Książka podejmuje niezmiernie wyraźny i subtelny problem wczesnego chrześcijaństwa, który, jak zaznacza autor we wstępie, był „decydujący o sensie istnienia nowego wyznania", mianowicie kwestię boskości Jezusa Chrystusa.
Śledzi zjawisko anomeizmu, którego przejawy dostrzega już w teologii przednicejskiej, a które zyskało wyraz w wielkich heterodoksyjnych nurtach IV wieku, jakimi były arianizm, neoarianizm i eunomianizm.
Należy zgodzić się z Autorem, że anomeizm i dyskusje z nim związane stanowiły problem równocześnie teologiczny, jak również filozoficzny, a niekiedy choćby filologiczny. Ważnym walorem pracy jest jej charakter źródłowy.
Wykorzystuje też obszerną literaturę przedmiotu, o czym świadczą duże przypisy, a także pokaźna bibliografia,przede wszystkim odniesienia w tekście do dyskusji czy opracowań istniejących w literaturze naukowej, także w tej najnowszej.