Książka jest oryginalnym i perfekcyjnie ugruntowanym empirycznie wkładem do akademickich oraz publicystycznych debat na temat stanu i przyszłości demokracji - debat szczególnie aktualnych w dobie triumfu populizmów i medialnych manipulacji.
Sumuje i rozwija argumenty krytyczne wobec propozycji,,demokracji bezpośredniej" - jej normatywnej zgodności z wartościami demokratycznymi, sprawności i użytecznej stosowalności. W tej perspektywie szczegółowo analizowane są polskie reformy polityczno-prawne po 1989 roku, które miały na celu wprowadzenie części demokracji bezpośredniej do polskiego systemu politycznego i porządku konstytucyjnego.
Przedstawienie szczegółów transformacyjnych debat i reform jest ważne i niepowtarzalne w literaturze politycznej. Prof. Jan Pakulski, Tasmania University, Australia, Collegium Civitas, Warszawa W książce można wyodrębnić trzy warstwy rozważań.
Autorki przedstawiają: 1) genezę obowiązujących form demokracji bezpośredniej (ujmując sprawę z szerszej perspektywy, genezę obecnego modelu demokracji); 2) syntezę aktualnie obowiązujących podstaw prawnych demokracji bezpośredniej; 3) zwięzły opis praktyki politycznej w zakresie instytucji demokracji bezpośredniej.
Wszystkie warstwy rozważań dotyczą okresu 30 lat, tj. Obejmują lata 1989-2019. Dotychczas nie opublikowano monografii, która obejmowałaby genezę, podstawy prawne i praktykę wszelkich form demokracji bezpośredniej w Polsce na poziomie ogólnokrajowym.
dr hab. Marcin Rachwał, prof. UAM Ewa Nalewajko, profesor doktor habilitowana nauk społecznych. Pracuje w Zakładzie Badań Elit i Instytucji Władzy Instytutu Studiów Politycznych PAN. Zajmuje się badaniami elit politycznych - parlamentarnych, rządowych i samorządowych, a także władz partyjnych.
Zainteresowana również zagadnieniami partycypacji społecznej, relacji pomiędzy władzą a społeczeństwem, a także współczesnymi przemianami systemów demokratycznych. Opublikowała dużo prac naukowych, wśród nich: między populistycznym a liberalnym.
Style polityczne w Polsce po roku 1989 (2013); Droga do samorządności terytorialnej. Polska 1989-1990 (2016, współautorzy: Jerzy Bartkowski, Barbara Post, Inka Słodkowska); Społeczne światy elity administracyjnej państwa (2016, współautorzy: Barbara Post, Anna Radiukiewicz, Paweł Maranowski); Obywatelska inicjatywa ustawodawcza w systemie przedstawicielskim jako przykład niedopasowania instytucjonalnego (2017); Uwłaszczone politycznie społeczeństwa i wiarygodne rządy (2019).
Barbara Post, doktor nauk humanistycznych, socjolog. Pracuje w Instytucie Nauk Socjologicznych i Pedagogiki SGGW w Warszawie. Zainteresowania badawcze: socjologia władzy i polityki, socjologia organizacji, socjologia problemów społecznych.
Najważniejsze publikacje: Społeczne światy elity administracyjnej państwa (2016, współautorzy: Ewa Nalewajko, Anna Radiukiewicz, Paweł Maranowski); O zespole doradców socjologicznych Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (2018); Kopiec z kredy.
Co proces decyzyjny w sprawie reformy szkolnictwa mówi o polskiej demokracji$147 (2018, współautorka: Ewa Nalewajko); Płeć i polityka. Pomiędzy pozornymi różnicami i różnorodnością (2019).