głosu sugeruje, że

właśnie wróciłam z przedniej imprezy. – Nie byłam tam z wizytą towarzyską. – Każde słowo jest kwaśne jak ocet. – Och, wybacz, że interesuję się twoim życiem. –  Mówi to z  manierą bohaterek sitcomów rzucających swoje sztandarowe powiedzonka. Doskonale wie, że doprowadza mnie do szewskiej pasji. Nie łykam przynęty. Mój poziom energii jest tak niski, że nawet nie chce mi się kłócić. – Życzysz sobie Krwawą Mary z  ginem, moja droga? –  Potrząsa szklaneczką. Brzęk lodu wypełnia przestrzeń między nami. – Mamo, jest południe. – Dobrze się składa, bo to śniadaniowy koktajl! – Wzrusza ramionami na mój brak reakcji, pociąga łyk trunku i przenosi uwagę na telewizor, w którym leci MSNBC z  napisami. Niech będą dzięki za drobne, a  jakże przydatne rzeczy, takie jak wyłącznik fonii na pilocie. Mój wzrok wędruje ku tarasowi, na którym raptem kilka dni wcześniej siedziałyśmy z  Rachel i  rozmawiałyśmy. Sprawdzam telefon. Brak wiadomości od Rachel i Petera. – Próbowałam się do ciebie dodzwonić – informuje oschle matka. – Wiem, mamo. Przepraszam. Byłam zajęta. Dużo się teraz dzieje. – To było przed śmiercią Rachel. – Dużo się działo również przed… – Zasłaniam twarz dłonią. – Martwiłam się o ciebie. – Wyłącza telewizor. Zaskakujące. – Od kiedy? – odpowiadam drwiąco. – Kochanie, staram się, a ty mi tego nie ułatwiasz. – Otwiera ramiona. – Naprawdę będziesz teraz udawać pokrzywdzoną? Natychmiast się odsuwa. Zraniłam ją. To do mnie niepodobne. Czyżby moja utrata kontroli nad emocjami była zaraźliwa? Matce na pewno nieswojo z tymi uczuciami. Stoją w sprzeczności z jej charakterem. Może skłoni ją to do wcześniejszego wyjazdu? Rozłożywszy swoje rzeczy na każdej wolnej powierzchni w  salonie, zamieniła na co dzień uporządkowane wnętrze w skład ciuchów, kosmetyków i książek. Stawiam torebkę na jedynym niezajętym skrawku na stole i dopiero teraz widzę, że laptop jest włączony. Na ekranie widnieje zawartość mojego konta na Gmailu.

– Mamo, używałaś mojego komputera? – pytam z wyrzutem. Podnosi lekko rozdrażniony wzrok znad książki. – Sprawdzałam pocztę. –  Patrzy na mnie, jakbym powiedziała coś wyjątkowo głupiego, i kilka razy szybko mruga, po czym wraca do przerwanej lektury. Popija ze szklaneczki. Dzwonią kostki lodu. Otwieram torebkę i zaczynam przeczesywać ją w poszukiwaniu aspiryny. – Wysłałaś swoje maile z  mojego konta? –  Klikam folder „wysłane” i  rzeczywiście: garść wiadomości do jej przyjaciółek. Denerwuje mnie to chyba bardziej, niż powinno, ale jestem tak nabuzowana od chwili, w  której przestąpiłam próg, że w każdym momencie mogę wybuchnąć. – Tak? –  Chichocząc, podnosi się z  kanapy i  idzie do kuchni, zapewne, żeby napełnić pustą szklaneczkę alkoholem z  zapasów, które, jak sądzę, przywiozła ze sobą. –  Przecież wiesz, że przerasta mnie ta współczesna technika – rzuca przez ramię. – Mamo. Nie możesz tak po prostu wchodzić na moją pocztę. Musimy ustalić pewne reguły, skoro już tu jesteś – krzyczę w jej stronę. Zagląda do pokoju. – Na miłość boską, Charlotte, czemu jesteś taka opryskliwa? Opisałam paru osobom twoje położenie i  tyle. Wierz mi, dla mnie to też nie jest bułka z  masłem. Cała ta sytuacja pokrzyżowała mi plany. Potrzebuję wsparcia ze strony przyjaciół. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza. – Puentuję jej słowa prychnięciem. Znika w  kuchni. Słyszę, jak wyjmuje tackę z  lodem i  celowo głośno stawia ją na blacie. Wraca do salonu ze świeżym drinkiem i uśmieszkiem wyższości na ustach. Sadowi się na kanapie jak gwiazda podczas sesji zdjęciowej. Bawi się misternie zdobioną złotą kolią, którą ma na szyi. Kojarzy mi się z Liz Taylor w Kleopatrze – jeszcze z tą szklaneczką w środku dnia… – Chodź. –  Pokazuje, żebym usiadła obok niej. –  Muszę z  tobą o  czymś porozmawiać. Nieważne, o co chodzi, nie interesuje mnie to. – Mamo. Nie mogę. Przepraszam. – Zabieram torebkę i ruszam do sypialni. Jedyne, na co mam teraz ochotę, to położyć się do łóżka i cała nakryć kołdrą. Wzrusza ramionami i wzdycha. – Tak się traktuje kogoś, kto ma raka?

Zatrzymuję się i odwracam. – Masz raka? – Wstrzymuję oddech. – Nie, ale gdybym miała, czułabyś się okropnie. – Sięga do torebki po epapierosa. – Idę się położyć. – Skarbie, przecież dopiero południe. – Uśmiecha się zadowolona z siebie. Idę do sypialni, zamykam za sobą drzwi i słyszę, jak z każdą chwilą głos prezentera MSNBC robi się coraz głośniejszy.

45 SILVESTRI – Hola, tygrysie! Stoimy z Wolcottem przed drzwiami domu sąsiadującego z posesją Rachel Sherman. Wejścia strzeże rozszczekany boston terrier. Z wnętrza dobiega stłumione: „Rufus, siad!”, a potem rozlegają się kroki. – Idę! – Pojawia się trzydziestokilkuletni mężczyzna. Nie spuszczając z nas oka, pochyla się, żeby pogłaskać psiaka. – Tak, słucham? Pokazujemy odznaki. – Detektyw Wolcott, a  to mój partner, detektyw Silvestri. Czy możemy zadać panu kilka pytań dotyczących pańskiej sąsiadki? Nieufność na jego twarzy ustępuje miejsca zrozumieniu. – Oczywiście –  mówi. –  Zapraszam do środka. –  Uspokaja wciąż pobudzonego psa. Wolcott dziękuje i pierwszy wchodzi do niewielkiej kuchni. Rufus trąca mnie nosem w łydkę. – Czy możemy wiedzieć, jak się pan nazywa? – A, tak. Przepraszam. Pete. Pete Woods. Widziałem karetkę w nocy. Coś się stało? – Panie Woods, pańska sąsiadka, Rachel Sherman, została znaleziona martwa w swoim domu. – O nie. Szlag. Jak umarła? – Nadal czekamy na wyniki sekcji zwłok – odpowiada Wolcott. – Czy znał pan panią Sherman? – Nie za dobrze. Mówiliśmy sobie „dzień dobry” i tyle. Wie pan. – Rozumiem. Czy w  ostatnim czasie działo się u  pani Sherman coś, co zwróciło pana uwagę?

– Któregoś dnia słyszałem hałas. Wróciłem od brata, który mieszka w Chicago. Właśnie karmiłem Rufusa, kiedy usłyszałem trzaśnięcie drzwiami, a potem jakby rozbiło się coś szklanego. Wie pan, taki ostry dźwięk. – Kiedy to było? – pyta Wolcott, otwierając notes. – W sobotę. – Proszę mówić dalej. – Kiedy Rufus skończył jeść, wybraliśmy się na spacer. Spojrzałem szybko na dom Rachel. Z powodu tego hałasu, wie pan. Ale wszystko wydawało się w porządku. Pewnie miała gościa. Było spokojnie. – Gościa? – wtrącam. – Tak, na podjeździe stał drugi samochód. Zielony prius. Wolcott podnosi wzrok znad notatek. Spogląda na mnie, a  potem wraca spojrzeniem do Pete’a. – O której to było godzinie? – Mniej więcej o  dwudziestej pierwszej –  mówi. Coś ściska mi żołądek. Głosy Wolcotta i  Woodsa docierają do mnie jak zza ściany. –  Pamiętam, że spojrzałem na zegarek, kiedy wychodziliśmy z domu. – Nadal pan nosi taki na rękę? –  Mój partner chwali się własnym. –   Myślałem, że jesteśmy ostatnimi, którzy mają do nich słabość –  dodaje, wskazując na mnie. – Staram się ograniczać korzystanie z nowoczesnej elektroniki. Za każdym razem, kiedy sprawdzam godzinę na telefonie, tuzin innych rzeczy odwraca moją uwagę. – Doskonale pana rozumiem –  przyznaje Wolcott. –  Dziękujemy, że zechciał pan poświęcić nam czas. –  Chowa notes i  wyjmuje wizytówkę. –  Gdyby coś się panu przypomniało. – Oczywiście. Miłego dnia.

– O której byłeś u  niej? –  pyta z  zakłopotaniem, kiedy cofamy wóz z podjazdu Woodsa. – Około dwudziestej drugiej.

– Aha. – Nie chce powiedzieć głośno tego, co nagle dla nas obu stało się boleśnie oczywiste: że Charlotte Knopfler napisała do mnie tamtej nocy po to, by zapewnić sobie alibi. Nadal czekamy na pełny raport Fisk, w  którym znajdzie się oficjalna informacja o  czasie zgonu, ale elementy układanki powoli zaczynają do siebie pasować. – Czujesz się na siłach, żeby to zrobić? – Żartujesz? – mówię. – Nie mogę się doczekać, kiedy założę jej kajdanki.

46 Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 9 października 2019 Godzina 16:00 Zranionauzdrawiaczka: Cześć. Nieszczesciachodzaparami: Cześć, dziewczyno! Harmonia82: OMG! Zastanawiałyśmy się, co się z  tobą dzieje. Tak nagle zniknęłaś. Duzedziewczynkinieplacza54: Tęskniłyśmy za tobą. Praniemozgubezwirowania: No. Pozostawiłaś niedosyt. Zranionauzdrawiaczka: Wydarzyło się coś bardzo złego. Harmonia82: O nie. O co chodzi? Zranionauzdrawiaczka: Umarła moja najlepsza przyjaciółka. MaxineKD: O kurwa. Zranionauzdrawiaczka: Właśnie. Duzedziewczynkinieplacza54: O Boże. Harmonia82: To okropne. Strasznie mi przykro. MaxineKD: JAK TO SIĘ STAŁO? Zranionauzdrawiaczka: Kilka dni temu pokłóciłyśmy się o  mój związek. Straciłam panowanie nad sobą. Harmonia82: Chwileczkę… Nie chcesz chyba powiedzieć, że… coś jej zrobiłaś? Zranionauzdrawiaczka: Nie!!! Oczywiście, że nie. Harmonia82: Uf. Myślałam, że napiszesz, że straciłaś panowanie nad sobą i… Zranionauzdrawiaczka: Jest prawdopodobne, że nie żyje z  mojej winy. Harmonia82: NIE rób sobie tego. Zranionauzdrawiaczka: Mogłam się lepiej zachować.

Harmonia82: Biedna. Nieszczesciachodzaparami: Przerabiałam to. To jest najgorsze. Wciąż zadajesz sobie pytanie, co mogłaś zrobić inaczej. Praniemozgubezwirowania: Naprawdę bardzo mi przykro, Zranionauzdrawiaczka. Ale nie możesz się obwiniać. Duzedziewczynkinieplacza54: Żadne słowa nie uśmierzą bólu, który teraz czujesz. Praniemozgubezwirowania: Prawda. Zranionauzdrawiaczka: Staram się być dobrą osobą, ale wciąż przytrafiają mi się złe rzeczy. Praniemozgubezwirowania: Wiem, że to zabrzmi brutalnie, ale kiedy wokół ciebie dzieje się wiele zła, to może być sygnał, że warto spojrzeć krytycznie na własne zachowanie. Duzedziewczynkinieplacza54: Nie bądź taka! Przecież to są rzeczy, na które ona nie ma wpływu. Zranionauzdrawiaczka: Ale jestem dla nich wspólnym mianownikiem. MaxineKD: Może nie powinnaś postrzegać wszystkiego w  swoim życiu w kategoriach tego, co przytrafia się tobie? Może lepiej myśleć, że to dzieje się wokół ciebie? I  może decyzje, które podejmujesz, a  które prowadzą do złych rzeczy –  albo ogólnie to, jak reagujesz –  po prostu nie są najlepsze? Duzedziewczynkinieplacza54: Drogie panie, wydaje mi się, że nie tego oczekiwała Zranionauzdrawiaczka. To jest grupa wsparcia, a  nie grupa nieproszonych życiowych porad. MaxineKD: To jest jakaś różnica? Praniemozgubezwirowania: Wybacz, Zranionauzdrawiaczka. MaxineKD: Jak możemy cię pocieszyć? Ja mogę opowiedzieć jakiś słaby żart. Harmonia82: Mogłybyśmy się spotkać. Porozmawiać na żywo. Mnie to bardzo pomogło. MaxineKD: Świetny pomysł. Duzedziewczynkinieplacza54: Okej, dla ciebie, Zranionauzdrawiaczka, wyjdę z  domu. Przynajmniej spróbuję. Ale niczego nie obiecuję. Praniemozgubezwirowania: Przyniosę to, bez czego się nie obędzie, czyli chusteczki i czekoladę. I oczywiście wino.

Harmonia82: Co ty na to, Zranionauzdrawiaczka? Czy możemy dla odmiany zaopiekować się tobą? Zranionauzdrawiaczka: Tak. Byłoby… cudownie. Harmonia82: Potrzebujesz wszelkiego wsparcia, jakiego możemy udzielić. MaxineKD: Zajmiemy się tobą, zobaczysz. Harmonia82: Wspaniale! Gdzie się umawiamy? Tam, gdzie ostatnio? Zranionauzdrawiaczka: Zaczekajcie, moja matka… MaxineKD: Halo? Zranionauzdrawiaczka opuścił(a) czat. Harmonia82: HALO?

47 CHARLOTTE – Mamo, nie chcę teraz rozmawiać! –  Jakbym słyszała nastoletnią siebie. Wierzchem dłoni wycieram łzy wdzięczności dla swoich przyjaciółek z czatu. Nawet jeśli matka widziała, że płakałam, nie daje tego po sobie poznać. Wparowała do mojego pokoju z  dwiema prawie pełnymi szklankami. Zaskoczona i  rozdrażniona zamknęłam pokrywę komputera, nagle przerywając połączenie z czatem. Wolałabym być w  tej chwili jak najbliżej przyjaciółek i  jak najdalej od matki. Na czacie czuję się bezpieczna, ale nie zamierzam pisać przy niej. Nie chcę, żeby mi zaglądała przez ramię i osądzała w jedynym miejscu, w którym jeszcze mogę liczyć na pociechę i wsparcie. – Charlotte, tak sobie myślałam… –  Nie wyniknie z  tego nic dobrego. Włącza światło (razi mnie w oczy) i stawia szklaneczki na szafce nocnej (czy to mojito?). – Co robisz? Chcę zostać sama. – Happy hour, kochanie. Uświęcony tradycją zwyczaj. Zrób mi tę przyjemność. –  Siada przy mnie na łóżku, sięga po szklaneczki i  z  namaszczeniem wręcza mi jedną. Przyjmuję ją wbrew sobie. Cokolwiek, byle uciec od tego potwornego smutku. – Za tych, którzy widzieli nas w najlepszej i najgorszej formie i nie widzą różnicy. –  Delikatnie stuka swoją szklaneczką o  moją, mimo że nie wykonałam najmniejszego gestu mogącego wskazywać, że mam ochotę brać w tym udział, cokolwiek to jest. Wypija spory łyk, bierze teatralny oddech i rozgląda się po pokoju, jakby szukała kamery, do której powinna się zwracać. – Jak się czujesz z  tym wszystkim? –  Nie zdziwiłabym się, gdyby zasuwała scenariuszem z  youtube’owego filmiku Jak rozmawiać ze swoim

zrozpaczonym popieprzonym dorosłym dzieckiem. – Czuję się cholernie źle, mamo. Być może tak, jak jeszcze nigdy się nie czułam. Moje życie rozpada się pod każdym względem. – A poza tym? –  Pociera brodę w  zamyśleniu. Zdaje się, że to jej próba aktywnego słuchania. – Poza tym niepokoi mnie, jak się zachowujesz. –  Pociągam łyk drinka. Trzy razy mocniejszy, niż powinien być. Jakoś mnie to nie dziwi. – Otworzę okno! Straszny tu zaduch. –  Wstaje, łapie za grube zasłony i  rozsuwa je, o  mało nie rozlewając swojego mojito. Szare niebo niewiele zmienia, jeśli chodzi o  atmosferę panującą w  sypialni, ale świeże powietrze rzeczywiście robi różnicę. Mama wychyla się i wyje z radości. – Goście! I to jacy przystojni! Dobrze, że kupiłam więcej mięty i cachaça. Głowa zaczyna mi pękać. – O czym ty mówisz? – Przykładam zimną szklankę do czoła. – Żadnych gości. – Jeżeli w takiej chwili zaprosiła znajomych, przynajmniej będę miała powód, żeby wyrzucić ją z domu. Spogląda na mnie i uśmiecha się słodko. – Będziesz się spowiadała ze swojej niegościnności tym dwóm uprzejmym detektywom, którzy odwiedzili cię w  szpitalu. –  Podchodzi do stojącego w  kącie wysokiego lustra i  zaczyna się przeglądać. Przyswajam to, co powiedziała. – Nie wiem jak ty, ale ja nie spławiam przystojniaków, zwłaszcza podczas happy hour. Dzwonek do drzwi i zaraz potem głośne stukanie. – Otwórz, skarbie. Dobrze ci zrobi, jeśli wstaniesz i  się ruszysz –  mówi matka. Dopijam drinka dwoma łykami. Wlokę się na dół po schodach. Biorę się odrobinę w garść i kładę dłoń na klamce. Kiedy otwieram drzwi, detektywi stoją ramię w  ramię, odgradzając mnie od reszty świata. – Dzień do… – Charlotte Knopfler. –  Głos Dennisa jest nie do poznania. Zasadniczy, metaliczny ton. Czuję emanującą od niego złość. Widzę unoszącą się pierś. –

 Aresztuję panią pod zarzutem morderstwa Rachel Sherman. – Błysk światła w mojej głowie. Oślepia mnie od środka. Zanim zdążę przyswoić słowa Dennisa, Wolcott kładzie dłonie na moich ramionach i  sprowadza mnie po schodkach po czym odwraca. Przerażające metaliczne kliknięcie oznacza, że Dennis właśnie założył mi kajdanki. Nie sądziłam, że będą aż tak zimne. – Ma pani prawo do milczenia. Wszystko, co pani zezna, może być użyte przeciwko pani w trakcie procesu. Ma pani prawo do adwokata. Jeżeli nie ma pani środków na wynajęcie własnego, zostanie pani przydzielony adwokat z  urzędu. Czy rozumie pani prawa, które jej odczytałem? Czy znając przysługujące pani prawa, jest pani gotowa ze mną rozmawiać? Stoi przede mną. Patrzę na niego. Ma puste, zrezygnowane spojrzenie. Naprawdę wierzy, że mogłam to zrobić. Jestem zdruzgotana. Próbuję zdobyć się na odpowiedź, ale zanim mi się to udaje, słyszę kroki matki na schodach w  głębi domu. Ulicą przejeżdża sąsiad, zwalnia, żeby się przyjrzeć najgorszej chwili w  moim życiu. Niewiarygodne, jak wiele się zdarzyło zaledwie w ciągu tygodnia. – Kto ma ochotę na caipiri… Co się dzieje? – Nie zwracają na nią uwagi. Prowadzą mnie do samochodu i sadzają na tylnym siedzeniu. – Charlotte? – Choć raz w jej głosie nie ma śladu sarkazmu. Choć raz nie jest śpiewny, tylko pełen strachu. Jego brzmienie sprawia, że otrząsam się z szoku i nurkuję prosto w przerażenie tym, co mnie czeka. – Co się dzieje?! Wolcott i Dennis siadają z przodu i uruchamiają silnik. Nie odwracam się, kiedy ruszają. Nie chcę, żeby zobaczyła moje łzy.

CZĘŚĆ TRZECIA

Czat dla ofiar traumy (pokój prywatny) 1 października 2019 Godzina 23:46 Harmonia82: Halo, jest tu kto? Nieszczesciachodzaparami: Ja jestem. Duzedziewczynkinieplacza54: Pozdrowienia! Praniemozgubezwirowania: Melduję się. Akurat stalkuję swoich byłych na Google’u. Harmonia82: Dzięki Bogu. Myślałam, że wszystkie śpicie. MaxineKD: Kto? My – wampiry? Duzedziewczynkinieplacza54: Wygląda na to, że jedyną, która zażywa snu, jest Zranionauzdrawiaczka. Harmonia82: Liczyłam, że ją zastanę. MaxineKD: A my to co? Siekana wątróbka? Harmonia82: Sorry! Pewnie, że nie. Cieszę się, że tu jesteście. Nieszczesciachodzaparami: Co cię gryzie, Harmonia82? Praniemozgubezwirowania: Jak zwykle koszmar życia? Duzedziewczynkinieplacza54: Boże, ale z was pesymistki. Praniemozgubezwirowania: No wiesz, jestem po prostu wrażliwą kobietą po przejściach, żyjącą na tym świecie. Duzedziewczynkinieplacza54: Wcale nie jest taki straszny. MaxineKD: Powiedziała kobieta, która od trzech lat nie wychodzi z domu. Praniemozgubezwirowania: Co się dzieje, H? Harmonia82: Chyba popełniłam duży błąd. MaxineKD: To znaczy? Harmonia82: Postawiłam się mu. Duzedziewczynkinieplacza54: Bardzo DOBRZE! Harmonia82: Tyle że on to przyjął bardzo ŹLE. Znacznie gorzej, niż się spodziewałam. Praniemozgubezwirowania: Cholera. MaxineKD: Wiedziałaś, że podejmujesz ryzyko. Powiedziałaś mu, co myślisz, a to najważniejsze.

Harmonia82: Wydaje mi się, że posunęłam się za daleko. Teraz on chce mnie „raz na zawsze uciszyć”. Praniemozgubezwirowania: Jest do tego zdolny? Harmonia82: Nie byłby to jego pierwszy raz. Duzedziewczynkinieplacza54: Z  tego, co nam o  nim opowiadałaś, wyłania się obraz socjopaty. MaxineKD: Nic ci nie grozi? Możesz być sama? Harmonia82: Cholernie się boję. Praniemozgubezwirowania: Muszę wam powiedzieć, że przeszły mnie ciarki. Duzedziewczynkinieplacza54: Pamiętasz, co mówiłyśmy na temat nieodpowiednich chwil na żarty? Praniemozgubezwirowania: Tak, wiem. Przepraszam. Terapeutka mówi, że humor to mój mechanizm obronny. (Okazuje się, że jestem po prostu ostro pojebana). MaxineKD: Harmonia82, chcesz pogadać na żywo? Harmonia82: To tak można? Myślałam, że powinnyśmy zachować anonimowość. Praniemozgubezwirowania: Możemy robić, co chcemy! Nasz czat, nasze zasady. Duzedziewczynkinieplacza54: Amen, siostro. Poza tym: ŻADNYCH FACETÓW. Nieszczesciachodzaparami: Możemy się gdzieś spotkać. A  może przyjechać do ciebie? Harmonia82: Byłoby świetnie… się spotkać. Nieszczesciachodzaparami: Może być choćby zaraz, jeśli chcesz. Harmonia82: Doskonale. I tak nie zasnę. Nieszczesciachodzaparami: Przy piętnastce jest całodobowa knajpka. Nazywa się Beacon Diner. Harmonia82: Super. Nieszczesciachodzaparami: Ktoś jeszcze chętny? Duzedziewczynkinieplacza54: Kusi mnie, żeby opuścić dla was swoją bańkę. Ale… nie mogę. Może następnym razem. Praniemozgubezwirowania: Żałuję, ale ja też odpadam. Wyżłopałam pół butelki i wolałabym nie siadać za kółkiem. A w Uberze

mam bana (kiedyś wam o tym opowiem). MaxineKD: Ja mogę. Za godzinę? Harmonia82: Pasuje mi. Jak się rozpoznamy? Nieszczesciachodzaparami: Hm. Będę jedyną kobietą trzymającą pojedynczy kwiat. MaxineKD: Jak w komedii romantycznej! Podoba mi się to. Ja będę miała na sobie coś różowego. Nieszczesciachodzaparami: Lepsza komedia romantyczna niż horror. Harmonia82: Nie wiem, jak wam dziękować. Ratujecie mi życie. Nieszczesciachodzaparami: Od tego są przyjaciółki. MaxineKD: Nie bój nic. Z nami nic ci się nie stanie.

48 WOLCOTT – Weszliście? Głos Clarence’a dobiega z  głośnika telefonu stacjonarnego na moim biurku. Clarence podał nam login i  hasło do czatu, na którym udzielała się Brooke Harmon. Przeglądamy z  Silvestrim zapisy rozmów i  właśnie natrafiliśmy na ciekawą wymianę zdań w noc poprzedzającą śmierć Brooke. – Tak. I odkryliśmy ważny trop. – Spoko, spoko. – Słuchaj, Clarence. Czy mógłbyś znaleźć informacje na temat pozostałych uczestniczek czatu? – Się robi, panowie. Dosłownie teraz nad tym pracuję. Odezwę się, kiedy będę coś miał. – Kapitalnie –  mówi Silvestri. –  Dziękujemy, jak nie wiem co. –   Rozłączamy się i  patrzymy po sobie. –  Z  każdą chwilą ta sprawa robi się coraz bardziej popierdolona. – To prawda. Proponuję odwiedzić tę knajpkę. Silvestri już zakłada kurtkę.

49 CHARLOTTE Wprowadziwszy mnie do środka, starannie zamyka za sobą drzwi. Trzyma dłoń na moim ramieniu, odcinając mi drogę ucieczki. Zapadki blokują mechanizm ze złowieszczym metalicznym kliknięciem. To dźwięk mówiący: „Jesteś uwięziona”. Pośrodku stoi średniej wielkości stół, przy nim cztery krzesła. Na jednym z  dwóch zwróconych w  stronę drzwi siedzi młoda blondynka o  ustach pociągniętych jaskrawoczerwoną szminką. Wygląda bardziej jak hostessa w  ekskluzywnej restauracji niż psycholog z  urzędu. Wstaje, żeby się przywitać. Mężczyzna, który mnie tu przyprowadził – na jego piersi widnieje plakietka z nazwiskiem „Roberts” – rozpina mi łańcuchy na rękach i nogach. Takie środki ostrożności mogą się wydawać przesadą, ale w areszcie hrabstwa Suffolk do tych spraw podchodzą bardzo poważnie. – Dzień dobry, pani Knopfler. Nazywam się doktor Louisa Russell. Nie odpowiadam, bo przyglądam się, jak Roberts zaczyna przeciągać łańcuchy przez zamontowane w stole kółko. – To nie będzie konieczne. – Doktor Russell posyła mu szeroki uśmiech, na co Roberts bez słowa wzrusza ramionami i odwraca się do wyjścia. – Będę za drzwiami. – Proszę usiąść. – Doktor Russell wskazuje krzesło po drugiej stronie stołu. Posłusznie zajmuję miejsce. – Dziękuję, że zechciała pani spotkać się ze mną. – Czuję się trochę jak na rozmowie o pracę. – Nie miałam wyboru. – Rzeczywiście. –  Śmieje się cicho. –  Mimo wszystko jestem wdzięczna. Będę nagrywała naszą rozmowę, jeśli to pani nie przeszkadza. W odpowiedzi wzruszam ramionami. Nic mi już nie przeszkadza. Dręczy mnie tyle negatywnych emocji, że ich ciężar mnie przygniata.

– Wiem, że przeżywa pani bardzo trudne chwile. –  Doktor Russell ma dwadzieścia parę lat. Z jakiegoś powodu jej młody wiek doprowadza mnie do szału bardziej niż to stwierdzenie oczywistego faktu. Czyżby zdaniem policji szkoda na mnie kogoś bardziej doświadczonego? – Czy powiedziano pani, dlaczego się spotykamy? – Ma pani ustalić, czy mam nierówno pod sufitem –  mówię, nie owijając w bawełnę. – Nie ujmowałabym tego w  tak wulgarny sposób. Odbiera to pani jako karę, Charlotte, ale chodzi o to, żeby pani pomóc. – Znacznie bardziej pomogłoby mi, gdyby nie uważano mnie za morderczynię. – Ta decyzja nie należy do mnie. –  Wygląda na poruszoną. –  Detektywi Silvestri i Wolcott poprosili mnie o przeprowadzenie standardowego wywiadu psychiatrycznego. –  Widzę, że stara się trzymać wyuczonego schematu i  nie dać się zbić z tropu. – Przepraszam. Prawie nie zmrużyłam oka, poza tym, wie pani, to miejsce… – Rozumiem. Celem wywiadu jest ocena zarówno obecnego stanu pani umysłu, jak również w ostatnich dwóch tygodniach, kiedy doszło do zabójstw Brooke Harmon i Rachel Sherman. Dokładniej rzecz biorąc, mam ocenić, czy pani stan pozwala na to, by stawiła się pani na rozprawie w sprawie kaucji. –   Zagląda do teczki, którą ma przed sobą. Wygląda, jakby czytała swoje kwestie ze scenariusza. Potwierdzam bezgłośnie. – Czy rozumie pani, jaki jest cel naszej dzisiejszej rozmowy? Potwierdzam skinieniem głowy. – Prosiłabym, żeby pani odpowiedziała. Na potrzeby nagrania. – Tak, rozumiem, doktor Russell. – Zaprawiam jej nazwisko gorzką nutą. – Zaznaczmy, że nie zgodziła się pani na obecność swojego obrońcy z urzędu. – Tak. – Nie czuję potrzeby wyjaśniać, że wolę zaryzykować powiedzenie czegoś, co mnie pogrąży, niż czuć na sobie spojrzenie kolejnej zupełnie obcej osoby, gdy będę wypytywana o  intymne szczegóły. Wiem, że to pewnie wyjątkowo głupie, ale jestem zmęczona i  nie chce mi się czekać dodatkowe dwa dni, aż prawnik, którego mi przydzielono, znajdzie czas, by się spotkać.

Miałam adwokata po śmierci Michelle Harmon, ale prędzej zdecydowałabym się sama prowadzić swoją obronę, niż zadzwoniłabym do tego człowieka. – Świetnie. Wobec tego zacznijmy. –  Poprawia się na krześle i  bierze głęboki oddech. Wydaje się zdenerwowana. Ciekawe, ile takich wywiadów już przeprowadziła. Dociera do mnie, że zgodnie z  jej wiedzą siedzi w  małym pomieszczeniu twarzą w twarz z morderczynią. – Proszę podać swoje nazwisko, wiek, datę urodzenia, stan cywilny oraz płeć. – Charlotte Anne Knopfler, pierwszego kwietnia tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego dziewiątego roku, czterdzieści lat, kobieta, stanu wolnego. Podsuwa mi kartkę i świeżo zatemperowany ołówek. – Proszę zaznaczyć słowa, którymi określiłaby pani siebie. Czarne literki na białym tle pływają mi przed oczami. Dopiero po kilku sekundach przestają wirować i uspokajają się na tyle, że mogę je przeczytać. ______  Inteligentna  ______  Pewna siebie  ______  Interesująca ______  Ambitna  ______  Wrażliwa  ______  Lojalna  ______  Godna zaufania ______ Zła ______ Pełna żalu ______ Bezwartościowa ______ Nic nieznacząca  ______  Bezużyteczna ______  Szalona  ______  Niedopasowana  ______  Nieatrakcyjna ______  Brzydka  ______  Taktowna  ______  Antypatyczna ______  Niedoskonała  ______  Naiwna  ______  Zdezorientowana ______  Pracowita  ______  Niekompetentna  ______  Głupia ______  Atrakcyjna  ______  Wytrwała  ______  Konfliktowa ______  Uczciwa  ______  O  skłonnościach samobójczych ______  Niezdecydowana  ______  Mająca problemy z pamięcią ______ Obdarzona dużym poczuciem humoru Stawiam ptaszki przy słowach, które mnie dotyczą, i  oddaję kartkę. Przegląda moje wskazania, ale jej mina nie zdradza, co o nich myśli. – Świetnie. Proszę powiedzieć, gdzie się pani urodziła i  jak długo mieszkała w domu rodzinnym? – Urodziłam się w  Stony Brook na Long Island. Mieszkałam tam do siedemnastego roku życia. – W jakich innych miejscach pani mieszkała i jak długo?

– W Cambridge podczas studiów licencjackich, przez cztery lata. W Nowym Jorku w trakcie nauki w akademii medycznej oraz podczas stażu, przez osiem lat. W Stony Brook od sześciu lat. – Czy ma pani rodzeństwo? – Z tego, co wiem, to nie. –  O  podobnych rzeczach rozmawia się na pierwszych randkach. Gdyby to była jedna z  takich okazji, na pewno ubrałabym się jakoś bardziej wyjściowo. Doktor Russell unosi brwi. – Z tego, co pani wie? – Przepraszam, kiepski dowcip. Jestem jedynaczką. – Rozumiem. Proszę opowiedzieć o ojcu. Czy żyje? Jeśli tak, to ile ma lat i czym się zajmuje? Jeśli nie, to w  jakim wieku zmarł i jaka była przyczyna śmierci? – Nie wiem, kto jest moim ojcem i  czy żyje. –  Moje słowa i  serce są wyzute z emocji. – Rozumiem. Te same pytania w odniesieniu do matki? – Matka żyje, jak najbardziej. Ma sześćdziesiąt lat. Jest na emeryturze. – Czym się zajmowała? – Doktor Russell cicho pstryka długopisem. – Wykonywała różne zawody. Pracowała w  biurze, była telemarketerką, podobno nawet zatrudniła się w  kwiaciarni. Podczas każdej naszej rozmowy dowiaduję się o  jej nowym „powołaniu”. Kiedyś prawdopodobnie występowała w cyrku. Doktor Russell przyjmuje moje słowa uprzejmym śmiechem. – Jak wyglądały wasze stosunki w pani dzieciństwie? – Powiedzmy, że gdyby przemoc emocjonalna była przestępstwem, za które wsadza się do więzienia, wylądowałybyśmy z matką w jednej celi. – Wnioskuję z  tego, że nie układało się między wami. Czy w  waszych relacjach pojawiała się przemoc? – Nie, byłyśmy po prostu dysfunkcyjną niepełną rodzinką. –  Muszę uważać, żeby nie pociągnąć mamy za sobą. – Czy coś się zmieniło po tym, jak osiągnęła pani dorosłość? – Poszerzyło się pole walki. Ale konflikt pozostał mniej więcej ten sam.

– Zatem jest pani w  złych stosunkach z  matką? –  Doktor Russell splata dłonie, kładzie łokcie na stole i  pochyla się nieco do przodu. Jest niewiarygodnie chuda. – W normalnych. Normalnych dla nas. Zagląda do teczki, przelatuje wzrokiem kilka akapitów. Skupiam spojrzenie na czubku jej głowy i zaczynam cicho mruczeć. – Po powrocie na Long Island przed sześcioma laty przez dłuższy czas mieszkała pani ze swoją matką, zgadza się? – Pewnie tak, skoro widnieje tak w pani papierach. – Doktor Russell ściąga brwi. – Tak, zgadza się – poprawiam. – Czy ten czas był dla pani szczególnie stresujący? – Można tak powiedzieć. – A czy pani by tak powiedziała? – Tak, był wyjątkowo stresujący. – Co panią ostatecznie skłoniło do wyprowadzki? – Znalazłam pracę. Odnowiłam stare znajomości, zdobyłam nowych przyjaciół i zaczęłam się spotykać z kimś, kto skutecznie przekonał mnie do opuszczenia rodzinnego domu. Matka była gotowa się mnie pozbyć już kilka dni po tym, jak się do niej przeprowadziłam. „Dla żartu” machała mi przed nosem nakazem eksmisji, ale przekaz był jasny. Przynajmniej trochę odpuściła w kwestii czynszu. W  zaskakującym przebłysku ludzkich uczuć doktor Russell marszczy nos z dezaprobatą. – Pani matka wydaje się niezwykle czarującą osobą. – Obie się śmiejemy. Wyjmuje następną kartkę i kładzie ją po mojej stronie. – Oto kolejny zestaw. Bardzo proszę przeczytać i  zaznaczyć wszystko, co odnosi się do pani dzieciństwa bądź wieku dojrzewania. ______  Nieszczęśliwe dzieciństwo  ______  Problemy rodzinne  ______  Problemy w  szkole  ______  Problemy emocjonalne/behawioralne  ______  Alkoholizm  ______  Narkomania ______  Problemy zdrowotne  ______  Konflikty z  prawem ______  Maltretowanie  ______  Wykorzystywanie seksualne ______  Przemoc emocjonalna ______ Inne

Przebiegam wzrokiem listę i wzdycham. – To zaczyna przypominać quiz w  magazynie dla kobiet. Odpowiedz na pytania i dowiedz się, jaką jesteś kochanką – drwię, zaznaczając odpowiednie pozycje. – W jaki sposób matka panią dyscyplinowała? Biła albo stosowała kary cielesne? – Używała broni emocjonalnej rozmaitego kalibru, w  tym również gaslightingu. Jest wielką miłośniczką dokonań Joan Crawford, zarówno na ekranie, jak i poza nim. Doktor Russell mruga na mnie wielkimi zielonymi oczami zza eleganckich modnych oprawek okularów, które wyglądają jak namalowane na twarzy lalki. Jej zdezorientowane spojrzenie jest dla mnie sygnałem, że doktor nie rozumie albo nie docenia mojej aluzji do Najdroższej mamusi. – Przepraszam. Żartuję. Nigdy mnie nie uderzyła wieszakiem ani niczym innym – mówię lekko zawstydzona. – Dobrze, Charlotte, zmieńmy temat. Mam nadzieję, że na łatwiejszy. Porozmawiajmy o pani wykształceniu. – Proszę bardzo. – Jakie ma pani stopnie naukowe? – Licencjat w  dziedzinie biologii. Doktor medycyny ze specjalizacją w neurochirurgii. Magister akupunktury. – Jakie były pani oceny? – Miałam wysoką średnią w  liceum, college’u i  w  akademii medycznej. Byłam najlepsza na roku. – Na którym poziomie edukacji? – Na wszystkich. Spogląda na mnie z  odrobinę większym szacunkiem, niż kiedy tu wchodziłam. Mnie zaś dopada lekkie, ale niegasnące poczucie wyższości. – Czy kiedykolwiek została pani na drugi rok albo przeniesiono panią klasę wyżej? – Pominęłam drugą i  trzecią klasę. –  Ma rację, to znacznie łatwiejszy temat.

– Czy kiedykolwiek rozpoznano u  pani trudności w  uczeniu się albo ADHD? – Nie – odpowiadam z przekonaniem, aczkolwiek obecnie mam kłopoty ze skupieniem się na jednej rzeczy i czasem zastanawiam się, skąd się to bierze. – Czy kiedykolwiek została pani zawieszona w prawach ucznia, wydalona ze szkoły bądź w inny sposób ukarana za złe zachowanie? – Nie, nigdy nie pakowałam się w tarapaty. – W porządku. Pochylmy się teraz nad pani zdrowiem psychicznym. – Dobrze. – Czy kiedykolwiek korzystała pani z  pomocy psychologa bądź brała udział w psychoterapii? – Tak. – Co panią do tego skłoniło? – Decyzja została podjęta za mnie. – Czy obecnie leczy się pani farmakologicznie na zaburzenia psychiczne? – Nie. – Czy w  przeszłości przyjmowała pani leki w  związku z  zaburzeniami natury psychicznej? – Tak. – Jakie to były leki? – Byłoby łatwiej, gdyby dała mi pani listę do odhaczenia. Nie wygląda na rozbawioną. Podsuwa mi czystą kartkę. Wypisuję największe hity z apteki i podaję dawki. – Kiedy zaczęła pani przyjmować leki i ile miała pani lat? – Sześć lat temu. W wieku trzydziestu czterech lat. – A kiedy pani przestała? – W wieku trzydziestu pięciu lat. Zerka do notatek. – Mniej więcej w tym samym czasie przerwała pani terapię. Mieszkała pani wtedy z matką, zgadza się? – Owszem.

– Na co się pani leczyła? – Na depresję i stany lękowe. – Czy kiedykolwiek była pani hospitalizowana w  związku z  problemami natury psychicznej? –  Zadając to pytanie, ponownie zagląda do teczki. Oczywiście zna odpowiedź. Mimo to wygląda, jakby czuła się niepewnie w tym temacie. Słusznie. – Zaczyna się najzabawniejsza część. – Czy to oznacza odpowiedź twierdzącą? – Zdecydowanie tak. – Kiedy po raz pierwszy była pani hospitalizowana? – Pierwszy i ostatni. Sześć lat temu. – Gdzie? – W Nowym Jorku. W szpitalu Bellevue. Spędziłam tam dwa miesiące. – Proszę opisać, w jaki sposób trafiła pani do szpitala. – Nie ma pani tego w swojej teczce? Silvestri i Wolcott na pewno mają. –   Pozwalam, by do moich słów przeniknęło rozdrażnienie. Doktor Russell podnosi głowę znad papierów. – Możemy zrobić przerwę, jeśli pani chce. Może napije się pani wody? –   pyta z  nieco zbyt dużym ożywieniem, w  którym pobrzmiewa protekcjonalność. Zaczynam tracić resztki życzliwości. – Nie, dziękuję. – Świetnie, wobec tego kontynuujmy. –  Przyjmuje stanowczo-gorliwą pozę. – Sześć i  pół roku temu pracowałam jako neurochirurg w  Centrum Medycznym Aglomeracji Nowojorskiej. Byłam starszą stażystką. Operacja z  wykorzystaniem stosunkowo nowej metody była moją pierwszą, w  której wystąpiłam w  roli szefowej zespołu. Wcześniej wielokrotnie asystowałam przy tego typu operacjach. Pacjentką była młoda kobieta, Michelle Harmon. – Michelle Harmon, starsza siostra ofiary, Brooke Harmon? – T a k. – Drażni mnie to, że mi przerywa i znowu zadaje pytanie, na które przecież zna odpowiedź. – Rozumiem. Proszę mówić dalej.

– Cztery lata wcześniej Michelle została brutalnie pobita w  liceum. Przeżyła napaść i  jakimś niebywałym sposobem wyszła z  trzymiesięcznej śpiączki, ale bardzo szybko pojawiły się u  niej ostre objawy zespołu stresu pourazowego. Zaczęła stanowić zagrożenie dla siebie i otoczenia, miała ataki agresji i cierpiała na coraz silniejsze urojenia. – Przerywam. Widzę, że doktor Russell siedzi bez ruchu i  uważnie słucha. –  Rodzina była o  krok od umieszczenia jej w  zakładzie dla psychicznie chorych, ale dowiedziała się o  naszej nowej, obiecującej metodzie neurochirurgicznej. Największe wrażenie zrobił na nich przypadek znanego gracza NFL, który w  trakcie kariery sportowej odniósł liczne urazy głowy i był wielokrotnie zatrzymywany za stosowanie przemocy domowej, oraz dżokeja, który przy prędkości dziewięćdziesięciu kilometrów na godzinę uderzył o  betonowy filar i w następstwie wypadku zaczął przejawiać autoagresję. Obu wyleczyliśmy. Ponownie przerywam i sięgam po stojącą na stole zamkniętą butelkę wody. Doktor Russell czeka cierpliwie, siedząc z rękami złożonymi na blacie. Ma zadowoloną minę. Pewnie dlatego, że wreszcie udzieliłam poważnej, rozbudowanej odpowiedzi. Powinnam przestać się jej czepiać i  pozwolić robić, co do niej należy. Przypomina mi się protekcjonalność, z  jaką byłam traktowana jako młoda, przejęta misją lekarka. – Proszę się nie spieszyć, Charlotte. – Operacja przebiegała zgodnie z  planem. Udało mi się z  powodzeniem usunąć fragment hipokampu odpowiedzialny, jak sądziliśmy, za większość najbardziej dokuczliwych problemów Michelle… –  Doktor Russell patrzy wyczekująco i  delikatnie stuka długopisem o  stół. Zachęca mnie wzrokiem. Biorę głęboki wdech i odkrywam, że mam ściśnięte płuca. – Doszło do zatrzymania akcji serca. Michelle nie odzyskała przytomności. Zmarła wskutek niepożądanej reakcji na środek znieczulający. Kończę szeptem, wpatrując się w  stół. Łzy płyną mi z  oczu i  skapują na blat. – Przepraszam. To trudne. – Chowam twarz w dłoniach. Widzę przez palce, jak doktor Russell dotyka czerwonego kółka na ekranie telefonu i zatrzymuje nagrywanie. Kiedy podnoszę wzrok, patrzy na mnie ze współczuciem, wyciąga rękę i delikatnie klepie mnie po dłoni. – Zróbmy przerwę. To dla pani duży wysiłek.

Opieram głowę na rękach i  zanoszę się płaczem. Przez kilka minut siedzimy w ciszy. Wreszcie biorę się w garść i prostuję plecy. – Udało się? – pytam ją. – Co takiego? – Wydaje się spięta. – Ustalić, jaki jest mój „stan umysłu”. – Tak, myślę, że tak – odpowiada spokojnie. – Świetnie. Przynajmniej pani jednej.

50 SILVESTRI – Ach, tutaj jest. Pokazuje palcem stojącą na końcu parkingu jasnoniebieską hondę civic. Podchodzimy do auta i zaglądamy do środka. Wnętrze jest czyste i puste, nie widać żadnych rzeczy osobistych. Ciągnę za klamkę; zamknięte. – Hm. Nic dziwnego, że nie mogliśmy jej znaleźć, skoro ukryła ją w takim kącie. Pracowita noc? – Raczej starała się nie zwracać na siebie uwagi –  podsuwa Wolcott. –  Może bała się, że ktoś ją obserwuje? W każdym razie wiele wskazuje na to, że nie odjechała stąd własnym samochodem. Zastanawiam się nad tym, dzwoniąc po lawetę, która odtransportuje wóz na parking policyjny. Wchodzimy do knajpki. Jest pora lunchu, w  środku tłum gości. Mija nas kelnerka. – Dwie osoby? – rzuca. – Boks czy przy ladzie? Wyjmuję odznakę. – Dziękujemy, chcemy tylko porozmawiać. Kobieta zatrzymuje się i wzdycha. – Brenda! –  krzyczy przez ramię. –  Zastąp mnie przy stołach, dobrze? –  Patrzy na nas. – Jak mogę pomóc? – Czy pracowała pani późnym wieczorem pierwszego października? W przedostatni wtorek? – Pracuję późnym wieczorem w każdy wtorek. O co chodzi? Sięgam po telefon i pokazuję zdjęcie Brooke Harmon. Kelnerka przygląda się przez chwilę i w jej oczach pojawia się błysk rozpoznania. – Tak, pamiętam ją. Przyszła pod koniec mojej zmiany. Siedziała w tamtym boksie. – Pokazuje.

– Była sama? Spotkała się z kimś? Jakie sprawiała wrażenie? – Może spiętej? Przyszła sama i  sama siedziała. Rozglądała się po sali, jakby na kogoś czekała. Ale zaraz potem kończyła się moja zmiana. Nie przypominam sobie, żeby ktoś z nią był, kiedy wychodziłam. – O której opuściła pani lokal? – O wpół do pierwszej. – Zdradzi nam pani, kto przejął stoliki? Przewraca oczami i prycha. – Christina. Ale parę dni temu prysnęła z kucharzem i od tamtej pory żadne z  nich nie dało znaku życia. –  Wyjmuje telefon, przewija listę kontaktów i  znajduje numer. Zapisuje go na serwetce i  wręcza mi ją. –  Proszę bardzo. Może się panom poszczęści. – Dziękuję –  mówię. –  Czy możemy zobaczyć nagrania z  tamtej nocy? –  Wskazuję brodą kamerę pod sufitem. – Niestety. System przechowuje zapis z  ostatniego tygodnia, a  potem je kasuje. – Rozgląda się z niepokojem. – Panowie wybaczą, ale mamy urwanie głowy. – Jasne, rozumiemy. – Wolcott wręcza jej wizytówkę. – Gdyby coś się pani przypomniało, proszę się odezwać. – Nie ma sprawy. – Żegna się z nami uśmiechem i biegnie do ekspresu do kawy.

Wiozę nas z powrotem na komisariat. W chwili, gdy mój partner rozłącza się z pocztą głosową Christiny, jego telefon zaczyna dzwonić. – Wolcott… O,  cześć, Clarence… Okej… Jasne, jasne… Naprawdę? –   Zwracam uwagę na zmianę tonu. Zerkam na Wolcotta i  widzę, że szeroko otwiera oczy ze zdziwienia. –  Cholera, to… Okej, dzięki za telefon. –  Rozłącza się i spogląda na mnie. Widzę jego zdumioną minę. – Co jest? – Clarence właśnie sprawdził adresy IP pozostałych uczestniczek czatu Brooke Harmon. – No i?

– Nie uwierzysz, Silvestri. Nie uwierzysz.

51 CHARLOTTE Rachel siedzi przede mną w pozycji kwiatu lotosu i uśmiecha się promiennie jak obmywający ją blask słońca. – Chcę cię o coś zapytać – mówię, tak jak robiłam to wiele razy wcześniej. – Pytaj o wszystko – odpowiada radośnie. Nieraz o tym rozmawiałyśmy, ale dziś atmosfera jest inna. – Gdybyś mogła zmienić jedną rzecz w swojej przeszłości, to co by to było? – Zamyśla się nad odpowiedzią, mimo że moje pytanie zawsze brzmi tak samo. Składa dłonie i trzyma je na wysokości serca. Zamyka oczy. – Hm. Wiem, co powie; jej odpowiedź zawsze brzmi tak samo. I moja reakcja też zawsze jest taka sama: – Naprawdę nic? – Nic bym nie zmieniła – powtarza. – Naprawdę? Nawet jego śmierci? –  Za każdym razem nie mogę się nadziwić. – Żadnej z  najgorszych rzeczy, jakie zrobiłam. Nie zmieniłabym nic a nic. Ponieważ to wszystko doprowadziło mnie do tego miejsca –  odpowie. I  za każdym razem będzie to dla mnie pociechą. Tym razem jednak nic nie mówi. Przygląda mi się, gdy czekam na odpowiedź. Zaczynam się wiercić. Siedzimy w  milczeniu, powietrze gęstnieje od zapachu spalenizny. Układa wargi w  krzywy uśmiech, jakby trzymała w  ustach coś ostrego. W  jej oczach błyskają ciemniejące szelmowskie ogniki. Nagle zaczynam się bać.

– Wiem, co bym zmieniła – mówi. Jej głos nabiera głębi. Rachel unosi dłoń do szyi, chwyta się za gardło i zaczyna szarpać, jakby chciała zdjąć widmowy naszyjnik. Próbuję jej dosięgnąć, złapać ją za rękę i odciągnąć od gardła, ale raptem wydaje się strasznie odległa. Podważa skórę, zdejmuje twarz i ukazuje to, co znajduje się pod wierzchnią warstwą: mroczną nicość. – Zabiłabym cię wcześniej – mówi głos. Nie należy jednak do Rachel, tylko do Petera.

– Pobudka, Knopfler. Ma pani gościa. Jestem wdzięczna Robertsowi, że jego głos i brzęk kluczy wyrywają mnie z koszmaru. Okropność nowej rzeczywistości, w  jakiej się znalazłam, niewiele jednak ustępuje przerażającej sugestywności snów. Nie ma już dla mnie bezpiecznej przestrzeni. Nawet łóżko nie jest moje, w  dodatku niewygodne jak ławeczka na sali gimnastycznej. Za każdym razem, kiedy się budzę, Rachel nadal nie żyje, a tu cudowna chwila, zanim przypomnę sobie, co się wydarzyło, zostaje brutalnie przerwana. Tkwię w  dwóch klatkach –  tej realnej i  drugiej, we własnej głowie. Wstaję zbyt szybko i  robi mi się ciemno przed oczami. Od pierwszych chwil w  zamknięciu kręci mi się w  głowie i  mam mdłości. Posiłki smakują okropnie i składają się wyłącznie z soli i cukru w rozmaitych kombinacjach. Jestem śnięta, popadam w totalną gnuśność. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak będę się czuła po tygodniu albo miesiącu. – No już, wstajemy. Chyba nie chce pani, żeby matka czekała? – Matka? – Kołatanie serca i suchość w ustach dołączają do listy objawów więziennej grypy. – Stała pierwsza w kolejce do odwiedzin. Niezła z niej artystka. Poznałem ją, wchodząc do budynku. – Muszę tam iść? – Obejmuję głowę dłońmi. Roberts wzrusza ramionami. – Zasadniczo nie musi się pani godzić na żadne odwiedziny, chyba że o widzenie poprosi policja. Ale w sumie czemu nie? Ma pani coś lepszego do roboty?

– Nie mam ochoty z nikim się spotykać. – Przygładzam włosy i zbieram je w kok. – Niektórzy nie mają żadnych gości ani matek. Może się pani uważać za szczęściarę – poucza mnie. – Łatwo panu mówić. To mnie wychowywała, nie pana. – Marszczy czoło. Wysoki ciemnowłosy Roberts łatwo wygłasza krytyczne sądy. Wciąż mi powtarza, że powinnam się uważać za szczęściarę. Mam szczęście, że dostałam pojedynczą celę. Mam szczęście, że nie dokuczają mi inne więźniarki. Mam szczęście, że jestem zdrowa. Mam szczęście, że nie siedzę w areszcie, w którym strażnicy nie są tacy mili jak on. Wiem, że ma rację, ale trudno mi dostrzec te wszystkie zalety mojej sytuacji z  mierzącego dwa na dwa i pół metra punktu widzenia. – Mogę przekazać, że dziś nie życzy sobie pani odwiedzin. –  Jego dezaprobata jest aż nazbyt wyczuwalna. Ciekawe, jak wygląda życie kogoś takiego jak on, człowieka pracującego w takim miejscu. – Dobrze, zobaczę się z  nią. Przynajmniej zamienię kilka słów z  kimś innym niż ja sama. Tu nawet nie mam z  kim porozmawiać i  trochę już zaczynam od tego wariować. Spogląda na mnie z wyrzutem. Trochę robi mi się wstyd. – Bez urazy – dodaję.

– Kochanie, wyglądasz okropnie. –  Jej mina z  gatunku „co tu tak śmierdzi?” wygląda komicznie pomimo ponurych okoliczności, w  jakich się spotykamy. – Ledwo cię poznałam. – Dzięki za miłe słowa, mamo – wzdycham. – Co oni tu z tobą robią? – Rozgląda się na boki. Skupiam się na zielono-żółtym kombinezonie, który ma na sobie. Pozostałe więźniarki i ich goście zerkają w naszą stronę. – Mamo, siedzę tu od dwóch dni. Wcale nie wyglądam inaczej, niż kiedy mnie tu przywieziono. Poza tym to areszt, a nie obóz letni. Trzymają mnie pod kluczem i karmią. Tyle. Robi mi się przykro, kiedy zauważam, że jej wargi lekko drżą. – Ale… wyglądasz jak… jak nie ty.

– I tak samo się czuję. – Zmieniam temat. – Ciekawy wybór stroju, mamo –   mówię. Staram się, żeby zabrzmiało to lekko, bo koniecznie chcę uniknąć emocjonalnej wymiany zdań. – Wspaniały, prawda? –  Spogląda na siebie z  dumą, ignorując mój lekko sarkastyczny ton. –  Klasyczny Halston. Starszy od ciebie! Pomyślałam, że w ramach solidarności wygrzebię go z dna kufra. Przesuwam dłonią po moim jasnobrązowym zestawie ciuchów prosto z magazynu rządowego. – Muszę cię rozczarować, ale nie chodzimy tu w kombinezonach. – Widzę. – Rzuca okiem na mój ubiór. – Wygląda trochę jak lekarski kitel. Cóż, przynajmniej nosisz coś, do czego jesteś przyzwyczajona. Wzdycham. – Jak cię traktują? – pyta teatralnym szeptem. – Dobrze. – Dlaczego nie zgodziłaś się na adwokata z urzędu? – Skąd wiesz, że tego nie zrobiłam? – pytam. Nachyla się powoli. – Od strażnika, z którym ucięłam sobie pogawędkę. – Ponieważ nie zrobiłam tego, o co mnie oskarżają, mamo – odpowiadam normalnym głosem. – I ponieważ poprzedni prawnik, którego miałam, oszukał mnie. Nie interesuje mnie ugoda. Po pięciu minutach rozmowy z osobą, którą do mnie przysłali, pełną najlepszych intencji, ale bardzo niedoświadczoną, doszłam do wniosku, że lepiej sobie poradzę bez obrońcy. Nie chcę zostać bohaterką truecrime’owego podcastu jakiegoś milenialsa. – Czy to na pewno rozsądne? – Wyrywa sobie skórkę przy paznokciu. – Tak. Nie zamierzam oddawać swojego losu w ręce kogoś, kogo interesuje wyłącznie wytargowanie niższego wyroku za coś, czego nie zrobiłam. – Głos mi się łamie. – Nawet nie chcę zaczynać, jeśli to ma tak wyglądać. – Wydajesz się zła. – A ty byś nie była na moim miejscu? – Wzruszam ramionami i odwracam wzrok. – Wydajesz się zła na mnie.

– Jestem wściekła na całą sytuację, mamo. I  nie wiem, co tu właściwie robisz – wzdycham. – Charlotte, przepraszam, że nie mogłam wpłacić kaucji za ciebie. –  Jest wyraźnie skrępowana. – Nie miałam pojęcia, że tego nie zrobiłaś. Ale dobrze wiedzieć. –  Zaskakuje mnie bolesne rozczarowanie jej wyznaniem. Wygląda na to, że nie stałam się tutaj tak odporna na emocje, jak sądziłam. – To dużo pieniędzy, skarbie. Od kilku tygodni staram się poruszyć z tobą ten temat. Mam pewne problemy finansowe… – Mamo. Nie będę z tobą rozmawiała o  twoich problemach finansowych, kiedy siedzę w areszcie. Dostrzegam w  jej spojrzeniu coś, czego bardzo dawno nie widziałam. Prawdziwe uczucie. Wściekłość. Nachyla się i zaciska zęby. – Charlotte, nie wiem, co cię tak we mnie wkurwia – cedzi – ale musisz się z  tego otrząsnąć, i  to szybko. Otwarcie przyznajesz, że uważasz mnie za złą matkę, celowo pomijając fakt, że kiedy w twoim życiu dzieje się coś złego, to ja wyciągam do ciebie pomocną dłoń. – Mamo, nie powiedziałam, że… – Poza tym, że utrzymywałam cię, zanim poszłaś do college’u, to ja odebrałam cię z  psychiatryka i  to ja opiekowałam się tobą, dopóki nie byłaś w stanie dołączyć do świata żywych. I podejrzewam, że zrobię to samo, kiedy wyjdziesz z więzienia. Kto jak kto, ale akurat ty, kochanie, nie powinnaś mnie potępiać, nie sądzisz? Brakuje mi słów. Matka prostuje się na krześle, przygładza przód kombinezonu i poprawia fryzurę. Widzę, że trzęsą się jej dłonie. – Nie wiem, co powiedzieć. Nie zdawałam sobie sprawy, że uważasz mnie za tak okropną osobę – mówię z rozdrażnieniem. – Dorośnij. Nie masz pojęcia, jak cię postrzegam, bo postanowiłaś myśleć za mnie. – Jezu, mamo. Mam za sobą rozmowę z psychiatrą. Naprawdę uważasz, że to dobry moment, żeby mnie jeszcze dobijać? Już leżę na ziemi, nie musisz mnie kopać. – Posyłam jej miażdżące spojrzenie. – Owszem, uważam. Wreszcie jesteś słuchaczką mimo woli. – Dobra, wal – rzucam drwiąco.

– Jak, u licha, jesteś w stanie kogokolwiek uleczyć, jeśli masz w sobie tyle negatywnej energii? Jak możesz dodawać innym pewności siebie, jeśli z tak małym szacunkiem odnosisz się do własnej osoby? Inaczej cię wychowałam. – Mamo, mówię ci tylko to, co chcę, żebyś wiedziała, i  pokazuję tylko niewielki wycinek tego, jaka naprawdę jestem –  odpowiadam lodowatym tonem. Prycha. – Moja droga. Stworzyłam cię i  wychowałam. Doskonale wiem, jaka jesteś. – I co? Sprowadziłaś mnie na ten świat, więc możesz mnie z niego usunąć? – wypalam. – Nie, ale ty sama możesz to zrobić. I  wygląda na to, że usilnie do tego dążysz. – Mierzymy się wzrokiem. – To, żebym została chirurgiem, było twoim marzeniem, nie moim – mówię cicho. – Skoro tak, to czemu się o  to wściekasz? Przecież do momentu tragedii z  Michelle Harmon byłaś na dobrej drodze do zostania sławą pośród chirurgów – odpowiada spokojnie. – Gdybyś nie zmusiła mnie do studiów medycznych, nie miałabym teraz ludzkiego życia na sumieniu. Moi współpracownicy nie zdradziliby mnie i nie porzucili. Nie przeżyłabym załamania. Jej spojrzenie łagodnieje. – Alex Myer – odzywa się nagle. – Kto? – Czy to dla niego zapragnęłaś zostać neurochirurgiem? – Przygląda mi się uważnie. Nie kojarzę żadnej osoby ani wspomnienia związanego z tym nazwiskiem. – Nie wiem. Kim jest Alex Myer? – Był twoim kolegą w zerówce. Pewnego dnia kopaliście piłkę na przerwie i Alex uderzył tak mocno, że przeleciała przez ulicę i wpadła do strumienia. Powracają obrazy. Samochód. – Alex pobiegł za piłką i  został potrącony przez auto. Widziałaś całe to zdarzenie, a  potem siedziałaś przy Aleksie na środku ulicy, czekając na

karetkę. – O Boże. Zupełnie o tym zapomniałam. – Szukam wspomnień z tamtego dnia. Pamiętam, że było dużo krwi i  że Alex miał zamknięte oczy. Ale nic więcej. – Przeżył. Miał ze dwie setki szwów na głowie i  całym ciele, ale jakimś cudem wyszedł z  tego cało. Codziennie, dopóki go nie wypisano, szłaś po szkole do szpitala i czuwałaś przy nim. – Tak? Całkowicie to wyparłam. Kiwa głową. – Po wyjściu ze szpitala Alex się zmienił. Stał się nieobliczalny i zaczął się źle zachowywać. Kilka razy próbował skrzywdzić ciebie i  inne dzieci w klasie. Nie rozumiałaś, co się dzieje. Musiałam ci wytłumaczyć, że wskutek wypadku mózg Aleksa uległ uszkodzeniu i Alex przestał być sobą. – Co się z nim stało? – pytam pochłonięta opowieścią o przeszłości, której nie potrafię sobie przypomnieć. – Wyprowadził się razem z  rodziną. Straciłam kontakt z  jego matką. Nie wiem, co się z  nim stało, ale za to doskonale wiem, co się stało z  tobą. –  Patrzy na mnie z czułością. – Co? – Nie mogę się doczekać odpowiedzi. – Zaczął cię fascynować mózg. Zapragnęłaś leczyć ludzi. To była i wciąż jest twoja najbardziej niezwykła cecha. – Dziękuję, mamo – mówię. Na więcej mnie nie stać. – Charlotte. Wybacz sobie. Wszystko. Odpuść. Przychodzi mi do głowy straszna myśl. – Mamo, czy ty uważasz, że jestem winna? Zaciskam palce na spodniach i  wykręcam materiał na udach, jakbym go wyżymała. Kajdanki wrzynają się w delikatną skórę na nadgarstkach. Nie odpowiada od razu. To wahanie jest najbardziej bolesną rzeczą, jakiej dziś doświadczyłam. Wypuszcza powietrze tak gwałtownie, że jej usta delikatnie trzepoczą. – Char. Oczywiście wiem, że nie zamordowałaś swojej przyjaciółki. –   Przysuwa się bliżej. –  Ale wiem też, że dopóki będziesz nosiła w  sobie

odpowiedzialność za to, co się stało z  Michelle Harmon, równie dobrze możesz czuć się winna wszystkich śmierci w swoim otoczeniu. – Przecież to coś zupełnie innego. Naprawdę jestem odpowiedzialna za śmierć Michelle Harmon! –  Strażnik posyła mi ostrzegawcze spojrzenie. –  Niewykluczone, że również za śmierć Rachel – mówię znacznie ciszej. – Przykro mi, że tak myślisz i  że przysparzasz sobie cierpień. –  Matka przez chwilę patrzy mi prosto w  oczy i  wtedy rzeczywiście wyczuwam jej współczucie, które trochę mnie uspokaja. –  Sytuacja jest już wystarczająco tragiczna bez twojej samoudręki. Chcę, żebyś mnie teraz wysłuchała. – Widzę, jak napina mięśnie twarzy. – Te wszystkie złe emocje, którym dajesz ujście, skrywają silną, odporną i  zaradną kobietę. Tego musisz się trzymać. Nie smutku. Rozpacz jedynie pociągnie cię na dno. Nie zdołam ci pomóc, jeśli się poddasz. – Prostuje się na krześle. Przechylam głowę, jednocześnie lekko pochylając ją w stronę matki, żeby lepiej zrozumieć, co mówi, ale w moich myślach nadal panuje mętlik. Słyszę głos, ale słowa wprawiają mnie w  zakłopotanie. Brzmi zupełnie tak, jakby była po mojej stronie. – Uważasz, że jestem silna? – pytam, modląc się, by choć raz była szczera. – Tak. I wierzę, że zdołasz wygrzebać się z tego dołu pełnego użalania się nad sobą i się obronić. Robiłaś to już wcześniej. – Jestem pogrążona w smutku, mamo. – Nie, po prostu rozczulasz się nad sobą. Żal pojawia się wtedy, kiedy masz dla niego miejsce. Siedzisz w  więzieniu za zbrodnię, której nie popełniłaś, i bardziej zajadle walczysz ze mną, niż opierasz się temu, co się z tobą dzieje. Jeśli sądzisz, że twoja niewinność pokona wszelkie przeciwności i  że wszystko się jakoś wyjaśni na mocy naturalnego porządku wszechświata, to znaczy, że jesteś wyjątkowo naiwna. – Wcale tak nie robię – protestuję, ale nie brzmi to przekonująco. – Inne wyjaśnienie jest takie, że poddajesz się temu niesłusznemu uwięzieniu, ponieważ karzesz samą siebie za Michelle Harmon. – Moje ciało zwija się w jedną wielką pięść. – W takim przypadku, moja droga, nie muszę ci chyba uświadamiać, że naprawdę nie ma znaczenia, gdzie będziesz się karała za coś, czego nie da się cofnąć. Co się stało, to się nie odstanie. W obu scenariuszach lądujesz w celi.

Musisz zacząć sobie przebaczać, inaczej równie dobrze możesz machnąć na wszystko ręką, przyznać się do winy i oddać swoje życie stanowi Nowy Jork. – A może po prostu dopowiadasz sobie rzeczy, które mijają się z prawdą? Nie wiesz wszystkiego, mamo – odpowiadam słabo. – Zawsze miałaś niezwykły talent. Celowałaś zwłaszcza w nieposłuszeństwie. Widocznie przejęłaś tę cechę po rodzinie ojca. Wybucham śmiechem. Po chwili dołącza do mnie. Mój śmiech przechodzi w głośny płacz. Po chwili, o dziwo, znów dołącza do mnie. – Musisz walczyć –  mówi. –  Wymyśl linię obrony, nie daj się. A  potem będziesz mogła pogrążać się w  smutku nad wszystkim. –  Kiedy strażnik nie patrzy, mama wyciąga rękę i  ociera mi łzy nasadą dłoni. To drobny gest, a zarazem wielki. – Pozostanę przy tobie, jeżeli zechcesz. –  Milknie. –  Albo zostawię cię z tym. Później się o to pokłócimy, jeśli będziemy miały szczęście.

52 WOLCOTT – Chcę rozmawiać z  detektywami prowadzącymi tę sprawę –  dolatuje czyjś donośny głos od strony stanowiska oficera dyżurnego. Przyspieszam kroku, wychodzę zza rogu i  widzę Greene’a, który siedzi na swoim stanowisku i unosi dłonie w pojednawczym geście, starając się udobruchać mężczyznę raz za razem walącego potężną niedźwiedzią łapą w blat biurka. Obok furiata stoi drobna kobietka; jedną rękę trzyma na jego szerokim barku, a  dłoń drugiej zwija w pięść. Podchodzę i się witam. – Dzień dobry – mówię z uśmiechem. – Detektyw Terrence Wolcott. Mężczyzna mierzy mnie wzrokiem, zerka na kobietę, marszcząc czoło, powraca spojrzeniem do mnie i wyciąga dłoń. – Bob Harmon – oznajmia kwaśno. – A to moja żona Kathy. O rety. – Państwo Harmon. Ależ oczywiście. Rozmawialiśmy przez telefon. Bardzo proszę za mną. Znajdziemy jakieś miejsce do rozmowy, gdzie nikt nie będzie nam przeszkadzał. – Opieram się pokusie położenia dłoni na ramieniu Kathy w pocieszającym geście, bo boję się, że Bob mógłby wyrwać mi rękę i zacząć mnie nią okładać. Mijamy biurka, idąc do pokoju przesłuchań. Silvestri siedzi odchylony w fotelu, z nogami na biurku, i przegląda dokumenty. Posyłam mu wymowne spojrzenie, na co błyskawicznie zdejmuje nogi z  blatu, wstaje i  wygładza koszulę. – Państwo Harmon – wyjaśniam. – Detektyw Silvestri. Silvestri odchrząkuje i nadaje swojej twarzy poważny wyraz. – Bardzo mi przykro z powodu państwa straty – mówi, wyciągając rękę na powitanie.

– Dziękujemy –  odpowiada Bob. Niecierpliwie rozgląda się po skupisku biurek. – Możemy porozmawiać gdzieś, gdzie będziemy mieli trochę więcej… spokoju? – Oczywiście – zapewniam. – Proszę tędy.

– Przynieść państwu coś do picia? Kawę? Wodę? Siedzimy w pokoju przesłuchań. Kathy trzyma dłonie złożone na podołku, Bob pochyla się do przodu, wspierając łokcie na krawędzi stołu. – Nie trzeba – odpowiada za oboje. – Zechcą państwo wybaczyć warunki – Silvestri omiata gestem pokój – ale to jedyne pomieszczenie w całym budynku, w którym możemy liczyć na to, że nikt nam nie będzie przeszkadzał. – To nieistotne –  odzywa się Kathy, zmuszając się do uprzejmego uśmiechu. – Aresztowaliście Charlotte Knopfler? Jestem jej wdzięczny, że sama zaczęła temat. – Zgadza się, pani Harmon. Pani Knopfler przebywa w  naszym areszcie i  czeka na posiedzenie sądu. –  Muszę zachować ostrożność. Bob właśnie stracił drugie dziecko, i  to prawdopodobnie z  rąk tej samej osoby, nic więc dziwnego, że znajduje się na granicy obłędu. – W toku śledztwa – zaczynam –  dowiedzieliśmy się o tragedii, jaka spotkała państwa córkę Michelle. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, co państwo przeżywają jako rodzice. Pragnę zapewnić, że nasz zespół pracuje przez całą dobę. Staramy się zgromadzić jak najsilniejsze dowody po to, aby osoba odpowiedzialna za śmierć Brooke została ukarana. – Czyli co: do trzech razy sztuka? –  Bobowi trzęsą się ręce. Robi się czerwony na twarzy. W  jego głosie słychać ból i  gniew. –  Zanim w  końcu zebraliście się i aresztowaliście tę sukę, pozwoliliście jej bezkarnie zabijać. – Bob –  odzywa się Kathy nieco głośniej i  bardziej stanowczo. –  Proszę cię. Poprawiam się na krześle, szykując się na trudną rozmowę. Otwieram usta, żeby odpowiedzieć, ale zamykam je, zanim zdążę zacząć zdanie od „państwa córka”.

– Brooke była pierwszą ofiarą. –  Celowo nawiązuję kontakt wzrokowy z  obojgiem. –  Natychmiast wszczęliśmy dynamiczne śledztwo, ale dysponowaliśmy skromną wiedzą i, niestety, byliśmy uzależnieni od pewnych danych kryminalistycznych, których analiza trwała dłużej, niż liczyliśmy. Zapewniam państwa, że… – Pierdolenie! –  wypala Bob. –  Najpierw Michelle. Teraz Brooke. Czy ja albo moja żona powinniśmy się obawiać o  życie? Jezu! Czy wy w  ogóle robicie, co do was należy?! – Wystarczy – mówi cicho, ale stanowczo Kathy Harmon, unosząc dłoń. Po chwili powoli opuszcza ją na blat. Jest jak dyrygent stojący przed orkiestrą. W pomieszczeniu zalega cisza. Kathy kładzie dłoń na przedramieniu męża, co działa na niego uspokajająco. Spogląda na niego, delikatnie dotyka jego policzka i  głaszcze go. Wściekłość, która jeszcze przed chwilą malowała się na jego twarzy, ustępuje łagodności i wrażliwości. Łzy napływają mu do oczu. Bob bierze głęboki oddech. Kathy cofa dłoń i skupia uwagę na mnie. – Czy Charlotte Knopfler to chora kobieta, detektywie Wolcott? Utrzymujemy kontakt wzrokowy. – W tej chwili czekamy na raport z  wywiadu psychiatrycznego. Ale tak, sądzimy, że pani Knopfler może mieć problemy natury psychicznej. Kathy przyswaja tę wiadomość wraz z powietrzem, które wciąga do płuc, na chwilę wstrzymując oddech. – I dysponujecie obciążającymi ją dowodami? – Zbieramy materiały –  wtrąca mój partner. –  Dowody, które zgromadziliśmy przeciwko pani Knopfler, między innymi dzięki informacjom znalezionym w rozmowach mailowych Brooke, są bardzo mocne. – Chciałabym uzyskać dostęp do skrzynki pocztowej swojej córki – mówi Kathy. – Myślę, że da się to załatwić – zapewniam. – W porządku. – Spogląda na Silvestriego, a potem na męża. Lekko ściska jego rękę, wpatrując się w  punkt na przeciwległej ścianie. A  potem dodaje upiornie spokojnym tonem: –  Zatem Charlotte Knopfler nigdzie się nie wybiera. – I jest to bardziej stwierdzenie niż pytanie.

53 CHARLOTTE Kiedy wchodzi Silvestri, nie jestem w  stanie spojrzeć mu w  oczy. Zmuszam się do tego. Poprosiłam o wizytę i na szczęście się zgodził. – Charlotte. –  Wygląda, jakby kontakt wzrokowy jemu również sprawiał trudność. – Dziękuję, Dennisie, że zechciał pan spotkać się ze mną. – Zacznijmy od tego, że powinniśmy określić wyraźne granice w naszych stosunkach. Wolałbym, żeby od tej pory zwracała się pani do mnie per „detektywie Silvestri”. – Oczywiście. –  Ledwo wystarcza mi energii na ukrycie, jak bardzo zabolała mnie ta prośba. – Świetnie. – Splata dłonie przed sobą. – Uprzedzam, że rozmowa będzie nagrywana, a  wszystko, co pani powie, może zostać użyte przeciwko pani w sądzie. – Rozumiem. – Nie ma już miejsca na życzliwą atmosferę. – No dobrze. –  Odchyla się na krześle i  jakby nieco rozluźnia. –  Skoro formalności mamy już za sobą, możemy porozmawiać. Próbuję naśladować jego swobodną pozę, ale to trudne, kiedy zżera cię niepokój. – Przykro mi, że pani matka nie mogła wpłacić kaucji – zagaja. – Mogła, ale nie chciała. – Przychodzi mi do głowy, że być może się mylę; mimo to brnę dalej. – Za to przyszła mnie odwiedzić, a to już coś. – Uważa, że jest pani winna? – Silvestri chyba czyta w moich myślach. Nie jestem pewna, czy to dobrze, czy źle na tym etapie. – Nie zdziwiłabym się wcale. Ale nie. Wspiera mnie i wierzy we mnie. –   Uświadamiam sobie, że muszę przestać na każdym kroku podkreślać, jak

bardzo nie cierpię swojej matki. Dodaję to do wydłużającej się listy celów samodoskonalenia. Silvestri unosi brew. – Charlotte, to o co chodzi? Bo chyba nie zaprosiła mnie pani tylko po to, żeby porozmawiać o swojej matce? – Zdecydowanie nie –  odpowiadam z  szyderczym śmiechem. –  Chciałam pomówić z panem w cztery oczy, ponieważ czuję, że pan mnie rozumie i być może, obym się nie myliła, wcale nie uważa, że jestem winna śmierci Brooke i  Rachel. Nie wiem, czy detektyw Wolcott wcześniej wierzył w  moją niewinność, w każdym razie teraz na pewno nie. – Jeżeli to, co mówię, brzmi jak wyuczone, to dlatego, że przez ostatnią godzinę powtórzyłam to sobie w głowie dziesiątki razy. Silvestri pochyla się do przodu, kładzie łokcie na stole i  dotyka policzka prawą dłonią. Podejrzewam, że to jakaś sztuczka mowy ciała mająca mnie rozbroić. – Chcę pani wierzyć, Charlotte. Naprawdę. Ale moja praca opiera się na znajdowaniu wspólnych mianowników, ustalaniu motywów i  faktów oraz łączeniu w jedną całość istotnych informacji, tak by mogły stanowić materiał dowodowy. Przykro mi to mówić, ale, niestety, znajduje się pani w  samym centrum tego wszystkiego. –  Jego spojrzenie wędruje ku mojej piersi. Uświadamiam sobie, że w  roztargnieniu zaczęłam stukać palcem w  punkt serca. Silvestri szybko podnosi wzrok. – Przepraszam, to mnie uspokaja. Jestem trochę zdenerwowana. –  Jedną dłonią obejmuję drugą w  nadgarstku i  kciukiem naciskam punkt między ścięgnami. – Zdaję sobie sprawę z powagi pani sytuacji, jak również ze stresu, który powoduje. Wiem też, że straciła pani kogoś bardzo ważnego. Natomiast nie potrafię pojąć, jaki motyw panią kierował, kiedy zabijała pani Rachel. Czy pomoże mi pani to zrozumieć? – Nikogo nie zabiłam. Nie miałam powodu! –  odpowiadam ostrym, nieprzyjemnym tonem. – W porządku. Cofnijmy się trochę. Jest pani wykształconą kobietą. Wie pani, jak ważne jest racjonalne myślenie. Proszę postawić się na miejscu moim i  Wolcotta. –  Milknie na chwilę. –  Pozwoli pani, że opowiem, jak to

wygląda z  naszego punktu widzenia. Wtedy być może wskaże pani miejsca, w których się mylimy. Słucham w milczeniu. – Wiele wskazuje na to, że doszło do tragicznej reakcji łańcuchowej. Po tym, jak popełniła pani pierwsze morderstwo, kolejne było nieuniknione. Wiedziona poczuciem winy z  powodu śmierci Michelle, zaplanowała pani odebranie życia Brooke, ponieważ czuła się pani zagrożona i sprowokowana jej nieustępliwym nękaniem. W pracy traciła pani grunt pod nogami, bała się o swoje bezpieczeństwo finansowe… – Ale przecież nigdy bym… Nie wiedziałam, że to Brooke mnie nęka… – Zabiła pani Rachel z  konieczności, ponieważ przyjaciółka odkryła pani udział w  śmierci Brooke i  nie zgodziła się na utrzymanie tego faktu w tajemnicy. Po kłótni, która miała miejsce w pani domu i w trakcie której, jak sądzimy, Rachel zagroziła, że panią wyda, zabiła ją pani w  jej miejscu zamieszkania, pozorując samobójstwo. Morderstwo przyjaciółki miało zupełnie inny charakter, zdecydowanie bardziej emocjonalny i  osobisty, dlatego zrobiła to pani w sposób, powiedzmy, bardziej litościwy, oszczędzając Rachel cierpienia. Po wszystkim nie była pani w  stanie odejść od niej. –  Przerywa na chwilę. Pulsują mu żyły na czole i szyi. Patrzy na mnie ponurym wzrokiem i widzę, że on też próbuje wziąć się w garść. – Wykorzystała mnie pani jako alibi. To była pod wieloma względami fatalna decyzja. Sprawiła między innymi, że Wolcott i  ja nie tylko uwierzyliśmy, że może być pani zdolna do morderstwa, ale wręcz zaczęliśmy się zastanawiać, czy śmierć Michelle z pani ręki na pewno była przypadkowa. Czuję się, jakby mnie uderzył w  twarz. Zaciskam pięści, aż bieleją mi kłykcie. Nie wiem, czy jego milczenie jest sygnałem, że teraz powinnam coś powiedzieć, ale się nie odzywam. – Charlotte, czy rozumie pani, dlaczego jest główną podejrzaną osobą? Wszystkie pozostałe, które mogły mieć motyw, mają alibi. Przedstawiłem dopiero podstawowe fakty. Nie powiedziałem jeszcze nic na temat sposobu działania mordercy, który również zdecydowanie wskazuje na panią, biorąc pod uwagę dziedzinę, w której się pani specjalizuje. Pozostawia tę zaskakującą informację bez wyjaśnienia, być może licząc, że potwierdzę jego przypuszczenia jakąś podświadomą reakcją, ale jedyne, co okazuję, to bezbrzeżna konsternacja.

– Czy coś pominąłem? – pyta z obojętną miną. – To wszystko nieprawda – wyrzucam z siebie z rozpaczą. – Wobec tego proszę powiedzieć, w którym punkcie się mylimy. Jest pani inteligentną kobietą, doskonale orientującą się w  zawiłościach ludzkiego mózgu. Wszystko, co powiedziałem, brzmi logicznie. Zgodzi się pani ze mną? Jeśli nie, to chciałbym, żeby przedstawiła mi pani inny, równie przekonujący scenariusz oczyszczający panią z winy. W  chaosie splątanych myśli chwytam się tych, które wydają mi się najbardziej konstruktywne. Nie myli się, rzeczywiście wszystko wskazuje na to, że mogłam się dopuścić tych okropnych rzeczy. Powtarzanie, że nie byłabym zdolna do zabicia człowieka, najwyraźniej nic nie znaczy, nawet pomimo tego, że śmierć mojej jedynej ofiary była skutkiem nieumyślnego błędu. Nie mogę okazać złości, bo każdy wybuch zostanie wykorzystany przeciwko mnie. – Detektywie Silvestri, rozumiem, że pasują panu wszystkie elementy tej układanki i  wydaje się panu, że wskazują na mnie, ale motywy, które pan przytoczył, nie są wiarygodne. Nie miałam powodu pozbawiać życia Brooke i nie zrobiłam tego, a więc bodziec do zabicia Rachel nie zaistniał. – Jak pani wytłumaczy, że Brooke przeprowadziła się do Port Jefferson, miasteczka leżącego blisko miejsca zamieszkania kobiety, która niechcący odebrała jej siostrę? Zbieg okoliczności? – Nie wiedziałam, że tam zamieszkała. Nie kontaktowałam się z nią! Nigdy nawet nie przebywałam w  jednym pokoju z  siostrą Michelle. –  Widzę zniecierpliwienie na twarzy Silvestriego. To na nic; moje słowa nic dla niego nie znaczą. Przerywa, żeby napić się wody. Wyjmuje telefon z tylnej kieszeni i kładzie go na stole ekranem do dołu. – Nasza wiedza o  tym, co łączyło panią z  Brooke Harmon, a  także jak wyglądały wasze interakcje, pozwala nam sądzić, że jest pani jedyną osobą, która miała motyw, by ją zabić. Jakby tego było mało, dysponujemy dowodami, że zanim pozbawiła ją pani życia, poddawała ją pani długotrwałej manipulacji. – Silvestri ponownie splata dłonie i milknie. Czeka. – Nie rozumiem. Jakiej manipulacji? – Serce mi wali. – Ciekawe, że użyła pani sformułowania „w jednym pokoju”, Charlotte. – O co panu chodzi?

– Była pani w jednym pokoju z Brooke, i to nie raz, prawda? Gwałtownie potrząsam głową. Silvestriego to nie rusza. – O czym pan mówi? Silvestri spokojnie kładzie dłonie na stole i spogląda mi w oczy. – No dobrze, Charlotte, uznajmy, że nigdy fizycznie nie przebywała pani w tym samym pokoju, co Brooke. – Przesuwa butelkę po blacie z ręki do ręki. Staram się skupiać na nim, a  nie na tej czynności, którą próbuje mnie rozproszyć. Bawi się ze mną. Chce mnie zmęczyć i zmusić do przyznania się do czegoś, czego nie zrobiłam. Zaraz dostanę szału. – Ale w wirtualnym już tak. – Nawet nie wiem, co to znaczy. – Jest pani aktywną uczestniczką czatu dla ofiar traumy, zgadza się? – Tak – odpowiadam zdumiona. – Stworzyła pani ten pokój, aby zwabić Brooke Harmon, a  kiedy ta dołączyła do grupy, zaczęła nią pani manipulować pod pozorem wsparcia. –  Wszystkie włoski na ciele stają mi dęba. – N i e. Nie stworzyłam tego pokoju. Dołączyłam do niego. W grupie już wcześniej znajdowały się aktywne uczestniczki. – Wśród nich ostatecznie znalazła się również Brooke Harmon. Niezwykły zbieg okoliczności. Czuję, jak krew odpływa mi z twarzy. – Nie miałam pojęcia, że Brooke też należy do grupy. Byłyśmy anonimowe. –  Silvestri przygląda się, jak bezskutecznie usiłuję przetrawić informację, że nieświadomie czatowałam z  Brooke. –  Detektywie, musi mi pan uwierzyć. Nie założyłam tego pokoju. Nie wiedziałam, że udziela się tam Brooke. Przysięgam. – Oczekuje pani, że uwierzę, że nie skojarzyłaby pani jej wyznania w  internetowym konfesjonale grupy wsparcia? I  vice versa? Zakładam, że temat traumy po śmierci siostry w  trakcie operacji pojawił się w  waszych rozmowach. Poruszyła go jedna z was czy obie? To dość niezwykła i znacząca rzecz jak na coś, co może łączyć ludzi. – Na czacie nie opowiadałam o  szczegółach śmierci Michelle. Zwykle posługiwałam się ogólnikami i  skupiałam raczej na dzieciństwie. Żadna z  pozostałych uczestniczek nigdy nie wspomniała, że jej siostra zmarła

w  trakcie operacji. Zapamiętałabym coś takiego! –  Myślami przebiegam po pozostałych dziewczynach w  grupie. Harmonia82. Jej siostra została zamordowana. Robi mi się zimno. – Nie zrobiłam tego! Proszę mi uwierzyć – błagam. Jest nieporuszony. – Co się wydarzyło? Brooke odkryła pani tożsamość i  dlatego musiała ją pani zabić? – To wszystko nieprawda. – Wyrzucam spętane dłonie najwyżej, jak jestem w stanie. Z każdą chwilą ta historia staje się coraz bardziej zagmatwana, a ja z  każdym słowem Silvestriego zaczynam coraz bardziej wątpić w  swoją niewinność. – Jeszcze nie zdołaliśmy odzyskać wszystkich zarchiwizowanych rozmów, które odbyły się na pani czacie, ale jestem pewien, że kiedy to zrobimy, wypełnimy puste miejsca. – Rozmawialiście z  pozostałymi uczestniczkami? Potwierdzą, że dołączyłam do grupy po nich, ale przed Brooke. – Właśnie to jest w tym najlepsze. – Nie rozumiem. – Właśnie rozmawiam ze wszystkimi uczestniczkami czatu, nieprawdaż? –  Na jego ustach pojawia się uśmiech nie do rozszyfrowania. – Nie staram się utrudniać, nic z  tych rzeczy. Po prostu naprawdę nie nadążam za tym, co pan mówi. – Charlotte, ustaliliśmy, że adresy IP pozostałych uczestniczek czatu wskazują na ten sam serwer. Mało tego, prowadzą do tego samego komputera. Poza Brooke Harmon wszystkie członkinie grupy, rzekome ofiary traumy, to tak naprawdę jedna i ta sama osoba: pani. – Co takiego? – Robi mi się niedobrze. Czuję, jak rośnie mi ciśnienie. Coś lepkiego i oślizgłego wspina się po moich plecach i rozlewa po policzkach. –  Zwariował pan? Przecież mówię, że nie założyłam tej grupy. Nawet gdybym chciała, i tak nie wiedziałabym, jak to zrobić. Pozostałe dziewczyny to nie ja. Jak to w  ogóle możliwe? –  Czuję odrobinę ulgi pośród całego otępienia i strachu. To tak naciągana, niewiarygodna i nieprawdziwa historia, że nikt im nie uwierzy. Telefon Silvestriego zaczyna buczeć. Odwraca go, zerka na ekran i mówi:

– Muszę odebrać. Ale niedługo do pani wrócę. Proszę wykorzystać ten czas na przypomnienie sobie, jak to wszystko się zaczęło. Podejrzewam, że kryje się za tym niesamowita historia. Nie odprowadzam go wzrokiem.

54 WOLCOTT Docieram do aresztu hrabstwa Suffolk. Silvestri już na mnie czeka. Pokazuję odznakę i  wpisuję się do rejestru odwiedzających. Strażnik prowadzi nas korytarzem. Widzę, że mój partner jest podekscytowany. – Powtórzmy to sobie –  mówi. –  Wiemy, co łączyło Charlotte z  obiema ofiarami. Wiemy, że w obu przypadkach miała łatwy dostęp do trucizny. – Motywem zabójstwa Brooke Harmon było ustawiczne nękanie oraz to, że kierując się negatywnymi recenzjami na Yelpie, klienci omijali gabinet Charlotte –  dodaję. –  Jeśli chodzi o  Rachel Sherman, motyw nie jest tak wyraźny, ale niestety nie wiemy, czego dotyczyła kłótnia. – Zgoda. Sąsiad Rachel widział auto Charlotte mniej więcej o tej godzinie, o której popełniono morderstwo. Podczas późniejszej rozmowy ze mną skłamała. – Pamiętaj też, że wykorzystała pokój na czacie do zwabienia Brooke Harmon. – Wydaje mi się, że wiemy wystarczająco dużo, żeby doprowadzić sprawę do końca – mówi Silvestri. – Wracajmy tam. – „Wracajmy”? To znaczy, że już ją przepytałeś? – Rozgrzałem ją dla ciebie.

55 CHARLOTTE Po wyjściu Silvestriego skupiam spojrzenie na przeciwległej ścianie, wybrawszy plamkę po złuszczonej farbie. Robię to, aby uspokoić rozstrojone nerwy. Chcę, żeby mój wzrok się rozmył. Usiłuję oczyścić umysł, ale wciąż myślę o Rachel. – Chciałabym, żebyś tu była. Nie wiem, co robić – odzywam się na głos, kierując słowa do pustego krzesła po drugiej stronie stołu. Oczywiście odpowiada mi cisza. Ale za to czuję mrowienie, jakby przebiegł mnie prąd, od którego jeżą mi się włosy na karku. – Proszę, pomóż mi. Zamykam oczy i wyobrażam sobie, że siedzimy na tarasie za domem, ale tym razem ta spokojna i  kojąca wizja jest skażona koszmarem. Otwieram oczy. Przechodzi mnie dreszcz. Czuję ostry ból w  dużym palcu lewej nogi, jakby użądlił mnie jakiś owad, i  to doznanie przywołuje z  pamięci naszą rozmowę z  początków znajomości. Rachel ćwiczyła na mnie techniki refleksologiczne na zajęcia w szkole. – Jak się nazywa ten punkt, nad którym pracujesz? – Od dłuższego czasu mocno uciskała górną część mojego dużego palca u nogi i czułam fale energii rozchodzące się od stopy przez kręgosłup, aż po sklepienie czaszki. Roześmiała się. – Wiedziałam, że zapytasz akurat o ten punkt. To punkt mózgu. Niedawno przyznałam jej się, że wcześniej byłam chirurgiem. Nie chciałam, żeby dowiedzieli się o  tym pozostali uczestnicy kursu, bo zaraz wpisaliby moje nazwisko do wyszukiwarki. Rachel była zaskoczona, tak jak się spodziewałam, i chyba trochę krytyczna. Przeniosła się na drugą stopę i zaczęła uciskać ten sam punkt. – Co sprawiło, że zapragnęłaś kroić ludzkie mózgi? – spytała.

Uraczyłam ją standardową, wyuczoną odpowiedzią, która zawsze miała dla mnie posmak kłamstwa. – Chirurgia fascynowała mnie od dziecka, a mózg uważałam za najbardziej tajemniczy organ w ludzkim ciele. – Mogłabym powiedzieć to samo, ale w odniesieniu do serca – odparła. – Ale nie skończyłaś jako ta, która je kroi – zaripostowałam. – Musiałaś doświadczyć czegoś strasznego, że postanowiłaś poświęcić połowę życia na zgłębianie koszmarnych przeżyć innych ludzi. Zanim odpowiedziałam, musiałam się zastanowić. Nie potrafiłam sobie przypomnieć takiego okresu w  swoim życiu, kiedy nie marzyłam o  zostaniu lekarką. Matka umacniała mnie w tym pragnieniu, od kiedy sięgam pamięcią. Ale tamtego dnia, leżąc na plecach i pozwalając nowej przyjaciółce ugniatać mi stopy, a  także bardzo wyraźnie czując krążenie leczniczej energii w  organizmie, usiłowałam wydobyć z  pamięci autentyczne wspomnienia, a nie to, co mi wmawiano. – Szczerze mówiąc, nie pamiętam niczego takiego. –  Starałam się wyobrazić sobie proces myślowy albo może zdarzenie, które pchnęło mnie ku marzeniu o pomaganiu ludziom dotkniętym zespołem stresu pourazowego, ale miałam pustkę w głowie. Rachel przerwała masaż i podeszła do szczytu stołu. – Poddałaś się kiedyś hipnozie? – spytała z błyskiem w oku. – Nie, ale sporo o niej czytałam na studiach. Na przykład o badaniach nad skutecznością hipnozy przy rzucaniu palenia. – Albo przy odzyskiwaniu wspomnień. Dziwi mnie, że nie natknęłaś się na to w tej swojej szkółce dla mózgowców. – Powiedziała to żartobliwym tonem, ale pamiętam, że poczułam się urażona. – Jasne, że się natknęłam. Istnieje bogata literatura na temat odzyskiwania wypartych wspomnień. Jednak wielu naukowców ma do hipnozy raczej sceptyczny stosunek. – No to pozwól, że cię nauczę autohipnozy. Może uda nam się rozwiązać zagadkę, dlaczego zapragnęłaś zostać lekarką od mózgu. Ostatecznie nic z  tego nie wyszło, ale to był ważny dzień dla naszej przyjaźni. Wtedy zaczęła się zacieśniać więź między nami.

– Pewnie jesteś po prostu jedną z  tych, które nie ulegają wpływom zbyt łatwo – stwierdziła. – To chyba dobrze. Wracam do rzeczywistości. Wyciszam się i  uspokajam, zamykam oczy i wyobrażam sobie liczbę dziesięć. Wymaga to wielu następujących po sobie prób, ale czasem we wprowadzaniu się w  stan autohipnozy pomaga zalew kortyzolu, oczywiście pod warunkiem, że potrafi się nad nim zapanować. Po kilku razach jestem w  stanie wyraźnie zwizualizować dziesiątkę. Kiedy zaczyna znikać, szybko otwieram i  zamykam oczy, wyobrażając sobie cyfrę dziewięć, i  jednocześnie wywołuję kolejną falę spokoju. Kiedy dziewiątka zaczyna blaknąć, szybko otwieram i zamykam oczy. Powtarzam ten schemat aż do cyfry jeden, modląc się o  powodzenie w  łączeniu pozrywanych dróg nerwowych. Obym znalazła w  swoim umyśle coś, co mi pomoże. Czuję znajome mrowienie i  wrażenie oderwania od świata. Jestem w  transie. Wyobrażam sobie siebie w kinie. Siedzę w pierwszym rzędzie i śledzę akcję filmu ze mną w roli głównej. Idę korytarzem szpitala w  Stony Brook. Niedawno zatrudniono mnie na rotacyjnym stanowisku lekarki pierwszego kontaktu. Mija pół roku od powrotu do miasteczka po załamaniu nerwowym. Znów mieszkam z  matką. Przyglądam się beznadziejnej, przybitej sobie, jak w  półśnie zajmuję się pacjentem. Patrzę, jak stoję przed zamkniętym magazynem leków, zastanawiając się, której szybko działającej substancji chemicznej użyję, żeby skończyć z tym wszystkim. To najgorsze chwile w moim życiu. Podążam tropem siebie wychodzącej ze szpitala z  torebką pełną nieuczciwie zdobytego hydromorfonu. Włączam laptopa, żeby napisać mail z  przeprosinami do tych nielicznych bliskich osób, które mi jeszcze zostały. Moją uwagę zwraca nowa wiadomość w  folderze „odebrane”; o  dziwo niebędąca spamem. Nadawcą jest znajoma pielęgniarki z  Bellevue. Nie pamiętam, żebym podawała jej swój adres, ale w  Bellevue w  moim organizmie krążyło tyle chloropromazyny, że wszystko jest możliwe. Pisze, że przed kilkoma miesiącami założyła grupę wsparcia dla ofiar traumy i że nasza wspólna „przyjaciółka” wskazała mnie jako osobę, która może być zainteresowana taką inicjatywą. Klikam link w mailu i przenoszę się do pierwszego bezpiecznego i pełnego autentycznego wsparcia miejsca, w jakim znalazłam się po śmierci Michelle. Spotykam podobne do mnie osoby żyjące z  poczuciem winy i  ze wstydem. Rozmawiamy anonimowo i  dzięki temu zupełnie otwarcie o  najgorszych

chwilach w naszym życiu. Dzielimy się przemyśleniami. Wirtualny pokój jest azylem, w  którym –  jednocześnie przebywając w  nie zawsze bezpiecznym środowisku prawdziwego pokoju –  zwierzam się bez obawy, że zostanę potępiona. Z początku jestem ostrożna, ale szybko się wkręcam i uzależniam od czatu, potrzebuję go, by móc przetrwać dzień i  zasnąć wieczorem. Mogę śmiać się i płakać z osobami, które mnie rozumieją. Ratują mi życie. Utrzymywałam z  nimi regularny, codzienny kontakt przez półtora roku –  tyle czasu zajęło mi ogarnięcie się. Wyznałam im, że nie chcę już być lekarką, ale nadal pragnę leczyć ludzi. Pogratulowały mi, kiedy im powiedziałam, że zdobyłam nową przyjaciółkę już pierwszego dnia nauki akupunktury w  Ośrodku Lecznictwa i że w  tym samym miesiącu przeprowadziłam się do nowego domu. W  transie obserwuję siebie. Widzę, jak odzyskuję siłę i  radość, przyzwyczajając się do nowych warunków. Otwieram gabinet i  całkowicie zmieniam styl życia. Zaczynam czuć, że znów mogłabym się zakochać. Grupa namawia mnie do randkowania. Cieszę się, kiedy do czatu dołącza nowa osoba, która tak jak ja lubi rozmowy o  północy, kiedy wszyscy już śpią. Od razu przypadłyśmy sobie do gustu. Jesteśmy niemal jak dwie krople wody. W  końcu ona zdradza, że w  rzeczywistości jest nim i  udaje kobietę tylko dlatego, że nie udało mu się znaleźć grupy wsparcia dla mężczyzn, w  której czułby, że może się naprawdę otworzyć. Zdumiewa mnie, jak bardzo nie przeszkadza mi to wyznanie. Nawet trochę mnie podnieca. Połączyły nas opowieści o  stukniętych matkach i  mnóstwo innych, zupełnie przypadkowych rzeczy. Jestem potwornie rozczarowana, kiedy pewnego dnia on znika, odchodzi z grupy i nie próbuje nawiązać ze mną kontaktu. Bardzo za nim tęsknię. Widzę teraz siebie, jak wysyłam do niego prywatną wiadomość, w  której przyznaję się do tego uczucia, on zaś, ku mojemu zachwytowi, odpowiada, że jemu też mnie brakuje i to wielka ulga, że nie nienawidzę go za kłamstwo, i  jest wdzięczny, że zachowałam naszą znajomość w tajemnicy. Mówi, że to dla niego bardzo ważne i że potrzebuje „kogoś, komu mógłby powierzyć swoje tajemnice”. Ponownie przeżywam nasze rozmowy esemesowe i  przez telefon. Początkowo dwa razy w tygodniu, potem codziennie. Moje życie zaczyna się kręcić wokół oczekiwania na wiadomość od niego. Pozwalam, by obrazy i  doznania swobodnie przepływały przeze mnie. Widzę, jak błyskawicznie zakochuję się w  tym człowieku, z  którym nigdy się nie spotkałam. W  kimś,

kto mnie dogłębnie rozumie i nie ocenia przez pryzmat bólu, który sprawiłam, ani okropnych błędów, które popełniłam. W  kimś, kto z  nicka zawsze wyczekiwanego z  wypiekami –  Serdecznosc2 –  przeobraził się w  osobę mającą prawdziwe imię – Peter – na której słowach i głosie zaczęłam polegać bardziej niż na czymkolwiek innym. A  kiedy już zupełnie się uzależniłam i  poczułam rozpaczliwą potrzebę poznania go w  realu, zaczął znikać i odsuwać się ode mnie. To był on. Od samego początku. We wszystkim. Wykorzystywał mnie, bawił się mną, podniecało go moje cierpienie. Ja zaś byłam na tyle głupia i łatwowierna, że dałam się omamić. Nadal nie dociera do mnie, jak mogłam nie dostrzec najbardziej oczywistego fragmentu tej układanki. Zaczynam się trząść. Do pokoju wchodzi Silvestri, sprawiając, że raptownie wracam do rzeczywistości. Jest z  nim Wolcott, wita się ze mną ponurą miną na twarzy. Przysuwa krzesło, głośno szorując nim po podłodze. Silvestri opiera się o ścianę, przez chwilę wpatruje się w partnera, a potem zwraca się do mnie. – Charlotte, mamy do omówienia wiele spraw. Najlepiej będzie, jeśli zrobimy to w obecności Wolcotta. Wolcott przygląda mi się bez słowa. Z trudem to wytrzymuję. Jeszcze się nie pozbierałam po olśnieniu, którego właśnie doznałam. Nie mam pomysłu, w  jaki sposób miałabym to wszystko wytłumaczyć detektywom. – Pozwoli pani, że dołączę do rozmowy? – zaczyna Wolcott. Ledwie zauważam, że się odezwał. W  moim umyśle jeden przebłysk koszmarnej świadomości goni drugi. Wszystko było zupełnie inaczej, niż mi się wydawało. Od roku, a  nawet dłużej, trwam w  jednej wielkiej śmiertelnej halucynacji. Kiedy to się właściwie zaczęło? Od Petera. Ale dlaczego? Znów pęka mi serce. Chwytam się za pierś, rozlega się głośny brzęk łańcucha. – Chce pani pójść do toalety albo rozprostować nogi? –  pyta z  troską Wolcott. Nie ruszam się. – W takim razie zacznijmy od początku –  odzywa się Silvestri –   i  porozmawiajmy o  tym, jak założyła pani grupę i  w  którym momencie zwabiła pani do niej Brooke Harmon.

Brooke Harmon. Harmonia82. Czuję, że zaczyna brakować mi powietrza. Dołączyła kilka miesięcy po tym, jak Peter opuścił grupę. Bardzo szybko znalazłyśmy wspólny język. Miałam poczucie, jakby krąg kochającej rodziny z wyboru powiększał się dosłownie z każdym kolejnym dniem. – Detektywie Silvestri? – Tak? – Pamięta pan, kiedy zapytał mnie, czy jestem wolna? –  Nie patrzę na niego. Na twarzy Wolcotta pojawia się niewyraźne napięcie. – Nie wydaje mi się, żebym użył dokładnie tych słów, ale o ile dobrze sobie przypominam, tamtego dnia, kiedy się poznaliśmy, dała pani do zrozumienia, że jest samotna. – Ściąga brwi. – Czy było inaczej? Przez chwilę wstrzymuję się z  odpowiedzią, aby w  pełni zaakceptować świtającą prawdę na temat Petera. Zniknął powód, dla którego należałoby to trzymać w  tajemnicy. Wraz z  nim wszystkie absurdalne, nieprzekonujące, osobliwe szczegóły, które w najlepszej wierze brałam za dobrą monetę. Poraża mnie własna głupota. – Tak. Skłamałam. Przyglądam się obliczom obu. Wolcott jest zaintrygowany. Silvestri ponuro zamyślony. – No dobrze, Charlotte. Zatem ma pani partnera, którego istnienie zataiła. Czy mam rozumieć, że ta osoba pomoże dowieść pani niewinności? – Tak. Silvestri odsuwa się od ściany. Drapie się po głowie. Wygląda, jakby chciał coś powiedzieć, ale milczy. – Myślę, że człowiek, z którym przez rok byłam w związku, w jakiś sposób ponosi odpowiedzialność za śmierć Brooke i Rachel. Silvestri przestępuje z nogi na nogę. On i Wolcott mają kamienne twarze. Czekają na więcej. – Myślę też, że wrobił mnie w  oba te morderstwa –  oznajmiam i  milknę. Szukam jakichś oznak tego, że Silvestri i  Wolcott zaczynają mi wierzyć, ale wyczuwam jedynie cień wątpliwości i obracające się bezgłośnie trybiki w ich głowach. – Dlaczego uważa pani, że ta osoba chciałaby panią wrobić? – Nie mam zielonego pojęcia – przyznaję.

– Jak brzmi nazwisko tego człowieka? – Peter Stanton – mówię i od razu robi mi się lżej. – Gdzie znajdziemy pana Stantona? Lekkość znika, zastępuje ją ucisk w piersi. – Nie wiem. – Nie wie pani, ponieważ… – zachęca łagodnie Wolcott. – Ponieważ zaginął. Dennis mruży oczy. – Wobec tego poprosimy o jego rysopis. Roześlemy list gończy. Jeżeli ten mężczyzna ma cokolwiek wspólnego z  morderstwami, musimy natychmiast go odnaleźć. – Nie mogę tego zrobić – mówię cicho. – Dlaczego? – naciska Dennis. – Ponieważ… – głos mi drży – nigdy go nie spotkałam. W pomieszczeniu nagle robi się duszno. Detektywi milczą. Patrzą na mnie nieprzeniknionym wzrokiem, świdrują mnie przez długą, bolesną chwilę, po czym spoglądają po sobie i mam wrażenie, jakby porozumiewali się bez słów. Siedzę na krześle i  robię się mała, najmniejsza. Czuję głęboki wstyd i  zarazem wypełnia mnie dojmująca ulga, że wreszcie powiedziałam to, co dotąd było niewysłowione. Wreszcie Wolcott przerywa tę milczącą wymianę zdań i  zwraca się do mnie. – Charlotte, proszę potwierdzić, żebyśmy mieli jasność. Pozostawała pani w  długotrwałym związku z  mężczyzną, mimo że nigdy nie widziała go na oczy? – Zgadza się. – Upokorzona spuszczam głowę. – Gdzie i  w  jaki sposób zetknęła się pani z  tym człowiekiem? –  pyta Silvestri. – Na czacie. – W kobiecej grupie wsparcia? – Udawał kobietę, żeby móc rozmawiać o swoich problemach – wyjaśniam szeptem.

Silvestri nabiera powietrza. – Charlotte, chce nam pani powiedzieć, że przez rok była związana z mężczyzną, którego nie tylko nigdy pani nie widziała, ale który w dodatku od samego początku panią okłamywał? Zaczyna rozmasowywać skronie, drugą ręką wykonując gest niedowierzania. – Tak. – Pozwoli pani, że zaoszczędzę jej wykładu na temat tego, jak bardzo to było niebezpieczne. Zabawne w  przerażający sposób; przecież sam „Peter” pouczał mnie, jak bardzo trzeba uważać na osoby podające się za kogoś innego w  sieci. Oczywiście w  życiu nie podejrzewałabym speca od oszustów internetowych o oszustwo internetowe. – Rozumiem, że dysponuje pani esemesami, które może nam udostępnić? Być może „Peter Stanton” przesyłał pani zdjęcia? – dopytuje Silvestri. Robi mi się słabo. – Nie istnieją. – No jasne. – To spory kłopot, Charlotte – wtrąca Wolcott. – A dlaczego nie istnieją? – Korzystaliśmy z  aplikacji, która automatycznie kasuje wiadomości po upływie dwunastu godzin. Jest niewykrywalna. Peter na nią nalegał. Mówił, że to najbezpieczniejszy sposób komunikacji. – Czy kontaktowała się pani z Peterem w ciągu ostatnich dwunastu godzin? – pyta Silvestri. – Nie. Nie odzywa się od prawie tygodnia. Wcześniej milczał przez miesiąc. Wymieniają spojrzenia. – Czy kiedykolwiek rozmawialiście przez telefon? –  chce wiedzieć Wolcott. – Tak, ale zawsze to on dzwonił do mnie. – Oczywiście – bąka Silvestri. – Czy Peter Stanton jest żonaty?

– Nie – odpowiadam, ale raptem dociera do mnie, że właściwie nie wiem. Wszystko, co od niego usłyszałam, było kłamstwem, po co więc miałby zdobywać się na szczerość w przypadku czegoś tak nieistotnego jak żona albo, dajmy na to, dzieci? Umieram po tysiąckroć, siedząc tu, na tym krześle. – Dlaczego tak mu zależało na „bezpieczeństwie” komunikacji? – dopytuje Silvestri. – Z powodu jego pracy. – A czym się zajmuje pan Stanton? –  Obaj wydają się lekko rozbawieni. Najwyraźniej sądzą, że wymyślam to wszystko na poczekaniu. – Nie wiem dokładnie. – Dmuchnięciem odgarniam kosmyk, który zsunął mi się na twarz i  zasłonił oko. –  Powiedział, że jest zatrudniony w  jednej z agencji rządowych, ale nie może zdradzić mi szczegółów, bo to ściśle tajne. Silvestri i Wolcott wymieniają pełne niedowierzania spojrzenia, nawet nie próbując ich przede mną ukryć. – Powiedział tylko, że jest specjalistą od przestępstw internetowych i  że podstawowym powodem, dla którego dołączył do grupy, podawszy się za kobietę, było śledztwo, które prowadził w sprawie przekrętów na czatach. Miny obu świadczą o  bezbrzeżnym zdumieniu absurdalnością tej w oczywisty sposób zmyślonej historii bądź też moją głupotą – nie rozumieją, jak mogłam w to uwierzyć – albo jednym i drugim, trudno powiedzieć. – Zdaję sobie sprawę z tego, jak to brzmi. Na pewno myślicie, że mi odbiło albo że zwyczajnie kłamię. Ale wierzcie mi, do mnie też dopiero teraz zaczyna to docierać. Nie miałam pojęcia, że Peter może być w to zamieszany, dopóki nie powiedzieliście mi o czacie i Brooke. Nie rozumiem, jak to zrobił, ale to musiał być on. – W porządku, Charlotte – odzywa się Wolcott. – Zaintrygowała nas pani. Z  ciekawości podążymy za panią do tej króliczej nory i  przekonamy się, dokąd trafimy. Będziemy potrzebowali wszelkich informacji, jakimi pani dysponuje. Numery telefonów, maile, esemesy, wszystko, co pomoże nam go namierzyć i potwierdzić miejsce jego pobytu… – Oraz istnienie – dodaje zjadliwym tonem Silvestri.

56 SILVESTRI – Dałbym jej piątkę za pomysłowość – rechoczę. Mówię cicho, zdając sobie sprawę, jak bardzo nasze głosy niosą się pustym korytarzem. Mój partner prycha. – A ja nawet z plusem, ale za arogancję. Nie mogę uwierzyć, że próbowała nam wcisnąć te brednie o  tajnym agencie. Wydaje jej się, że jesteśmy wioskowymi głupkami? – No wiesz, Wolcott, na Long Island ludzie nadal uprawiają ziemię… – Sranie w banię, cwaniaczku. Dobrze wiesz, o czym mówię. – Wiem, wiem. Ale czego się spodziewałeś? Jest zdesperowana. Musi czuć się jak w imadle, które się powoli zaciska. – Ta. Jestem tylko ciekaw, co wymyśli, kiedy stanie oko w oko z rodzicami Brooke Harmon. – Tak jest, partnerze. Ulżyj sobie. Lepiej? – Nawet nie jestem na nią wściekły, wiesz? Raczej rozbawiony. – Świetnie. W takim razie idźmy z nią na całość. Wolcott zaciera ręce. – Zróbmy to. Zawracamy. – There’s a man who leads a life of danger, to everyone he meets he stays a stranger[1] – nucę. Wolcott łypie na mnie skrzywiony. – To twój repertuar spod prysznica? Lepiej niech tam zostanie.

57 CHARLOTTE Po rozmowie z  detektywami i  olśnieniu, jakiego doznałam, jeśli chodzi o  Petera, popadam w  całkowite otępienie. Kładę się na pryczy i  leżę jak w  śpiączce. Przychodzi Silvestri i  mówi, że Harmonowie poprosili o spotkanie. Waham się tylko przez ułamek sekundy. Zdaję sobie sprawę, że być może nie będę miała kolejnej okazji, by ich przeprosić osobiście, a w głębi duszy wiem, że powinnam to zrobić. Co do mnie czują? Myślę, że „wściekłość” to zdecydowanie za mało powiedziane. Wyobrażam sobie, że czekają na mnie w  pozbawionym okien pomieszczeniu uzbrojeni w  kije i kamienie. Pozwolę im się wyładować na mnie, być może poczuję się lepiej niż teraz. Był taki okres po śmierci Michelle, kiedy jedyną rzeczą, jakiej pragnęłam, było wyrażenie skruchy przed jej rodziną. Ale zanim opamiętałam się na tyle, by głośno wyrazić to pragnienie, znajdowałam się już za murami Bellevue, a  szpital uważał sprawę Michelle za zamkniętą. Zatrudnieni przez mojego byłego pracodawcę prawnicy specjalizujący się w  pomyłkach lekarskich zabronili mi bezpośredniego kontaktu z  rodziną Harmonów i  wysmażyli ugrzeczniony list z kondolencjami, który wysłali po ostatecznym zakończeniu sprawy. Tak więc jedynymi przeprosinami, jakich Harmonowie doczekali się z  mojej strony, okazały się słowa, pod którymi się po prostu podpisałam, skreślone przez konsultanta do spraw zarządzania kryzysowego. Po operacji to Henry wyszedł na korytarz i poinformował państwa Harmon oraz Brooke, że Michelle zmarła. Ja powinnam była to zrobić, ale nie potrafiłam nad sobą zapanować, mówiłam bez ładu i  składu, dlatego Henry wziął na siebie najtrudniejsze zadanie każdego chirurga. W sumie nie dał mi wyboru. Po prostu powiedział, żebym wzięła się w garść i wracała do pracy. Raz za razem wracam do tamtych chwil i żałuję, że nie zdołałam zebrać się w  sobie, postawić się Henry’emu i  zrobić to, co bezsprzecznie należało do

mnie. To była moja operacja i moja odpowiedzialność. Ale wtedy byłam mu wdzięczna, że mnie zastąpił. Dopiero po pewnym czasie, patrząc na tamte wydarzenia z  dystansu, zrozumiałam, że wszystkie jego działania od chwili, w której Michelle wydała ostatnie tchnienie, były jedną wielką manipulacją. Zastanawiający był sposób, w  jaki Henry odnosił się do tej operacji po fakcie. Odpowiednie podejście do pacjenta nigdy nie było jego mocną stroną, ale był tak utalentowanym i skutecznym chirurgiem, że z reguły przymykano oko na jego opryskliwość. – Bywa, że po prostu się nie udaje –  brzmiały słowa mądrości mojego mentora i  kochanka, którymi podzielił się ze mną po śmierci Michelle. Powiedział to takim tonem, jakby komentował fakt, że zachlapał keczupem ulubioną koszulę. Obojętność Henry’ego nie dawała mi spokoju jeszcze przez wiele miesięcy i kazała się zastanawiać, czy na pewno jest takim człowiekiem, za jakiego go uważałam. Szorstkość w  stosunku do pacjentów to jedno, ale całkowity brak empatii dla kogokolwiek to zupełnie inna sprawa. Głos strażnika, którego nie kojarzę, sprawia, że otrząsam się ze wspomnień. Mam wstać i  pójść za nim. Słyszę bicie swojego serca, jest niemal tak donośne, jak odgłos kroków. Wchodzimy do pokoju widzeń. Prowadzi mnie do stolika, przy którym siedzą Harmonowie. Mam spocone dłonie. Wycieram je o  sztuczny materiał więziennego stroju –  niepotrzebnie, bo i tak nie podajemy sobie rąk. Kiedy zajmuję miejsce, pan Harmon odsuwa się na krześle, wstaje i pochyla się nad stolikiem. – Powinienem cię zabić za to, co zrobiłaś – warczy. – Bez dotykania. Proszę się odsunąć. –  Muskularny strażnik w  pokoju widzeń rusza w naszą stronę w tej samej chwili, w której pani Harmon łapie męża za rękę i  odciąga go ode mnie. Pan Harmon obraca się na pięcie i spogląda w stronę okna, stojąc plecami do mnie. Chowa głowę w ramionach i widzę, że bierze szybkie, krótkie oddechy. Pani Harmon podchodzi do męża i szepcze mu coś do ucha. – Kathy, przepraszam, ale nie dam rady. – Rusza w stronę drzwi. Strażnik zatrzymuje go uniesioną dłonią. – Uprzedzam, że nie zostanie pan ponownie wpuszczony. – Z drogi! – grzmi pan Harmon i strażnik odskakuje w bok.

Druga rodzina w  pokoju widzeń, całkowicie pochłonięta rozmową, nie zwraca uwagi na teatralne wyjście pana Harmona. – Pani Harmon – mówię. – Przepraszam za wszystko, co się stało. Wiem, że cokolwiek powiem, i  tak nie zdołam wyrazić żalu z  powodu śmierci Michelle. Chcę, żeby spojrzała mi w  oczy, a  kiedy w  końcu to robi, widzę w  nich ogromną nienawiść. – Proszę nawet nie wypowiadać jej imienia –  syczy. –  Nie przyszłam tu w sprawie Michelle. Przeraża mnie. Milknę i wbijam wzrok w dłonie, które trzymam na stole. – Pozwoliłabym mężowi udusić panią gołymi rękami, gdybym nie uważała, że to zbyt łagodna kara. Wolę żyć ze świadomością, że zgnije pani w więzieniu. Zawstydzona usiłuję nadać swojemu głosowi taki ton, by nie zabrzmieć jak wystraszona mała dziewczynka. Nabieram tchu. – Pani Harmon, przysięgam, że nie zrobiłam krzywdy Brooke. Nigdy jej nawet nie poznałam. – Mogłabym dodać, że teraz, kiedy już wiem, że byłyśmy z  Brooke przyjaciółkami, ja również czuję ogromną stratę. Ale nie wykorzystam jej śmierci do podkreślenia własnego żalu, to byłoby okropne. – Nie wierzę w ani jedno pani słowo. Jest pani chora na umyśle i żyje we własnym urojonym świecie, w  którym nie obowiązują żadne zasady ani szacunek dla innych ludzi. Ale na szczęście czeka panią twarde lądowanie. Sięga do torebki. Serce mi staje. Zerkam na strażnika z  obawą, że zanim zdąży ją dopaść, pani Harmon zatopi ostrze noża w  mojej szyi. Ale zamiast broni pani Harmon wyjmuje złożoną kartkę. Kładzie ją na stole i przesuwa po blacie w moją stronę. Jeszcze raz spoglądam na strażnika, tym razem po to, by się upewnić, że mogę ją przyjąć, ale on nawet nie patrzy w  tym kierunku, jego uwaga jest skupiona na jednym z gości, który walczy z automatem z napojami. – Szczerze mówiąc, Charlotte, wcale nie miałam ochoty pani oglądać, dopóki nie zasiądzie pani na ławie oskarżonych w oczekiwaniu na wyrok. Jest pani złą osobą. – Pani Harmon, rozumiem, dlaczego pani mnie nienawidzi.

– Żałuję, że pani śmierć nie mogłaby nam zwrócić córki. Jestem tu, ponieważ Brooke była znacznie bardziej wielkoduszna i pełna miłości niż ja. –  Wskazuje kartkę dłonią, a potem zasłania twarz i wzdycha. Biorę kartkę, rozkładam ją i widzę wydrukowany mail. Jest zaadresowany do mnie. Mój wzrok wędruje na dół. Brooke Harmon. – Co to jest? – pytam. Boję się tego, co może być tu napisane. – List do pani, który Brooke zachowała w folderze z wersjami roboczymi. Napisany niedawno. Nie wiedziała pani, że Brooke mieszkała niedaleko? Bzdura. Przecież widać, że myśli o pani nadal zaprzątały jej umysł. Nie wiem, w  jakie gierki ją pani wciągnęła, ale gdy przeczytałam ten list, dotarło do mnie, że nie zdołałabym wymyślić nic, co zabolałoby panią bardziej niż świadomość, jak znacznie lepszym człowiekiem niż pani była moja córka. Brakuje mi słów. Próbuję czytać, ale litery się rozmazują. Wycieram łzy i  przełykam ślinę przez ściśnięte gardło. Rozklejenie się na oczach pani Harmon wydaje mi się pod wieloma względami niewłaściwe. Nie patrzy na mnie. Droga Charlotte, piszę ten list po nieznośnych sześciu latach i  sześciu miesiącach bez Michelle, mojej starszej siostry i najlepszej przyjaciółki. Przez cały ten czas wyobrażałam sobie, co powiem Ci, jeżeli będę miała taką możliwość. Tak długo byłaś obiektem mojej wściekłości, że z  czasem przywykłam do tego uczucia i  zaczęłam nosić je w  sobie tuż obok smutku. Jednakże z  każdym rokiem coraz bardziej mi ciążyło, aż w końcu doszłam do wniosku, że pora pozbyć się tego brzemienia, zostawić je za sobą. Po śmierci Michelle rodzice wyprowadzili się z  kraju. Pragnęli zacząć od nowa. Zerwaliśmy kontakt, ponieważ miałam im za złe, że przenieśli się daleko od miejsca, w którym Michelle została pochowana. Moje życie nie miało żadnego celu, brakowało mi szczęścia, a  potem jeszcze straciłam rodzinę. Nie byłam w  stanie pracować. Rozpadło się moje małżeństwo. Przestałam widywać się ze znajomymi. Czułam się tak, jakbyś odebrała mi nie tylko siostrę, ale całe życie. Święta, urodziny, wszystkie wydarzenia bez udziału Michelle były pożywką dla gniewu, który tkwił głęboko we mnie i pożerał mnie od środka. Wpędzał mnie w  chorobę, czułam, że do niczego się nie nadaję. Zupełnie straciłam z oczu fakt, że przecież ja nadal żyję, nie umarłam. Sądziłam, że

jeśli Cię skrzywdzę, być może uśmierzę choć część tego potwornego bólu, jaki przysporzyłaś mojej rodzinie. W ciągu ostatniego roku wydarzyło się kilka rzeczy, które rozproszyły ten spowijający mnie mrok. Znalazłam wsparcie wśród osób, które rozumiały, co znaczy doświadczyć ogromnej straty. Zaczęłam od nowa, w  innym miejscu, i odkryłam, że wciąż mam w sobie pasję życia. Jestem gotowa wyzbyć się złości. Chcę Ci przebaczyć. Przyjmuję, że popełniłaś okropny błąd. Domyślam się, że oddałabyś wszystko, aby móc to cofnąć. Mam nadzieję, że zdążyłaś już sobie wybaczyć, a  jeśli nie, to oby ten list pomógł Ci się do tego przybliżyć. Brooke Harmon Wycieram twarz wierzchem dłoni i podnoszę oczy na panią Harmon, która świdruje mnie lodowatym wzrokiem. Wiem, że nie mogę powiedzieć tego, co bym chciała, bo podejrzewam, że dostałaby ataku furii, gdybym jej teraz podziękowała. – Nie wiem, co powiedzieć. To niewiarygodne. –  Jestem do głębi poruszona. – Mąż uważa, że pokazanie pani tego listu jest szaleństwem. Jego zdaniem nie zasługuje pani na nic od nas, a już na pewno nie od Brooke. Ale zależało mi, żeby zobaczyła pani, jaka ona była. Po to, aby kiedyś, gdy w pełni dotrze do pani świadomość czynu, mogła pani żyć z poczuciem wstydu i wiedzą, że Brooke gotowa była pani wybaczyć. – Tak strasznie mi przykro, że nie żyje. – Zaczynam lekko się kołysać na krześle. Czuję bolesne pulsowanie w głowie. – Dwie minuty i  kończymy! –  oznajmia zbyt głośno strażnik; w  pokoju jesteśmy tylko my i jeszcze jedna rodzina. – Pani Harmon, niech mi pani uwierzy. Zrobię wszystko, żeby pomóc ująć tego, kto zabił Brooke. Nie miałam powodu jej krzywdzić. Nigdy bym… W jednej chwili pani Harmon podnosi się z krzesła i zagłusza mnie swoim krzykiem: – Obyś cierpiała do końca swoich dni za to, co nam zrobiłaś. Moja córka ci wybaczyła, ale na moje przebaczenie nie licz.

58 WOLCOTT – Silvestri – mówię podnieconym głosem do słuchawki. – Właśnie miałem do ciebie dzwonić – odpowiada. – Mam tu małe urwanie głowy. Pamiętasz Christinę, tę kelnerkę? Zgłosiła się na komisariat. Po tym, jak już się zabawiła z kucharzem, wreszcie odsłuchała wiadomości, które jej zostawiliśmy. – Silvestri… – Pokazałem jej zdjęcie Brooke Harmon. Nie rozpoznała jej. Twierdzi, że przez całą zmianę była naćpana po  uszy. Widziałem, jakie miała szkliste spojrzenie, kiedy rozmawialiśmy na komisariacie, i  jestem skłonny jej uwierzyć – rechocze. – No więc knajpa to, niestety, ślepy zaułek. – Silvestri, zamknij się na chwilę. Cichnie szelest. Silvestri przestaje przekładać papiery. – Co jest? – Charlotte tego nie zrobiła – mówię. – Słucham? – Czas się nie zgadza. Fisk przed chwilą potwierdziła, że Rachel Sherman zmarła piątego października o  dwudziestej drugiej. To oznacza, że Charlotte jednak ma alibi. Ty nim jesteś. Długie wahanie po drugiej stronie. – Jasny gwint –  odzywa się wreszcie Silvestri wyraźnie pogodniejszym tonem. – To… Chwileczkę. A samochód? – Też o tym pomyślałem. Dlatego cofnąłem się do tamtej nocy i jeszcze raz wszystko policzyłem. Zjawiłeś się u  nas prosto od Charlotte. Nawet poprosiłem Abby, żeby potwierdziła godzinę. Potem zadzwoniłem do sąsiada

Rachel Sherman, żeby się upewnić co do czasu. Pamiętasz, jak wspominał, że wrócił z wyjazdu do Chicago? – Tak. – Zacząłem go cisnąć i  w  końcu uświadomił sobie, że po powrocie nie przestawił zegarka. Różnica wynosi godzinę. Nie wiem, czemu auto… – O cholera! Czekaj. – Co jest? – Kiedy pierwszy raz rozmawialiśmy z  sąsiadem, byłem tak zaabsorbowany chronologią zdarzeń, że zupełnie o  czymś zapomniałem. Tamtej nocy u  Charlotte zauważyłem, że jej wozu nie ma na podjeździe. Powiedziała, że wróciła do domu Uberem. – Od Rachel Sherman? – Nie wyglądało na to, ale pewnie tak. – No dobra – mówię. – Wyjaśnimy to, kiedy wyciągniemy ją z aresztu. – To ja się zbieram.

59 CHARLOTTE Z drogi do domu pamiętam tylko to, że w samochodzie panowała cisza pełna napięcia. Ani detektyw Silvestri, ani ja nie odzywaliśmy się zbyt wiele; on często odchrząkiwał i  raz na jakiś czas coś bąkał, a  ja odpowiadałam: „Dziękuję” albo: „Nie, dziękuję”. Dziwnie się czuję, znów mając na sobie własne ubranie, trzymając swój telefon i torebkę. Zaczęłam się oswajać z myślą, że nie mam nic. Telefon się rozładował, więc nawet nie mogę sprawdzić, czy mam jakieś nowe wiadomości, ale nie szkodzi, numer i tak jest na podsłuchu, na wypadek gdyby Peter dał znak życia. Nie oczekuję, że się odezwie, ale może po prostu przyzwyczaiłam się, że opuszcza mnie zwłaszcza wtedy, kiedy pojawiają się kłopoty. Zresztą nawet gdyby Peter chciał się skontaktować, to chyba domyśla się, że jestem obserwowana i chroniona przez policję. Zapewne ma swoje źródła, ale gdzie? W  więzieniu? Poza nim? Nieświadomie brałam udział w wyrafinowanej grze, nie znając jej zasad. Dlatego teraz nawet nie potrafię przewidzieć następnego ruchu Petera. Silvestri uparł się, że odwiezie mnie do domu, a  ja byłam tak zmęczona z powodu braku snu, że nie miałam siły zaprotestować. Postanowiłam usiąść z  tyłu, mimo że nie jestem już podejrzana. Nie wytrzymałabym obok niego. Jeszcze wczoraj był przekonany, że jestem morderczynią. Kiedy docieramy na miejsce, Silvestri ponownie odchrząkuje, wyłącza silnik, wysiada, otwiera drzwi i  podaje mi rękę. Nie korzystam z  pomocy. Mijam go bez słowa. Odwrócona do niego plecami słyszę jego kroki na żwirze i odsuwam się jeszcze kawałek. – Na pewno cieszy się pani, że zaśnie we własnym łóżku. – Traktuje mnie jak rannego ptaka. Powinnam być mu wdzięczna za tę czułość, ale ciepłe uczucia, które wcześniej do niego żywiłam, ustąpiły obojętności. W ostatnich

dniach wskazówka mojego emocjonalnego potencjometru zbyt często wychylała się do maksimum i jestem po prostu wykończona. – Tak, miło wrócić do domu –  odpowiadam ze znużeniem. Koszmarnie bolą mnie plecy, co dodatkowo mnie rozdrażnia. Silvestri i  Wolcott przyszli zmieszani, grzecznie przeprosili i  powiedzieli, że wychodzę. Zaczęli wyjaśniać, że nie zgodziła im się godzina śmierci Rachel, a  także inne rzeczy, ale szczerze mówiąc, tak bardzo huczało mi w  głowie po rozmowie z  Kathy Harmon, że zrozumiałam tylko piąte przez dziesiąte oraz to, co najważniejsze: „Jest pani wolna”. Powinnam czuć ulgę i  radość z  oczyszczenia z  zarzutów, ale w  mojej głowie kłębi się cała masa emocji, bynajmniej nie pozytywnych ani pocieszających. To, że przestałam być podejrzana, nie zmienia faktu, że Peter pozostaje na wolności i prawdopodobnie mnie obserwuje. Radiowóz, który przyjechał za nami z  komisariatu, stoi przed podjazdem, pracując na jałowym biegu. Zerkam w  jego stronę i  zwracam uwagę na kierowcę. Ma wygląd trzynastolatka. Jego partnerka, kobieta o czarnych włosach związanych w kok, wydaje się jeszcze młodsza. Rozmawiają, przyglądając się nam. Silvestri daje znak ręką i gliniarz o twarzy dziecka gasi silnik. Odwracam się w stronę domu, starannie unikając wzroku Silvestriego. – Funkcjonariusze Smith i  Tedesco to dobrzy policjanci. Będą pilnowali pani domu przez całą dobę. Jeżeli zobaczą kogoś podejrzanego, zawiadomią nas i  wtedy zabezpieczymy okolicę. Przeczesaliśmy pani dom. Nie znaleźliśmy nic, czego powinna się pani obawiać. Pani matka okazała się bardzo pomocna. Może się pani czuć bezpieczna. – No nie wiem. –  Zerkam na zaparkowany pośrodku podjazdu samochód matki. Naprawdę liczyłam, że do tej pory już sobie pojedzie. Jak zwykle udało jej się zniszczyć moje marzenia. – Co pani ma na myśli? – Wydaje się autentycznie zaniepokojony. – Zagrożenie czai się w domu – oznajmiam z udawaną powagą. Pozwala sobie na uśmiech. – Da pani sobie radę? – Pewnie nie. Ale wszystko jest lepsze niż miejsce, w  którym spędziłam ostatnie dwa dni. Potakuje ze współczuciem.

– To prawda. –  Wydaje mi się, że dostrzegam odrobinę poczucia winy w  jego spojrzeniu, ale niewykluczone, że po prostu chcę je tam zobaczyć. –  Odprowadzić panią do środka? Milczę. – Może spróbuję wyjaśnić jej całą sytuację, żeby pani nie musiała? – Stara się, a ja tego nie doceniam. Wzbiera we mnie złość. – Może mnie też pan oświeci, skoro już przy tym jesteśmy? Wygląda na zaskoczonego moim wybuchem, ale nie ciągnie tematu. – W porządku. Proszę nie odchodzić zbyt daleko od domu – mówi. – Niby dokąd, do cholery, miałabym pójść? –  Patrzę mu prosto w  oczy i  jestem coraz bardziej zaskoczona wściekłością, którą kieruję pod jego adresem. Jestem zmęczona bezsennością. Wykończona. Każdy, kto powinien być po mojej stronie, wydaje mi się wrogiem. – Proszę wybaczyć. Niech się pani wyśpi. Niedługo znów będziemy chcieli z panią porozmawiać. – Dobrze. Kiedy? –  Mam wrażenie, jakby bliskość matki sprawiła, że zaczęłam mimo woli przejmować jej nastawienie. – Najszybciej, jak to będzie możliwe. Kiedy poczuje się pani lepiej. W  porządku? –  Wydaje się wytrącony z  równowagi. Nagle mam wyrzuty sumienia, że potraktowałam go z taką złością. Biorę uspokajający oddech. – Zrobię, co będzie trzeba, żeby pomóc. – Nasz specjalista od informatyki śledczej odzyskuje archiwa czatu i stara się namierzyć Petera. Przydałaby się nam pani wiedza, nie chcielibyśmy przeoczyć żadnych tropów. – W porządku, ale nie wydaje mi się, żebym opanowała umiejętność oceny tego, co mówi albo robi Peter. – Zna go pani lepiej niż ktokolwiek z  nas. Być może w  rozmowach na czacie zdradził coś, z czego wtedy nie zdawała sobie pani sprawy. Te słowa wzbudzają we mnie silną reakcję emocjonalną. Chowam twarz w dłoniach. – Przykro mi, Charlotte. Wiem, że straciła pani wiele w krótkim czasie.

– Sądziłam, że go znam. Okropnie mi wstyd, że pozwoliłam, aby sprawy zaszły tak daleko. Przecież byłam pieprzonym neurochirurgiem, na litość boską! Rachel wiedziała, że coś jest nie w porządku, i próbowała mi pomóc. Powinnam była jej posłuchać. Silvestri kładzie dłoń na moim ramieniu. – Proszę się tym nie zadręczać. Żal po śmierci przyjaciółki wystarczająco daje się we znaki. Nie uwierzy pani, jak wielu mądrych, troskliwych i uczciwych ludzi daje się nabrać tym hienom. To nie jest kwestia inteligencji, tylko zaufania i wrażliwości. – Dziękuję za pocieszenie, ale to nie zmienia faktu, że zaufałam mężczyźnie, którego nigdy nie spotkałam. Pokochałam go. Trudno mi się z tym pogodzić. – Ten człowiek to najgorszy socjopata. Dwa w  jednym: oszust oraz potencjalnie bezwzględny morderca, który uważa się za bystrzejszego od innych. Jego działalność jest obliczona na dłuższą metę, manipuluje tymi ludźmi i  zwodzi tych, którzy mu zagrażają. –  Kładzie drugą dłoń na moim drugim ramieniu i ściska je. – Chciałabym tylko wiedzieć, dlaczego próbuje zniszczyć mi życie. I  to w tak wyrafinowany sposób. To bez sensu. – Dowiemy się tego. – Złapcie go, żeby nie skrzywdził kogoś innego. – Albo pani. – Spogląda mi prosto w oczy. – Wątpię, żeby zechciał znów się ze mną skontaktować, zwłaszcza jeśli się dowie, że oczyściliście mnie z  zarzutów. Z  drugiej strony przecież nie rozpoznałabym go, nawet gdyby zapukał do moich drzwi. – Cała drżę. – To mnie najbardziej martwi. – Pochmurnieje. – W sumie już niewiele może mi zrobić – stwierdzam przygnębiona. Silvestri mierzy mnie pełnym troski wzrokiem. – Nie zgodzę się z panią, Charlotte.

Jest wcześnie. Leżę opatulona w  łóżku wdzięczna ponad wszystko, że jestem tu, gdzie jestem. Słyszę, jak mama puszcza wodę pod prysznicem i  śpiewa melodię z  serialu, którego tytułu nie znam, ale który przenosi mnie

wprost do dzieciństwa. Po moim powrocie do domu o dziwo zostawiła mnie w spokoju. Sięgam po telefon i  przeglądam zdjęcia Rachel z  naszych wspólnych wypadów: obozu jogi przed dwoma laty, wycieczki do Sedony dwie zimy temu i  obozu medytacyjnego w  Woodstock zeszłej wiosny. Fotografie budzą we mnie rozpacz i  ból, a  także miłość i  wdzięczność za przeżyte razem wspaniałe chwile. Oraz wściekłość –  na to, że straciłam przyjaciółkę. Otwieram zbliżenie jej roześmianej, radosnej twarzy. Często mi przypominała, jak niesamowite miała szczęście, że powróciła do życia i dostała od losu drugą szansę. – Rach, proszę, daj mi znak, że wciąż tu jesteś. Siedzę kilka minut z  zamkniętymi oczami i  nagle słyszę przenikliwy dźwięk dzwonka dolatujący z  gabinetu służącego jako zapasowa sypialnia, w  której zainstalowała się mama. Dopiero po chwili dociera do mnie, że to telefon stacjonarny. Poprzedni właściciele domu zostawili po sobie staroświecki aparat. Nadal jest podłączony do sieci. Abonament za internet obejmował utrzymanie dotychczasowej linii telefonicznej, uznałam więc, że szkoda zachodu na rozwiązywanie umowy. – Poza tym stacjonarny przyda się w  razie epidemii zombie albo kiedy padnie sieć – zażartowała Rachel, kiedy zaraz po przeprowadzce przekręciłam na jej komórkę z  zabytkowego aparatu, chcąc sprawdzić, jaki w  ogóle mam numer telefonu. Od czasu do czasu dzwoniła na tę linię po to tylko, by poczuć odrobinę nostalgii. Ruszam w kierunku dźwięku upojona nadzieją, że ją usłyszę – że próbuje skontaktować się ze mną z innego wymiaru. Dopiero kiedy trzymam już dłoń na słuchawce, uświadamiam sobie, że powinnam się cofnąć po komórkę i  zadzwonić do Silvestriego albo przynajmniej wysłać mu esemesa. Ale scenariusz, że odezwie się Peter, jest równie prawdopodobny jak to, że moja martwa przyjaciółka dobija się zza grobu. Podnoszę słuchawkę. – Halo? Cisza. – Rachel? –  Natychmiast robi mi się głupio. Widzę siebie w  lustrze trzymającą słuchawkę przy uchu i wracają wspomnienia z młodości.

– Charlotte? –  odzywa się męski głos. Żołądek niemal podchodzi mi do gardła. Przysiadam na brzegu łóżka. – Peter? – udaje mi się wykrztusić. – Nie, Jack – odpowiada łagodnie. – Chciałem do ciebie zajrzeć i zapytać, jak się czujesz, ale wypisali cię, zanim znalazłem wolną chwilę. Domyślam się, że jeszcze nie rozmawiał z  Murphy, skoro nadal przedstawia się fałszywym imieniem. Kusi mnie, by zwrócić się do niego per „doktorze Lyons”, żeby się przekonać, jak zareaguje, ale nie robię tego. Zastanawia mnie, skąd wziął ten numer. Nie wydaje mi się, żebym figurowała w książkach telefonicznych i tym podobnych. Postanawiam odpuścić przesłuchanie. Mam zdecydowanie ważniejsze sprawy na głowie, również dotyczące mężczyzny, który ukrywa swoją prawdziwą tożsamość. Muszę się pozbyć tego natręta. – Miło z  twojej strony, ale nie musiałeś dzwonić. Czuję się dobrze –  odpowiadam z lekkim zająknięciem. – Świetnie. Cieszę się, że wszystko w  porządku. –  Wahanie. –  Chciałem powiedzieć, że jest mi bardzo przykro z powodu Rachel. Też traciłem bliskie mi osoby i wiem, jakie to trudne. Zwłaszcza jeśli mowa o  przyjaciołach. Na pewno była bardzo wdzięczna losowi, że cię miała. Drażni mnie, że ten człowiek wcina się w  moje życie, choć go nie zapraszałam. – Dziękuję. Rzeczywiście jest ciężko… – urywam. – Kiedy zamierzasz wrócić do pracy? Chciałbym, żebyśmy dokończyli to, co zaczęliśmy. Okropnie boli mnie bark, do tego dokucza mi trema przedoperacyjna. Obiecuję, że powstrzymam się od głupich żarcików o człowieku poduszeczce do szpilek. – Robi pauzę na śmiech, ale milczę. – To znaczy, od teraz koniec z żartami. – Nie jestem pewna, kiedy wrócę. Może na początku przyszłego tygodnia. Nie planowałam tak daleko. Proponuję, żebyś sprawdził w  sieci i zapisał się przez formularz. Dopilnuję, żeby informacja o dostępnych godzinach pojawiła się na stronie. – W porządku. Będę próbował. –  Wydaje się zirytowany, może nawet wkurzony. Nie obchodzi mnie to teraz. Rozmowa i tak trwała dłużej, niżbym chciała.

– Muszę już kończyć, Jack. – Będę o  tobie myślał, Charlotte. Może zajrzę w  przyszłym tygodniu sprawdzić, czy wszystko u ciebie gra – rzuca ze śmiechem. – Cześć – odpowiadam szybko. Odkładam słuchawkę na widełki i  dopiero wtedy dociera do mnie, że nie mówiłam mu, która z moich przyjaciółek umarła.

Nie wiem, co myśleć o  Jacku Doyle’u, czy jak naprawdę się nazywa, ale postanawiam zadzwonić do Silvestriego i  opowiedzieć mu o  dziwnym telefonie. Odblokowuję aparat, nagle serce mi rośnie na widok wypełniającego ekran zdjęcia Rachel i  znów zaglądam do albumu z  fotografiami. Wybieram te, które będą się nadawały do wyświetlenia w  trakcie nabożeństwa. Jeszcze nie ogarniam myślą faktu, że trzeba będzie zorganizować uroczystość. Z  roztargnieniem tworzę nowy folder i  nadaję mu nazwę „Rachel”. Folder wskakuje pomiędzy dwa już istniejące: „P” i „Recepty”. Klikam ten pierwszy, o  którego istnieniu zdążyłam zapomnieć. W  środku znajdują się dwie fotografie Petera z początków naszej znajomości. Pierwsze, jakie mi przysłał. Zachowałam je, zanim namówił mnie na przerzucenie się na aplikację Specter, która automatycznie wykasowuje odbierane treści. Skopiowałam zdjęcia na telefon, żeby pokazać je Rachel, nim znikną. I  dlatego, że chciałam choć widzieć jego twarz, skoro nie mogę z nim rozmawiać. Drżącymi dłońmi piszę esemesa do Silvestriego i  załączam zdjęcia. Wpadam w  entuzjazm z  powodu odnalezienia dowodu na istnienie Petera –   i  jednocześnie pogrążam się w  dojmującym smutku. Poświęciłam rok życia na rozmowy i  esemesy z  tym człowiekiem, planowałam z  nim przyszłość, fantazjowałam o  nim, tęskniłam za nim. Rok mojego życia i  najdłuższy, najpoważniejszy związek, w  jakim kiedykolwiek byłam. Dlatego chwyciłam się go tak kurczowo. Kiedy inni przeżywali wzloty i  upadki dojrzewania, zakochiwali się bez pamięci i  tak samo zdradzali, poznawali jasne i  ciemne strony seksu, randkowania, małżeństw i rozwodów, ja pochłaniałam wiedzę. Kładę się na łóżku, czuję rozkoszną miękkość pościeli i zamykam oczy.

60 SILVESTRI – Od samego początku musieliśmy go mieć przed sobą. Znów jesteśmy w  pokoju przesłuchań na komisariacie. Przeglądamy rozmowy na czacie, którego uczestniczkami były Charlotte i Brooke. Clarence siedzi przed laptopem i  pomaga nam się poruszać w  tym gąszczu. Razem z  Wolcottem stoimy nad nim i  zaglądamy mu przez ramię. Miejsce obok Clarence’a zajmuje Charlotte. Zgodziła się przyjechać i  razem z  nami przeanalizować zapisy rozmów. Liczymy, że pomoże nam znaleźć jakiś szczegół, dzięki któremu uda nam się zidentyfikować sprawcę. – Ten, kto wykręcił ten numer – mówi Clarence – sfałszował adres serwera. Jeśli spojrzymy na te dane –  pokazuje na ekran –  okaże się, że autorem wiadomości jest osoba przebywająca na terenie Kambodży. – Jak to zrobił? – chce wiedzieć Wolcott. – Mówiąc najprościej, podrobił adres IP, tak by wskazywał na zupełnie inną lokalizację niż prawdziwa. Ale to w sumie pikuś. – Tak? – Pamiętacie, jak mówiłem, że użytkownicy piszą z  jednego adresu? Wszyscy poza tym. – Wskazuje nick „Zranionauzdrawiaczka”, za którym, jak już wiemy, kryła się Charlotte. – I co? – Zacząłem grzebać w  archiwum i  okazało się, że przez pewien czas wiadomości od użytkownika „Harmonia82” również pochodziły z  innego adresu. Natomiast po pierwszym października użytkownik przerzucił się na ten sam adres, co pozostali. – P o  morderstwie… –  Trwoga w  głosie oszołomionej Charlotte odzwierciedla upiorność sytuacji. – Jezu – jęczy Wolcott.

– Czyli byłam tam sama z Peterem. – Charlotte się wzdryga. – Kimkolwiek jest ten „Peter”. –  Spoglądam na Charlotte i  zalewa mnie fala współczucia. Razem z Wolcottem byliśmy przekonani o jej winie w całym tym bałaganie i nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak koszmarnie samotna i przerażona musiała się czuć przez te kilka dni, kiedy jej zapewnienia, że jest niewinna, trafiały w próżnię. Od tamtego czasu wzięła się w garść, ale nerwy nadal ma zszargane. – A propos –  mówi Clarence. –  Sprawdziłem fotki, które podesłaliście. –   Wskazuje widoczne na ekranie pliki od Charlotte. –  To stockowe zdjęcia z  sieci. Ktoś je po prostu ściągnął i  wysłał jako swoje. Typowa zagrywka catfisherów. Charlotte blednie i  gwałtownie nabiera powietrza. Przebiega ją dreszcz. Wygląda, jakby nagle uszło z niej powietrze. – No dobrze –  odzywa się Wolcott, usiłując złagodzić jej oczywiste zakłopotanie. –  Zastanówmy się nad kręgiem podejrzanych. Komu powinniśmy się przyjrzeć od nowa? – Henry’emu Thorntonowi –  podsuwam. Wprawdzie ma alibi, ale przez telefon jego kochanka wydawała się zdenerwowana. Zapisuję w pamięci, żeby jeszcze raz z  nią porozmawiać. –  Pracowała pani z  nim –  zwracam się do Charlotte. – Sądzi pani, że mógłby zrobić coś takiego? Zastanawia się chwilę. – Nie wiem, ale przekonałam się, że jego całkowity brak empatii czyni go zdolnym do wielu rzeczy, o które wcześniej bym go nie podejrzewała. – Warto wziąć to pod uwagę. Dalej: Annie Forester. Sprawdziłem i okazało się, że rzeczywiście w noc morderstwa oglądała film na platformie Amazonu, tak jak nam powiedziała. – Nie jest to niepodważalne alibi, ale jeszcze do tego wrócimy. A  Stacy Phillips? Nadal nie udało nam się jej namierzyć. – Chwileczkę – wtrąca Charlotte. – Powiedział pan „jej”? – Tak – odpowiada Wolcott. – Mowa o pielęgniarce. – E… Stacy Phillips to mężczyzna. Clarence robi wielkie oczy i patrzy to na Charlotte, to na mojego partnera. – Założyliście, chłopaki, że… – krztusi się, tłumiąc śmiech. – Bezcenne.

– Daliśmy plamę –  mówi Wolcott, czerwieniąc się. –  Pewnie dlatego nie mogliśmy nic znaleźć. –  Zwraca się do Charlotte. –  Nie wie pani, co dziś porabia pan Phillips? Ściąga brwi. – Niestety. Nasz kontakt urwał się zaraz po operacji. Ale nie martwiłabym się nim. – Dlaczego? – pyta mój partner. – Trudno o łagodniejszego człowieka niż Stacy. Najgorsze, o co można go oskarżyć, to że opowiadał kiepskie dowcipy… –  urywa i  otwiera szeroko oczy. – Chwileczkę! – Tak? – Jack Doyle – mówi. – To znaczy… e… John Lyons. – Kto taki? – pytam. Zbiera myśli. – Niedawno przyszedł do mojego gabinetu nowy pacjent. Przedstawił się jako Jack Doyle. Zapłacił gotówką. Nie do końca potrafię go rozgryźć. Wysyła sprzeczne sygnały. Szczerze mówiąc, jest dość arogancki. Okazało się, że to lekarz. –  Uśmiecha się ze skrępowaniem. –  Powinnam była się domyślić. Skojarzył mi się z  Henrym. –  Na wspomnienie Thorntona coś się we mnie burzy. Mam ochotę ponownie wziąć go na celownik. – Później, kiedy trafiłam do szpitala, spotkałam dawną znajomą, która powiedziała, że jego prawdziwe nazwisko brzmi John Lyons. Potem któregoś wieczoru zadzwonił do mnie na telefon stacjonarny, żeby zapytać, jak się czuję, i  złożył mi kondolencje po śmierci Rachel. Tyle że, po pierwsze, nie mam pojęcia, skąd wziął mój numer, a po drugie, nie mówiłam mu, że przyjaciółką, która umarła, była Rachel. Czuję mrowienie w  dłoniach. Pochylony nad biurkiem Wolcott przenosi spojrzenie z Charlotte na mnie. – Co ty na to, żebyśmy zapolowali na doktorka? – A nawet dwóch.

61 CHARLOTTE Po powrocie z komisariatu, a przed wyjściem z domu, postanawiam oddać się piętnastominutowej kryzysowej medytacji. Przyjmuję wygodną pozycję, zamykam oczy i… słyszę pukanie do drzwi. Nie ruszam się – może pomyśli, że zasnęłam, i pójdzie sobie? Ale zanim zdążę się ułożyć i udać sen, widzę, że już naciska klamkę. – Char? Kochanie? –  Ostrożnie otwiera drzwi. Na głowie ma jedwabny turban, a na ramionach aksamitną pelerynę; Norma Desmond pełną gębą. – O co chodzi? – Nie mogę na nią patrzeć, bo chce mi się śmiać. – Cieszę się, że wróciłaś. – Jej szczerość jest niepokojąca. – Przynajmniej nie musiałaś mnie odbierać po ostatniej kompromitacji. –   Jeszcze nie miałyśmy okazji porozmawiać po tym, jak mnie zwolniono. Kiedy Silvestri przywiózł mnie do domu, spała przed telewizorem, a  potem dwa dni ukrywałam się w  swoim pokoju, przez większość czasu pogrążona w  delirycznym śnie, do którego kołysały mnie myśli o  Rachel i  siostrach Harmon. – Jak się czujesz? – pyta z wahaniem. – Wczoraj zostawiłam ci tackę pod drzwiami. Nie chciałam przeszkadzać. –  Butelka ginu, pół opakowania ciasteczek, paczka chipsów i  dwie tabletki, które wyglądały jak valium, na srebrnej paterze; jej wyobrażenie na temat jedzenia na pocieszenie. – Żyję. –  Czuję się o  niebo lepiej niż przed dwoma dniami, ale nie mam siły na kolejne starcie z nią. Stoi w drzwiach. – Naprawdę bardzo mi przykro, że nie mogłam wpłacić kaucji. – Nie szkodzi. –  Przenoszę spojrzenie z  powrotem na telefon i  wysyłam Lucy esemesa z potwierdzeniem wizyty za godzinę. Zgodziłam się ją przyjąć wcześniej, niż planowałam wrócić do gabinetu, bo kiedy zadzwoniła dziś rano, mówiła takim głosem, że zrobiło mi się jej szkoda.

Na prośbę jednego z detektywów policjanci, którzy pilnują mojego domu, odeskortują mnie do gabinetu i  tam będą wypatrywali Petera. Cieszę się z ochrony. – Chcesz może… porozmawiać? –  Zanosi się, niestety, na to, że „rozmowa” stanie się naszym nowym świeckim obyczajem. – Muszę jechać do gabinetu. Mam pacjentkę. – Naprawdę? – Jest wyraźnie zaskoczona. – Nie za wcześnie na powrót do pracy, moja droga? Nie planowałam tego, ale zdecydowały za mnie dwa czynniki: niechęć do krępujących rozmów takich jak ta oraz cierpienie pacjentki. – Minęły dopiero dwa dni od twojego powrotu do domu. Czy to dobre dla zdrowia? Po tym wszystkim, co przeszłaś? – Nic mi nie jest, mamo. Siada na łóżku i próbuje od innej strony. – Bardzo się ucieszyłam, kiedy cię wypuścili. Wiedziałam, że nie zrobiłaś nic złego. Wzbiera we mnie złość. – Czyżby, mamo? Dlatego zostawiłaś mnie w  areszcie? Sądziłaś, że to będzie dla mnie, nie wiem, próba charakteru? – Och, Charlotte. Nie chodziło o ciebie. – Jak zawsze, mamo. Zaskakuje mnie, kiedy wybucha płaczem. – Mamo, co się stało? – pytam. – Jestem bez grosza. To dlatego nie mogłam wpłacić kaucji. Nie chodziło o nic osobistego. Przecież wiesz, że zrobiłabym to, gdybym mogła. – O czym ty mówisz? A pieniądze z emerytury? – Przepadły. – A to, co „pożyczałaś” z  sumy, którą dostałam od szpitala? A  czynsz, który ci płaciłam? – Już dawno się skończyło. – W takim razie skąd masz na alkohol? I  na ciuchy? –  Wskazuję ręką jej wyszukany strój. – Peleryny nie są tanie.

– Wynajmuję dom paru osobom, które kręcą filmy pornograficzne. Dzięki temu mam przynajmniej na raty kredytu konsolidacyjnego. –  Milknie na chwilę, żeby to do mnie dotarło. Ale widzi, że odjęło mi mowę, i brnie dalej. –  Pozostałam praktycznie bez środków do życia i jak tak dalej pójdzie, w końcu stracę dom. – Chwileczkę. Jak to: kręcą filmy pornograficzne? –  Obym się przesłyszała. – Zgłosił się do mnie młody niezależny filmowiec z propozycją wynajęcia domu. Płacił dwa razy więcej, niż sądziłam, że uda mi się wyciągnąć. Parę dni temu pojechałam, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, i akurat kręcili dosyć pikantną scenę w  salonie. Nie zauważyli mnie, za to ja zobaczyłam końcówkę… Nieważne, końcówkę czegoś. A raczej czyjąś. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak bardzo zboczone było to, co robili, skoro nawet ją to zgorszyło. – Wiesz co, mamo? W  tej chwili nie jestem w  stanie przetrawić tej informacji. Teraz jej radosne podniecenie i nachalność, z jaką oferowała mi pomoc, że zostanie ze mną, będzie się opiekowała i  tak dalej, nabierają sensu. Rozumiem, skąd niewiarygodna ilość rzeczy, które udało jej się upchać w bagażniku. Wzdycham. Robi mi się jej szkoda. – Mamo, nie martw się, dobrze? Coś wymyślimy. Jest zszokowana. – Naprawdę? Mówię tak, bo wiem, że nie ma innej możliwości. Pomogę jej wbrew zdrowemu rozsądkowi. Ona też była przy mnie w najgorszych chwilach. Na jej twarzy malują się zaskoczenie i wdzięczność – jedno i drugie to dla niej nowość. Zerkam na telefon. – Muszę się zbierać. Porozmawiamy o tym później, dobrze? Potwierdza skinieniem głowy i odsuwa się, żebym mogła przejść. Po czym nieoczekiwanie zamyka mnie w mocnym uścisku. Z początku sztywnieję, ale po chwili osuwam się w jej ramiona. Idę po linii najmniejszego oporu.

62 WOLCOTT – W czym mogę panu pomóc? Stoję przy stanowisku recepcji szpitala w Stony Brook. Postanowiliśmy się rozdzielić, Silvestri próbuje dopaść Henry’ego Thorntona. Młoda kobieta, z którą rozmawiam, uśmiecha się, pokazując swoje lśniąco białe zęby. – Szukam doktora Johna Lyonsa. Recepcjonistka przebiera palcami po klawiaturze, ani na chwilę nie przestając się uśmiechać. Czyta to, co wyświetliło się na ekranie komputera, i podnosi słuchawkę telefonu. – Czy doktor Lyons jest u siebie na oddziale? – pyta i cierpliwie czeka na odpowiedź. –  Okej, dziękuję. –  Odkłada słuchawkę i  zwraca się do mnie: –  Wygląda na to, że po skończonej operacji doktor Lyons opuścił szpital. Może chciałby pan… Pokazuję odznakę, na co uśmiech błyskawicznie znika z  jej twarzy. Jego miejsce zajmuje niepokój. – Zechciałaby pani podzielić się ze mną adresem domowym i  numerem telefonu doktora Lyonsa? Znowu stuk-stuk-stukanie w  klawiaturę i  kilka kliknięć później dane pojawiają się na ekranie. Obraca monitor w moją stronę. Spisuję informacje, chowam notes do kieszeni i wychodzę, życząc recepcjonistce miłego dnia.

63 CHARLOTTE Prowadzi mi się znacznie gorzej niż rano, kiedy jechałam na komisariat, bo jestem roztrzęsiona. Smith i  Tedesco jadą za mną w  bezpiecznej odległości, ale zawsze na tyle blisko, że widzę ich w lusterku wstecznym. Są dla mnie jak żywa tratwa ratunkowa. Kiedy zajeżdżamy na parking przed centrum handlowym, mam wrażenie, że budynek wygląda ciemniej niż zwykle. To dlatego, że nie świeci się neon China Pandy. Z witryny zniknął zbiornik z homarami. Na drzwiach wisi duża kartka z informacją, że decyzją inspektora sanitarnego lokal został zamknięty na czas nieokreślony. Miejsce, na którym parkowałam w zeszłym tygodniu, znów jest wolne, ale mijam je i stawiam auto dalej. Wyłączam silnik i zbieram rzeczy. Wysiadam i czuję rześkie, świeże powietrze. Otwierając drzwi gabinetu, obiecuję sobie, że w poniedziałek postaram się znaleźć jakiegoś dobrego psychoterapeutę. Po pobycie w Bellevue zarzekałam się wprawdzie, że nigdy więcej nie pozwolę nikomu grzebać w moim umyśle, ale muszę zacząć być swoją najlepszą przyjaciółką w  zastępstwie Rachel, a  wiem, że ona powiedziałaby: poszukaj pomocy. Sama nie dam sobie rady. Poza tym nieważne, jak bardzo zniechęca mnie myśl o tym, muszę pogodzić się z  mamą i  znaleźć z  nią wspólną płaszczyznę porozumienia. Bez Rachel, Petera i  całej internetowej grupy wsparcia to ona stała się moim ostatnim i jedynym „kontaktem w nagłych przypadkach”, czy mi się to podoba, czy nie. A  także moją współlokatorką, przynajmniej na jakiś czas. Wzdrygam się, kiedy o  tym pomyślę: czterdziestoletnia wariatka mieszkająca ze swoją stukniętą, starzejącą się matką. Jak prędko zaczniemy nosić te same ciuchy i spać w jednym pokoju? Kiedy zamienimy się w bohaterki Grey Gardens? Włączam światło i  zaczynam zdejmować kurtkę, kiedy nagle w  drzwiach staje Lucy. Zapomniałam zamknąć za sobą. Od teraz muszę lepiej dbać

o bezpieczeństwo swoje i pacjentów. – Dzień dobry, Lucy. Bardzo proszę. – Zapraszam ją do środka i porządnie zamykam drzwi. – Na klucz? – pyta zdziwiona. – Ktoś może wejść, kiedy akurat będziemy w zabiegowym, a mam tu kilka cennych rzeczy. – A, słusznie. Dziękuję, że znowu zgodziła się pani przyjąć mnie w  ostatniej chwili. Przysięgam, że na co dzień nie jestem taka upierdliwa! –  chichocze. – No, może troszeczkę. – Nie ma sprawy. Cieszę się, że panią widzę. Przykro mi, że pani cierpi, ale zaraz postaramy się temu zaradzić. – Wspaniale. – Rozgląda się po pomieszczeniu. Jej wzrok pada na drzwi do pokoju Rachel. Czuję ukłucie tęsknoty. – Proszę usiąść. Potrzebuję kilku minut na przygotowanie gabinetu. Potem doprowadzimy panią do porządku. – Nie wiem, co bym bez pani zrobiła, Charlotte.

64 SILVESTRI – Thornton już nie ma alibi. – O! – odzywa się Wolcott w słuchawce. – Najpierw zadzwoniłem do szpitala. Powiedzieli, że wziął wolne. Potem próbowałem go złapać na komórkę. Bez rezultatu. Postanowiłem jeszcze raz porozmawiać z  dziewczyną i  w  końcu przyznała, że Thornton poprosił, by skłamała. Powiedziała, że wyszli z hotelu o dwudziestej drugiej. – Miał mnóstwo czasu, żeby dotrzeć do Stony Brook. – Właśnie – mówię. – Co robisz? – Przed chwilą wyszedłem ze szpitala. Lyons zakończył operację i  się zmył. Jadę do niego do domu, może zdołam go przydybać. A ty gdzie jesteś? – W drodze do Northport. Nie mogę znaleźć sobie miejsca przez tego Thorntona. Dobrze, że Charlotte ma obstawę. Chcę zajrzeć do Annie Forester. Wiesz, kontrolnie. – W porządku – odpowiada. – Dam ci znać, jak poszło z Lyonsem. – Koniecznie. Uważaj na siebie, okej?

65 CHARLOTTE – Jestem gotowa, Lucy. Zapraszam do środka. Przez telefon wspomniała pani, że czuje ból w plecach i karku? – Tak, znowu się odezwał i  chyba jest jeszcze silniejszy niż poprzednio. Poza tym drętwieją mi dłonie. – Poprawia okulary. – Czy przesiaduje pani przed komputerem? Często w ciągu dnia sprawdza pani coś w telefonie? Ogląda sporo telewizji? – Nie, z  komputerem raczej się nie zaprzyjaźniłam. Po telefon też nie sięgam aż tak często. Ostatnio nie prowadzę zbyt ożywionego życia towarzyskiego. Natomiast telewizja… Tak, trochę z nią przesadzam. Przyjmuję to ze zrozumieniem. – Mniej więcej ile godzin dziennie spędza pani przed telewizorem? – Dużo. Za dużo – odpowiada skrzywiona. Kiwam głową i robię notatki. – Tak jak każdy z nas. Pokażę pani kilka sztuczek, dzięki którym stanie się to mniej szkodliwe dla ciała. – Ratuje mi pani życie. Już czuję się lepiej. – Proszę jeszcze powiedzieć, czym się pani zajmuje. – Obecnie niczym, ale ogólnie pracuję jako wolny strzelec albo na zasadzie wolontariatu. Robiłam w  życiu różne rzeczy. Chyba po prostu nie znalazłam swojego powołania. Widać niektórym nie jest pisane. – Wolontariat to wspaniała sprawa. Sama też powinnam częściej się udzielać –  mówię, chcąc dodać jej pewności siebie. Uśmiecha się z wdzięcznością. – No dobrze, pora położyć się na stole. –  Krótko się waham. –  Czy dziś zdecyduje się pani rozebrać? Przyznam, że przydałby mi się dostęp do pani

barku. Możemy zakryć ręcznikami wszystkie te części ciała, których pani się wstydzi. – Tak, myślę, że czuję się już na tyle swobodnie, by pokazać pani swoje ciało. Ale uprzedzam: nie należy do najpiękniejszych. – Tutaj nikogo nie oceniamy. Widziałam różne ciała i  każde było piękne. Wyjdę, żeby pani nie krępować. Wrócę za kilka minut. –  Zamykam za sobą drzwi. W  poczekalni szukam telefonu, ale nie mogę go znaleźć. Sprawdzam w  kieszeniach kurtki i  w  torebce. Bez rezultatu. Dochodzę do wniosku, że musiał mi wypaść w  samochodzie. Złoszczę się na siebie, bo nie powinnam się z  nim rozstawać. Teraz jednak nie mam czasu się tym martwić, bo Lucy już na mnie czeka. Słyszę szelest papieru –  to znaczy, że ułożyła się już na łóżku. Trzy razy sprawdzam, czy drzwi są zamknięte, i  dla pewności –   zwłaszcza teraz, kiedy zawieruszyłam telefon –  zakładam jeszcze łańcuch, czego normalnie nigdy nie robię. Mijając zamknięte drzwi do pokoju Rachel, zatrzymuję się i kładę dłoń na klamce. Zaczynam naciskać, ale się powstrzymuję. Dotykam czołem futryny i  czuję zapach olejku lawendowego. Chyba nigdy nie będę gotowa wejść do środka bez poczucia dojmującej, druzgocącej straty. Powtarzam bezgłośnie nową mantrę: „Daj mi znak, że nadal jesteś ze mną”. Poświęcam kilka chwil na zaakceptowanie faktu, że Rachel odeszła. Wiem, że będę musiała to sobie powtórzyć jeszcze wiele, wiele razy. Podchodzę do właściwych drzwi, lekko pukam i  w  odpowiedzi słyszę: „Gotowa”. Leży na stole. Ręcznik, który położyła na piersiach, wygląda jak krótki top bez ramiączek. Brzuch jest odsłonięty. Drugim ręcznikiem przykryła krocze. Uda i  nogi są gołe. Odwróciła twarz w  stronę ściany. Widzę, czego się wstydzi, ale szczerze mówiąc, gdyby mnie nie ostrzegła, nawet nie zwróciłabym na to uwagi. Ciało każdego człowieka opowiada inną historię. – Dobrze ułożyłam ręczniki? – Odwraca głowę do mnie, spodziewając się reakcji na to, co zdecydowała się pokazać. – Wszystko jest doskonale. Dezynfekuję dłonie i zaczynam rozpakowywać pierwszy zestaw igieł. – Zacznę umieszczać igły. Proszę powiedzieć, jeśli któraś zaboli albo poczuje pani dyskomfort.

– Jestem gotowa. – Chyba jej ulżyło, że nie uciekłam z krzykiem. Spogląda w  sufit i  uśmiecha się, kiedy zaczynam krążyć wokół niej, przecierając alkoholem punkty meridianowe, w które będę wbijała igły. Znajduję pocieszenie w  znajomych ruchach i  odrobinę poprawia mi się nastrój po minionych koszmarnych dniach. Z  każdą kolejną igłą czuję, jak coraz więcej energii uwalnia się w  organizmie Lucy. Moja pacjentka stopniowo się rozluźnia. Docieram do jej nóg. Zwracam uwagę na otarcia na kostkach i  wzdłuż łydek. Wyglądają, jakby podrapał ją zwierzak. – Co tu się stało? Ma pani kota? Zerka na dół. – A, to. Drapię się przez sen. Taki nawyk z dzieciństwa. Nie mam kotów, nigdy ich nie lubiłam, zawsze zdecydowanie bardziej wolałam psy. Spoglądam na jej bardzo krótko przycięte paznokcie, które raczej nie mogłyby zostawić tak głębokich śladów, ale nie dociekam. Byłoby zrozumiałe, gdyby po nocnych napadach manii drapania obcinała paznokcie, ale to, co widzę na jej nogach, nie wygląda na dzieło człowieka. – Ma pani pacjenta w drugim pokoju? – Dzisiaj nie. Zwykle korzysta z niego masażystka. – Głos zaczyna mi się łamać. – Rachel, tak? Bardzo miła osoba. Niezwykle zabawna. I  na pewno ma charakterek, prawda? – uśmiecha się. – W swojej szczodrości zaproponowała mi darmowy masaż, z którego na pewno zamierzam skorzystać! Przetacza się przeze mnie gwałtowna fala emocji. Czuję nagłą potrzebę opowiedzenia Lucy o śmierci Rachel. Łzy napływają mi do oczu. Dobrze, że Lucy swoje zamknęła i nie widzi tego. – Nie… nie ma jej… Dziś… nie pracuje. I  jakiś czas jej… nie będzie –   wyjąkuję, starając się odzyskać panowanie nad sobą, zanim wbiję ostatnią igłę. – Aha. Myślałam, że ma pani drugiego pacjenta, bo kiedy pani szykowała pokój, słyszałam jakiś ruch. Zaczyna mi piszczeć w lewym uchu. Oblewam się zimnym potem. – Jak to: ruch? Otwiera oczy i spogląda na mnie. Jest wyraźnie speszona.

– Przepraszam. Czuję się jak przyłapana na myszkowaniu! Wstrzymuję oddech. Serce bije mi coraz szybciej. – Proszę wybaczyć. – Uświadamiam sobie, że potraktowałam ją zbyt ostro. – Nic się nie stało. Nie jestem zła. Czy może pani powiedzieć, co konkretnie słyszała? – Ze wszystkich sił staram się zachować spokój. – Wydawało mi się, że ktoś tam jest. Przyłożyłam ucho do drzwi i usłyszałam czyjś ciężki oddech.

66 WOLCOTT – John Lyons, zgadza się? – Tak? –  Stoi w  uchylonych drzwiach. Jedną rękę trzyma na klamce, a drugą drapie się po brzuchu. Przygląda mi się spod zmrużonych powiek. –  O co chodzi? Kiedy pokazuję odznakę, szeroko otwiera oczy, ukazując przekrwione białka. Jest wyraźnie zaniepokojony. – Detektyw Wolcott. Czy mogę wejść? – E… to nie najlepszy moment. – Zapewniam, że to zajmie tylko kilka chwil. W roztargnieniu drapie się po boku. – A o co w ogóle chodzi? Przerywam kontakt wzrokowy, żeby nie czuł się pod presją, ale też po to, by zerknąć do wnętrza domu. – Chciałem zadać panu kilka pytań o pańską znajomą. – Mianowicie o kogo? – Czy moglibyśmy usiąść? Od rana jestem na nogach. – Mówiłem, to nie najlepszy… – Doktorze Lyons, czy pan próbuje coś przede mną ukryć? Spina się, na co odruchowo wsuwam dłoń pod kurtkę. Zachowuję neutralną postawę, ale czuję przypływ adrenaliny. – E… – zaczyna. – Chodzi o to, że skończyłem operację i po powrocie do domu zapaliłem sobie jednego. Ta… substancja leży w widocznym miejscu. Oddycham z ulgą i cofam dłoń.

– Doktorze Lyons, jest mi to zupełnie obojętne. „Ta substancja” jest już praktycznie legalna. – Okej. –  Wyraźnie się rozluźnia. –  Może zareagowałem odrobinę zbyt paranoicznie. –  Otwiera drzwi i  wpuszcza mnie do środka. Idę za nim korytarzem. Czuję piżmowy zapach. Docieramy do salonu. Proponuje, żebym usiadł na kanapie, a  sam zajmuje stojący na wprost niej fotel. Na ławie pomiędzy nami leży solidna porcja aromatycznego zioła oraz waporyzator. Lyons widzi, że się przyglądam. – Poczęstowałbym, ale… – Doceniam gościnność, ale nie skorzystam. – Jasne. A więc o kim chciał pan ze mną porozmawiać? – Czy zna pan Charlotte Knopfler? Na jego twarzy pojawia się uśmiech. – Charlotte… Oczywiście. – Niedawno kontaktował się pan z  panią Knopfler w  jej miejscu zamieszkania. Czy mogę wiedzieć, w jaki sposób uzyskał pan numer telefonu? – Jestem lekarzem w  szpitalu, w  którym kiedyś pracowała. Wygrzebałem numer z  jakiegoś wiekowego spisu. Zadzwoniłem, żeby złożyć kondolencje po śmierci jej przyjaciółki. – Chodzi o Rachel Sherman? – Zgadza się. – Wbija spojrzenie w podłogę. – W jaki sposób dowiedział się pan o jej śmierci? – Byliśmy… Teraz to już chyba nie ma znaczenia. – Co mianowicie? – Anonimowość. – Sprawia wrażenie, jakby obracał to słowo w ustach. –   Znaliśmy się z  mityngów Anonimowych Narkomanów. Kolejny powód, dla którego bywam trochę nerwowy –  mówi, wskazując ekspozycję na ławie. –   Zasadniczo nie powinienem tego palić, ale wpakowałem się w  kłopoty nie przez zioło, tylko przez mocniejsze rzeczy. W  każdym razie w  taki sposób poznałem Charlotte. Zajrzałem do gabinetu i po prostu zaczęliśmy rozmawiać. Chyba odrobinę się w niej zakochałem. – Hm – mówię i lekko się pochylam. – A nazwisko „Jack Doyle”? – pytam, wyłapując jego spojrzenie. Czerwieni się i zaczyna nerwowo chichotać.

– No tak. Muszę przyznać, że trochę się wstydziłem. Ja, onkolog, i  akupunktura? W  ogóle medycyna Zachodu kontra medycyna Wschodu? Próbowałem, nie wiem, zacierać ślady. Nadal nie jestem pewny, czy to wszystko do mnie przemawia. Za to Charlotte… Będę z  panem szczery. Prawdę powiedziawszy, umówiłem się na wizytę przede wszystkim po to, żeby się do niej zbliżyć. Ta kobieta tak na mnie działa, że…

67 CHARLOTTE Serce wali mi tak mocno, że Lucy na pewno je słyszy. Zastanawiam się, jak postąpić, to znaczy jaką przyjąć kolejność działań. Rozgrywam w  głowie rozmaite scenariusze. Głupio mi, że nie sprawdziłam pokoju Rachel. Wyjąć Lucy igły i pozbyć się jej, nie wyjaśniając, o co chodzi? Skłamać, że doszło do wycieku gazu? Pójść po telefon i  wysłać esemesa do Dennisa? Oczywiście cholerny aparat został w aucie. Jeśli to Peter jest w pokoju obok, może mnie dopaść, zanim dotrę do drzwi. Nie zostawię Lucy z  nim samej. Czuję, że zaczynam oddychać jak zawsze, kiedy wpadam w panikę. Nie chcę wystraszyć Lucy, zwłaszcza jeśli to fałszywy alarm. Ale też nie mogę jej narażać na niebezpieczeństwo. Z  punktu widzenia Lucy nie ma powodu do niepokoju, niemniej wraz z  moim przedłużającym się milczeniem dostrzegam go coraz więcej w  jej utkwionym we mnie spojrzeniu. – Charlotte? Czy coś się stało? Myśl, ponaglam się, i to szybko. – Przepraszam. Zamyśliłam się. To pewnie sprzątaczka. Zaskoczyła mnie pani, mówiąc, że ktoś jest obok, ale jak znam życie, po prostu pomyliły mi się dni. Kiwa głową, uśmiecha się i zamyka oczy najwyraźniej usatysfakcjonowana wyjaśnieniem. – Jak się pani czuje? – Staram się panować nad głosem. – Zrobiłam się senna. –  I  tak też wygląda. Natomiast we mnie czujność walczy z impulsem do działania, nawet gdyby się miało okazać przesadne. – Wygodnie pani? Ciepło? – Tak i tak.

– Doskonale. Zostawię panią na około dwadzieścia minut, dobrze? W razie czego będę w poczekalni. – Super. –  Jej oddech się pogłębia. –  I  tak pewnie zasnę. –  Wzdycha zadowolona. Gaszę część świateł, tak jak zawsze, i po cichu wymykam się z pokoju. Krew coraz szybciej krąży mi w  żyłach. Czy dotrę do wyjścia? Staję w  miejscu, zamieram, zastanawiam się, co się stanie, jeśli otworzę drzwi i spróbuję zwrócić uwagę pilnujących mnie policjantów w radiowozie. Jeżeli Peter jest w  środku, czy będzie próbował zamknąć mnie w  gabinecie i  skrzywdzić Lucy? Pomysł, że miałabym sama zajrzeć do pokoju Rachel i  sprawdzić, czy ktoś tam jest, wydaje mi się najgłupszy z  możliwych. Mogłabym wysłać mail z  laptopa, myślę i  nagle uświadamiam sobie, że komputer też zostawiłam w wozie. Tylko bez paniki. Ostatnio stałam się przewrażliwiona. Dźwięki, które słyszała Lucy, mogą oznaczać cokolwiek. Może pracownicy China Pandy wynoszą jakieś rzeczy tylnymi drzwiami, które wychodzą na okno w gabinecie Rachel? Może to po prostu przeciąg? Ruszam w  kierunku wyjścia. Dochodzę do wniosku, że   jedynym rozsądnym rozwiązaniem będzie przywołanie moich aniołów stróżów. Zaczynam odciągać łańcuch, kiedy nagle słyszę szelest papierowego prześcieradła i uderzenie o podłogę, po którym rozlega się jęk. – Lucy? – odzywam się, nie odrywając dłoni od zamka. Brak odpowiedzi. Cofam się w stronę pokoju. – Lucy? Wchodzę, dobrze? Lucy jęczy, ale ma zmieniony głos, dobiega jakby z innego poziomu. Jakby leżała na podłodze. Próbuję przekręcić gałkę, ale drzwi są zamknięte. – Lucy, niech mnie pani wpuści. – Nie zamykałam ich, jestem tego pewna. Próbuję jeszcze raz. Nadal to samo. – Charlotte? –  odzywa się zduszonym głosem, który mrozi mi krew w żyłach. – Lucy, proszę, niech pani otworzy drzwi. Są zamknięte od środka. – Charlotte, pomocy. Boli mnie. – Co się stało? Spadła pani ze stołu? Milczy przez pełną minutę. Czuję, że zaczynam nie wytrzymywać napięcia. – Lucy?

– Nie jestem sama. –  Gwałtownie nabieram powietrza, widząc przesuwający się cień w  szparze między drzwiami a  podłogą. Zaczynam prędko się cofać, stopniowo tracąc równowagę. Nagle uderzam plecami o  drzwi. Odwracam się, łapię za łańcuch, ściągam go, odblokowuję zamek i  kładę dłoń na klamce. Słyszę, jak za mną otwierają się drzwi gabinetu. Jestem gotowa stanąć twarzą w  twarz z  Peterem. Nareszcie. W  końcu go zobaczę. Moje ciało wykonuje niespójne ruchy: z  jednej strony naciskam klamkę, z  drugiej obracam się, żeby zobaczyć człowieka wychodzącego z pokoju. Nagle czuję bolesne ukłucie w szyję. Momentalnie robi mi się ciemno przed oczami. Nic nie widzę, ale słyszę, jak ktoś przestępuje nade mną, zamyka drzwi wejściowe na klucz i ponownie zakłada łańcuch. Potem chwyta mnie za kostki i  odciąga daleko od drogi ewentualnej ucieczki.

Mój gwałtowny powrót do przytomności jest okupiony uporczywym mrowieniem w  twarzy i  szyi, która dodatkowo piecze w  jednym miejscu, jakby ktoś dźgnął mnie czymś bardzo ostrym. Z  moich ust dobywa się jęk. Usiłuję się rozejrzeć bez poruszania głową, żeby uniknąć kolejnego ataku przeszywającego bólu. Oczy powoli przystosowują się do nowych warunków. Widzę wiele małych cieni, są blisko i  z  każdej strony. Dopiero po chwili dociera do mnie, na co patrzę. Ktoś wbił mi w policzki i czoło igły – myślę, że jest ich co najmniej trzydzieści. Z  mojego punktu widzenia przypomina to ogród pełen smukłych metalowych łodyżek. Rozeznanie się w  sytuacji zajmuje mi kilka sekund. Otoczenie jest znajome, ale nie perspektywa. Pomieszczenie jest słabo oświetlone, trudno mi dojrzeć cokolwiek poza tym, co znajduje się metr, półtora ode mnie. Szczegóły toną w  odcieniach żółci i  zieleni. W  oknie wiszą grube zasłony. Ściany odbijają migotliwe światło świec. Nie wiem, jak długo byłam nieprzytomna. Nie jestem w stanie wyciągnąć szyi i spojrzeć na zegar tak, by nie czuć przy tym koszmarnego bólu. W miarę jak moje oczy przyzwyczajają się do ciemności, dociera do mnie, że leżę na plecach na stole zabiegowym. Mam wrażenie, jakbym miała związane ręce i nogi, ale nie wydaje mi się, żeby coś krępowało moje kostki i nadgarstki. Ta myśl przywołuje wspomnienie kajdanek i łańcucha sprzed kilku dni.

Czuję ucisk na piersi, jakbym leżała pod ołowianym kocem. Z  każdym wdechem pojawia się kłujący ból od wewnątrz. Zostałam odurzona, o  czym świadczą zaburzona motoryka i trudności w oddychaniu. Sądząc po tym, jak zasycha mi w ustach i coraz bardziej chce mi się wymiotować, podejrzewam, że potraktowano mnie czymś bardzo toksycznym i szybko działającym. – Halo? – odzywam się szeptem. Wiem, że nie jestem tu sama. – Charlotte. – Znajomy chropawy głos za moimi plecami. – Nareszcie. – Peter? – Tak bardzo brakuje mi powietrza, że z trudem przepycham jego imię przez gardło, na którym zacisnęła się niewidzialna obręcz. – Witaj, moja droga. – Mówi niskim, przyciszonym głosem. Brzmi inaczej niż przez telefon, ale to bez wątpienia on. Próbuję się uspokoić. Potrzebuję energii, żeby to przetrwać. Mdłości wzbierają i  słabną gwałtownymi falami. W  moim głosie pojawia się lekkie drżenie, którego nie potrafię opanować. – Inaczej sobie wyobrażałam nasze pierwsze spotkanie. Parska szyderczym śmiechem. – Och, Charlotte. Urocza jesteś. Przecież spotkaliśmy się wiele razy. – O czym ty mówisz? – zaczynam bełkotać. – Jesteś całkowicie pochłonięta sobą. Przebywaliśmy w tym samym pokoju znacznie częściej, niż ci się wydaje. Robi mi się słabo. Boję się ujrzeć jego twarz, ale ten bezcielesny głos jest jeszcze bardziej przerażający. – O czym ty mówisz? – powtarzam. Śmieje się. – Nie tylko się poznaliśmy, ale nawet pracowaliśmy ze sobą. Nie wiem, co mam myśleć. Usiłuję przypomnieć sobie wszystkich mężczyzn, z którymi kiedykolwiek miałam do czynienia w pracy. – Byłaś po prostu zbyt zajęta sobą, aby dostrzec zmianę, jaka we mnie zaszła. Cień na ścianie po  prawej lekko się porusza. Peter nadal stoi za mną, ale przysunął się bliżej. Czuję jego oddech na czubku głowy. Serce mi kołacze. – Wycięliście mi niezły numer. Ale spokojna głowa. Odporność to moje drugie imię.

– Przepraszam. Nie wiem, co takiego zrobiłam, ale na pewno nie skrzywdziłabym cię celowo. – Czuję się jak wrzucona w mroczny wir; usiłuję płynąć pod prąd, ale brakuje mi sił. – Znasz historię mojego brata? – Nie – odpowiadam szeptem. – Hm. No tak. Zależało mi, byś uwierzyła, że nie mam rodzeństwa. Chodziło o  wzmocnienie naszej więzi. Nie było to do końca kłamstwo, bo w pewnym momencie mój brat rzeczywiście odszedł z tego świata. A po nim rodzice. Później zajął się mną kurator. Historia mojego dzieciństwa jest znacznie mniej przyjemna niż ta, którą mogłaś przeczytać w  naszych niekończących się rozmowach na czacie. Ale przecież głównie rozmawialiśmy o  tobie. –  Mam wrażenie, jakby chodził tam i  powrotem za moimi plecami. Jak zwierzę w klatce. Zaczynam kasłać. – Coś ci dolega, kochanie? – Źle ze mną, Peterze. Co mi podałeś? – Podpowiem ci: ma wiele nazw i rośnie w ziemi – wybucha śmiechem. –  Domyślasz się? Dostaję bolesnych skurczów żołądka. Uświadamiam sobie, że w  każdej chwili mogę mimowolnie wypróżnić się na stół. Ale na tym etapie jest mi to już obojętne. Modlę się o wytchnienie od mdłości i spazmów. – Peterze, gdzie jest Lucy? –  Próbuję rozejrzeć się po pokoju, ale z  każdym, nawet najmniejszym ruchem głową igły coraz bardziej zagłębiają się w moją szyję. – Martwisz się o kogoś innego niż ty sama? Jakie to do ciebie niepodobne. – Proszę. –  Już prawie nie mogę oddychać. –  Ona nie ma z  tym nic wspólnego. – Łamie mi się głos. – Ma się dobrze. Nawet znakomicie. To jest ten moment, w  którym powinnaś się martwić wyłącznie o siebie. – Martwię się o  ciebie, Peterze. –  Czytałam, że kiedy ktoś traci głowę, powtarzanie imienia tej osoby pomaga jej odzyskać równowagę. –  Chcę pomóc. Jesteś na mnie zły. Powiedz, co mogę dla ciebie zrobić. – Naprawdę usiłujesz mi wmówić, że w takiej chwili troszczysz się właśnie o mnie?

Słyszę dźwięk zamka błyskawicznego. Otwiera torbę? Gorączkowo przeszukuję pamięć. Myślę o  kolegach ze studiów albo ze stażu. Może był moim pacjentem? Albo miał coś wspólnego ze szpitalem w Stony Brook po tym, jak zaczęłam tam pracować? Jestem w kropce. – Peterze, to szaleństwo. Proszę cię. Nie rozumiem. Myślałam, że mnie kochasz. Kochałam cię. – Gardzę tobą. Cokolwiek sobie ubzdurałaś na temat naszego związku, było jedną wielką pierdoloną brednią. Robię wszystko, żeby się nie rozpłakać, ale ból całego ciała jest tak silny, że w końcu się poddaję. – Przepraszam za wszystkie krzywdy, jakie ci wyrządziłam. – O nie, moja droga. Na przeprosiny jest już o wiele, wiele za późno. Wszystko, co mnie otacza, tonie w  odcieniach żółtego i  zielonego. Jak przez mgłę przypominam sobie zajęcia o  trujących roślinach wykorzystywanych w  lecznictwie. To było na początku kursu medycyny chińskiej. Pamiętam, że omawialiśmy pewną niezwykłą roślinę, której spożycie dawało ten szczególny psychodeliczny objaw, ale w  podręczniku była mowa o  tylu trujących kwiatach, że nie jestem w  stanie przypomnieć sobie nazwy, zwłaszcza że mam trudności ze skupieniem myśli. – Co mi podałeś? Nie mogę oddychać. – Czuję coraz większy ucisk. – Piękny, ale śmiertelnie niebezpieczny kwiat. W sam raz dla ciebie. Oleander, cykuta, wężowy korzeń, tojad. Kurwa. Serce mi wali coraz mocniej i szybciej. Wolałabym, żeby robiło coś dokładnie przeciwnego. – Tojad? – udaje mi się wychrypieć. – Preferuję naukową nazwę. Aconitum. Brzmi dostojniej. Spada mi ciśnienie, w miarę jak uchodzi ze mnie nadzieja. – Ile? – Osobą, która zaznajomiła mnie z różnorodnym światem trujących roślin, był mój brat. W  ramach eksperymentu nakarmił mojego psa szalejem, po czym zwalił całą winę na mnie i to mnie się dostało. Bez przerwy robił różne okropne rzeczy tak, by wyglądało, jakby były moją sprawką. Rodzice zawsze mu wierzyli, a mnie nigdy nie słuchali. – Powiedz, ile mi tego podałeś? – sapię.

– Och, całkiem sporo – odpowiada lekceważąco. Jęczę z bólu. – Pomimo smutku po stracie psa i  kłopotów, jakich przysporzyło mi zachowanie brata, całe to zdarzenie nauczyło mnie czegoś ważnego o życiu. – Peterze –  odzywam się zbolałym szeptem. –  Umrę, jeśli mi nie pomożesz. – O to przecież chodzi, moja droga. Daję ci, powiedzmy, kwadrans. – Głos mu się łamie z podniecenia. Muszę się uspokoić, aby spróbować spowolnić przemianę materii. – Peterze – uparcie powtarzam jego imię. – Jest jeszcze czas… – W sam raz na szybką operację. Znacznie szybszą od tych, do których przywykłaś. No, może z  wyjątkiem zabiegu na Michelle. Akurat ten prędko wziął w łeb. Moim żołądkiem targają gwałtowne skurcze. Krzyczę z bólu. – Rzućmy nieco więcej światła na sytuację. Moje oczy zasnuwa gęsta mgła. Widzę ciemną postać, która podchodzi do włącznika i  pstryka go. Szybko zamykam powieki. Czuję, że Peter stoi za mną. Ledwo oddycham. Pochyla się nade mną. Zmuszam się do otworzenia oczu. Wzrok powoli i  boleśnie przyzwyczaja się do blasku. Twarz Petera nabiera ostrości tylko na krótką chwilę, po czym kolejna fala koszmarnego bólu sprawia, że wszystko znów staje się niewyraźne. – O Boże – z trudem przechodzi mi przez gardło. – To ty?

68 SILVESTRI – Namierzyłeś Lyonsa? – rzucam do słuchawki. Przyjechałem pod dom Annie Forester, ale wygląda na to, że gospodyni nie ma w  domu. Wokół cisza, brak jakiegokolwiek ruchu, auta Annie nie ma na podjeździe. Zachodzę od strony ogrodu. – To nie on – odpowiada Wolcott. – Szlag. – Był w  domu. Popalał dla odprężenia. Jest czysty. Ma alibi. Ale za to nareszcie odezwał się Stacy Phillips. – Serio? I gdzie się ukrywał? – Podchodzę do tylnego wejścia i zaglądam przez przeszkloną wstawkę. Dom wydaje się pusty. – Nie oddzwaniał, bo bał się, że ma kłopoty. – Hm? – Brooke Harmon nawiązała z  nim kontakt, ponieważ zależało jej na zamknięciu pewnego rozdziału w życiu. Stacy poczuł się winny, wypaplał, że śmierć siostry Brooke była tak naprawdę pomyłką lekarską, do której doszło z  powodu arogancji Thorntona, a  szpital bał się utraty finansowania, dlatego wymówił się niepożądaną reakcją na znieczulenie. Pamiętasz tamtego maila? Po tym, jak Brooke rozesłała go do pozostałych członków zespołu, Thornton zostawił wiadomość z  pogróżkami na poczcie głosowej Stacy’ego. A  więc kiedy zadzwoniliśmy, Stacy uznał, że ma przerąbane za naruszenie klauzuli tajności. – To zupełnie zmienia postać rzeczy. – Owszem –  przyznaje Wolcott. –  Ale posłuchaj tego. W  pewnym momencie zapytał mnie o  Annie. Musiał ją lubić. Powiedziałem, że gdybym miał tyle energii, co ona, przebiegłbym dystans maratonu i  nawet się nie zmęczył. Odparł, że chyba coś mi się pomyliło i mam na myśli kogoś innego.

Był do tego stopnia zaskoczony, że przysłał mi MMS-em stare zdjęcie całego zespołu. Pamiętasz, jak Annie napomknęła, że jest na diecie? Wygląda na to, że odchudzanie się opłaciło. – Tak? – Podchodzę do otwartego kosza na odpadki, pełnego po brzegi. Na samym wierzchu leży karton po winie. – Zrzuciła… nie wiem, ile kilogramów, ale mam wrażenie, jakbym patrzył na zupełnie inną osobę. Dieta czyni cuda. – Chyba jednak trochę oszukiwała –  mówię, odkrywając wciśnięte obok kartonu spłaszczone opakowanie po lodach Ben & Jerry o  smaku krówki i masła orzechowego. – Czekaj, prześlę ci to zdjęcie. Przyglądam się śmieciom Annie i  czuję, jak ogarnia mnie przedziwnie znajome uczucie. – Pamiętasz tamtą rozmowę na czacie? –  mówię chyba bardziej do siebie niż do niego. – Co? – odpowiada zbity z tropu. Wpatruję się w  karton. „Przebijam twój karton wina opakowaniem mrożonych kalorii”. Przenoszę spojrzenie na pudełko po lodach. „Dziś mam trójkącik z  Benem & Jerrym”. Przypominam sobie półki z  książkami w gabinecie Annie. Powieści Raya Bradbury’ego. „Nie mogę przestać myśleć o  tym filmie Disneya z  lat osiemdziesiątych, Jakiś potwór tu nadchodzi”. Rozlega się ciche dzyń. Odsuwam telefon od ucha i otwieram wiadomość od Wolcotta. Widzę Annie pozującą z pozostałymi członkami zespołu. Wygląda, jakby ważyła co najmniej trzydzieści kilogramów więcej, poza tym ma proste brązowe włosy. Nie rozpoznałbym jej na tej fotografii. Nagle skupiam wzrok na jej naszyjniku i  cała reszta się zamazuje. Miedziany medalion z  wizerunkiem laski Eskulapa. Widziałem go niedawno, ale na innej szyi. Oczy mnie pieką, umysł pracuje na najwyższych obrotach, serce podchodzi do gardła. – Jasna cholera! – rzucam do słuchawki. – Wolcott, to ona!

69 CHARLOTTE – To ja! – Lucy? – bąkam. – W każdym razie nie Peter, jak już na pewno zdążyłaś się zorientować –   komentuje wesoła jak szczygieł, podczas gdy mnie ogarnia coraz większy szok. To skutek działania tojadu, ale też zdumienie tym, kim okazał się Peter. Robi mi się bardzo zimno, mimo że pocę się obficie. – Zresztą, czy to ważne? Lucy, Peter, MaxineKD i  reszta. Żadna z  tych postaci nie jest mną i  jednocześnie jestem nimi wszystkimi. Podsunęłam ci tyle tropów, a ty i tak mnie nie rozgryzłaś. Moje prawdziwe nazwisko brzmi –   robi pauzę dla lepszego efektu –  Annie Forester. Pamiętasz mnie? A  to niespodzianka, co? Przygląda mi się uważnie. Zaczynam kojarzyć. – Dawno o mnie nie myślałaś, prawda? Mój wzrok błądzi, ale podejmuję wysiłek skupienia go na jej twarzy. Annie Forester. Oczywiście, że znam to nazwisko. Anestezjolożka. Należała do zespołu, który operował Michelle Harmon. Tyle że ta kobieta ani trochę jej nie przypomina. – Może ci ułatwię, zdejmując okulary? –  Śmieje się i  je ściąga. –  Tak naprawdę wcale ich nie potrzebuję. Powoli zaczynam dostrzegać podobieństwo, muszę tylko wyobrazić ją sobie z  innymi włosami i  mającą czterdzieści kilogramów więcej. Chudsza wydaje się młodsza, swoje zrobiła też zmiana fryzury i  koloru włosów. Już rozumiem, dlaczego jako Lucy skrywała całą tę luźną skórę. Ale nawet gdybym zobaczyła to wcześniej, i tak nie połączyłabym jednego z drugim. Robi obrót.

– Trudno uwierzyć, prawda? Bardzo się zmieniłam, od kiedy pracowałyśmy razem. Jestem zszokowana i  całkowicie zdezorientowana tym, co się dzieje. Trucizna w organizmie poważnie zakłóca moje funkcje poznawcze. – Dlaczego, Annie? – pytam słabym głosem. Sięga po jakiś przedmiot i  po chwili staje nade mną z  leukotomem McKenziego w  ręku. Widok narzędzia przywołuje wspomnienie dnia, w którym po raz pierwszy z zachwytem ujęłam je za wąski metalowy trzonek, by wprowadzić w otwór wywiercony w czaszce martwego człowieka i wyciąć swój pierwszy fragment tkanki mózgowej. Był to zarazem najbardziej emocjonujący i  przerażający moment w  całej mojej karierze –  dopóki nie wykonałam tego samego zestawu czynności na żywym pacjencie. Annie widzi, że przyglądam się leukotomowi. – Niesamowite, jakie rzeczy można znaleźć w  sieci. Ale nie tylko takie. Internet to również kopalnia skanów dowodów tożsamości i  paszportów nieżyjących ludzi. Bardzo łatwo je podrobić. –  Puszcza do mnie oczko. –   Podziwiam cię, że tak się upierałaś, żądając od Petera dowodu, że rzeczywiście pracuje dla agencji rządowej. Cała ta maskarada z  tajnym agentem była grubymi nićmi szyta, ale wierz mi, bawiłam się setnie. Staram się regularnie przełykać, żeby zmuszać ślinianki do pracy, i szybko mrugam, żeby nie stracić czujności. – Sekretny kod kwiatowy był chyba moim ulubionym numerem Petera. Niesamowite, jak dałaś się wkręcić. Kiedy zamawiałam bukiet, posługując się kartą kredytową Brooke po tym, jak ją zabiłam, zrobiło mi się nawet trochę smutno, bo wiedziałam, że ten będzie ostatni. Dlatego zadbałam o to, by był wyjątkowy. Staram się nie patrzeć bezpośrednio na przyrząd, którym wymachuje tuż przy mojej twarzy. – Nie bój się, jest czysty – zapewnia. Mój oddech staje się szybki i urywany, do tego pogłębia się arytmia serca, co oznacza, że układ oddechowy zaczyna odmawiać posłuszeństwa. Wchodzę w zaawansowaną fazę zatrucia. – Co zamierzasz? – Pomyślałam, że odtworzę operację Michelle. To będzie idealne domknięcie, nie sądzisz? Tyle tylko, że zrezygnuję z nudnego znieczulenia na

rzecz szczypty tradycji Wschodu. Integracja doskonała. Wschód spotyka Zachód. –  Mrucząc pod nosem, poleruje leukotom ściereczką. To wariatka. Odpierdoliło jej. Muszę ją zająć, najlepiej tak, żeby zaczęła mówić o  sobie, skoro najwyraźniej nie jest w stanie się temu oprzeć. – Annie, dlaczego zabiłaś Brooke? Nie rozumiem. Przecież straciła siostrę, na litość boską. – Z trudem składam słowa. – Próbowałam jej pomóc. Okropnie się czułam z tym, co spotkało ją i jej rodziców. Uznałam, że skoro nie przywrócę Michelle do życia, to mogę postarać się ją zastąpić. Zanim brat się mnie pozbył, byłam dla niego bardzo dobrą siostrą. Bo w przeciwieństwie do większości ludzi, którym tylko się tak wydaje, ja naprawdę wiem, czym jest współczucie –  mówi, tocząc wokół maniakalnym wzrokiem. Nie przerywam jej. Dopóki to robi i  tak długo, jak zachowuję przytomność, istnieje szansa, że funkcjonariusze z  obstawy zorientują się, że coś jest nie tak, i przyjdą sprawdzić, co się dzieje. – Po śmierci Michelle skontaktowałam się z  Brooke wbrew cholernej umowie, która nam tego zabraniała – ciągnie. – Dowiedziałam się, w którym parku wyprowadzała swojego cocker spaniela Buttera, i poszłam poszłam tam ze swoim mopsem Thorem. Opowiedziałam jej o śmierci swojego brata, dając do zrozumienia, że niedawno zmarł, co nie było prawdą, i wyznałam, że nie mogę sobie poradzić z jego odejściem, i zaczęłyśmy się nawzajem wspierać. Nie znałyśmy się wcześniej, bo nie spotkałyśmy się w dniu operacji Michelle, dlatego z początku nie wiedziała, kim jestem. Nawet się zaprzyjaźniłyśmy. Zamyśla się. – Kiedy dowiedziała się, z kim ma do czynienia – mówi dalej – po tym, jak jakiś pracownik szpitala mnie rozpoznał, gdy szłyśmy razem, błyskawicznie zwróciła się przeciwko mnie. Z powodu tego kłamstwa, na które wszyscy się zgodziliście, obarczała mnie wyłączną winą za śmierć siostry. Próbowałam powiedzieć jej prawdę, ale nie chciała słuchać. Oddałabym wszystkie pieniądze, które dostałam od szpitala, gdybym dzięki temu mogła oczyścić swoje imię. Skierowała całą złość i chęć zemsty na mnie – kończy ponuro. – Ty też poszłaś na ugodę –  szepczę, uświadamiając sobie, że dla Annie śmierć Michelle jest na drugim miejscu; ważniejsze jest dla niej oczyszczenie z zarzutu popełnienia błędu. – Bo zostałam zmuszona! Henry Thornton nie dawał mi żyć, musiałam się zgodzić. Kiedy na początku odmówiłam, przysłał do mnie jakichś zbirów, żeby mnie zastraszyli. Zależało mu wyłącznie na ocaleniu własnego tyłka.

Chciał, żeby całą odpowiedzialność wziął na siebie ktoś „mało istotny”. Nikt by nie uwierzył, że Stacy, w  opinii Henry’ego pośledni pielęgniarz, miał jakikolwiek wpływ na pacjentkę, więc padło na mnie. Oczywiście ty umożliwiłaś mu to kłamstwo! Obie doskonale wiemy, co się wydarzyło tamtego dnia. Krew Michelle Harmon jest na twoich rękach, Charlotte, nie na moich. – Ale za to masz na nich krew Brooke i Rachel – łkam. I wkrótce będziesz miała moją, dodaję w myśli. – Brooke sama jest sobie winna. Kiedy się zorientowała, kim jestem, zaatakowała mnie z  większą zaciętością niż Henry. Nienawidziła mnie. Nie panowała nad sobą, chciała, żebym współodczuwała jej ból. Jakimś sposobem dowiadywała się o każdym zajęciu, jakiego próbowałam się imać, dzwoniła do mojego potencjalnego pracodawcy i  oznajmiała, że ma do czynienia z  morderczynią. Już nawet przestałam szukać pracy w  sektorze medycznym, ale nawet poza nią nikt nie chciał mnie zatrudnić, ponieważ Brooke Harmon postanowiła, że dopilnuje, abym do końca życia pozostała bezrobotna. Doprowadziła do tego, że eksmitowano mnie z  mieszkania. Rozsiewała o  mnie plotki, opowiadała niestworzone rzeczy moim znajomym z  parku, a potem Thor – głos jej się łamie – moje maleństwo… Thor zdechł, bo zatruł się płynem przeciw zamarzaniu. Wiem, że to była jej sprawka! A jeśli nie jej, to tego palanta Thorntona, który próbował mnie ukarać za to, że kontaktowałam się z Brooke. – Po tym nie miałam już nic do stracenia. Brooke Harmon przestała być tą biedną dziewczyną, która straciła siostrę, a  stała się moją prześladowczynią. Musiałam położyć temu kres. Działałam w  samoobronie! –  Patrzy oczami szaleńca. Jej monolog jest oczywiście mową wariatki, ale im dłużej gada, tym dłużej nie robi mi krzywdy tym koszmarnym narzędziem. – Dlaczego zabiłaś Rachel? – jęczę. – Nie miała z tym nic wspólnego. – Zginęła właściwie przypadkiem. Bo węszyła. Boże, ależ była wścibska. Nie planowałam tego, ale zaczęła grzebać i  kładła ci do głowy podejrzenia i wątpliwości co do Petera. Przeszkadzała mi. Z drugiej strony trochę mi się przysłużyła – dodaje rozbawiona. – Dzięki waszej kłótni wydarzenia przybrały ciekawy obrót. To, że Rachel zjawiła się u ciebie tuż po tym, jak dostarczyłam paczkę? Nieocenione. Nie mogłam też przypuszczać, że zostawisz swoje auto pod restauracją. Oczywiście skorzystałam z niego. – Nie rozumiem – jęczę i płaczę.

– Tamtej nocy nie zamierzałam wchodzić do twojego domu, ale kiedy zostawiłam pakunek i zobaczyłam Rachel na rowerze, nie miałam wyboru. Każde słowo pozbawia mnie energii. Jestem jednym wielkim bólem. – Byłaś wtedy u mnie? – Przez całą twoją kłótnię z Rachel. – Jak? Gdzie? – Kiedy się kłóciłyście, zwyczajnie leżałam na łóżku. –  Śmieje się jak szalona. –  Rozłożyłam się niczym na plaży, delikatnie uchyliłam okno, żeby słyszeć, co się dzieje, i  czułam się jak w  kinie, w  pierwszym rzędzie, brakowało tylko popcornu. Potem schowałam się pod łóżkiem. Z  początku bałam się, że z  jakiegoś powodu zajrzysz tam i  mnie nakryjesz, ale przeszło mi, kiedy się zorientowałam, jak bardzo masz w czubie. Przez otwarte drzwi sypialni miałam doskonały widok na salon. Wymknęłam się, zanim zasnęłaś na kanapie. – O Boże. – A potem, kiedy przyjechał detektyw i  powiedziałaś mu, że zostawiłaś wóz na parkingu przed La Vid, przyszedł mi do głowy genialny pomysł. Zaczekałam, aż całkiem odpadniesz, wzięłam twoje kluczyki i rower a potem samochód. Złożyłam wizytę Rachel, po czym odprowadziłam oba pojazdy na miejsce. Nikt się nie zorientował! Czułam się, jakby los sam podsuwał mi rozwiązania. Widocznie tak musiało być. SILVESTRI

– Ona jest w  gabinecie! –  krzyczę do Smitha, który siedzi w  radiowozie i pilnuje Charlotte. – Kto? – Nasza morderczyni. To kobieta! – Rozumiem. Wchodzimy. CHARLOTTE

Przetacza się przeze mnie potężna fala dreszczy. Zęby mi dzwonią. Annie nie zwraca na to uwagi. – To nie był mój pierwszy raz w  twoim domu. Zwykle zakradałam się, kiedy wychodziłaś, ale czasami odwiedzałam cię też w nocy. Byłam ciekawa

twojego życia, zwłaszcza tych rzeczy, o  których mi nie mówiłaś, kiedy rozmawiałam z  tobą jako Peter. „Bratnia dusza” –  niemal dławi się ze śmiechu. –  Wizyty u  ciebie weszły mi w  nawyk, ale oczywiście musiałam przystopować, kiedy zainteresowała się tobą policja i  pojawiła się twoja matka. – W metalowej końcówce przyrządu odbija się światło. – Annie, błagam, nie rób mi krzywdy! –  Staram się nie patrzeć na szpic leukotomu. Spogląda na narzędzie i ściąga brwi. – Wiesz co? Masz rację. Popełniłam błąd. – Cofa dłoń. Pojawia się iskierka nadziei. Annie znów sięga za mnie i słyszę brzęk metalowych przedmiotów. –   Jednak zdecyduję się na coś odrobinę bardziej współczesnego, dla uhonorowania twojego wielkiego uznania dla sztuki chirurgii. –  Trzyma w  ręku stalowy orbitoklast Freemana, który większości ludzi kojarzy się z  finezyjnie wykonanym szpikulcem do lodu, ja zaś widzę w  nim ulepszoną wersję leukotomu o  nowocześniejszym, bardziej opływowym kształcie. Jest też jego nieodłączny towarzysz, stalowy młotek. – Śliczna para, nieprawdaż? – Annie, po co to wszystko? Nie rozumiem. – Cieszę się, że pytasz –  odpowiada miękkim tonem. –  Dzięki wam wszystkim miałam naprawdę dużo czasu. Po tym, jak Brooke zniszczyła mi życie, postanowiłam przejść metamorfozę. Zawsze wiedziałam, że potrzebna mi całkowita zmiana, ale wcześniej nie miałam ani motywacji, ani środków. Tak jak ty skupiałam się na karierze. Tymczasem nagle okazało się, że mam mnóstwo czasu, pełne konto w  banku, a  także ludzi, którym chciałam dać nauczkę. Praca była dla mnie całym życiem, Charlotte. Kiedy pozbawiono mnie tego… Kiedy brutalnie mi to odebrano, musiałam wymyślić siebie od początku. Musiałam stać się kimś zupełnie nowym. – Nigdy nie byłam zadowolona ze swojej  nadwagi, ale też nie miałam czasu ani dobrego powodu, by zacząć z  nią walczyć. Miejscowy lekarz, którego znałam jeszcze z  czasów, kiedy stażowałam, zrobił mi by-pass żołądkowy. Kupiłam sobie niewielki domek, zrobiłam operację, a potem przez pół roku dochodziłam do siebie, zastanawiając się, jak odzyskać to, co utraciłam. Dobrze, że prowadzi monolog zamiast wbijać mi orbitoklast przez oczodół. Od początku tego jej coraz bardziej niepokojącego wywodu monitoruję swój organizm i wiem, że nie jest dobrze. Nagle Annie milknie. Serce mi staje.

– Miałam taką ilość wolnego czasu –  ciągnie –  że postanowiłam nauczyć się jakiejś nowej umiejętności. Pamiętasz, kiedy powiedziałam, że nie zaprzyjaźniłam się z  komputerem? Otóż zaprzyjaźniłam się, i  to jak! –  pieje z  zachwytu. –  Okazuje się, że mam do tego dryg. Wtedy jeszcze nie rozumiałam, skąd się wzięła we mnie taka potrzeba. Uznałam, że po prostu warto być na czasie, poza tym sprawiało mi to przyjemność. Dopiero później dotarło do mnie, że mogę wykorzystać internet, by skojarzyć ciebie z Brooke. Pomyślałam, że to będzie fascynujący eksperyment społeczny. Z  drugiej strony nie chciałam znów czuć się pominięta. Posiadanie przyjaciół jest niezbędne dla zdrowia psychicznego, Charlotte. Chciałam być blisko ludzi, tak jak wtedy w  parku z  Brooke, zanim dowiedziała się, kim jestem. Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo potrzebuję wsparcia innych kobiet w  radzeniu sobie z  traumatycznymi przeżyciami. –  Milknie i  staje za mną. Wstrzymuję oddech przerażona, że Annie znów pali się do operacji. Słyszę, jak otwiera butelkę i  bierze łyk. Uświadamiam sobie, jak bardzo zaschło mi w gardle. – Annie, zrobię wszystko, co będziesz chciała, tylko błagam, wezwij karetkę. – Zaczynam tracić czucie w ciele, co sprawia, że ból staje się mniej dotkliwy. Ale to wcale nie jest dobry znak. – Zwariowałaś? Teraz, kiedy to zaszło tak daleko, miałabym wszystko zmarnować, robiąc coś tak głupiego? – W jej głosie znów pojawia się złość. Uznaję, że bezpieczniej dla mnie będzie, jeśli zamiast ją drażnić, dalej będę łechtała jej próżność. Zaczynam modlić się w  duchu, żeby ktoś przybył mi z pomocą, ale im dłużej tu leżę, tym szybciej tracę nadzieję. – Annie, po co mnie zwabiłaś na czat? Po co udawałaś Petera? Dlaczego chciałaś mnie wrobić w morderstwa? – Chciałam się na tobie odegrać w  taki sposób, przy którym musiałabym się napracować. Po tym, jak wszyscy zniszczyliście do szczętu moje życie, potrzebowałam jakiegoś celu. Kiedy zaczęłam wprowadzać plan w  życie, czułam się, jakbym brała udział w  grze. Bawiłam się tak dobrze, że nie miałam ochoty tego przerywać. – Nie byłoby łatwiej po prostu mnie zabić? –  Z  moich słów przebija poczucie porażki. Nie mam już siły walczyć. – Zabicie cię „tak po prostu” byłoby znacznie mniej satysfakcjonujące. –  Chodzi tam i z powrotem. Buzuje w niej złość. Muszę ją uspokoić.

Czuję na zmianę pieczenie i  swędzenie w  różnych częściach tułowia, wędrujące do kończyn i z powrotem. Parestezje. – Annie, jest mi bardzo przykro, że zostałaś zwolniona. Nie wiedziałam, że stracisz pracę, inaczej zrobiłabym wszystko, by temu zapobiec… – Ale nie zrobiłaś nic! Podpisałaś tę bzdurną ugodę razem z  Thorntonem i pozwoliłaś, żeby cała odpowiedzialność spadła na mnie. Straciłam wszystko, na co pracowałam przez trzydzieści lat, całą reputację! –  wyrzuca z  siebie z wściekłością. – Masz pojęcie, ile dla mnie znaczyła ta praca? Ona i Thor byli całym moim życiem. Byliście dla mnie prawie jak cholerna rodzina, a potraktowaliście mnie tak, jakbym była niewidzialna! – Dociera do mnie, że musiała sobie wymyślić tę córkę, z  którą rzekomo zerwała kontakt, i  nagle, pomimo okoliczności, ogarnia mnie głęboki smutek. To jeszcze gorsze i  bardziej przygnębiające, niż gdyby rzeczywiście miała córkę i  gdyby ta rzeczywiście nie chciała rozmawiać z matką. – Ratując siebie, władowaliście mnie na minę. W  dodatku wszystko wskazywało na to, że wam się upiecze. – Ze złością stuka młotkiem w otwartą dłoń. – Annie, doskonale cię rozumiem, naprawdę. Źle się stało, że to wszystko spadło na ciebie. Śmierć Michelle nastąpiła z  mojej winy. Chciałam się przyznać, ale Henry… doprowadził do tego, że umieszczono mnie w szpitalu psychiatrycznym. Zatrzymuje się i spogląda na mnie. – Czyli pozwoliłaś mu, żeby przypisał sobie zarówno całe uznanie, jak i winę? Przynajmniej jesteś konsekwentna. – Moja kariera też została przerwana. – To nie to samo, Charlotte. Byłaś gówniarą, a  nie usiłującą znaleźć zatrudnienie pięćdziesięcioparoletnią kobietą z  piętnem błędu w  sztuce lekarskiej w życiorysie. Nie byłaś celem krucjaty Brooke. – A pieniądze z ugody? Ty też je dostałaś. – Nic nie zrozumiałaś, ty zadufana suko. Nie chodzi o pieniądze. Mam ich pod dostatkiem. Chodzi o  to, że kiedy Henry Thornton dostał awans w  następstwie własnej pomyłki, pomogłaś mu i  oboje nie mieliście nic przeciwko temu, żebym to ja cierpiała za wasze niedopatrzenia. Gdzie się podziała pieprzona solidarność? Byłam dla ciebie dobra. Mogłam ci pokazać, jak walczyć z  tym całym seksizmem, z  którym sama musiałam się zmagać,

kiedy zaczynałam. Ale ty nie widziałaś świata poza Thorntonem. Trzymałaś z nim. Tamtego dnia przyszłam do pracy jak zawsze doskonale przygotowana i w mgnieniu oka straciłam wszystko. A wy nawet się mną nie przejęliście. Czuję, że zbliża się mój koniec. – Przykro mi, Annie. Henry oszukał mnie tak samo jak ciebie. Powstrzymałabym go, gdybym mogła. Śmierć Michelle zniszczyła również moje życie. – Och, wiem o tym. – Robi pełną goryczy minę. – Wiem o tobie wszystko, Char. Chętnie mi się spowiadałaś na czacie i  przez telefon. Cały ostatni rok słuchałam, jak opowiadasz o  sobie, i  teraz wiem na twój temat chyba nawet więcej, niż wiedziała Rachel albo twoja matka – sypie sól na moje rany. Gaśnie we mnie wola walki, ale postanawiam spróbować z innej strony. – Wydawało mi się, że zależy ci na mnie. Że wam wszystkim zależy. To też było udawane? – Ciekawa sprawa, Charlotte. Kiedy dotarła do mnie informacja, że zamknęli cię w  Bellevue, a  po wyjściu wprowadziłaś się do matki, prawie poczułam satysfakcję, że spotkała cię zasłużona kara. Ale potem dowiedziałam się od jednej ze znajomych ze szpitala w Stony Brook, że znów leczysz, i wkurzyłam się nie na żarty. Z drugiej strony uznałam za zrządzenie losu fakt, że wszystkie trzy: ty, Brooke i  ja trafiłyśmy w  to samo miejsce, i  potraktowałam to jako znak, że powinnam spróbować wyrównać szale. –  Przez chwilę milczy. – Brakowało mi poczucia koleżeństwa i wsparcia, jakie okazała mi Brooke i  pozostałe kobiety, które spotykałam w  parku, kiedy wyprowadzałam Thora. Jednocześnie chciałam uniknąć ponownego odrzucenia. Nawiązywanie znajomości i  podtrzymywanie ich nigdy nie przychodziło mi z  łatwością, zapewne z  powodu mojej wyjątkowej bezpośredniości. I dlatego, że jesteś psycholką, myślę. – Poza tym chciałam poznać twoje prawdziwe odczucia na temat tego, co się wtedy wydarzyło. To mi podsunęło pomysł. Wiedziałam, że Brooke nęka Henry’ego, i  bardzo się z  tego cieszyłam. Ciebie jednak oszczędzała i  to wydawało mi się niesprawiedliwe. – Ale przecież wcale mnie nie oszczędzała. Szkalowała mój gabinet, psując mi opinię.

– Uznałam, że to za mało. Kiedy zalazła Henry’emu za skórę do tego stopnia, że wystąpił o  zakaz kontaktu, jakby straciła zapał. Denerwowało mnie, że zawsze spadałaś na cztery łapy. Byłam dla ciebie miła, kiedy pracowałyśmy razem, a  ty traktowałaś mnie jak powietrze. Uważasz, że wszystko ci się należy, Charlotte. Dzięki „Peterowi” już wiem, skąd się to w tobie bierze. – Czy przez którąś z tych postaci przemawiała prawdziwa Annie? – pytam słabo. – Każda z  nich miała coś ze mnie. Oprócz Petera, który był swego czasu bardzo prawdziwy. Świetnie się bawiłam, wcielając się w  niego. Posuwałam się coraz dalej, a ty to wszystko łykałaś. – Jestem ufna, Annie. Ufałam ci – udaje mi się wydusić z siebie. – Miałyśmy frajdę, prawda? Te tysiące esemesów. Nieustanne sprawdzanie wiadomości. Przyjemna świadomość, że w słuchawce odezwie się głos Petera. Kiedy dzwoniłam, odbierałaś za każdym razem. – Chyba że znikał –  odzywam się nieoczekiwanie. Zaczynam się coraz bardziej oddalać od świadomości, że to Annie była Peterem, i  zostawiam za sobą złość i  poczucie skrzywdzenia przez mężczyznę, w  którym się zakochałam, nawet go nie widząc. – To był ważny element historii. Peter musiał być nieosiągalny, żebyś nie straciła zainteresowania. – Nie traciłam go, bo byłam samotna. Peter był tylko namiastką. –  Ciekawe, czy moja samoświadomość zrobi na niej jakiekolwiek wrażenie. Widzę, że zaciska palce na orbitoklaście, tak że bieleją jej kostki. Lekko się wzdrygam, z  zaskoczeniem odkrywając, że nadal mam odrobinę czucia w prawej dłoni. Skupiam się na tym. – Przestań pieprzyć, Charlotte. Wiem, że kochałaś Petera. Przecież byłam tam, nie pamiętasz? Te pochlebstwa i  nieustanna uwaga. Obnażanie duszy przyprawiające o mdłości. Fantazjowanie. Łzy spływają mi po policzkach. Annie wyraźnie cieszy ten widok. – Ale to wszystko fałsz, nawet kiedy dwoje ludzi spotyka się naprawdę i w i e, z kim ma do czynienia. Początkowa obsesyjna namiętność wyczerpuje się i  nieuchronnie pozostaje wyłącznie rozczarowanie. Miłość nigdy nie jest trwała, to niemożliwe, dlatego dałam sobie z  nią spokój. Ty przynajmniej przez pewien czas wierzyłaś, że ktoś cię kocha i interesuje się tym, co robisz.

–  Źrenice Annie rozszerzyły się tak bardzo, że wyglądają jak puste, czarne oczy rekina. Przypomina mi się coś, co kiedyś powiedziała Rachel: „Większość ludzi zupełnie niepotrzebnie boi się śmierci. Kiedy umierasz, przenosisz się do lepszego miejsca. Ci, którzy tu pozostają, mają znacznie gorzej. Naprawdę w to wierzę”. Myślę o  tym, że wkrótce znów spotkam swoją przyjaciółkę, i  płaczę rzewnymi łzami. Przeszywa mnie ból i  dostaję drgawek, które przechodzą w silne konwulsje. – Tak, wiem, to wszystko trudne do pojęcia. – Odkłada orbitoklast i staje za mną. Zmuszając Annie do mówienia, powstrzymuję ją przed ingerencją w mój mózg i  jednocześnie zachowuję przytomność. Widzę, że zakłada rękawiczki chirurgiczne. – A teraz cii, nic już nie mów. Chcę, żebyś była przytomna podczas wielkiego finału. To już za chwilę. SILVESTRI

– Nie możemy się dostać! –  krzyczy Smith do słuchawki. –  Coś blokuje drzwi wejściowe! Kurwa. – Zaraz tam będę – rzucam. Rozłączam się i dzwonię po wsparcie. CHARLOTTE

Kiedy znów znika mi z  oczu, skupiam całą energię, jaką jeszcze mam, w prawej dłoni i z zaskoczeniem stwierdzam, że mogę ją otworzyć i zamknąć. Teraz muszę jakimś cudem wprawić ją w ruch i sięgnąć do twarzy, aby usunąć jak najwięcej igieł tak, by Annie się nie zorientowała. – Wiesz, że zachodnia medycyna tak naprawdę nie wie, w  jaki sposób działa anestezja? Zawsze mi się to podobało. Byłam najważniejszą osobą w sali operacyjnej, bo dzięki mnie pacjent nie czuł strachu ani bólu, ale nikt nie był w  stanie powiedzieć, co konkretnie sprawia, że znieczulenie jest skuteczne. Byłam czarodziejką. –  Gwiżdże, zajmując się przygotowaniami. Balansuję na granicy przytomności i omdlenia, co sprawia, że nie potrafię zbyt długo skupiać się na jednej rzeczy.

Cienkie igły nie mogą się równać z jej ciężkimi stalowymi instrumentami, ale nie przychodzi mi na myśl żadna lepsza broń. Muszę coś zrobić, nie mogę pozwolić, żeby jeszcze bardziej namieszała mi w głowie. – Annie? – chrypię. – Tak? –  Jest zniecierpliwiona. Wyczuwam jej pełne wściekłości rozgorączkowanie. – Na parkingu stoi radiowóz z  dwójką policjantów. Jeżeli nie wyjdę w ciągu pięciu minut, zorientują się, że coś jest nie w porządku, i przyjdą mnie szukać. Detektyw Silvestri też tu jest –  dodaję, modląc się, aby to była prawda. Annie przechyla głowę, mierzy mnie wzrokiem, po czym odrażająco szczerzy zęby w uśmiechu. – Miło z twojej strony, że tak się o mnie martwisz. – Uśmiech znika równie szybko, jak się pojawił. – Zajęłam się tym – mówi niskim głosem, który mrozi mi krew w żyłach. To głos Petera. Serce mi wali jak szalone między sporadycznymi zrywami arytmii. – A właściwie po części zajęłaś się sama, zamykając gabinet na cztery spusty. Dodatkowo zatarasowałam drzwi tym zaskakująco ciężkim biurkiem, które stało w recepcji. Twój glina w lśniącej zbroi będzie się musiał naprawdę wysilić, żeby się dostać do środka. Być może nie obejdzie się bez tarana. To nam daje mnóstwo czasu razem. – Jak zamierzasz uciec po tym, jak mnie zabijesz? Jesteś uwięziona. –  Dokopuję się do głębokich pokładów energii. Trucizna niszczy moje enzymy jeden układ narządów po drugim, ale na szczęście nadal nie straciłam władz umysłowych. Wciąż jeszcze mam mózg i  zrobię wszystko, by został nienaruszony. – Dam sobie radę, moja droga. Pamiętaj, że twój anioł stróż szuka Petera. Mężczyzny. Kiedy detektyw wreszcie tu wpadnie, opowiem mu o okropnym złoczyńcy, który czekał na nas, pozbawił mnie przytomności, zamknął w  gabinecie Rachel, a  potem dorwał się do twojego mózgu. Dodam, że zaczęłam się o  ciebie martwić z  powodu telefonów z  pogróżkami od Henry’ego. Policja wie, że Henry szaleje z wściekłości i próbował uciszyć nas wszystkich. Kiedy zobaczą, że cię zoperował, zrozumieją, że niemożność wykonywania zawodu doprowadziła go do obłędu. Po aferze z  Michelle wprawdzie nie wręczyli mu wypowiedzenia, ale zabrali zabawki, co mnie

bardzo ucieszyło. I  bardzo dobrze, bo z  waszej dwójki zawsze to ty byłaś bardziej kompetentna. Henry potrafił jedynie odbierać ci twoje miejsce w centrum uwagi. – Więc czemu ja? Dlaczego nie Henry? – pytam słabym głosem. – To on doprowadził do ugody. To on cię zastraszał i być może nawet zabił Thora. – Nie bój się, na niego też przyjdzie pora. – Upaja się moim strachem. – Po prostu do ciebie podeszłam bardziej kreatywnie. Jego zachowanie było typowe. Przewidywalne głodne kawałki białego faceta zajmującego wysoką pozycję społeczną. Ale ty byłaś nim zauroczona i  zakładałaś, że będę cię w tym wspierała i stała po twojej stronie. Solidarność i tak dalej. Mogłam być dla ciebie matką. – Ledwo się znałyśmy – mówię. Wpatruję się w jej czarne rekinie oczy i widzę ból. – Najwyraźniej inaczej rozumiałam to, co nas łączyło. Wydawało mi się, że jesteśmy siostrzanymi duszami. Zwłaszcza po tym, jak mi się zwierzyłaś. –   Znów ma lodowate spojrzenie. –  Oczywiście. Nie przypominasz sobie. –  Kręci głową. – Płakałaś w toalecie. Myślałam, że wzięłaś do siebie te bzdury, które wygadywali o tobie inni lekarze. Pamiętam jak przez mgłę. Byłam wtedy po wyjątkowo stresującym trzydziestogodzinnym dyżurze i frustrującej rozmowie z matką, która zjawiła się w szpitalu podchmielona i w zaczepnym nastroju wyłącznie po to, żeby się „przywitać”. Zalałam się łzami i zaczęłam lamentować, jak bardzo chciałabym mieć normalną matkę. Ale to był tylko ten jeden raz i  szybko o  nim zapomniałam. Annie musiała zrozumieć to zupełnie inaczej. Przygnębiająca samotność tej kobiety staje się dla mnie coraz boleśniej oczywista. Zmieniam podejście. – Jak wytłumaczysz policji, że jesteś tu ty, a nie Henry? – Zanim dostaną się do gabinetu, on już dawno się ulotni. Powiem ci, że dzięki słabości Henry’ego do popołudniowych schadzek z  kochanką, zawsze w  tym samym miejscu i  o  tej samej porze, mam całe mnóstwo jego DNA. Niebywałe, jak łatwo można się podszyć pod sprzątaczkę. Wystarczy odpowiednio się ubrać i zacząć kręcić po hotelowych korytarzach. Zdobyłam tyle spermy naszego doktorka, że mogłabym nią wyszpachlować cały ten pokój, który za chwilę zamieni się w miejsce zbrodni. Na Thorntona spadnie odpowiedzialność za kolejną rzecz, której nie zrobił. Odegram rolę „niedoszłej

ofiary numer dwa”. Cudownie ocaleję, by móc zdać relację z tego, co zaszło. Na pewno będą chcieli, żebym napisała książkę, i zaproszą mnie do telewizji. Wstrzyknę sobie dawkę tojadu, ale oczywiście nie tak wielką jak ta, którą podałam tobie –  zaznacza pewna siebie. –  Potem raz dwa dojdę do siebie dzięki koktajlowi z węglem aktywnym. Taki koktajl, mówię ci, jest dobry na wszystko. – Nie kryje zadowolenia z siebie. Jestem półprzytomna, mam wrażenie, jakbym dryfowała na obrzeżach snu. Nie opuszczę dziś tego świata, nie jestem na to gotowa. Zastanawiam się, co mogę zrobić. Niewiele. Szkoda, że technika dim mak, której używają bohaterowie Pocałunku smoka, działa tylko w  filmach kung-fu. Ale nasuwa mi się pewien pomysł. SILVESTRI

Wpadam na parking, wyskakuję z wozu i pędzę w stronę wejścia do China Pandy, mijając Smitha i Tedesco. W biegu pozbywam się kurtki. CHARLOTTE

Szykuje coś, stojąc tyłem do mnie. – Annie? –  odzywam się chrapliwym głosem. –  Twój brat miał na imię Peter, prawda? Opowiadałaś o nim na czacie. Nie odwraca się, ale widzę, jak opadają jej ramiona. Zrozumiałam prawdę, dopiero kiedy powiedziała, że „swego czasu był bardzo prawdziwy”. Mam nadzieję, że uda mi się zyskać choć kilka minut i przez ten czas zmusić prawą rękę do ruchu. – Tak –  odpowiada cicho. –  Był moim starszym bratem. Miał się mną opiekować, ale zamiast tego robił okropne rzeczy, zwalając winę na mnie. Najpierw zabił mi psa, potem podpalił szopę, od której o mały włos zająłby się dom, a  później próbował otruć jednego z  dzieciaków z  sąsiedztwa. Matka uważała go za świętego i  nie chciała słuchać, kiedy opowiadałam o  jego wybrykach. Przekonał ją i ojca, że to ja jestem zakałą rodziny. Uwierzyli mu. – Nie odwróciła się, ale słyszę gorycz w jej głosie. – Posłali mnie do szkoły z internatem i tyle ich widziałam. Udawałam sierotę, nie chciałam wracać do dawnego życia. Niestety, to nie był ostatni raz, kiedy straciłam wszystko, na czym mi zależało, ponieważ ktoś obarczył mnie odpowiedzialnością za coś,

czego nie zrobiłam. Życiem każdego z  nas rządzą gówniane schematy –  prycha. Podczas gdy Annie pogrąża się we własnym szaleństwie, skrajnym wysiłkiem woli skierowuję maksimum energii do prawej dłoni i udaje mi się ją podnieść do twarzy i usunąć dwie igły, zanim ręka znów opada bezwładnie wzdłuż boku. Na szczęście mam wystarczająco dużo siły w  palcach, by utrzymać w nich smukłe metalowe przedmioty. – Dość już o przeszłości. Wróćmy do teraźniejszości! Bo przecież to na niej ci zależy, prawda, Charlotte? –  Bierze orbitoklast i  młotek. Podchodzi do stołu. – Wiem, że nie muszę ci tłumaczyć, co za chwilę zrobię. Cieszę się też, że nadal kontaktujesz. Masz w  sobie wolę walki. Sądziłam, że po siedmiu gramach czystego tojadu już dawno będziesz nieprzytomna. Niektórzy lepiej znoszą toksyny, inni gorzej. Na przykład Rachel nie miała szans. Nie odpowiadam, jedynie z  trudem kiwam głową. Kumuluję wściekłość, która wypełnia mnie od środka, zamieniam ją w  energię i  nie ruszam się, zachowując całą wolę życia, jaka jeszcze we mnie została, na tę jedną chwilę. – Och, zapomniałabym! – Sięga do kieszeni bluzki i wyjmuje pudełeczko na soczewki kontaktowe. SILVESTRI

Owijam lewe ramię kurtką i z rozpędu wpadam prosto na drzwi wejściowe zaciemnionej restauracji. Odłamki szkła sypią się na podłogę. Czuję ostry ból w  ręku. Łzy napływają mi do oczu. Biegnę od razu w  stronę ukrytego przejścia do łazienki w gabinecie Charlotte. CHARLOTTE

Odkłada orbitoklast i młoteczek na stolik. Odkręca jeden z pojemniczków. Kładzie zakrętkę obok instrumentów. Bierze kleszcze i  wyjmuje nimi niewielki brązowy przedmiot, który wygląda jak maleńka pestka z  oliwki. Trzyma go tuż nad moją twarzą, zbliża do mojego prawego oka, tak że robi się niewyraźny. – Le ziarno de résistance! Walczę ze łzami. To jest ta chwila. Jestem w  niej tak obecna, jestem tak bardzo tu i teraz, że nie mogę znieść świadomości, że to już. Annie zamienia kleszcze na orbitoklast i młoteczek.

– Zanim zasieję ziarno, dostanę się do twojej czaszki i uszkodzę ci górny płat czołowy. W przypadku Brooke i Rachel umieściłam ziarna w przewodach słuchowych, ale z  tobą zaszaleję, niech to będzie popisowy wyczyn Henry’ego. W trakcie zabiegu być może będę musiała cię prosić o wskazówki, oczywiście dopóki nie stracisz umiejętności wysławiania się. – Ona się śmieje, a ja jestem krok od zawału. – Niewykluczone, że kiedy skończę, jakaś część ciebie nadal będzie żyła. Ale tą częścią na pewno nie będzie mózg! Rzadko trafia się okazja pogmerania w substancji szarej neurochirurga. W ramach nauki obejrzałam na YouTubie parę filmików o  operacjach mózgu. Minęło wiele lat, od kiedy miałam zaszczyt obserwować ciebie i doktora Thorntona przy pracy. Usiłuję sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek –  w  czasach, kiedy pracowałyśmy razem – miałam wrażenie, że coś jest nie tak z umysłem Annie. Ale nie, pamiętam tylko, że była bardzo skromna. Przyjazna i  cicha osoba. Odrobinę nieśmiała i  skryta. W  szpitalu zlewała się z  tłem. Byłam tak zafascynowana blaskiem możliwości, które się przede mną rysowały, że nieszczególnie zwracałam uwagę na to, co się dzieje wokół mnie. Nie zauważałam ludzi. – Annie, bardzo cię przepraszam. Błagam, nie rób tego. Jesteś moją przyjaciółką. Naprawdę chcesz mnie skrzywdzić? Przecież znalazłyśmy z Lucy wspólny język. Chwilę się waha. – To była tylko rola, którą odgrywałam. Tak jak pozostałe kobiety w grupie. Tak jak Peter. To było udawane. – Ale przecież zbliżyłyśmy się do siebie. Wiem, że też to czułaś. Rozmowy na czacie, esemesy, które pisałaś do mnie jako Peter, i kiedy leczyłam cię jako Lucy. Owszem, to wszystko było do pewnego stopnia wymyślone, ale w każdej z tych osób znajdowała się jakaś część ciebie. Annie nieznacznie krzywi twarz. Nie wiem, co się za tym kryje: ból, gniew czy miłość. Cokolwiek to jest, ona twardo się temu opiera. – Żartujesz sobie? Szykowałam to od ponad roku. Plan powiódł się nawet lepiej, niż się spodziewałam. – Ale… ale przecież uratowałaś mi życie – nie poddaję się. – O czym ty mówisz?

– Przysłałaś mi maila z informacją o grupie dla ofiar traumy, prawda? Żeby mnie zwabić. – No tak –  przyznaje z  dumą. –  Ułatwiłaś mi zadanie, błyskawicznie połknąwszy haczyk. Nie sądziłam, że tak szybko klikniesz link. – Skąd wiedziałaś, że miałam myśli samobójcze? Wiadomość od ciebie przyszła tego samego wieczoru, kiedy zamierzałam odebrać sobie życie. Tak bardzo byłam załamana po śmierci Michelle. Zastanawia się nad moimi słowami. – Nie wiedziałam. Ot, szczęśliwy zbieg okoliczności. Ha. Zabawne. – Ton głosu wskazuje, że ani trochę jej do śmiechu. – Uratowałaś mi życie, nawet jeśli zrobiłaś to niechcący. Grupa powstrzymała mnie przed popełnieniem samobójstwa zarówno tamtego wieczoru, jak i  w  każdy kolejny. To ty, mówiąc głosami uczestniczek czatu, uśmierzyłaś mój ból i wyleczyłaś mnie. Zadałaś sobie tyle trudu. Po co? Żeby mnie teraz zabić? Nie potrafię powiedzieć, co oznacza jej milczenie: Annie mięknie –  czy utwierdza się w swoim gniewie? Wiem natomiast, że każda chwila, w której odwodzę ją od wbicia szpikulca w mój mózg, zwiększa szansę, że policjanci zorientują się, że coś jest nie w porządku. – Hm. Przyznam, że nie wiedziałam o tym. Na pewno nie chodziło mi o to, żebyś poczuła się lepiej. Gromadziłam informacje i  ugadywałam cię jako Peter. Obmyśliłam wyrafinowaną zemstę: złamać ci serce, jednocześnie wrabiając w morderstwo, a potem zabić cię i wrobić Henry’ego. Zabawne, jak wiele z  tego, co sobie zaplanujemy, przebiega nie do końca tak, jak założyliśmy. – Annie. Zniszczyłaś mi życie. Zabiłaś moje najlepsze przyjaciółki, Rachel i Brooke. Złamałaś mi serce. Sprawiłaś, że już nigdy nie będę taka sama. Czy to nie wystarczy? – Wszystko staje się jasne. Serce bije mi tak wolno, że nie pociągnę już długo. – Słuszna uwaga, ale to zbyt fascynujące, by nie doprowadzić tego do końca. –  Jest zdecydowana. –  Pozwolisz, że sfilmuję operację. –  Pokazuje brodą stojący na półce telefon zwrócony obiektywem aparatu w naszą stronę. Rozgrzewa ramiona i  wydaje cichy pisk podniecenia. Pochyla się nade mną, spoglądam jej w  oczy i  nie dostrzegam w  nich duszy. Przechodzi mnie dreszcz.

– Chcę, żebyś mi coś oddała. – Ma na myśli naszyjnik. Wyciąga po niego rękę. Aktywuję energię, którą skumulowałam w  prawej ręce, unoszę ją szybkim, pewnym ruchem i  wbijam dwie igły w  prawą tęczówkę Annie. Wykorzystuję całą siłę, jaką jeszcze dysponuję, do tego, by wcisnąć je jak najgłębiej w oczodół. Z jej gardła dobywa się przenikliwy wrzask. – Ty jebana suko – wyje oszołomiona. Po jej twarzy płynie krew. Cofa dłoń, którą odruchowo zasłoniła oko, i  widzę, że końcówki igieł ledwie wystają. Jestem zaskoczona tym, jak daleko udało mi się je wepchnąć. – Niech ci się nie wydaje, że dzięki temu cię nie zabiję! – krzyczy. Łapie za orbitoklast i rzuca się na mnie, przygniata moją rękę i bark swoim ciężarem. Czuję na szyi jej gorący oddech. Ostry koniec instrumentu zbliża się do mojego oka. Zaciskam powieki i modlę się, żeby to nie trwało długo i nie było zbyt bolesne. Nagle –  niczym dźwięk budzika wyrywający mnie ze snu w  najgorszym, kulminacyjnym momencie koszmaru –  słyszę trzask pękającego drewna i głos Dennisa: – Rzuć to! Annie podnosi się ze mnie i skacze na niego jak zaskoczone i wystraszone dzikie zwierzę. Dociera do mnie jeszcze brzęk metalu spadającego na podłogę i  kojący głos Dennisa. Słyszę wycie syren. Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, moje serce przestaje bić, a  płuca tłoczyć powietrze i  wszystko, co mnie otacza, zamienia się w cudowny bezruch, ciepło, światło i ciszę. Widzę twarz Rachel.

70 SILVESTRI – Trzymaj –  mówi Wolcott, wkładając głowę do środka i  rzucając teczkę na fotel pasażera. Zauważa stojącą na tylnym siedzeniu klatkę. –  Co my tu mamy? – Musiałem je odebrać z siedziby towarzystwa opieki nad zwierzętami. Do zobaczenia rano, partnerze. – Martwię się o ciebie, Silvestri. Czyżbyś budował arkę na podwórzu? – Ach, żarcik – odpowiadam. Wyjmuje głowę z kabiny i żegna się ze mną machnięciem dłonią. Wyjeżdżam z parkingu i włączam się do ruchu.

– Och, dzień dobry, detektywie Silvestri. A cóż to za ślicznoty? Stoję na werandzie domu Charlotte i  rozmawiam z  jej matką, trzymając w ręku klatkę. – Miło panią widzieć, pani Knopfler. – Och, niech już pan nie będzie taki oficjalny. Wystarczy Margaret. – Mamo, kto to? – Słyszę dolatujący z wnętrza domu głos Charlotte. Jego właścicielka podchodzi do drzwi i  uśmiecha się promiennie na widok pary kotów syjamskich. – Thelma! Louise! – Charlotte, może byś… – Mamo, daj nam chwilę, dobrze? – Margaret znika w środku. – Wspaniała niespodzianka –  mówi Charlotte, ponownie skupiając się na kotach. –   Dziękuję, Dennisie. –  Otwieram klatkę. Kociaki zeskakują na podłogę i  zaczynają wić się między nogami Charlotte. Kuca, żeby je pogłaskać, i  spogląda na mnie. –  Czy to ten moment, w  którym stałam się starą panną kociarą? – cichutko się śmieje.

– Uznałem, że należy im się dom pełny miłości. – Bardzo słusznie – odpowiada. Koty wślizgują się do środka. Zamyka za nimi drzwi. – Ładny dziś dzień. Może usiądziemy? – Czemu nie? – Zajmujemy miejsca w fotelach stojących w kącie werandy. – Jak pani samopoczucie? – Sama do końca nie wiem –  mówi. –  Wszystko to nadal wydaje mi się lekko nierzeczywiste. Cieszę się z  powrotu do domu, nawet pomimo obecności najbardziej upierdliwego gościa na świecie. – Przeżyje to pani? – mówię żartobliwie. – Postanowiłam, że nie będę poświęcała temu więcej energii, niż to absolutnie konieczne. Moja matka potrzebuje publiczności, więc kto wie, może jeśli będę ją ignorowała, pójdzie szukać jej gdzie indziej? – Na mój rozum to bardzo zdrowe podejście. – No cóż, doświadczenie śmierci sprawia, że człowiek przypomina sobie o  tym, co najważniejsze. –  Przez chwilę patrzy mi prosto w  oczy. –  Muszę naprawdę panu podziękować, Dennisie… – Nie musi pani. To był mój obowiązek… – Muszę. Przez ostatnie kilka dni dużo myślałam o tym, co się wydarzyło, i  wciąż wracam do tego, co w  tym wszystkim najbardziej pozytywne. Owszem, wpadłam w wir szalonych wydarzeń, do którego wepchnęła mnie ta biedna, chora kobieta. Ale w  ostatecznym rozrachunku Brooke i  ja zyskałyśmy coś niezwykle cennego. – Mianowicie? – Poznałyśmy się na czacie, nie wiedząc, kim jesteśmy. Obie byłyśmy po przejściach i pocieszałyśmy się nawzajem, nie zdając sobie sprawy, jak wiele nas łączy. Dzięki temu odnalazłyśmy spokój. Wsparcie, które otrzymałyśmy w  grupie, nawet jeśli było częścią mistyfikacji, natchnęło Brooke, by nam wybaczyć. Pozbyła się złości i całej negatywnej energii, która ją przygniatała, a jej przebaczenie w znacznej mierze uwolniło mnie od dręczącego poczucia winy. Nie zamierzam osłabiać tragicznych skutków tej sytuacji, ale też nie zgadzam się, aby była postrzegana jako jednoznacznie mroczna i koszmarna. Rachel nie pozwoliłaby mi na rozczulanie się nad sobą. Bez słowa wyjmuję telefon.

– Chciałem coś pani pokazać –  mówię i  otwieram niewysłanego esemesa od Rachel. Wręczam jej aparat. –  Nie będę pani przeszkadzał. –  Zaczynam wstawać, ale wyciąga do mnie rękę. – Proszę zostać – mówi i zaczyna czytać. „Masz całkowitą rację. Posunęłam się za daleko. Biorę na siebie odpowiedzialność, mając nadzieję, że przyjmiesz moje przeprosiny. Wiedz również, że Cię kocham i cenię najbardziej na świecie. Wiele można o mnie powiedzieć, ale na pewno nie to, że jestem idealna, i chyba nigdy nie nauczę się umiarkowania, zwłaszcza w  przyjaźni, mimo to będę starała się do tego dążyć. Nigdy nie przestanę nad Tobą czuwać, ponieważ nie ma dla mnie nikogo ważniejszego niż Ty. Nigdy nie przestanę być opiekuńcza. Zawsze będę pilnowała, czy bezpiecznie dotarłaś do domu. Dziękuję Ci za to, że jesteś moją przyjaciółką i  siostrą, którą zawsze chciałam mieć. I że byłaś przy mnie, kiedy innym nie było ze mną po drodze. Przyjaźń taka jak nasza to rzadkość, bardzo ją sobie cenię. Uważam Cię za swoją rodzinę, Charlotte, dlatego czuję się szczęśliwa i  bezpieczna, o  ile Ty też taka jesteś. Bardzo Cię kocham”. Wyciera kąciki oczu i się uśmiecha. Podnosi na mnie wzruszone spojrzenie. – Bardzo dziękuję, że pan mi to pokazał. – Proszę. –  Odwdzięczam się uśmiechem. –  Powinna pani też wiedzieć o doktorze Lyonsie. – Tak? – Robi zaciekawioną minę. – Trafił do pani gabinetu z  powodu Rachel. Znali się ze spotkań Anonimowych Narkomanów. – Ale dlaczego zmienił… – Nie wiem. Wygląda na to, że wpadła mu pani w oko i czuł się rozdarty. To wszystko, co wiem. – Dziękuję – odpowiada z roztargnieniem. – Jest jeszcze jedna rzecz, o której muszę pani powiedzieć. – O co chodzi? – mówi zaintrygowana moją miną. Ściąga brwi. Czuję ssanie w żołądku. – Nie byłem z panią szczery. Przygląda mi się nieufnie.

– To znaczy? – Pamięta pani tę historię o  strzelaninie w  Baltimore? Nie była do końca prawdziwa. – Nie rozumiem. – Postrzeliłem człowieka podczas nalotu, ale nie zabiłem go. –  Mam wrażenie, że mówię bardzo nieskładnie. – Chciałem, żeby się pani przede mną otworzyła, dlatego trochę podkolorowałem tę opowieść. Odwraca głowę w stronę ulicy i powoli wypuszcza powietrze. – Aha. –  Przenosi wzrok na bok, ale nadal nie patrzy na mnie. –  Rozumiem. – Charlotte, bardzo panią przepraszam. Wprawdzie tylko wykonywałem swoją pracę, ale czuję się okropnie z  tym, że potraktowałem panią jak morderczynię. Z wahaniem spogląda mi w oczy. – Naprawdę wie pan, jakie dobrać słowa, detektywie Silvestri. – Podobno jestem z tego znany. – Pozwalam sobie na stłumiony śmiech. – Ja też nie byłam z panem szczera. W sprawie Petera i w ogóle. – Myślę, że po prostu źle zaczęliśmy naszą znajomość – mówię. – Ma pan rację. No to nie wiem, może zaczniemy jeszcze raz? – Wyciąga do mnie dłoń z nadzieją. – Zgoda. – Podajemy sobie ręce. – Proponuję od razu przejść na ty. – Doskonały pomysł. Jej zatroskane spojrzenie pada na moje lewe ramię. – Jak pańska… twoja ręka? – Dobrze. Zostało kilka siniaków i  jeszcze trochę boli, ale dochodzę do siebie. – Z chęcią położyłabym cię na swoim stole. Igły przyspieszyłyby powrót do zdrowia. – Chciałbym spróbować – mówię, patrząc jej prosto w oczy. Uśmiecha się. – Ja też.

Epilog Z  otworu wentylacyjnego nad naszymi głowami bucha gorące powietrze. Z  głośników leci muzyka. Wraz ze spadkiem temperatury na zewnątrz i  zapowiedzią nadciągającej burzy restauracja wychodzi naprzeciw gościom, zapewniając im odpowiednią dawkę ciepła i rozrywki. Ludzie zdejmują kurtki i swetry. Sama zastanawiam się, czy nie pozbyć się rozpinanego sweterka, ale pod nim mam tylko koszulkę na ramiączkach, chyba nieco zbyt wydekoltowaną jak na pierwszą randkę. O  ile to w  ogóle jest randka. Mężczyzna, z  którym się umówiłam, chwilowo ukrył się za wielkim laminowanym menu; biorę z niego przykład. Odkłada kartę dań. Robię to samo. Nie muszę się zastanawiać, co zamówić, bo zanim weszliśmy, wiedziałam, że mam ochotę na cheeseburgera i  krążki cebulowe. Powoli zaczęłam odzyskiwać apetyt, podobnie jak wiele innych rzeczy w  życiu. Nadal jednak nieraz w  ciągu dnia myślę o  Rachel i  zadaję sobie pytanie, co by zrobiła na moim miejscu. – Wiesz, na co masz ochotę? – pyta. – Tak. Na sól, tłuszcz i jeszcze więcej soli – odpowiadam wyniośle. Puszcza oczko. – Lubię zdecydowane kobiety. Wydaję jęk. – John, błagam, daruj sobie. I  jeszcze te podteksty… Naprawdę. –  Przewracam oczami. – To nie robi na mnie wrażenia. Robi się czerwony jak burak. – Wybacz, proszę. –  Odkasłuje w  dłoń. –  Przysięgam, że staram się zmienić. Właśnie uświadomiłem sobie, że nerwowy nawyk, który każe mi przyjmować luzacką pozę wobec kobiet, może być odbierany jako kokieteria. – Dopiero teraz to do ciebie dociera? Lepiej późno niż wcale – komentuję krytycznym tonem. – Strasznie się peszę przy olśniewających kobietach.

Unoszę brwi i marszczę czoło. – To nie jest kolejny tekścik! Jestem z tobą szczery, słowo daję! – zaznacza i chyba mogę mu wierzyć. Właściwie pochlebia mi –  nawet jeśli odbieram to w  ten sposób wbrew sobie – ale nie powiem mu tego. W każdym razie jeszcze nie teraz. Nadal nie wiem, co sądzić o Johnie Lyonsie, znanym mi dotąd jako Jack Doyle. Zanim zdecyduję, czy jest człowiekiem, któremu zechcę poświęcić więcej czasu, muszę rozwiać wszystkie wątpliwości co do niego. Nie mogłam jednak odmówić, kiedy odezwał się z propozycją rozmowy o Rachel. – Szczerość to dobry kierunek. – Nie znasz przypadkiem jakiegoś neurologa, który pomógłby mi przeprogramować ścieżki neuronowe, tak bym mógł się pozbyć złych nawyków? –  Dotyka brody, która zdążyła dosyć bujnie odrosnąć, od kiedy widzieliśmy się na pogrzebie Rachel półtora miesiąca temu. – Szukałeś informacji o mnie w internecie? – pytam ze znużeniem. Chwilę milczy. – Tak. Wbijam spojrzenie w stół. W ciągu ostatnich kilku tygodni pisano o mnie naprawdę różne, czasem dziwne rzeczy. Wzdrygam się na myśl, co mógł przeczytać. – Przepraszam. Mówiono o  tobie wszędzie, trochę trudno było tego uniknąć. Poza tym ciekawiło mnie, co robiłaś przedtem. W  większości artykułów wspominano tylko o twoim obecnym zajęciu. – Tak, bo milczę na temat przeszłości – bąkam. – Jesteś naprawdę niezwykłą osobą, Charlotte – mówi John. Staram się pozbyć tego poczucia obnażenia, które od pewnego czasu znów stale mi towarzyszy. – Na szczęście mój temat powoli przebrzmiewa. Liczę, że media wkrótce znajdą sobie nowy. – Pomijam komplement milczeniem. – Zdaje się, że niedługo powinien się rozpocząć proces? – Przy odrobinie szczęścia sprawa w ogóle nie wejdzie na wokandę. Policja dysponuje przytłaczającymi materiałami dowodowymi, detektywi doskonale wykonali swoją pracę, a  Annie zapowiedziała, że przyzna się do wszystkich zarzutów. Ale kto wie, czy nie wywinie jakiegoś numeru w ostatniej chwili.

– Będziesz musiała zeznawać, jeśli sprawa jednak trafi do sądu? – Prawnicy pracują nad ugodą, która ma wyeliminować tę konieczność. Oby im się udało dojść do porozumienia. Ale jeśli będzie trzeba, to tak, będę zeznawała. – Wzdycham. To ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę. – Powinni zamknąć tę wariatkę na wiele, wiele lat – mówi z ożywieniem. Wzruszam ramionami. – Nie chcesz, żeby cierpiała za to, co zrobiła? Nie jesteś wściekła? Bo ja tak. – Uderza dłonią w stół dla podkreślenia złości. – Owszem, uważam, że powinna ponieść konsekwencje swoich czynów. Ale nie chcę, żeby ktokolwiek cierpiał. Annie czuła ogromny ból, to jasne. –   Myślę o  swoim krótkim pobycie za kratkami. –  Wyrok dożywotniego więzienia brzmi przerażająco. – Nie potrafię myśleć o  tym z  takim spokojem jak ty. Ta kobieta zamordowała twoją… naszą przyjaciółkę i o mało nie zabiła ciebie. – Chodzą mu nozdrza. Nie podoba mi się to, jak szybko wzbiera w  nim złość, ale rozumiem, skąd się bierze. – I Brooke Harmon – dodaję smutno. Potakuje. – Właśnie. Mam nadzieję, że nigdy nie wyjdzie na wolność. – Annie chce, żebyśmy razem wystąpiły u Gayle King – mówię. – Odezwał się do mnie jej agent prasowy. – Poważnie? – Wszystko, co się teraz dzieje wokół mnie, wydaje się takie nierealne… – Zgodzisz się? – Nie ma mowy – odpowiadam stanowczo. – Moim zdaniem to niezwykłe, że nie przyjęłaś żadnej z tych propozycji –   mówi. –  Jestem autentycznie pod wrażeniem. Nie wiem, czy zdołałbym się powstrzymać. Wszedłbym na mównicę i wykorzystał swoje pięć minut, żeby zmieszać tego stukniętego babsztyla z błotem. – Przygląda się mojej reakcji. Ściągam brwi. – Wybacz. To było niefajne – kaja się. – Ale jak inaczej nazwać okrutną kobietę, która podszywała się pod różne postacie, oszukiwała, nękała i zamordowała dwie, prawie trzy osoby?

– W zasadzie rzeczywiście jest stukniętym babsztylem. – Śmiejemy się. –   Zresztą niewykluczone, że ma na sumieniu więcej niż dwoje ludzi. Wznowiono śledztwa w  sprawie śmierci jej brata, który zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach, i rodziców. – Jezu. – Rachel nie chciałaby, żeby media grzebały w jej życiu. Ja też nie mam na to ochoty. – To prawda, wolałaby tego uniknąć – przyznaje. – Rozumiem cię. – Cieszę się, że wyszła na jaw prawda na temat śmierci Brooke i  Harmonowie poznali całą historię. Chciałabym, żeby wreszcie umilkły telefony i maile przestały przychodzić. Kiwa głową, słuchając uważnie. Dobrze porozmawiać o  tych sprawach z kimś innym niż moja terapeutka. – Jeśli potrzebujesz pomocy z  prasą, mam pacjentkę, specjalistkę od zarządzania sytuacją kryzysową, która ma u  mnie dług wdzięczności za uratowanie życia. – Dziękuję, ale tak się składa, że mieszkam z  samozwańczą rzeczniczką prasową, która opanowała sztukę mówienia do słuchawki: „Proszę się odpierdolić” na sto sposobów i  z  rozkoszą z  niej korzysta. Na koniec to oni robią wszystko, żeby się wreszcie rozłączyła. – Czyżbyś miała na myśli tę samą osobę, która na pogrzebie Rachel wyglądała, jakby wybierała się na zlot sobowtórów Jackie O. albo właśnie z niego wracała? – Tak, to ona –  potwierdzam. –  Udało jej się również nakłonić Yelp do usunięcia wszystkich niepochlebnych komentarzy na mój temat. Dzięki temu gabinet znów zyskuje klientów. – To dlatego nie możesz znaleźć dla mnie miejsca w  grafiku? –  Zaczyna puszczać oczko, ale reflektuje się i zastyga z komiczną miną z półprzymkniętą powieką. – Nie, nie dlatego. Po prostu z  zasady pilnuję, by nie przekraczać granic. Nie leczę ludzi, z  którymi… –  gryzę się w  język, zanim powiem coś krępującego. John jest rozbawiony. Uśmiecha się z zamkniętymi ustami jak kot, któremu wystaje z pyszczka mysi ogon.

– Z którymi… Rumienię się i odwracam wzrok. – …piję kawę i  prowadzę przyjacielską rozmowę –  kończę. Niezręczna sytuacja. –  Naprawdę jestem przeciążona pracą. Na razie zawiesiłam przyjmowanie nowych pacjentów, a od przyszłego tygodnia przychodzi druga akupunkturzystka, która zajmie gabinet Rachel. Decyzja o oddaniu tej przestrzeni obcej osobie nie była łatwa, ale zdrowa. Przynajmniej tak uważa moja terapeutka. – To bardzo otwarta i entuzjastycznie nastawiona dziewczyna. Już zaczęła malować i ozdabiać gabinet po swojemu. – Dobrze, że to zrobiła. Wcześniej obawiałam się tam wchodzić. – Na pewno pomogły też recenzje. Na przykład ta jak list miłosny. Przeczytałem ją i szczerze mówiąc, poczułem się lekko zagrożony – mówi. – Recenzja jak list miłosny? –  Dotrzymuję obietnicy danej Rachel i  nie zaglądam na stronę, chociaż nie ma już komu mnie rugać. Mama sama wyszła z  propozycją, że zajmie się Yelpem. Dostała moje błogosławieństwo, a  ja  przestałam się przejmować takimi rzeczami. Bo teraz już wiem, że nie mają żadnego znaczenia. John wyjmuje telefon, kilka razy przesuwa palcem po ekranie i wręcza mi aparat z otwartą aplikacją Yelpa. Czytam pierwszą recenzję od góry. Doktor Charlotte Knopfler to niezwykła uzdrawiaczka. Głęboko wczuwa się w sytuację pacjenta, wierzy w siłę miłości i współzależności. Każdy, kto do niej przychodzi, może poczuć się bezpieczny, ważny i  wyjątkowy. Doktor Knopfler usuwa ból, zastępując go miłością, i  jest przy tobie nawet w  najtrudniejszych chwilach. Do jej oceny nie wystarczyłoby gwiazd na niebie.

Patrzę na podpis OmRach i datę. Tamtej nocy, kiedy umarła. Nie wiem, co powiedzieć. Oddaję Johnowi telefon. – W porządku? – Tak. Nie widziałam tego wcześniej. – Jest też mnóstwo innych entuzjastycznych recenzji. Dotyczą nie tyle twojej praktyki, co faktu, że stałaś się natchnieniem dla innych. Sporo zachwytów nad tym, że potrafiłaś się obronić. I  mnóstwo kobiecego pozytywnego wzmocnienia.

Jestem zdumiona. – Byłam przekonana, że przypływ pacjentów wynika z  rozgłosu i  niezdrowego zainteresowania moją osobą. To, co mówisz, jest… niewiarygodne. –  Mogłabym mu powiedzieć, że autorką recenzji jest Rachel i że napisała ją krótko przed śmiercią, ale wolę zachować to dla siebie. Rozgląda się po restauracji. – Nasza kelnerka chyba wyszła na przerwę. Jesteś głodna? Może pójdę jej poszukać? – Nie trzeba. Nie jestem głodna i mi się nie spieszy. Miło wyjść z domu. –  Doceniam jego wysiłki. Byłam trochę zaskoczona, że on, chirurg, wybrał na spotkanie tę dość przeciętną knajpkę, ale może zależało mu, żebym nie pomyślała, że umawia się ze mną na randkę? – Rachel i  ja przychodziliśmy tutaj po spotkaniach Anonimowych Narkomanów –  mówi, jakby czytał mi w  myślach. –  Gadaliśmy i  śmialiśmy się ze swoich dawnych szaleństw. Cholernie mi jej brakuje. –  Odwraca spojrzenie do okna. Na zewnątrz jest ciemno i  w  szybie odbijają się nasze twarze. – Mi też. Chwilami to bardzo bolesna tęsknota. Wiem, że tego nie cofnę, ale nie potrafię pogodzić się z faktem, że pokłóciłyśmy się tamtego wieczoru przed jej śmiercią – odpowiadam ze smutkiem. – Czuję to samo. Była na mnie wściekła, kiedy umierała – mówi ponuro. –   Próbuję uwolnić się od tego, ale na  próżno. Odwiedzam ją w  snach i przepraszam. Głupie, prawda? – Wcale nie. Też to robię. I  zawsze mi wybacza. Wtedy przez jakiś czas czuję się lepiej. – Ja też. – O co była na ciebie wściekła? –  Nie chcę być nieuprzejma, więc nie mówię mu, co o tym myślę. Przemilczam też fakt, że ani razu nie wspomniała o jego istnieniu. Wydaje mi się ironią losu, że skrywała przede mną szczegóły na temat mężczyzny w  jej życiu dokładnie tak, jak ja zatajałam informacje o Peterze. Ale rozumiem, dlaczego to robiła; wymagała tego anonimowość ich związku. Zwija dłonie w pięści. Wygląda na skrępowanego.

– Dlatego chciałem się z  tobą spotkać. –  Milknie na dłuższą chwilę. Siedzimy w  ciszy. –  Pozwolisz, że po prostu wyrzucę to z  siebie, dobrze? Zareagujesz tak, jak uznasz za stosowne. – W porządku. – Robi taki wstęp, że mam ochotę uciec od stolika. – Miesiąc przed śmiercią Rachel zemdlała na zajęciach z jogi i ktoś wezwał karetkę. Ocknęła się, zanim przyjechali, i  odmówiła przyjęcia pomocy, ale sanitariusze uparli się, że zabiorą ją na pogotowie, bo miała bardzo niskie ciśnienie. Przywieźli ją do Stony Brook. Przypadkiem zobaczyła mnie, kiedy wychodziłem po operacji, i zaczęła błagać o interwencję. Gdyby nie to, co nas łączyło, nawet bym nie pomyślał, żeby wchodzić moim kolegom w  paradę. Ale Rachel była bardzo stanowcza. – Rozumiem. – Uważnie słucham. Nie wiedziałam o tym wszystkim i jest mi przykro. – Nie zadzwoniła do mnie. Nie opowiadała mi o tym. Pociera brodę. – Celowo. Kategorycznie zabroniła mi kogokolwiek powiadamiać w  jej imieniu, a  także wyprosiła, bym został jej osobą do kontaktu, żeby mogła zostać wypisana. Zgodziłem się pod warunkiem, że pozwoli lekarzowi dyżurnemu zrobić podstawowe badania. Kiwam głową i  popijam wodę, mniej z  pragnienia, a  bardziej z  potrzeby zajęcia czymś rąk i odwrócenia uwagi od narastającego niepokoju. Nareszcie zjawia się kelnerka. Przynosi dzbanek, uzupełnia zawartość szklanki i otwiera usta, żeby zapytać, co wybraliśmy, ale ucinam zdecydowanym: „Nie teraz”. Obrzuca mnie wzgardliwym spojrzeniem, ale zostawia nas w spokoju. – Ironia losu polega na tym, że nawet gdyby Rachel nie uczyniła mnie swoim pośrednikiem po przypadkowym spotkaniu na pogotowiu, i tak byśmy się zetknęli, bo poproszono by mnie o  skonsultowanie jej wyników. Tak się złożyło, że byłem jedynym wolnym onkologiem na dyżurze. –  Ocenia moją reakcję. Prawda wyłaniająca się z jego słów uderza we wszystkie moje czułe punkty naraz. John dostrzega cierpienie na mojej twarzy, wyciąga rękę i ściska moją dłoń. Pozwalam mu, ale potem szybko ją cofam. Nie oczekuję od niego pocieszenia, to nie ten etap. – Mów dalej – proszę ochrypłym głosem. – Wyniki badań Rachel jednoznacznie wskazywały, że w  jej organizmie dzieje się coś niedobrego. Miała niebezpiecznie mało białych krwinek. –

 Nagle przypomina sobie, że przecież rozmawia z lekarzem, i się poprawia. –  Zaobserwowaliśmy znaczny wzrost antygenu karcynoembrionalnego oraz CA dziewiętnaście dziewięć. – Trzustka. – Tak. W  dodatku bardzo zaawansowane stadium, jak wykazała tomografia, na którą w końcu udało mi się ją namówić. Dawałem jej góra trzy miesiące życia. – Mówisz, że to było cztery tygodnie przed jej śmiercią. Niemożliwe. Powiedziałaby mi. Przeprowadziłabym ją przez cały proces. Zawiozłabym ją do Sloan Kettering. Zrobiłabym wszystko, co konieczne. –  Łzy płyną mi po policzkach. Nawet nie zorientowałam się, kiedy zaczęłam płakać. John podaje mi serwetkę. – Istniało wysokie prawdopodobieństwo, że chemia okazałaby się bezskuteczna i  jedynie pogorszyła jej samopoczucie. Rachel kategorycznie odmówiła poddania się operacji. –  Słyszę emocje, które przebijają z  jego głosu. –  Próbowałem, Charlotte. Przysięgam na Boga, że próbowałem ją namówić, żeby coś zrobiła. Byłem zdesperowany. – Załamuje ręce. – Dlatego przyszedłem do ciebie i  przedstawiłem się fałszywym nazwiskiem. Nie chciałem, żeby wiedziała, że się z  tobą kontaktuję. Ale zorientowała się i urządziła mi awanturę. Uważałem, że jeśli ktokolwiek może przemówić jej do rozumu, to tylko ty. Wiele razy wypowiadała się o tobie z taką czułością… Miałem wrażenie, jakbym cię znał, mimo że nigdy się nie spotkaliśmy. – Wiem, jak to jest – odpowiadam cicho. Ruszam głową na znak, że nadal go słucham, ale myślami usiłuję ogarnąć to, czego się przed chwilą dowiedziałam. Otaczające nas odgłosy krzątaniny w  restauracji stają się szumem w tle. – Charlotte, wszystko w porządku? – Wygląda na zaniepokojonego. – Tak. – Zamykam oczy. – Rozumiem. – Tak? – Rachel wierzyła w moc samouzdrawiania. Była przeciwniczką operacji. Unoszę powieki i  spoglądam Johnowi w  oczy. Widzę w  nich powątpiewanie. – Kiedy była mała, jej tata zmarł podczas rutynowego zabiegu. Myślę, że to pozostawiło trwałe ślady w jej psychice. Z czasem zaczęła dryfować w stronę medycyny Wschodu, według której rak jest skutkiem blokady energii.

Niektórzy najbardziej zagorzali zwolennicy wschodnich metod leczenia nie wierzą w skuteczność chirurgii i środków chemicznych. Wydaje się niezadowolony z wyjaśnienia. Rozumiem go. Robi dokładnie to samo, co ja kilka minut wcześniej. Odnosi wszystko do własnego zestawu przekonań. Ale przecież rozmawiamy o Rachel. Daj mi znak, że nadal jesteś ze mną, mówię do siebie. Proszę. – Nie chciała mi powiedzieć, ponieważ ustaliłyśmy, że nie będziemy rozmawiały na ten temat – pocieszam sama siebie. – O medycynie? – pyta z niedowierzaniem. – Ale przecież byłaś lekarką! –   Zagryza dolną wargę i  się uspokaja. –  Przepraszam. Nadal wierzysz w medycynę, prawda? – Oczywiście, że tak. Ale po tym, co się wydarzyło z Michelle Harmon, nie chciałam nigdy więcej wracać do tamtych czasów. Kariera neurochirurga była dla mnie zamkniętym rozdziałem. Rachel to uszanowała. Wiedziałam, że woli nie rozmawiać o  swoim stosunku do zachodniej medycyny ani o  moich doświadczeniach na sali operacyjnej, z  którymi chyba miała spory problem. To była nasza milcząca umowa. – Czyli jedyną rzeczą, o której żadna z was nie chciała mówić, było akurat to, o czym powinnyście były rozmawiać – zauważa poirytowany. – Bez sensu. Wzruszają mnie jego emocje. Świadczą o tym, jak bardzo mu zależało na Rachel. Sprawiają, że mocniej mu ufam. Ale nawet nie próbuję tłumaczyć, dlaczego nie przekonałoby jej nic, co mogłam powiedzieć. Racjonalność decyzji nie była dla Rachel najważniejsza i  nikt –  ani on, ani ja –  nie był w stanie tego zmienić. Przecież właśnie za to ją kochaliśmy: za zdecydowanie i siłę woli. – Wiem, że z twojego punktu widzenia to nie ma sensu. Ale dla mnie ma. –   Skupiam się na jego pięknych oczach. –  Jestem ci wdzięczna za to, co mi powiedziałeś. Za tę wiedzę, że Rachel była nieuleczalnie chora. To straszne, że Annie odebrała jej życie, ale sądzę, że mając do wyboru szybką śmierć, taką, jaka ostatecznie ją spotkała, a  powolne, bolesne umieranie, Rachel zdecydowanie wybrałaby to pierwsze. Dzięki temu moja dusza zaznała odrobinę spokoju. Przez jego twarz przebiega dziwny grymas. – O co chodzi?

– Nie możesz mówić, że ktoś, kto od lat jest czysty, pragnie umrzeć na haju. Nie możesz i  już. –  Jestem zaskoczona łzą, która spływa po jego policzku. Wyciera ją agresywnym ruchem i pochyla głowę. – Masz rację – mówię łagodnie. – Nie pomyślałam o tym. – Z drugiej strony też wiem, na co bym się zdecydował, gdybym miał wybór – wzdycha. – Pod tym względem znałeś ją znacznie lepiej niż ja. – Wyciągam do niego rękę. –  Cieszę się, że miała takiego przyjaciela jak ty i  że mogę się o  niej dowiedzieć czegoś nowego. Jestem ci wdzięczna, że powiedziałeś mi o  jej chorobie. Milczy chwilę. – Nie zrozum mnie źle, ale przyjęłaś to znacznie lepiej, niż sądziłem. Terapeutka przygotowała mnie na najgorsze. Nagle słyszę znajome słowa i  pochylam głowę. Pozwalam, by wypełniło mnie światło. – Wszystko jest dobrze – mówię. Cofam rękę i kładę obie dłonie na sercu. – Tak? – pyta lekko zdezorientowany. W  milczeniu wskazuję głośnik. Piosenka dociera do refrenu. Rachel uwielbiała ten kawałek. Obie go uwielbiałyśmy. Kiedy ostatni raz go słyszałam, śpiewała i tańczyła do rytmu. John przechyla głowę. Słowa rozbrzmiewają na tle dźwięków gitary akustycznej. – Posłuchaj – mówię. Czasem budzę się w nocy zlana zimnym potem Gdy śni mi się, że cię nie poznałam Wtedy z trudem panuję nad serca trzepotem Zanim dotrze do mnie, że mam ciebie Tę, która zna mnie jak nikt i kocha mnie całą Wiem, powinnam powtarzać to w kółko Jednak rzadko to mówię, o wiele za mało Że bardzo cię kocham, przyjaciółko

Szukam głosu swojej przyjaciółki między słowami.

Podziękowania Jesteśmy bardzo wdzięczni naszemu niesamowicie utalentowanemu agentowi, Christopherowi Schellingowi. W Dutton zajmuje się nami prawdziwy dream team: niezwykle uzdolniony, a  przy tym cierpliwy, mądry i  wszechstronny wydawca John Parsley, błyskotliwa redaktorka Maya Ziv oraz obdarzona bystrym okiem Cassidy Sachs. Całej tej trójce jesteśmy ogromnie wdzięczni za okazane nam wsparcie. Wielkie dzięki dla prężnej ekipy działu marketingu, w  której skład wchodzą Amanda Walker, Jamie Knapp, Kathleen Carter i  Stephanie Cooper. Szczególne podziękowania dla Christine Ball za jej wyjątkowe wsparcie oraz dla Madeline McIntosh, Allison Dobson i Lauren Monaco (i działu sprzedaży) za entuzjazm dla naszej książki. Dziękujemy również Davidowi Litmanowi za wspaniały projekt okładki, dyrektorowi artystycznemu Christopherowi Linowi oraz całej ekipie składaczy, korektorów, projektantów i pozostałych osób. Ogromne podziękowania dla naszego agenta filmowego, Pouyi Shahbaziana, oraz osób odpowiedzialnych za sprzedaż praw do tłumaczeń: Chrisowi Lottsowi, Nicoli Barr, Larze Allen i  Jacobowi Roachowi. Dziękujemy za całą waszą pracę; dzięki wam nasza książka trafi do wielu zakątków świata. Dziękujemy członkom naszych oddanych i  wspaniałomyślnych rodzin: Anne, Johnowi, Evie, Richowi, Taylorowi, Connorowi, Willowi, Veronice, Carole, Firthowi, Hedy, Madeline, Johnowi, Charliemu, Thomasowi, Jesy i Bernadette. Lori i Lis, a zwłaszcza Tomowi i Ninie za mądre porady na temat pisania i  życia. Dziękujemy również wszystkim naszym licznym ciotkom, wujom i kuzynom, którzy zawsze okazują nam wsparcie. Pozdrawiamy wszystkie nasze koleżanki i kolegów po piórze i dziękujemy im za natchnienie, rozmowy motywujące i wsparcie emocjonalne. Szczególne podziękowania należą się Augustenowi Burroughsowi, Scottowi Leedsowi, Lisie Weinert, Ruiyan Xui, Brianowi Selfonowi, Mikaelowi Awake’owi, Jasonowi Boogowi, Joelle Renstrom, Holley Bishop, Rennie Dyball, „Utah”, Peteyowi DeAbreau, Marisie Kreizman, Sachy Wynne, Sarah Stodola, Erum

Naqvi, Tylerowi Gore’owi, Douglasowi Belfordowi, Matthew Gilbertowi, Mattowi Lairdowi, Dave’owi Hillowi, Sebastianowi Beaconowi, Jesse St. Louis, Michaelowi Dowlingowi, Eugene’owi Cordero, Ronowi Petronicolosowi, Chrisowi Swinko, Ayanie Brooks, Jeffowi Sheehanowi, Dantemu Clarkowi, Barbarze Lynn Cantone, Colinowi Poellotowi, Lizie Colby i Geoffowi Popplerowi. Serdeczne podziękowania dla Pabla Rodrigueza, Roberta Clausera i Alison Benson za ich ogromne wsparcie. Wielkie dzięki dla niesamowitych akupunkturzystek, Amy FitzPatrick i Casey Leigh Carty. Byłyście dla nas źródłem inspiracji zarówno na stole, jak i poza nim. Dziękujemy: Fionie Davis za jej żywiołowość, miłość i usposobienie kojące duszę. Brianowi Pedone za miłość, zachętę i ratowanie życia na stoku i poza nim. Wszystkim w  Screaming Muse Productions, szczególnie Maurice’owi Smithowi, Jasonowi Weinerowi, Danieli Tedesco, Mike’owi Brombergerowi i Natashy Tsoutsouris za przyjaźń na scenie i poza nią. Specjalne podziękowania dla J.L. Stermer, której bezwarunkowa przyjaźń, poczucie humoru i  nienaganne wyczucie stylu miały kluczowe znaczenie w procesie powstawania tej książki. Pragniemy również wyrazić wdzięczność tym, których nie ma już wśród nas, lecz byli dla nas ważni. Richardzie Wands, Tomie i Noro Keenan, Patricio i Gordonie Sabine, Paulu Williams, Billu Rosen, Elizabeth Danser, Elizabeth Calhoun i Careyu Longmire – dziękujemy Wam i tęsknimy za Wami. O autorach E.G. Scott to pseudonim literacki Elizabeth Keenan i Grega Wandsa, którzy przyjaźnią się od ponad dwudziestu lat. Są autorami sztuk, scenariuszy i opowiadań. Obecnie pracują nad kolejnym thrillerem.

[1] Fragment piosenki Secret Agent Man Johnny’ego Riversa (przyp. tłum.).

Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA ul. Sienna 73 00-833 Warszawa tel. +4822 6211775 e-mail: [email protected] Dział zamówień: +4822 6286360 Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz
Scott E. G. - Dlaczego wlasnie ja

Related documents

359 Pages • 88,736 Words • PDF • 2 MB

392 Pages • 134,558 Words • PDF • 2.4 MB

392 Pages • 134,558 Words • PDF • 2.4 MB

352 Pages • 110,747 Words • PDF • 2 MB

166 Pages • 21,521 Words • PDF • 11.7 MB

1 Pages • 328 Words • PDF • 247 KB

204 Pages • 50,288 Words • PDF • 1.7 MB

119 Pages • 53,794 Words • PDF • 1.3 MB

19 Pages • 3,801 Words • PDF • 986.5 KB

3 Pages • PDF • 864.3 KB